Manolya kitap kapağı

9. bölüm / 23

9.bölüm/Depo

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 23Şu an: 9.bölüm/Depo

"Karanlıkta kaybolmaktan korkmuyordum artık, bulacaklarımdan korkuyordum."

9. Bölüm — Depo

Bu evde geçirdiğim günler, ne kadar kabul etmek istemesem de oldukça eğlenceli geçiyordu. Buraya ilk geldiğimde tek düşündüğüm şey bir an önce iyileşip gitmekti. Kendimi ait olmadığım bir yerde, hiç tanımadığım insanların arasında sıkışıp kalmış hissediyordum. Şimdi ise günlerimin nasıl geçtiğini anlamakta zorlanıyordum.

Uzay'ın bitmek bilmeyen şakaları, Ata'nın onunla sürekli didişmesi, ikisinin en basit şeyleri bile tartışmaya çevirebilmesi ve Baran'ın bütün bunları bazen gülerek, bazen de sabrının son kırıntılarıyla izlemesi...

Her şey tuhaf bir şekilde güzeldi.

Yıllardır özlemini çektiğim aile sıcaklığını hissediyordum onlarla. Bir masanın etrafında oturup kahvaltı yapmanın, birinin saçma bir sözüne gülmenin, akşamları salonda hiçbir şey yapmadan vakit geçirmenin bu kadar iyi gelebileceğini unutmuştum. Belki de hiç gerçekten yaşamamıştım.

Burada kimse sürekli tetikte olmamı beklemiyordu. En azından şimdilik.

Bir şey söylediğimde dinleyen, canım yandığında bunu fark eden, sessiz kaldığımda yüzüme bakıp ne düşündüğümü anlamaya çalışan insanlar vardı. Bütün bunlar bana yabancıydı. Öyle yabancıydı ki bazen kendimi bu sıcaklığın içinde bile huzursuz hissediyordum.

Çünkü her güzel şeyin bir sonu olduğuna inanmayı çok önceden öğrenmiştim.

Üstelik her şeyin bir bedeli vardı.

Ben de bu evde sonsuza kadar kalamayacağımı biliyordum. Bir gün iyileşecek, kolyemi bulacak ve buradan ayrılacaktım. Sonra yeniden kendi hayatıma dönecek, cevabını bulamadığım sorularla baş başa kalacaktım.

Hâlâ o depodaki adamların kim olduğunu bilmiyordum. Mesut Abi'nin niyetinin iyi mi yoksa kötü mü olduğunu anlayamamıştım. Yıllarca yanımda durmuş, beni korumuş bir insanın benden ne sakladığını düşünmek bile içimi daraltıyordu.

Ve bütün sorularımın en büyüğü...

Annemi kimin öldürdüğü.

Onu kim ya da kimler benden almıştı? Neden? Annem ölmeden önce ne biliyordu? O gün yanında bulunan insanlar gerçekten kimdi?

Bazen bütün cevapların birbirine bağlı olduğunu hissediyordum. Sanki bir ipliğin ucunu bulsam diğer her şey de arkasından gelecekti. Ama ne zaman bir ipliğe tutunsam karşıma başka bir düğüm çıkıyordu.

Başımı yastığa yaslayıp tavana baktım.

Bunca zamandır cevap arıyordum. Bir insanın hayatını, bütün geçmişini tek bir sorunun peşinde geçiriyor olması ne kadar yorucuydu, bunu anlatamazdım. Üstelik cevabı bulduğumda ne olacağını da bilmiyordum.

Belki içimdeki öfke dinerdi.

Belki yıllardır taşıdığım yükün bir kısmını yere bırakabilirdim.

Ya da belki gerçekler, bildiğim her şeyi elimden alırdı.

Düşüncelerimin arasında kaybolmuşken kapının tıklatılmasıyla başımı çevirdim.

“Girebilirsin.”

Kapı açıldı.

İçeriye Ata ve Uzay girdiğinde kaşlarım hafifçe havalandı. Çünkü buraya geldiğimden beri odama hiç girmemişlerdi. Hatta dürüst olmak gerekirse, bu odanın kime ait olduğunu bile bilmiyordum. Bütün günlerimi burada geçirmediğim için odanın ayrıntılarını incelemeye fırsat bulamamıştım.

Ata kapıyı arkasından kapatırken yüzünde tuhaf bir gülümseme vardı. Uzay ise ellerini arkasında birleştirmiş, sanki benden bir şey saklıyormuş gibi davranıyordu.

İkisinin de bu kadar şüpheli görünmesi hiç hayra alamet değildi.

“Ne yaptınız yine?” diye sordum, gözlerimi ikisinin arasında gezdirerek.

Uzay masum bir ifadeyle bana baktı.

“Biz neden bir şey yapmış olalım?”

“Çünkü ikiniz bir araya geldiğinizde mutlaka bir şey oluyor.”

