Meriç'in İki Yüzü kitap kapağı

37. bölüm / 37

36.Bölüm

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 37Şu an: 36.Bölüm

Patlamanın Ardından Kalanlar

​Züleyha’nın sözleri bittiğinde masada yalnızca lambanın cılız cızırtısı ve dışarıdaki gecenin rüzgârı kaldı.
​Gülcemal, önündeki soğumuş tabağa dokunmadan öylece oturuyordu. Sıdıka ağır bir nefes alıp boğazındaki düğümü çözdü:
​"Bazen öyle bir an geliyor ki... Sanki uzakta bir yerlerde bir şey patlıyor da sarsıntısı doğrudan bizim göğsümüze vuruyor. Yannis’ten haber almadığımız her gün, o patlamanın tozu biraz daha üzerimize çöküyor."
​Züleyha başını kaldırıp karanlık pencereye baktı; gecenin yuttuğu yolları ve belirsiz yarınları süzdü. Masada kalan üç kişi, kendi içlerindeki o sessiz enkazın başında, haber bekleyerek öylece duruyordu.

O uzun gecenin ardından sabahın ilk ışıkları taş duvarlardan sızarken, evin içi hâlâ dün gecenin soğuğunu taşıyordu. Sönmüş gaz lambasının hafif is kokusu burunlara geliyordu.Züleyha o gece kendi evine gitmemiş, gecenin ağırlığı ve sessizliğin tam ortasında, babasının evinde kalmıştı.

​Züleyha’nın hayatında kurulu bir düzeni, evli olduğu mutlu bir yuvası ve kucağında nefes aldıkça içini ısıtan bir kız bebeği vardı. Normalde kendi evinin sıcaklığında, bebeğinin yanında olması gereken o sabah, burada kalmayı seçmişti. Çünkü Sıdıka’nın omuzlarındaki yükü, gözlerindeki o dinmeyen hasreti tek başına taşımasını istemiyordu. Kendi huzurlu hayatının ve bebeğinin varlığının getirdiği o sıcaklığı bir anlığına geride bırakıp, ablasının yanında durmak, onun sessiz çaresizliğine ortak olmak için bu soğuk taş duvarların arasında kalmıştı.
​Züleyha, Sıdıka’nın yanına yaklaşıp elini yavaşça onun elinin üzerine koydu. Kendi evindeki o güvenli düzenin ardından bu evdeki eksiklik bir kez daha kendini hissettirse de, Züleyha orada durduğu sürece Sıdıka yalnız değildi.Sıdıka erkenden ayaktaydı. Pencereye yaslanıp sisin içinde silinen yollara ve soluk gökyüzüne daldı. Gözlerini kapadığında zihninde tek tek sıralanan kayıplar; önce Emine anne, ardından Pavlos ve en son İlyas Baba içeride ayrı bir kırık açıyordu. Uzaktaki Yannis’ten ise hâlâ tek bir satır yoktu.

​Kapı eşiğinde duran Gülcemal ise ikisini izliyordu. Emine annenin ne sesini bilirdi ne gülüşünü; ama ablalarının gözlerindeki o sönmeyen yangını görünce kendi içinde de bir şeylerin yarım kaldığını duyuyordu. Göğsünde kendi fırtınaları kopsa da, bu fırtınalı günlerde çevresine tutunacak bir nefes olmaya çalışıyor, o sessizliği yumuşatan bir sığınak gibi duruyordu:
​" Gülcemal ,yağmurlu günlerden geçerken bile etrafındakilere gökkuşağı olmaya çalışan o sessiz ruhlardan biriydi."

​Ne demiş Mevlana;
“Selam olsun göğsünde dev bir kor taşıdığı halde çevresine zemzem olana...”

​Odada kimse sesini yükseltmedi. Sabahın buz gibi sessizliğine yalnızca uzak rüzgârın sesi ve içlerde büyüyen özlem karışıyordu. Bu kırık evin yeniden nefes alabilmesi için Yannis’ten gelecek bir haber gerekiyordu; oysa beklenen o umut henüz eşiğe bile düşmemişti.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

10okunma 4beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…