24.Bölüm

Sınırda Örülen Duvarlar

Sofulu'da aylar birbirini kovalayıp sular durulur gibi görünürken, kasabanın hareketli sokaklarında yeni bir dedikodu rüzgârı esmeye başladı.
Züleyha’nın gidişinin üzerinden geçen bir yılın ardından Kosta ,evin düzenini yeniden kurmak ve çocuklara bir "anne" bulmak bahanesiyle kasabadan genç bir kadınla yeniden nikâh masasına oturdu.

Yeni kadın eve adım attığından beri Elif ve Cafer’in üzerine titriyor, ancak Kosta'nın evdeki huzuru ve otoritesi dışarıya karşı bambaşka bir hikâyeyle örülüyordu. Züleyha'nın gecenin köründe evi terk edip gitmesini gururuna yedirememiş, kasaba halkının arkasından konuşmasını engellemek için dilden dile yayılacak o yalanı uydurmuştu:
Züleyha yıllar önce hastalanıp ölmüş, o da çocukları ortada kalmasın diye Yannis’i öz oğlu olarak yanına alıp bağrına basmıştı.Artık Sofulu kahvesinde, pazar yerinde herkes Yannis’i Kosta'nın öz oğlu olarak biliyordu. Kosta gururla kahve masalarına vurup,
"Bizim büyük oğlan Yannis karşı yakadaki koyunların başına geçti, çiftliği büyütüyor, aslan parçasıdır"
diye övünüyor; kasaba halkı da bu duruma hiç şüphe duymadan inanıyordu.Yannis ise bu tehlikeli yalanın başrolü haline gelmişti.

Gündüzleri Türkiye yakasında ablasıyla beraber babasıyla ilgilenip koyun güden, akşamları askeri setresini sırtına giyip Meriç’i aşarak Sofulu’ya dönen adam; artık eniştesinin "öz oğlu" sıfatıyla o evin başköşesinde oturuyordu. Evde yeğenlerine abi olmaya devam ederken, eniştesinin yüzüne karşı gülmek ve bu oyunu kusursuzca sürdürmek zorundaydı.Bir akşam, yeni annenin hazırladığı sofra etrafında toplanıldığında Kosta neşeyle kadehini kaldırıp Yannis’e baktı."Oğlum gözüm arkada kalmıyor sayende," dedi kasaba ağzıyla Yannis'e seslenerek

"Karşı yakadaki işleri büyüttün, yakında seni bu kasabanın en güzel kızıyla baş göz ederiz."

Masadaki bu sözler havada asılı kalırken, Yannis’in gözleri anlık olarak köşede oturan yedi yaşındaki yeğeninin masum yüzüne, ardından yeni annenin tedirgin bakışlarına değdi. İçindeki o büyük fırtınayı dışarıya hiç yansıtmadı. Hafifçe tebessüm edip başını eğdi; çünkü biliyordu ki bu yalan, hem yeğenlerini o evin zulmünden korumanın hem de Agapiyle aralarındaki gizli sığınağın tek kalkanıydı.

Gece yarısı ev halkı derin bir uykuya daldığında, Yannis odasından sessizce sıyrıldı. Sırtına askeri setresini geçirip sokağa çıktı. Sofulu’nun karanlık sokaklarından geçip nehir kıyısına vardığında, sandala binmeden önce bir an durdu ve arkasında bıraktığı o sahte hayata baktı. Sulara gömülen gerçeklerin üzerinde Meriç’in karanlık sularını yarmak için küreklere asıldı; çünkü öte yakada ablası ve babası onu bekliyordu.

Türkiye yakasındaki o dökülen kerpiç evde, zaman artık saatlerle değil, yaşlı babanın aldığı hırıltılı nefesle ölçülüyordu. Nehrin sularını aşıp gelen o kaçak hayat, o soğuk ve çile, nihayet koca çınarın köklerini tamamen kurutmuştu. Yatalak kalan, bacakları su toplamaktan mosmor kesilen yaşlı adam, artık ölüm döşeğindeydi.

Başucunda sabahlara kadar gözyaşı döken Züleyha ve Sıdıka, babalarının eriyip gidişini çaresizlik içinde izliyorlardı.Ancak Meriç’in o yorgun suları, bu aileye tek bir acıyı çok görmüştü. Bir akşamüstü Sofulu’dan gelen acı bir haber, nehrin bu yakasında fırtınayı yeniden kopardı.