GÖREV İHTİLALİ kitap kapağı

22. bölüm / 27

20.BÖLÜM İKİNCİ PERDE

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 27Şu an: 20.BÖLÜM İKİNCİ PERDE

Yaşam ve ölüm. 22 yaşındayım, doğum günlerimin çoğunda Dilek dilemek yerine, ölüm dilemiştim. Aile sevgisinin eksikliğini hep hissetmiştim. Akrabalarımdan hiç birisi beni sevmemişti. Küçükken hep düşünüyordum: " Eğer insanlar beni sevmiyorsa, sorun bendedir. Kendimi değiştirmem lazım, her zaman farklı oldum ve farklı olmak beni iğrençleştirir." Beni hiç bir zaman koşulsuz sevenler olmadı. Aile sevgisini öğrenemedim. Öğretmediler, öğretemediler. Ben sadece kendimden nefret etmeyi öğrendim. Hayatım ikiye ayrılıyordu. Küçüklüğüm ve yetişkinliğim. Küçüklüğüm, doğum günlerinden nefret eden ve dileği dilekler ölüm olurdu. Yetişkinliğim, artık doğum günlerinden o kadar korkmazdı. Dilediği dilekler sevdiklerinin zarar görmemesi ve hayatının bitmemesi olurdu. Eğer kendi küçüklüğümd bunları söyleseydim dalga geçtiğimi düşünürdü. Ama beni hayata nasıl birşeyin bağladığınıda merak ederdi. Ona " Sevdiklerim." Derdim. Büyük ihtimalle sevdiklerimiz olduğuna inanmazdı. Çünkü yaşamak isteyeceğim şeyler yaşamadım. Zorbalıklar, sevilmemek, hastaneler. Korkardım, şuan ne kadar güçlüysem, bunu geçmişime borçluyum. Geçmişim yaşadıklarıma dayanmasaydı, geleceğim olmazdı. Korkularım olmasyadı, şimdiki cesaretim olmazdı. Üzüntülerim olmasaydı, şimdiki mutluluklarım olmazdı. Geçmişim olmasaydı ben olmazdım. 16. Yaşıma kadar, yaşamaktan korkardım. Ve ben Ilgın, Ilgın Gökşin. 22. Yaşıma geldim ve ölmek benim için en büyük korku. Yaşıyordum. Bana ne olduğunu bilmiyordum, ama yaşıyordum. Hayattan kopmamıştım. Belki kalbim atmamıştı. Belki nefesim durmuştu. Bilmiyordum. Ama yaşıyordum, hayattan kopamamıştım. Yaşıyordum, tam anlamıyla yaşıyordum. Kalbim yeniden atmıştı ve gözlerimi açtığımda ilk gördüğüm şey onun ela rengi gözleriydi. Onun aşık olduğum gözlerini görmüştüm. Ayaz belki saatlerce başımda beklemişti, acaba ben yokken mahvolmuş muydu? Gözlerinin altı iyice morarmış, gözlerinin beyazları gözükmeyecek kadar kırmızılaşmıştı. Dağınık olan saçları, iyice dağılmıştk. Zayıflamış mıydı? Ruhu çekilmişti sanki, ama hâlâ gayet yakışıklıydı. Belki hâlâ bedenimde hasarlar vardı. Ama ruhum iyileşmeye başlamıştı. Dudakları dudaklarıma değdiğinde, benim ruhum iyileşmişti. AYAZ GÜNAY BENİ ÖPMÜŞTÜ! İmkansızdı ama olmuştu. Ayaz Günay beni öpmüştü. Rol yaparken gerçekten mi sevgili olmuştuk? Ama bu bir rol değildi, olamazdı. Uyuduğumda saatin kaç olduğunu bilmiyordum. Belki ikiydi, ama ikiden erken olmadığı kesindi. Sabah saçımda, bir el hissedince ve güneş odaya vurmaya başlayınca gözlerim hafifçe aralandı. Gözlerimi yavaşça açtığımda, en çok görmeyi istediğim o çift şeyi gördüm. Ayaz'ın ela gözleri. Elleri saçları okşuyordu, yüzü ile aramızda bir karışlık mesafe vardı. Kalbim yavaşça hızlandı, Ayaz'ın gözleri hafifçe dudağıma kaydı. Nefesini içime çektiğimde, yüzünde alaylı bir gülüş oluştu. Yavaşça benden uzaklaştığında, ben hâlâ gözlerinden gözlerimi ayırmadan ona bakıyordum. Ayaz derin bir nefes verdi.
