Bölümler 37Şu an: 32.Bölüm
- 1 1.Bölüm180 kelime
- 2 2.Bölüm373 kelime
- 3 3. Bölüm783 kelime
- 4 4.Bölüm362 kelime
- 5 5.Bölüm471 kelime
- 6 6.Bölüm808 kelime
- 7 7. Bölüm769 kelime
- 8 8.Bölüm1.053 kelime
- 9 9.Bölüm1.075 kelime
- 10 10.Bölüm769 kelime
- 11 11.Bölüm736 kelime
- 12 12.Bölüm534 kelime
- 13 13.Bölüm831 kelime
- 14 14. Bölüm607 kelime
- 15 Yeni Sezon Ağustos'ta37 kelime
- 16 15.Bölüm1.151 kelime
- 17 16.Bölüm735 kelime
- 18 17.Bölüm444 kelime
- 19 18.Bölüm392 kelime
- 20 19.Bölüm652 kelime
- 21 20.Bölüm497 kelime
- 22 21.Bölüm354 kelime
- 23 22.Bölüm431 kelime
- 24 23.Bölüm622 kelime
- 25 24.Bölüm430 kelime
- 26 25.Bölüm333 kelime
- 27 26.Bölüm647 kelime
- 28 27.Bölüm833 kelime
- 29 28.Bölüm544 kelime
- 30 29.Bölüm292 kelime
- 31 30.Bölüm408 kelime
- 32 31.Bölüm428 kelime
- 33 32.Bölüm469 kelime · Okuduğun bölüm
- 34 33.Bölüm1.218 kelime
- 35 34.Bölüm899 kelime
- 36 35.Bölüm615 kelime
- 37 36.Bölüm390 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Züleyha’nın, Aziz Bey’den bir kız bebeği dünyaya gelmişti. Yıllardır acının, yetimliğin ve sınır boyunun getirdiği buz gibi havanın hüküm sürdüğü o evde, bu minik kız çocuğunun ağlayışı adeta bir bahar rüzgârı gibi esti.
Aziz Bey, Züleyha’nın üzerine titriyor; kollarındaki yeni canla birlikte karısına olan sevgisi ve hürmeti daha da büyüyordu. Züleyha da Aziz Bey’in bu şefkatli, merhametli duruşu karşısında yıllar sonra ilk kez huzuru bulmuştu. Aralarındaki o sessiz ve derin uyum, evdeki herkesin yüreğini ısıtıyordu.
Sıdıka pazardan döndü. Eşeğini bağlayıp sebze küfelerini eve bıraktıktan sonra hemen Züleyha’ya koştu.Odadan gelen bebek sesiyle ellerini önünde bağlayıp şükretti. Evdeki karabulutlar dağılmış, ocağın tütüşü adeta şenlenmişti.
Aradan geçen aylar, Türkiye yakasındaki o döküntü eve bu kez Gülcemal’in müjdesiyle başka bir neşe getirdi. Gülcemal’in gözlerinde parlayan bir heyecanla, sağlıklı, dünya tatlısı bir erkek oğlu dünyaya gelmişti. Evde bir beşik kurulmuş, minik oğlanın hınzır gülüşü ve taze kokusu sınır boyundaki o kederli duvarları adeta yumuşatmıştı.
Derken, uğursuz bir haber fırtına gibi geldi. Dimetoka ve Sofulu arasındaki bütün yollar buz kesti: Yannis’in abisi Pavlos'u askere çağırmışlardı. Abisi; kumaşını Sofulu’nun bereketiyle harmanlayıp Dimetoka’daki dükkânında sabırla biçen bir terziydi.
Yıllarca nehrin iki yakası arasında iğne iplikle rızkını örmüş, sessizce tezgâhının başında helalinden geçinip gitmişti. Ancak İlyas Baba Türkiye’ye geçerken Pavlos'u da Türk vatandaşı olarak kaydettirmişti. Türk gençlerinin askere alınması kaçınılmaz hale gelince, terzi abiyi de tezgâhının başından, sıcak ocağından söküp çağırdılar. Pavlos, Dimetoka’dan gelip önce ailesini gördü, babasını ziyaret etti; ardından askere gitti.
Bir sene sonra, vatan toprağının fırtınalı bir köşesinden acı haber ulaştı: Abisi Pavlos Çanakkale’de şehit düşmüştü.Çanakkale’den gelen o kara haber döküntü evin üzerine bir karabasan gibi çöktü. Bu acı haberi duyan İlyas Baba daha da hastalandı; adeta yıkıldı, bir daha da konuşmadı. Yatağına serilmiş yorganın altından günlerce dışarıya, Meriç’in sisli kıyılarına baktı. Gözlerindeki fer çekilmiş, dudakları mırıldanmayı bile bırakmıştı. Bütün kelimeler boğazına düğümlenmişti; evladının acısı, dilini de ömrünü de tutsak etmişti. Yalnızca titreyen elleriyle yorganın ucunu sıktı, derin ve hırıltılı bir nefes verip başını duvarın soğuk taşlarına çevirdi. İlyas Baba, evladının hasretine ve bu derin sessizliğe daha fazla dayanamayarak kısa süre sonra son nefesini verdi.
Sınır boyundaki o küçük kasabada, İlyas Baba için düzenlenen veda nehrin iki yakasını yas içinde birleştirdi. Züleyha, kollarında Aziz Bey’in desteğiyle ayakta durmaya çalışırken gözyaşları ihtiyar adamın tabutunun üzerine damlıyordu. Yannis, İlyas Baba’nın tabutunu omuzlayanların en önündeydi; mertliği ve vakur duruşuyla bu ağır günün yükünü sırtlamıştı.
Sıdıka ve Gülcemal, siyah başörtüleriyle tabutun arkasında sessizce ağlıyordu.İlyas Baba, nehrin bu yakasında, yılların getirdiği hasretin ve acının ardından toprağa verildi. Mezarı başında dualar okunurken, babasını ve abisini arka arkaya toprağa veren Yannis için artık bu nehir, iki yaka arasında akan bir sudan öte, gözyaşlarının ve kimsesizliğin döküldüğü derin bir uçurumdu. Ailenin direkleri birer birer devrilmiş, nehrin öte yakasındaki tehlike iyice artmıştı.Hem abisinin şehadet acısı hem de babasının ölümüyle yetim kalmanın ağırlığı omuzlarına bindi. Artık Sofulu’da ve Dimetoka’da arkasını yaslayacağı tek bir çınar kalmamıştı.
Bölüm etkileşimi
