Meriç'in İki Yüzü kitap kapağı

35. bölüm / 37

34.Bölüm

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 37Şu an: 34.Bölüm

İçindeki bu ağır yükü daha fazla taşıyamayan Gülcemal, soluğu Sıdıka’nın yanında aldı. Gözyaşlarını durduramıyordu, sesi titreyerek gördüklerini Sıdıka'ya döktü:
​"Dün akşam da yoktu Sıdıka Abla..." dedi, sesi pürüzsüz bir acıyla döküldü. "Yataktayken boştu yeri, sabaha karşı çamurlar içinde çıkageldi. Ben bu evi, bu çocukları sırtımda taşırken o öte yakada başkasının koynunda gününü gün ediyor! Yannis Yunan yakasından bir kadın bulmuş, kesin! Ahırda yabancı setresini gördüm. Demek o yüzden geceleri ocağı boynu bükük bırakıp kayboluyor."

Sıdıka her şeyi biliyordu ama Gülcemal'in şüphelenmesine mahal vermemek için için yutkundu. Ancak bu haberi duyar duymaz; dayanamayıp ilk fırsatta Yannis’in yolunu kesti.
Karşısına dikildiğinde, yüzündeki hatlar gerçeğin ağırlığıyla titriyordu.

​"Dinle beni Yannis!" dedi.Sıdıka, sesi öfkeyle zehir gibi dökülürken.

"Gülcemal’in içine şüphe düştü bir kere. O saf kız şimdilik dili varıp da kimseye bir şey söylemiyor ama ya canına tak edip de bu zehri dışarı kusarsa? Ya nehrin öte yakasındaki o yasak sevdayı, o sığınağı köyün ortasında haykırırsa? O zaman ne yapacaksın? Bu ocağın külünü göğe savururlar, haberin var mı?!"

Yannis, ablasının sözleriyle buz kesildi; kanı damarlarında çekildi sanki. Kendine geldiğinde öfkeden deliye dönmüştü. Eve fırtına gibi girdi; Gülcemal’in kolundan sertçe kavradığı gibi duvara doğru savurdu. Yüzündeki buz gibi öfkeyle bağırdı:

"Sen ne yaptın? Sıdıka ablama ne zırvaladın? Dinle beni Gülcemal! Bir daha ağzından tek bir kelime çıkarsa... Bir daha o öte yakayla ilgili laf edenin, laf taşıyanın dilini keserim, duydun mu beni? Dilini keserim!"

Gülcemal, kocasının gözlerindeki o yabancı ve acımasız nefreti görünce donakaldı. Canının acısı, yüreğindeki derin sızıya karıştıysa da tek kelime etmedi. Sadece başını yavaşça öne eğdi ve o zehirli, sessiz yükü yeniden omuzlarına aldı.

Acı acıyı kovaladı; felek, sınır boyundaki bu yaralı aileye soluk aldırmadı. Abisinin şehadetinin ve İlyas Baba’nın vefatının üzerinden çok geçmeden, o resmi kâğıt Yannis’in kapısına dayandı: Yannis de askere çağrılmıştı.
Babası ve abisinin acısı hâlâ tazeyken aynı ocağın son erkek evladını da silah altına alma kararı, Sofulu’dan Türkiye yakasına kadar uzanan o gizli hatta tam bir deprem yarattı. Yannis elindeki askerlik emriyle öylece kalakaldı.

Göğsünde sıkışan nefes, Meriç’in sisli gecelerinden bile daha ağırdı. Askerlik demek; yeni doğan minik oğluyla, kendisine pırıl pırıl bir sevgiyle bağlı masum karısı Gülcemal’i yalnız bırakmak demekti. Askerlik demek; sınır boyundaki döküntü evde Aziz Bey ile geleceğin intikamını ören ablası Züleyha’yı koruyacak o gizli köprünün yıkılması demekti. En acısı da Sofulu’daki yeğenlerini ve nehrin öte yakasındaki gizli sığınakta gözü yolda kalan Agapi’yi tamamen kadersizliğe terk etmek demekti.

Gülcemal, kocasının elindeki emri gördüğünde gözyaşlarını içine akıttı; sessizce oğlunu kucağına alıp Yannis’e dualarla siper olmaya çalıştı. Yannis ise askeri setresini son kez sırtına geçirdi. Askere gitmeden önceki o son gece, Meriç’in karanlık sularına kürekleri son bir çaresizlikle vurdu. Nehrin sisi, sırtındaki ağır vedayı gizlemek ister gibi kıyıları kaplamıştı.