" Günaydın uyayan güzelim."
" Günaydın," esneyerek konuşmaya devam ettim. " Saat kaç oldu? Neden uyandırmadın Ayaz?" Ayaz'ın yüzünden alaylı gülümsemesi vardı. Tek kaşını kaldırdı, büyük ihtimalle benle dalga geçicekti. Gülmemek için dudaklarını bastırıyordu ama sessizce gülüyordu. Ayaz'ın bana güldüğünü anladım ve kaşlarım çatıldı. Ayaz saçlarıma bakmaya devam ederken boğazını temizledi ve gülüşünün ardından konuştu. " Ben bu güzelliği nasıl uyandırabilirim güzeller güzelim." Ben Ayaz'a bakmaya devam ederken, ellerimle saçlarımı karıştırdığımda kafamda bir toka olduğunu fark ettim. Yavaşça tokaları çıkarınca, domuz kulağı şekilinde olduğunu fark ettim. " Ya," Sinirlenerek ve sitem ederek konuştum. " Ayaz ya, çok gıcıksın." Ayaz kahkaha atarken ben nasıl durduğumu bilmiyordum. Ayaz yavaşça kahkasını bitirince, benim yüzüme dikkatlice baktı. Bana yaklaşarak, boynuma hafif bir öpücük kondurdu. Ayaz kendisini öpmemi beklerken, ben hâlâ ona trip atıyordum. Derin bir iç çekti ve koltuğun arkasından bir hediye kutusu çıkardı. Yavaş adımlarla yanıma geldi, hediye paketini açtı ve içinden bir kutu çıktı. Kutuyu kucağıma bıraktığında ben dikkatlice Ayaz'ı izliyordum. Ben kutuyu bir süre açmıyıp Ayaz'a bakınca, Ayaz kendisi kutuyu açtı ve içinden yıldızlı bir kolye ile bileklik çıktı. Bilekliğin üzerinde yıldız ve en sevdiğim çiçekler olan gül ve Lale vardı. Şaşkınlıkla Ayaz'a baktığımda, hayranlık ile beni izliyordu. Tekrardan arkasına döndüğünde aynı yerden gül ve lalenin olduğu bir buket çıkardı. Bana bütün aşkı ile baktığında, yaşadığımı iliklerime kadar hissediyordum. Bir çocuk gibi dudaklarını bükerek bana baktığında, onu öpmem için yanağına yaklaştırdığında hafifçe gülümseyerek öptüm. Kolyeyi ve bilekliği yerinden çıkardı. Bileğimi Ayaz'a doğru uzattığımda yavaşça taktı ve kolyeyi boynuma takacağı sırada, aylar önce fark ettiğim kolyeyi gördüm. Ayaz alt dudağını ısırdı ve gözlerini kaçırdı. Ayaz'ın bir şeyler yaptığını anladım ama soracağım sırada konuşamdan lafımı ağzıma tıktı. " Güzeller güzelim, bir insana bu kadar mı yakışır?" Konuyu değiştirmeye çalıştığını anladığımda, kaşlarımı havaya kaldırdım ve sözümü yeniden kesti. " Güzelim, bizim kavga ettiğimiz zaman sen uyurken ben o kolyeyi takmıştım. Ama kızmazsan, o kolyenin içinde takip cihazı var." Şaşkınlık ile ağzım açıldığında, Ayaz çoktan kolyeyi ve bilekliği takmıştı. Buketi kucağıma bırakmış meraklı gözlerle bana bakıyordu. " Tam olarak soruyorum, neden?"
