Meriç'in İki Yüzü kitap kapağı

34. bölüm / 37

33.Bölüm

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 37Şu an: 33.Bölüm

Yasak Sığınak

Sofulu’nun soğuk ve rutubetli sığınağında Agapi, günlerdir Yannis’ten gelecek tek bir haberi, gecenin karanlığında nehri yarıp gelecek o ayak seslerini bekliyordu. Her yaprak hışırtısında kalbi yerinden çıkacak gibi oluyor, gözünü nehrin sularından ayırmıyordu.

Son aylarda Yannis’in gelişleri iyiden iyiye seyrekleşmişti. Eskiden gecenin bir yarısı hiç sektirmeden suların üzerinden süzülüp gelen adam şimdi günlerce görünmüyor, nehrin öte yakasından ne bir ayak sesi ne de bir nefes yükseliyordu. Agapi’nin içindeki o huzursuzluk, yerini yavaş yavaş korkuya bırakmıştı.

İşte o sancılı günlerin ortasında, sınır kasabasına gizlice geçip erzak getiren yaşlı bir tüccarın getirdiği haber, Agapi’nin dünyasını başına yıktı: Yannis Türkiye yakasında, herkesin parmakla gösterdiği Gülcemal adında köylü bir kızla evlenmiş ve bir oğlu dünyaya gelmişti.

Agapi bu kötü haberi aldığında göğsüne taş oturmuş gibi nefesi kesildi. Nehrin kıyısına koşup karşı köylerin ışıklarına baktı.Yannis’e duyduğu öfke, içindeki sonsuz sevdaya karışıyor; ruhunu ikiye bölüyordu. Yannis onu burada, bu fırtınanın ortasında bir başına mı bırakmıştı?

Fırtınalı Bir Gece

Gecenin karanlığında Meriç’in buz gibi sularını yara yara karşı kıyıya geçen Yannis, adımlarını ağır ağır sığınağa doğru attı. Yüreği göğsüne sığmıyordu; Türkiye’de yeni bir yuva kurduğunun haberi acaba Agapi’ye gitmiş miydi? Ya öğrendiyse... Agapi ne yapacaktı?

​Sığınağın tahta kapısını yavaşça araladığında, Agapi’yi köşedeki gaz lambasının titreyen ışığında, gözlerini doğrudan kapıya dikmiş halde buldu.Agapi’nin yüzünde ne bir damla gözyaşı vardı ne de tek bir feryat... Sadece insanı yakan buz gibi bir sessizlik hâkimdi. Yannis adım atıp elini uzatmak istedi, ancak Agapi’nin tek bir bakışı adamın ayaklarını olduğu yere çiviledi.

"Beni o karanlıkta, Meriç’in bu soğuk sığınaklarında bir başıma bekletirken…" diye fısıldadı Agapi, sesi odayı buz kesti. "Meğer sen o yakada başkasıyla yuva kuruyormuşsun Yannis. Nehir aksa da sevdama sınır çizilemez derdin... Sınırı çizmekle kalmadın, üzerine bir de kilit vurdun."

Yannis yutkundu, sesindeki titremeyi gizleyemedi:
"Agapi, dinle beni… Yalvarırım dinle! Kalbim de ruhum da bu sığınakta, senin yanında asılı kaldı. Babamın son nefesindeki o bitkin gözlerini, vasiyetini gördüm… Onu gözü açık göndermemek için boynumu bükmekten başka çarem yoktu. Ama sanma ki orada mutluyum, sanma ki o evde nefes alabiliyorum!"

Agapi acı bir tebessümle başını salladı. Gözleri Yannis’in parmağındaki gümüş yüzüğe kilitlendi. O yüzük, aralarına çekilmiş geçit vermez bir duvardı artık.

"Bahaneler senin vicdanını rahatlatıyor mu Yannis?" dedi, göz bebeklerinde birikmiş öfkesi parlıyordu.

"Babanın vasiyeti dedin, peki ya bizim verdiğimiz sözler? Ben burada her ayak sesinde seni beklerken, sen o masum kızın elini tuttun. Şimdi buraya gelip bana ne söyleyeceksin? 'Seni hâlâ seviyorum' deyip vicdanını mı temizleyeceksin?"