Nehrin öte yakasındaki o gizli sığınağa adım attığında, mum ışığında yolunu gözleyen Agapi’nin gözlerindeki kederle yüzleşti. Agapi, Yannis’in gelişindeki o farklılığı, adımlarındaki sürüklenen ağırlığı hemen hissetti. Yannis bir müddet konuşamadı; boğazındaki düğüm havanın soğuğundan bile daha yakıcıydı.
Agapi’nin ellerini tuttu, gözlerinin içine bakarak acı gerçeği fısıldadı:
"Agapi... Bu gece sana son kez geldim. Beni askere alıyorlar."

Agapi’nin, Yannis’in elini tutan parmakları buz kesti. Terzi abisinin şehadetinden ve İlyas Baba’nın vefatından sonra gelen bu darbe, Agapi’nin nehrin bu yakasında tutunduğu tek dalı da elinden çekip alıyordu. Yannis’in bir daha dönüp dönemeyeceği meçhul bir harp fırtınasının içine çekilmesi, iki yaka arasına aşılması imkânsız yeni bir duvar örmüştü.

"Gidiyor musun..." diye fısıldadı Agapi, gözyaşları yanaklarından aşağı süzülürken. "Beni kimsesizliğin ortasında tek başıma mı bırakıyorsun Yannis?"
Yannis, Agapi’yi göğsüne bastırdı; ama vicdanı ikiye bölünmüştü. Bir yanda Türkiye yakasında minik oğlu, gözü yaşlı bekleyişiyle Gülcemal; diğer yanda nehrin bu yakasında tek sığınağı kendisi olan Agapi...

"Seni hiç unutmayacağım," dedi Yannis, sesi titreyerek. "Nereye gidersem gideyim ruhum bu sığınakta, bu nehrin kıyısında kalacak."

O gece, iki sevdalı için zaman adeta durdu. Sabaha karşı ilk ışıklar Meriç’in sularına vururken Yannis son kez Agapi’nin kokusunu içine çekip sığınaktan ayrıldı. Kürekleri her çekişinde, arkasında gözü yaşlı bir sevda, önünde ise belirsiz bir harp ve emanet bıraktığı ailesi vardı. Yannis’in askere gidişi, geride bıraktığı bu fırtınalı hayata en ağır darbeyi vurdu. Şehit düşen terzi abisinin acısı ve İlyas Baba’nın vefatından sonra, evin tek erkeği olarak ocağı tüttürme yükü onun sırtındayken gelen bu askerlik emri, Türkiye yakasındaki yuvayı buz kesti.

Gülcemal, kucağındaki minik oğluna sarılmış, gözlerinden süzülen sessiz yaşlarla kocasının hazırlanışını izliyordu. Yannis, bir yanda karısının kucağında büyüyen oğlunun minik ellerine, diğer yanda karısına baktıkça boğazına oturan o yumruyla ezildi.

Gülcemal’in içindeki masumiyet,sadakati karşısında duyduğu vicdan azabı şimdi tarifsiz bir acıya dönüşmüştü. Onları bu yoklukta, babasız ve korumasız bırakıp gitmek yüreğini dağlıyordu. Gülcemal, kocasının ellerini tutup, "Gözün arkada kalmasın Yannis... Oğlumuza gözüm gibi bakarım. Sen yeter ki sağ salim dön," diye fısıldadı. Ağzından tek bir sitem çıkmıyor, o derin sabrıyla yine kocasına siper oluyordu.

Yannis yola çıkmadan önce sınır boyundaki döküntü eve uğrayıp ablası Züleyha ve Aziz Bey ile helalleşti. Züleyha, kardeşinin boynuna sarılırken nehrin iki yakasındaki emanetlerin, Sofulu’daki yeğenlerin ve Gülcemal’in yükünü omuzlarına aldı.

Yannis asker birliğine teslim olmak üzere yola koyulduğunda; arkasında gözü yaşlı bir eş, yetim kalan minik bir erkek evlat, Sofulu’da büyüyen yeğenler ve nehrin öte yakasındaki o gizli sığınakta geleceği meçhul bir Agapi bıraktı. Meriç’in suları ise gidenlerin ardından inatla ve kederle akmaya devam ediyordu.

Askerlik fırtınası Yannis’i merhametsizce yuttu. Bir yanda cephenin acımasız koşulları, diğer yanda vatan toprağında bıraktığı karısı Gülcemal, minik oğlu ve nehrin öte yakasındaki Agapi’nin ateşiyle kavruluyordu. Ancak felek, İlyas Baba’nın vasiyetini taşıyan bu son erkeğe bir darbe daha indirmekte gecikmedi. Büyük bir patlama oldu Yannis ağır şekilde yaralandı.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

43okunma 6beğeni 1yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…