" Güzelim, yani ben gidince kaçırılma diye. Bak sen kaçırılmadın, ama ben kaçırıldım."
" Hahahha, övünüyor musun bide bunla?"
" Bak sonuçta sen iyisin." Bir süre durdu ve kafasını aşağı yukarı doğru salladı, ben artık kahkaha atıyordum. Çünkü bunu söylediği sırada hastane yatağında yatıyordum. Ayaz yavaşça bana yaklaştı, yataktan doğrulduğumda, arkama geçti ve boynuma doğru sarıldı. Elinden yavaşça öptüm. Kolumu içime çektiğinde, gülmeden edemiyordum. Arkamdan ayrılmak için giderken ayağı ayağına takıldı ve düşerken bana tutundu. Yüzlerimiz arasında santimetrelik mesafe kaldığında kapı birden açıldı ve Yiğit içeriye girdi. Arkasından İdil bakarken, Ayaz tuttuğu elimi bıraktı ve yutkunarak doğruldu. Büyük ihtimalle Yiğit'in bizle geçeceği dalgayı düşünümüştü. Yiğit yavaşça İdil'i ittirdi. " Çık, çık birazdan gelelim." Ben utanarak yüzümü ellerim arasın aldım. İdil göz devirdi ve mırıldandı. " Sana iyi ki kapıyı çal öyle gir, müsait olmayabilirler dedim." Yiğit yüzünde alaycı bir ifade ile konuştu. " Ben nereden bileyim hastanede öpüş-" Ayaz sinirlendi ve Yiğit'in yanına giderek, kafasına vurdu. Çoktan sözünü kesmişti, " Lan, lan sussana." Yiğit üzerimde olan çiçekleri fark etti ve Ayaz'a baktı. " Nereden çıktı bu çiçekler? Alerjin başlar senin, kardeşim." Ayaz'ın utandığı her halinden belli oluyordu. Ben ağzım açık şekilde Ayaz'a bakarken doktor içeriye girdi.
" Yakınları dışarı alabilir miyim? Son kontrollero yapıp hastayı taburcu edeceğiz." Ayaz yavaşça kafasını salladı ve Yiğit'i ittirerek dışarıya çıkardı. Yiğit Ayaz'a söylenirken, İdil'in onlara güldüğünü gördüm. İdil'in de göz altları çökmüştü, büyük ihtimalle sürekli ağladığı içindi. Doktor bir süre kontrolleri yaptı, ve artık taburcu olabileceğimi söyleyerek odadan çıktı. Uzun bir süre bekledim ama ne Ayaz, ne İdil, ne Yiğit geldi. Bir süre sonra Ayaz içeriye girdi. Ayaz'a bakarken, Ayaz boğazını temizledi ve konuştu. " Gidelim artık hastaneden doktorlar çıkabileceğimizi söyledi." Hafifçe kafamı salladım. Ayaz zarif bir şekilde elimden tuttu ve beni ayağa kaldırdı. Omzuna doğru tutundum ve ayağa kalktım. Gözüm kararınca tökezled ve omzuna daha sıkı tutunduğumda Ayaz belimden beni kendine doğru çekti. Gözlerimiz kesiştiğinde bana bakarken yüzünde muzip bir gülümseme vardı. Boynumdan ardı ardına öpücükler kondurdu. Ben doğrulduğumda çenemi dikleştirdim. Ayaz bana hayran gözlerle bakıyordu. Boğazını temizledi. " Senin bu haline hayranım sevgilim." Afallayarak Ayaz'ın yüzüne baktım. " Sevgilim mi?" Ayaz benimle eğlenmek için böyle dediğini sonradan anladım. Eğlenerek kafasını olumlu anlamında salladı. Omzuna sertçe vurduğumda inledi. Kahkaha patlattım, ve yüzüne doğru dil çıkardım. Huzuru iliklerime kadar hissediyordum. Yatağın üzerindeki buketi kucağıma aldım. " Ayaz," Ayaz'ın bakışları hemen bana döndü. " Söyle güzeller güzelim." Derin bir iç çektim. " Yiğit neden öyle dedi? Çiçeklere alerjin mı var?" Utanarak gülümsedi. " Var." Konuşmama izin vermeden konuştu. " Ama sen seversin diye aldım." Hafifçe güldüm, kapı çalınca kafamı çevirdim. Yiğit'di. Muzip bir ifade ile bize bakıyordu. İdil, Yiğit'i ensesinden tuttuğu gibi çekti. Afallayarak arkaya doğru giderken bir kahkaha attım. Ayaz, elini belime doladı ardından diğer ile elimi tuttu. Ve hastanenin odasından çıktık. En son hastaneye geldiğimizde sevgiliyi bırak, bizim birbirimize göstrebileceğimiz aşkın cesareti yoktu. Ama şimdi... Hastanenin odasından el ele çıkıyorduk.
