21.Bölüm

Nehri Yaran Kürekler

Yannis ve Züleyha ,arkalarında iki çocuk ve koca bir enkaz bırakarak, kaderlerini mühürleyen o karanlık nehri geçmeye karar verdiler. Züleyha, kocasını ve geçmişini bir daha arkasına bakmamak üzere terk edecekti; ama bu tehlikeli yolda yalnız yürümeyecekti. Yannis, ablasını o karanlık suların insafına tek başına bırakamazdı.

Planı tehlikeliydi, deliceydi ama başka çareleri yoktu: Yannis, ablasıyla beraber karşıya geçecek, onu güvenli toprağa bırakacak ve gün ağarmadan, eniştesi uyanmadan önce o nehirde git-gel yaparak Sofulu yakasına, yeğenlerinin yanına geri dönecekti.

Gece yarısını çoktan geçmişti. Evdeki o ağır sessizliği bozmamaya çalışarak parmak uçlarında yürüdüler. Züleyha, çocukların uyuduğu odanın kapısını hafifçe araladı. Çocuklarına son kez bakıp gözyaşlarını sildi. Karanlıkta birbirine karışan o minik nefesleri dinlerken yüreğine saplanan sızının tarifi yoktu. Yedi yaşındaki kızının saçlarına parmaklarıyla son kez dokundu, iki yaşındaki küçük oğlunun tenine dudağını bastırıp hıçkırığını dişlerinin arasında ezdi.

"Anneniz sizi bıraktı sanmayın yavrularım," diye fısıldadı karanlığa, gözyaşları çocukların yastığına damlarken. "Bu nehir sizi benden ayırsa da, o koca evde boynunuzu bükük koymamak için gidiyorum..."

Pencereden kenarından sızan ay ışığı miniklerin huzurlu yüzlerini aydınlatırken, Züleyha arkasında canından bir parça bırakıp odadan çıktı. Sınır boyuna yürürken kalbi o odada, yatakların ucunda kalmıştı.

Sofulu’nun zifiri karanlık sokaklarından birer gölge gibi süzülüp Meriç’in kıyısına ulaştılar. Nehir, sanki önlerindeki meçhul kaderi fısıldar gibi hırçın ve hüzünlü akıyordu. Yannis, sazlıkların arasına gizlenmiş eski sandalı sessizce suya indirdi. Züleyha sandala bindiğinde Yannis küreklere asıldı. Uzun ve gerilim dolu dakikaların ardından sandal karşı kıyıya, Türkiye topraklarına yanaştı.

Züleyha sandaldan indiğinde, ayakları altındaki toprağın yabancılığıyla bir an duraksadı.Yannis sandaldan çıkmadan ablasının ellerini son kez sıktı.

"Yolun açık olsun abla," dedi sesi titreyerek. "Babamı bul, Sıdıka’ya sarıl. Gözün arkada kalmasın, emanetler bende."

Züleyha karanlığın içinde gözden kaybolurken, Yannis için asıl hayatta kalma mücadelesi şimdi başlıyordu. Sandalı hızla geri çevirdi. Akıntıya karşı kürek çekmek zordu ,kolları patlayacak gibi oluyor, ciğerleri yanıyordu. Üstelik sınır devriyeleri nehrin yüzeyini taramaya başlamıştı. Birkaç kez sazlıkların arasına sinip devriyelerin geçmesini beklemek zorunda kaldı. Zaman daralıyor, şafak çizgisi ufukta belirmeye başlıyordu. Son bir gayretle küreklere yüklenip Sofulu kıyısına ulaştığında, sandalı gizleyip kasabaya doğru koşmaya başladı. Sırılsıklam olmuştu ama o eve, yeğenlerinin yanına varmak zorundaydı. O şimdi onlar için bu cehenneme geri dönüyordu.