Bölümler 37Şu an: 35.Bölüm
- 1 1.Bölüm180 kelime
- 2 2.Bölüm373 kelime
- 3 3. Bölüm783 kelime
- 4 4.Bölüm362 kelime
- 5 5.Bölüm471 kelime
- 6 6.Bölüm808 kelime
- 7 7. Bölüm769 kelime
- 8 8.Bölüm1.053 kelime
- 9 9.Bölüm1.075 kelime
- 10 10.Bölüm769 kelime
- 11 11.Bölüm736 kelime
- 12 12.Bölüm534 kelime
- 13 13.Bölüm831 kelime
- 14 14. Bölüm607 kelime
- 15 Yeni Sezon Ağustos'ta37 kelime
- 16 15.Bölüm1.151 kelime
- 17 16.Bölüm735 kelime
- 18 17.Bölüm444 kelime
- 19 18.Bölüm392 kelime
- 20 19.Bölüm652 kelime
- 21 20.Bölüm497 kelime
- 22 21.Bölüm354 kelime
- 23 22.Bölüm431 kelime
- 24 23.Bölüm622 kelime
- 25 24.Bölüm430 kelime
- 26 25.Bölüm333 kelime
- 27 26.Bölüm647 kelime
- 28 27.Bölüm833 kelime
- 29 28.Bölüm544 kelime
- 30 29.Bölüm292 kelime
- 31 30.Bölüm408 kelime
- 32 31.Bölüm428 kelime
- 33 32.Bölüm469 kelime
- 34 33.Bölüm1.218 kelime
- 35 34.Bölüm899 kelime
- 36 35.Bölüm615 kelime · Okuduğun bölüm
- 37 36.Bölüm390 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Akşamın Sessizliği ve Hasret
Odanın ortasındaki gaz lambasının titreyen ışığı, masadakilerin yüzlerindeki derin çizgileri ve yorgun gözlerini aydınlatıyordu. Züleyha, Sıdıka ve Gülcemal o akşam sessizlik içinde hep birlikte sofraya oturmuşlardı. Ama o gece sofra, ekmeğin paylaşıldığı yer değil, sanki uzakta kopan o büyük patlamanın ardında kalan bir enkazdı.
Masadaki kimse patlamanın olduğunu bilmiyordu; fakat içlerini yakan o sağır edici sızı, o felaketin sarsıntısını sanki kalplerinde iliklerine kadar hissediyorlardı. Yannis askere gideli tam üç yıl olmuştu ve o süre boyunca ondan doğru dürüst bir haber alınamamıştı; sağ mıydı, iyi miydi, nefes alıyor muydu kimse bilmiyordu. İçlerini kemiren o belirsizlik kalplerini kavururken, masadaki boş sandalyeler gidenlerin ve uzaktaki Yannis’in hasretiyle eziliyordu.
Önce Emine anne göçüp gitmişti bu dünyadan; o ulu şefkatin yokluğuyla ilk büyük sarsıntıyı yaşamışlardı.
Ardından Pavlos... Çanakkale’de şehit düşmüştü. Genç yaşta yarım kalan o hayat, evin neşesini de beraberinde götürmüştü.
Ve en son İlyas Baba’nın devrilmesi... O ulu çınarın da yıkılmasıyla sanki evlerinin üzerindeki çatı tamamen çökmüş, gök üzerlerine kapanmıştı. Emine annenin yokluğu, Pavlos’un gençliği, İlyas Baba’nın dağ gibi ağırlığı ve uzakta ne halde olduğunu bilmedikleri Yannis... Hepsini birden yürekte taşımak, o karanlık hissin enkazını her gün yeniden kaldırmak gibi ağırdı.