" Daldın gittim güzelim. Ne düşündüğünü öğrenebilir miyim?" Ayaz'a gülerek baktım.
" En son hastaneye geldiğimizde, aşkımızı söylemeye bile cesaretimiz yoktu. Ama şimdi, çok farklı herşey."
" Seni ilk gördüğüm gün demiştim. Bizim kaderimiz,"
" Haklıydın Ayaz Günay. Biz birbirimizin tesadüfü değildik. Bizim kaderlerimiz aynıydı."
" Abi, hatırlıyor musun? Ilgın'ı gördüğün ilk gün, Ilgın giderken ben bu kızın olacağım demiştin. Allah'ın hanımcısı, ben kızı değil, bu kız beni sahiplenecek ve sevgilim olacak demiştin." Yiğit'in söyledikleri ile ağzım şaşkınlık ile açtım. Çoktan dışarı çıkmıştık. Yazın, sıcak rüzgarı yüzüme çarpıyordu. Kafamda hâlâ bir acı vardı, büyük ihtimalle yarıldığı içindi. Ayaz, sesli bir şekilde susması için öksürürken İdil ve ben kahkaha atıyorduk. İdil, Ayaz ile benim romantikliğimi gördüğü için kucağımda ki çiçeği almıştı.
" Lan, lan, sussana salak kardeşim."
" Ay pardon kanki, bunları söylemiyecektim dimi." Yiğit çaktırmadığını düşünerek bana gözünü kırptı. Ayaz yavaşça Yiğit'in ayak bileğine vurdu. Yiğit tökezledi ve Ayaz koşarken onun peşinden koşmaya başladı. Gerçekten hâlâ çocuk gibilerdi. İdil'in omzuna kafamı yasladım ve öylece yürüdük. İdil saçlarımı okşuyordu. Saçlarım gerçekten uzamıştı. Ayaz ile Yiğit arabanın etrafında Mevlana gibi dönüyorlardı. Yiğit nefes nefeseydi ama hâlâ Ayaz'ı yakalayamamıştı. Ben arabanın başında açması için beklerken, Ayaz beni görünce Yiğit'e durmasını işaret etti.
" Dur lan! Benim güzeller güzeli sevgilim geldi."
" Hanımcı mı oldun, hemencicik Ayaz!?"
" Olduysan oldum sanane, çekilde sevgilimin yanına gidiyim."
