Meriç'in İki Yüzü kitap kapağı

32. bölüm / 37

31.Bölüm

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 37Şu an: 31.Bölüm

Sınırın Öte Yakasındaki Yangın

Yannis, Gülcemal’i o eve gelin olarak getirdiğinde, ruhunu elleriyle öte yakaya mühürlemişti.

​Kasabanın gözünde her şey kusursuzdu. Dışardan akşamları ocağı tüten,odalarında sıcak çorba kaynayan mutlu bir yuva görünüyordu.
Peki, kalbi Agapi’de atan bir adam, sevmediği bir kadınla nasıl aynı yerde nefes alırdı?

​Gecenin koyu karanlığında odaya ağır bir sessizlik çöktüğünde, Yannis’in yaşadığı cehennem gizlenemezdi. Gülcemal başını omzuna yaslayıp nefesini dinlerken, Yannis gözlerini tavanın kirişlerine dikerdi. Teni o odada, Gülcemal’in sıcaklığındaydı; ama zihni ve ruhu, Meriç’in öte yakasında, Sofulu’nun karanlık sığınağında, Agapi’nin saçlarının kokusundaydı.

​Kimse bu evliliğin gerçek olmadığını anlamamalıydı; Gülcemal bile...
Çünkü o coğrafyada bir kadının kocasının kalbini başka birine kaptırdığı, sadece aldatılma acısı değil; gururunun ve sabrının son vuruşuydu. Gülcemal evde zarafetle yaşıyorsa, Yannis’in bu yalanı mahcubiyetle saklamış olmasındandı. Yannis onun yüzündeki sessiz teslimiyeti gördükçe suçluluktan iki büküm olurdu. Gülcemal ise kocasının uzaklığını, çektiği sessiz nefesleri görür ama anlamamazlıktan gelirdi. Çünkü gerçeği dışarı vurursa, o evdeki dengenin ve ördüğü sabır kalesinin başına yıkılacağını biliyordu.

​Gündüzleri Yannis öyle dikkatli ve öyle kusursuz bir koca oluyordu ki... Asla Gülcemal’e kötü söz söylemez, o "karı koca" zırhını kusursuzca taşıyordu. Komşular için onlar, İlyas Baba’nın ocağını sırtlayan uyumlu, hüzünlü ama saygın bir çiftti. Yannis, Gülcemal’i hiçbir şey sezmiyor sanarak kendini kandırıyordu; Gülcemal ise kocasını ele vermemek için kalbini taşa çeviriyordu.

​Ve zaman, o kaçınılmazı getirdi: Gülcemal hamile kaldı. Karnında Yannis’ten bir can büyüyordu.
​Yannis babasının vasiyetini yerine getirmişti; evlenmiş, ocağı tüttürmüş, şimdi de baba olmuştu. Kâğıt üstünde her şey kusursuz bir "kurtuluş" hikâyesiydi. Ama Yannis içeriden tükenmişti. Gülcemal’in saf sevgisine ve evladına rağmen, sevmediği bir kadınla hayat yaşamak ruhuna her gün kor basmaktı. Bedenen o evdeydi ama ruhen nehrin sularını aşarak öte yakaya kaçan bir firariydi.

​Yannis, nehrin öte yakasındaki bu ağır gerçeğe ve Agapi'ye seyrelen gidişlerine rağmen ondan vazgeçmedi, vazgeçemedi. Çünkü insanın, bedeni hangi duvara zincirlenirse zincirlensin, kalbinin olduğu yere aitti.

Zaman, Meriç’in suları gibi durmaksızın akıp gitti; aylar ayları, yıllar yılları kovaladı. Agapiyle buluşmalarının arası uzuyor, geceler haftalara devriliyordu ama Yannis ne zaman fırsat bulsa o gizli sığınakta Agapi’nin yanında soluk alıyordu. Agapi, Yannis’in kalbindeki o sönmeyen yangın, nehrin karanlığında sığındığı tek limanı olmaya devam etti.

​Zamanın akıp gitmesi sadece Yannis’in kalbinde değildi.Sofulu’daki evde yabancı kadının ellerine kalan yeğenleri artık büyümüş, boy vermişti. Ablası Züleyha’nın geride bırakmak zorunda kaldığı o masum yavrular, Yannis’in gözleri önünde serpilip yetişkinliğin eşiğine gelmişlerdi. Yannis, Sofulu’ya her ayak bastığında, eniştesinin masasında "öz oğul" rolünü oynamaya devam ederken, büyüyen yeğenlerinin gözlerinde hem ablasının izini hem de yaklaşan yeni fırtınaların ayak seslerini görüyordu.

Yannis, zamanın büyüttüğü bu çocuklar ve nehrin iki yakasına yayılmış sorumlulukları arasında, Agapi’ye olan sevdasına tutunarak yürümeye devam ediyordu.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

76okunma 6beğeni 1yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…