Yannis, Agapi’nin ellerini iki avucunun içine alıp alnına dayadı. Göğsü inip kalkıyordu:
"Senden asla vazgeçmedim, vazgeçemem! Ben nehrin bu yakasına her geldiğimde sadece sende soluk alıyorum. Gülcemal evin gelini olabilir ama benim kalbimin tek sahibi sensin Agapi… Beni bu sevdadan vazgeçmeye zorlama!"

Agapi yavaşça ayağa kalktı. Yannis’in gözlerinin içine, içindeki bütün kırgınlığı ve sönmeyen sevdayı dökerek baktı:

"Bir kadının ahı ve diğerinin vicdan azabı üzerine yuva kurulmaz Yannis. Madem babanın vasiyetine boyun eğdin, madem o kızın hayatına girdin… Beni bu saklı köşede bir hayalet gibi tutmaya hakkın yok. Ama biliyorum… Sen bu nehri ne kadar geçersen geç, ne bana tamamen gelebileceksin ne de o evde kalabileceksin. Sen artık nehrin ortasında, iki yaka arasında kaybolmuş bir adamsın."

Yannis için bu yüzleşme, hem Agapi’ye olan vazgeçilmez tutkusunun hem de ömrü boyunca taşıyacağı o ağır vicdan azabının mührü oldu.

Gecenin o en koyu, sabaha en yakın saatinde, sığınağın loş ışığı altında kelimeler yerini derin bir sessizliğe bıraktı. Yannis, Agapi’nin yanına yaklaşarak ona olan aşkını tekrar dile getirdiğinde, Agapi onu seviyor olsa da duyduğu öfkeyle geriye doğru adımladı; fakat Yannis her geri çekilişinde biraz daha yaklaşarak aralarındaki tüm mesafeyi yok etti.

​Yannis’in gözlerindeki o çaresiz yangın, Agapi’nin yıllardır ördüğü tüm duvarları, korkuları ve kırgınlıkları yerle bir etmişti. Yannis, kadının itirazına ya da öfkesine fırsat tanımadan uzandı ve onun titreyen elini kavrayıp yavaşça kendi göğsüne, çılgınca atan kalbinin tam üzerine götürdü. Avucunun altındaki o sert ve düzensiz vuruşlar; Yannis'in içindeki fırtınanın ve yıllardır bastırdığı her kelimenin dilsiz bir kanıtıydı.

​"Hisset," diye fısıldadı Yannis, sesi boğuk ve can yakacak kadar samimiydi.

"Bu kalp kaç yıldır sadece senin adınla attı, Agapi... Seni kaybetmekten korktuğum için evlendiğimi, bir aile kurmak zorunda kaldığımı söyleyemedim. Buraya her geldikçe yüzüne baktıkça kendimden nefret ettim, bu yüzden daha fazla gelemedim... Geç kaldım bunları söylemekte sana belki ama bir gün bile senden vazgeçmedim."

​Agapi, parmak uçlarında hissettiği o sarsıntıyla birlikte soluğunu tuttu. Öfkesi son bir kez direnmeye çalıştıysa da, adamın gözlerindeki o teslimiyet içindeki bütün buzları eritti. Gözlerindeki o son inat kırıntısı da söndüğünde, elleri Yannis'in gömleğinin yakalarından kayıp onun geniş omuzlarına tutundu. Sanki yıllardır aradığı tek limanı bulmuş gibi başını hafifçe yana eğdi.

​"Çok geç kaldın Yannis..." dedi Agapi, sesi artık bir sitemden ziyade, kaderine boyun eğen bir kadının iç çekişi gibiydi.

"...Çok canımı acıttın."

​"Biliyorum," dedi Yannis, diğer elini uzatıp Agapi’nin saç tellerine dokunurken. Parmakları yanağını okşadı, gözlerindeki yaşları şefkatle sildi.
"Ama bak, buradayız. Nehir ne kadar akar aksın, bizi bu karanlıktan başka kimse kurtaramaz."