Ayaz koşarak yanıma geldi. Boynuma hafif bir öpücük kondurdu ve kapımı açtı. İlk İdil sonra ben arka koltuğa oturduğumuzda, Yiğit yolcu koltuğuna, Ayaz sürücü koltuğuna geçti. Ayaz'ın şarkıları ile yola devam ettik. Genellikle en sevdiğim grup olan Dolu kadehi ters tut'un şarkıları çaldı. En sevdiğim şarkının sözleri şöyle diyordu: " Madem senk çok istiyorlardır, öylece ortaya koymasalardı, aldım bir kere geri vermeyeceğim, aşığım, mutluyum, vazgeçmeyeceğim." Oturduğumuz binanın önüne geldik. İdil, arabanın kapısını seetçe açarak, dışarıya koştu. Bir çalılığın oraya gittiğinde kusmaya başladı. Büyük ihtimalle araba tutmuştu. Yiğit, İdil'in yanına doğru koştu. Ayaz yanıma geldi ve beni belimden tutarak kendine doğru çekti. Kokusunu içime doğru çektim, kafasını saçıma gömdü ve derin derin kokladı. İdil, havayı derin derin çekerek yanıma geldi. Yiğit yavaşça yaklaştı ve saçıma doğru yaslı olan Ayaz'ın kafasına vurdu. Ayaz şaşkınlıkla kafasını kaldırdı ve, Yiğit'i görerek yanına doğru koştu. İdil kendinden geçmişti resmen! Kolumu omzuna attım ve ikimiz, artladında yavaşça yürüdük. Merdivenlere geldiğimizde nefes nefese olan Ayaz ile Yiğit'i gördük. İdil kendine gelmişti. Kalkmaları için ilk önce Ayaz'ın sonra Yiğit'in ayak bileğine vurdum. Ayaz gülerek duvardan destek aldı ve ayağa kalktı. Benim anahtarlarımı aldığı için kapıyı açtı. Yiğit, İdil'in elini tutarak ayağa kalktı. İkisininde başından yerler boşalıyordu. Kapıdan içeriye girdiğim gibi Kül üzerime doğru koştu. Tüylerinin her zerresini öptüm. Ayaz elini omzuma attı ve dudaklarını kulağıma yaklaştırarak konuştu. " İdil ve Yiğit'e görünmeden her gün evine geldim ve besledim. Merak etme güzelim." Yanağına bir öpücük kondurdum ve oturma odasına gittim. Evin girişinde kanlar hâlâ vardı ama kurumuştu. Hepimiz gelerek komtuğa oturduk. Bir süre sessizce durduğumuzda kimseden ses çıkmadı. Ben çoktan Ayaz'ın elini fark etmiştim, ama bana bir şey söylemesini beklediğim için soru soramıyordum. Yiğit sıkılınca derin bir nefes verdi. Hemen heyecan ile konuştu.
" Ya hadi, kağıt kalem getirin vampir köylü oynayalım." Ben kafamı olumlu anlamında salladım ve oturma odasındaki dolaptan kağıt ve kalem çıkardım. Yiğit kağıdı kopardı ve bir doktor bir vampir iki köylü yazdı. Kağıtları katladı ve attı. Hepimiz birer kağıt aldık, kağıdı merakla açtığımda hayal kırıklığına uğradım. Çünkü kağıtta 'MASUM' yazıyordu. Kafamı kaldırdım ve hepsinin gözlerinin içine baktım. Ama ne yazık ki hiç bir şey anlayamadım. Ayaz derin bir nefes verdi ve arkasına yaslandı.
" Evet sayın köylü arkadaşım. Kimsin bilmiyorum ama benim köylü olduğuma inanabilirsin." Yiğiy'in gözlerine bir süre baktım. Yalan söylüyor gibi değildi.
" Bende en az senin kadar köylüyüm Yiğit." Ama birisi yalan söylüyordu. Kaşlarım alaylı bir şekilde havaya kalktı. İdil gözlerini bana çevirdi. " Eee Ilgın, sen, sen de köylü müsün?"
" En az ikiniz kadar köylüyüm. Ama maalesef üç değil iki köylü olmak zorunda. Yani yalan var."
" Sende mi?" Yiğit, İdil'i korumaya çalışıyordu. Ben kafamı olumsuz anlamında salladım ve Ayaz'a baktım. Sessizce bizi izliyordu. Büyük ihtimalle kimin köylü olduğunu anlamaya çalışıyordu. Doktor olduğuna emindim, gözlem yaparak kimi kurtaracağını anlamaya çalışıyordu. Ayaz'ın gözleri bana döndüğünde, en masum halimle konuştum.