Gülcemal’in ise zaten annesi hiç olmamıştı; o, bu dünyada bir anne şefkatini hiç tatmamış, ne sesini duymuş ne de kokusunu içine çekmişti. Gülcemal, Emine annesini de hiç tanımamıştı.Ama Züleyha ile Sıdıka’nın gözlerindeki o derin sızıyı, bu bomboş masanın etrafındaki o ağır havayı öylesine iyi hissediyordu ki... Kendi annesizliğinin hüznünü unutup, onların yaşadığı bu büyük boşluğu yüreğinde anlamaya çalışıyor, bu sessizliği onlarla birlikte omuzluyordu.
Masada oturan Züleyha, içindeki o sönmeyen hasretle başını kaldırdı. Yaşanan o acı dolu günleri, yüreğindeki yangını masadakilere doğrudan, acının gerçek sahibi bir sesle anlatmaya başladı:
Ölüm bir insanı hayattan alıyor,
ama özlemini seveninin kalbinden alamıyor.
Bazı insanlar ölmez,
sadece gözden kaybolur.
Bir dua arasında, bir ezan vaktinde, bir gecenin en sessiz yerinde yeniden düşer insanın kalbine...
Sıdıka, önündeki boş tabağa bakarken yutkundu. İçindeki o büyük hasret, göğsünü sıkıştıran demir bir yumruktu sanki. Züleyha'nın anlattıklarına hüzünle katılarak, her bir kaybın ruhuna dokunan o sözleri o da dile getirdi:
Özlemek ne tuhaf şey;
bir daha sesini duyamayacağını bilip yine de her kalabalıkta onu aramak,
bir fotoğrafa uzun uzun bakıp "Keşke bir kez daha" diyebilmek...
Vurulan Emine anne, Çanakkale'de toprağa düşen Pavlos, İlyas Baba... Toprağa girenler çoktan gitmişti; Yannis'ten ise geriye kalan tek şey bu ağır, yakıcı sessizlikti.
Kalanlar ,bu koca evde, kalabalık ama bir o kadar kimsesiz sofrada; gidenlerin hasreti ve Yannis'in yokluğuyla açılan o derin boşlukla baş başa kalmışlardı. Masada sessizlik derinleşirken, Züleyha ve Sıdıka ellerini masaya koyup başlarını öne eğdiler; ocağın sönmeyen yangını, içlerindeki tükenmeyen sızıyla baş başa kaldıkları derin bir sessizliğe gömüldüler.
Masada oturan Züleyha, içindeki o sönmeyen hasretle başını kaldırdı. Yaşanan o acı dolu günleri, yüreğindeki yangını masadakilerle gibi anlatmaya başladı:
Ölüm bir insanı hayattan alıyor,
ama özlemini seveninin kalbinden alamıyor.
Bazı insanlar ölmez,
sadece gözden kaybolur.
Bir dua arasında, bir ezan vaktinde, gecenin en sessiz yerinde yeniden düşer insanın kalbine...
Sıdıka, önündeki boş tabağa bakarken yutkundu. İçindeki o büyük hasret, göğsünü sıkıştıran demir bir yumruktu sanki. Züleyha'nın anlattıklarına hüzünle katılarak, her bir kaybın ruhuna dokunan o sözleri o da dile getirdi:
Özlemek ne tuhaf şey;
bir daha sesini duyamayacağını bilip yine de her kalabalıkta onu aramak,
bir fotoğrafa uzun uzun bakıp "Keşke bir kez daha" diyebilmek...
Vurulan Emine anne, Çanakkale'de toprağa düşen Pavlos, İlyas Baba... Toprağa girenler çoktan gitmişti; Yannis'ten ise geriye kalan tek şey bu ağır, yakıcı sessizlikti.
Kalan kadınlar, bu koca evde, kalabalık ama bir o kadar kimsesiz sofrada; gidenlerin hasreti ve Yannis'in yokluğuyla açılan o derin boşlukla baş başa kalmışlardı. Masada sessizlik derinleşirken, Züleyha ve Sıdıka ellerini masaya koyup başlarını öne eğdiler; ocağın sönmeyen yangını, içlerindeki tükenmeyen sızıyla baş başa kaldıkları derin bir sessizliğe gömüldüler.
Bölüm etkileşimi