​Sığınağın loş duvarları arasında, dışarıdaki dünyanın savaşı, sınırları ve imkansızlıkları unufak olmuştu. Yannis başını biraz daha öne eğdi; dudakları Agapi’nin titreyen dudaklarına değdiğinde, aralarındaki o geçen ayların sükutu nihayet bozuldu.
​Bu, sadece iki insanın kavuşması değil; Meriç’in iki yakasının, suların en derininde birbirine mühürlenişiydi.

Sabahın ilk ışıkları, Meriç’in suları üzerinde soluk ve gri bir sis tabakası bırakarak yavaşça sığınağın camına vurmaya başladı. Dışarıdaki dünya uyanıyor, coğrafyanın sert gerçekliği geceye ait olan her şeyi silmeye hazırlanıyordu.

​Yannis gözlerini açtığında, sığınağın loş tavanına baktı bir süre. Yanında, o derin uykunun huzuruyla soluyan Agapi’nin saçları omzuna dökülmüştü. Zamanın durduğu o saatler geride kalmış; sabahın soğuk ve acımasız gerçeği kapıya dayanmıştı.

​Yavaşça ve Agapi’yi uyandırmamaya özen göstererek yerinden doğruldu. Üstünü başını düzelttikten sonra son kez eğilip onun huzurlu alnına uzunca bir öpücük kondurdu; fısıltıyla, "Geri döneceğim," dedi.
​Sığınağın kapısını aralayıp dışarı çıktı. Sabah ayazı yüzünü bıçak gibi keserken, Meriç Nehri'nin kıyısına vardı. Sular geceye nazaran daha sakin ama bir o kadar da tehlikeli akıyordu. Karşı kıyıya geçmek, hem geçmişi hem de hayatını riske atmak demekti ama artık geri dönüşü yoktu. Ayakkabılarını çıkarıp buz gibi suya adım attı. Nehrin akıntısı bacaklarını döverken, her bir adımda sınırların, inançların ve yılların koyduğu yasakların üzerinden yürüyüp geçtiğini biliyordu.

Türkiye Yakasındaki Gölge
Sabahın erken saatleriydi. Güneş henüz Meriç’in sisini dağıtamamıştı; ortalık hâlâ ayaz ve nemliydi.Yannis karşı kıyıya ulaşıp sırılsıklam ve donmuş bir halde evinin kapısına geldiğinde, köy henüz tamamen uyanmamıştı.

Evin arkasındaki ahıra doğru ilerledi.Askeri setresini Gülcemal görmesin diye ahırdaki çuvalların üzerine bıraktı. Yavaşça eve doğru ilerledi.Sessizce evin kapısını açtı. Ocağın başında kendisini bekleyen Gülcemal ile karşılaştı.Gülcemal bütün gece uyumamış, pencere kenarında onun yolunu gözlemişti.Kocasına nerden geldiğini sormadı; üzerindeki çamurun hesabını da aramadı. Sessizce kalktı, havluyu ve taze demlenmiş ıhlamuru Yannis’in önüne koydu.Ocağın ateşini canlandırmadan önce hayvanların bakımı için ahıra yöneldi. Kapıyı aralayıp içeri girdiğinde, burnuna gelen o tanıdık tütün ve nehir çamuru kokusuna, yabancı ve keskin bir koku karıştı.

​Loş ışıkta, samanlık köşesine atılmış eski çuvalın üzerine gelişigüzel bırakılmış askeri setreyi gördü. Yannis’in nehir ötesine geçerken ya da dönüşte gizlediği o setre, kumaşındaki Rumeli kesimi dikişlerle ve yakasındaki yabancı nişan izleriyle oradaydı.

​Gülcemal’in adımları ahırın ortasında taş kesmiş gibi durdu. Kalbine saplanan o ani sızıyla eli göğsüne gitti. Setreye doğru yavaşça yaklaştı; parmakları o kaba kumaşa dokunduğunda, nehrin öte yakasının, o gizli sığınağın ve Agapi’nin soğuk rüzgârı adeta yüzüne çarptı.

​Kocası sadece geceleri nehre inmiyor, Yunan yakasına gizli gizli geçiyordu. Sıklıkla olmadığı geceler, sabaha karşı eve gelişler , Yannis’in gözlerindeki o kaçamak bakışlar birer birer yerli yerine oturdu. Gülcemal gerçeği tüm çıplaklığıyla anlamıştı.
​

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

40okunma 5beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…