" Kim köylü anladınız mı doktor Bey?" Alaylı bir şekilde güldü. Kafasını olumlu anlamda salladı.
" Kimin köylü olduğunu buldum, köylü Hanım."
" Yaa, peki başka kim köylü?" Ayaz gözlerini kıstı ve İdil ile Yiğit'e baktı. Ayaz kesinlikle doktordu! Benim köylü olduğuma inanmıştı. Bende İdil ile Yiğit'e baktım. İdil yavaşça alt dudağını ısırdı ve hemen geri çekti. Ayaz ile bakışlarımız aynı anda birbirimize döndü.
" Emin değilim ama İdil şüpheli gibi." Dedik aynı anda. İkimizde kahkaha atarken, Yiğit hemen koltuktan aşağı atladı. Ve bağırmaya başladı. " Lütfen beni öldürme, güzeller güzeli vampir." İdil kaşlarını çattı. " Ya ben değilim." Ben kafamı olumsuz anlamında salladım, ve konuştum. "Tamam uyuyun artık." Hepsi kafasını salladı ve gözlerimizi kapattık. Sonra Yiğit'in sesi duyuldu. " Vampir gözünü aç ve birisini öldür." Bir süre sonra Yiğit tekrardan konuştu. " Vampir öldürdüyse gözünü kapatsın ve Doktor gözünü açsın, birisini Koru doktor." Saçlarımsa bir öpücük hissettim. Bu biraz hileye giriyordu farkındaydım, ama doktorun Ayaz olduğunu anlamıştım. Yiğit yeniden konuştu. " Herkes uyansın." Yiğit elini kaldırdı, " Vampir beni öldürdü" Hemen sahte bir ağlama numarası yaptı. Ardından ben elimi kaldırdım. " Doktor beni kurtardı." Yiğit kendini yere attı, ve ölmüş numarası yaptı. Ayaz yanında duran beyaz çarşafı Yiğit'in üzerine örttü. " Ben oyumu İdil'e veriyorum." Bende kafamı salladım, İdil ofladı ve kağıdını gösterdi. "VAMPİR" yazıyordu. Başarmıştık, tabii Ayaz'ın kopyasıyla. Derin bir nefes verdim ve Ayaz'ın telefonu çaldı. Gülerek odadan çıktı, ama abisinin aradığını görmüştüm. Bir konuşma yaptıktan sonra geri geldi. " Abim geliyormuş. Bir bakıp geri gider." Kafamı olumlu anlamında salladığımda telefonum çaldı. Kaşlarım çatıldı, telefonuma baktığımda görmek istemediğim o yazıyı gördüm. 'Özel Numara' Hepsinin yüzüne baktım, herkes kimin aradığını biliyordu. " Aç ve hoparlöre al." Aya'ın dediğini ikiletmedim. Sonra odayı onun sesi doldurdu. Kutay Kara.
" Zambağım ve diğer gereksizler selam."
" Ne istiyorsun?"
" Haber vermek istedim. Tiyatro oyunumuzun İkinci Perdesi başlıyor." Ve birden telefon kapandı. Dediğine hiç birimiz anlam veremedik, kapı çaldığında Ayaz ayağa kalktı. Kapıyı açtığımda karsimda tanıdık bir yüz gördüm. Abisi Ayaz'a sarıldı ve beni görünce şaşkınlığını gizlemeyedi. En içten gülümsemesi ile hemen konuştu.
" Ilgın, sen misin?"
" Özgür Abi, hiç değişmemişsin."
" Abi, tanışıyoruz musunuz?"
" Evet. Ilgın, bizim yetimhanenin çocuğu." Ayaz şaşkınlıkla kaşlarını havaya kaldırdı. Özgür Abi kaşlarını çattı ve hafif bir kahkaha attı.
