Bölümler 37Şu an: 36.Bölüm
- 1 1.Bölüm180 kelime
- 2 2.Bölüm373 kelime
- 3 3. Bölüm783 kelime
- 4 4.Bölüm362 kelime
- 5 5.Bölüm471 kelime
- 6 6.Bölüm808 kelime
- 7 7. Bölüm769 kelime
- 8 8.Bölüm1.053 kelime
- 9 9.Bölüm1.075 kelime
- 10 10.Bölüm769 kelime
- 11 11.Bölüm736 kelime
- 12 12.Bölüm534 kelime
- 13 13.Bölüm831 kelime
- 14 14. Bölüm607 kelime
- 15 Yeni Sezon Ağustos'ta37 kelime
- 16 15.Bölüm1.151 kelime
- 17 16.Bölüm735 kelime
- 18 17.Bölüm444 kelime
- 19 18.Bölüm392 kelime
- 20 19.Bölüm652 kelime
- 21 20.Bölüm497 kelime
- 22 21.Bölüm354 kelime
- 23 22.Bölüm431 kelime
- 24 23.Bölüm622 kelime
- 25 24.Bölüm430 kelime
- 26 25.Bölüm333 kelime
- 27 26.Bölüm647 kelime
- 28 27.Bölüm833 kelime
- 29 28.Bölüm544 kelime
- 30 29.Bölüm292 kelime
- 31 30.Bölüm408 kelime
- 32 31.Bölüm428 kelime
- 33 32.Bölüm469 kelime
- 34 33.Bölüm1.218 kelime
- 35 34.Bölüm899 kelime
- 36 35.Bölüm615 kelime
- 37 36.Bölüm390 kelime · Okuduğun bölüm
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Patlamanın Ardından Kalanlar
Züleyha’nın sözleri bittiğinde masada yalnızca lambanın cılız cızırtısı ve dışarıdaki gecenin rüzgârı kaldı.
Gülcemal, önündeki soğumuş tabağa dokunmadan öylece oturuyordu. Sıdıka ağır bir nefes alıp boğazındaki düğümü çözdü:
"Bazen öyle bir an geliyor ki... Sanki uzakta bir yerlerde bir şey patlıyor da sarsıntısı doğrudan bizim göğsümüze vuruyor. Yannis’ten haber almadığımız her gün, o patlamanın tozu biraz daha üzerimize çöküyor."
Züleyha başını kaldırıp karanlık pencereye baktı; gecenin yuttuğu yolları ve belirsiz yarınları süzdü. Masada kalan üç kişi, kendi içlerindeki o sessiz enkazın başında, haber bekleyerek öylece duruyordu.
O uzun gecenin ardından sabahın ilk ışıkları taş duvarlardan sızarken, evin içi hâlâ dün gecenin soğuğunu taşıyordu. Sönmüş gaz lambasının hafif is kokusu burunlara geliyordu.Züleyha o gece kendi evine gitmemiş, gecenin ağırlığı ve sessizliğin tam ortasında, babasının evinde kalmıştı.
Züleyha’nın hayatında kurulu bir düzeni, evli olduğu mutlu bir yuvası ve kucağında nefes aldıkça içini ısıtan bir kız bebeği vardı. Normalde kendi evinin sıcaklığında, bebeğinin yanında olması gereken o sabah, burada kalmayı seçmişti. Çünkü Sıdıka’nın omuzlarındaki yükü, gözlerindeki o dinmeyen hasreti tek başına taşımasını istemiyordu. Kendi huzurlu hayatının ve bebeğinin varlığının getirdiği o sıcaklığı bir anlığına geride bırakıp, ablasının yanında durmak, onun sessiz çaresizliğine ortak olmak için bu soğuk taş duvarların arasında kalmıştı.
Züleyha, Sıdıka’nın yanına yaklaşıp elini yavaşça onun elinin üzerine koydu. Kendi evindeki o güvenli düzenin ardından bu evdeki eksiklik bir kez daha kendini hissettirse de, Züleyha orada durduğu sürece Sıdıka yalnız değildi.Sıdıka erkenden ayaktaydı. Pencereye yaslanıp sisin içinde silinen yollara ve soluk gökyüzüne daldı. Gözlerini kapadığında zihninde tek tek sıralanan kayıplar; önce Emine anne, ardından Pavlos ve en son İlyas Baba içeride ayrı bir kırık açıyordu. Uzaktaki Yannis’ten ise hâlâ tek bir satır yoktu.
Kapı eşiğinde duran Gülcemal ise ikisini izliyordu. Emine annenin ne sesini bilirdi ne gülüşünü; ama ablalarının gözlerindeki o sönmeyen yangını görünce kendi içinde de bir şeylerin yarım kaldığını duyuyordu. Göğsünde kendi fırtınaları kopsa da, bu fırtınalı günlerde çevresine tutunacak bir nefes olmaya çalışıyor, o sessizliği yumuşatan bir sığınak gibi duruyordu:
" Gülcemal ,yağmurlu günlerden geçerken bile etrafındakilere gökkuşağı olmaya çalışan o sessiz ruhlardan biriydi."
Ne demiş Mevlana;
“Selam olsun göğsünde dev bir kor taşıdığı halde çevresine zemzem olana...”
Odada kimse sesini yükseltmedi. Sabahın buz gibi sessizliğine yalnızca uzak rüzgârın sesi ve içlerde büyüyen özlem karışıyordu. Bu kırık evin yeniden nefes alabilmesi için Yannis’ten gelecek bir haber gerekiyordu; oysa beklenen o umut henüz eşiğe bile düşmemişti.
Bölüm etkileşimi