" Hatırlamıyor musun Ayaz? Küçükken Ilgın'ı ilk gördüğünde, " Abi ben bu kızla evleneceğim" demiştin."
" Hatırlamıyorum ama şimdide değişen bir şey yok gibi." Kaşlarımı çattım ve hayal meyel küçük bir çocuk ile aramızdaki diyaloğu hatırladım. Sonra kafamı salladım.
" Biraz hatırlıyorum aslında. Ayaz küçükken tanışmıştık gerçekten." Ayaz kahkaha attı. Büyük ihtimalle o da hatırlamıştı.
(12 YIL ÖNCE)
Ilgın'ın yetimhaneye ilk geldiği zamanlardı. Herkesten çekiniyordu. Öğlen saatlerine doğru, Ilgın yine yalnız başına oturuyordu. Ayaz abisiyle beraber yetimhaneye gelmişti. Gözü merdivende tek başına oturan kıza çarpmıştı. Ayaz, abisine fark ettirmeden kızın yanına gitti. Ilgın, Ayaz'ın geldiğini fark ettiğinde kafasını kaldırdı. Kafasının iki yanında tokaları vardı. Ayaz bir şey demeden Ilgın'ın yanına oturdu. Ilgın şaşkın gözler ile Ayaz'a baktı, çünkü yanına kimse gelmezdi. Ayaz birşey demedi, Ilgın sessizliğe dayanamadı ve konuştu: " Sen kimsin? Neden yanıma geldin?"
" Sanane, geldim işte. Sen neden yalnızsın?"
" Sanane, yalnızım işte." Ayaz abi bir haraketle Ilgın'ın kafasındaki tokalardan birisini aldı. Ilgın sinirle bağırdı.
" Ya gıcık! Ver geri tokamı!"
" Vermeyeceğim, sensin gıcık."
" Ya, o zaman sende bana bir şey vereceksin." Ayaz ceplerini yokladı ve cebinde bir kelebekli bileklik buldu. Bilekliği Ilgın'a uzattı. Ilgın sertçe bilekliği aldı ve bileğine taktı. Ayaz gitmeden önce Ilgın'a baktı. Ilgın Ayaz'a dilini çıkardı. Ayaz koşarak abisinin yanına gitti. Sonra fısıldayarak konuştu. " Abi, ben şu merdivendeki kızı çok sevdim. Ben onunla büyüyünce evleneceğim."
" Ilgın mı?" Ayaz kafasını salladı.
" Ilgın."

(GÜNÜMÜZ)
Biz gülümseyerek, konuşmaya devam ediyorduk. Kapının eşiğinde dururken, Ayaz dışarı çıkınca hepimiz merdivenlerin oraya çıktık. Hepimiz konuşmaya devam ederken, kaderimiz çoktan yazılmıştı. Kutay Kara yine bizi rahat bırakmayacaktı. Birden bir ses duyuldu. Hepimiz yere yattık. İki el ateş edilme sesi. Silah sesi. Gördüklerime inanmak istemedim. Yerde kanlar vardı. İdil elini başının altına almaya, Yiğit İdil'i saklamaya çalışırken, ben korkarak kendimi yere atarken. Ayaz öylece dona kalırken. Özgür Abi yere yatarken. Ama birimizin canı çok fena yanacaktı. Hemde en acısından...
-BÖLÜM SONU-

YAZAR NOTTU:
Selaaammmlaaaarrr okurrrrlaaarımmm canllaarrımmm. Bu bölümümüz bu şekildeydiiii. Umarım bu bölümü beğenmişsinizdirrr. Yorumlarınızı bekliyorummm unutmayyınn benimm içiiin çoook önemli. Haftaya salı günü saat 20.00'da görüşmeeekk üzereee kendinkzee iyyyi bakkın Allah'a emanet olun BAYBAYINNNNN OKURLARRRRIMMMM 🖤 🎀

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

45okunma 16beğeni 1yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…