Ata başını sallayarak onayladı.

“Bu konuda haklısın.”

Uzay ona döndü.

“Bir dakika, sen hangi taraftasın?”

“Gerçeklerin tarafındayım.”

“Çok komiksin.”

“Biliyorum.”

İkisinin atışmasını izlerken istemeden gülümsedim. Ata, Uzay'a son bir bakış attıktan sonra bana döndü.

“Selam, sana bir şey getirdik.”

Bunu söylerken arkasında tuttuğu ellerini öne çıkardı.

Kocaman ellerinin arasında, neredeyse avuçlarının içinde kaybolacak kadar küçük, simsiyah bir yavru kedi vardı.

Bir an nefes almayı unuttum.

“Bu ne?”

Soru ağzımdan çıkmıştı ama cevabını zaten görüyordum. Yine de gözlerimi o küçücük bedenden ayıramıyordum.

Kedi o kadar küçüktü ki gerçekten daha dün doğmuş gibi görünüyordu. Siyah tüyleri henüz tam olarak kabarmamış, minik patileri Ata'nın ellerinin üzerinde birbirine sokulmuştu. Başını kaldırıp çevresine bakmaya çalışıyor, ardından kendisini tutan Uzay'ın parmaklarına sokuluyordu.

“Bahçede bulduk,” dedi Ata. “Sana getirelim dedik. Tam kedi seven bir tip var sende.”

Son cümlesini söylerken gülmemek için dudaklarını birbirine bastırmıştı.

Yüzümü buruşturarak ona baktım.

“Ne demek bu şimdi?”

Ata dayanamadı ve kahkaha attı.

Uzay da ona katılınca ikisinin sesi odayı doldurdu. Birbirlerine bakıp daha fazla gülüyorlardı. Ben ise neye güldüklerini anlamaya çalışarak yüzlerine bakıyordum.

Bu odada gülmeyen yalnızca ben ve Uzay'ın ellerinde durmadan ciyaklayan yavru kediydik.

“Çok komiksiniz gerçekten,” diye söylendim.

“Bence de,” dedi Uzay.

“Sen sus, sana söylemedim.”

“Bana söylemesen de haklı olduğumu biliyorum.”

Gözlerimi devirdim ve elimi yavru kediye doğru uzattım.

“Verin şunu.”

Uzay kediyi bana uzatırken hareketlerini yavaşlattı. Onu kollarımın arasına aldığımda küçücük bedeninin sıcaklığını hissettim. Siyah tüyleri parmaklarımın altında yumuşacıktı. Kedi önce başını kaldırıp yüzüme baktı, sonra minik burnunu elime sürttü.

İçimde bir şeylerin eridiğini hissettim.

“Merhaba, sen,” diye fısıldadım.

Kedi incecik bir ses çıkardı.

Gülümsedim.

Bunca zamandır bu evde kendimi biraz olsun rahat hissetmeye başlamıştım ama ilk kez bir şeye bu kadar çabuk bağlanacağımı düşünmemiştim. Onu kollarımda tutarken, sanki bütün dünyanın gürültüsü bir anlığına azalmıştı.

Küçücük bir canlıydı.

Benden hiçbir şey istemiyordu. Geçmişimi bilmiyor, hakkımda soru sormuyor, benden açıklama beklemiyordu. Yalnızca sıcak bir yere sokulmak istiyordu.

Belki de bu yüzden hemen sevmiştim onu.

“Madem bana getirdiniz, bundan sonra bu kedi benim,” dedim, başımı kaldırıp ikisine bakarak. “Adı da...”

Sözüm yarıda kaldı.

Adını düşünmeye başladım ama aklıma hiçbir şey gelmiyordu. Daha önce hiç hayvanım olmamıştı. Babam izin vermezdi. Evde bir canlıya bağlanmamı istemez, küçücük bir hayvanın bile benim için önemli olabileceğini anlamazdı.

Çocukken kaç kere bir kedi gördüğümde eve götürmek istediğimi hatırlamıyordum bile. Belki çoktu, belki az. Ama her seferinde aynı cevabı almıştım.

Hayır.

O yüzden şimdi, kollarımda bir yavru kedi tutarken ne yapacağımı bilememem oldukça normaldi.

“Adı ne olsun?” diye mırıldandım, kedinin başını okşayarak.

“Bence Kara olsun,” dedi Uzay.

Ata hemen itiraz etti.

“Çok sıradan.”

“E, siyah işte.”

“Biraz yaratıcılık.”

“Sen bul o zaman.”

Ata düşünüyormuş gibi çenesini kaşıdı.

“Gece.”

Başımı kaldırdım.

Tam o sırada kapının yanında bir hareket fark ettim.

Baran, tek omzunu kapı pervazına yaslamış, kollarını göğsünde birleştirmişti. Ne zamandır orada durduğunu bilmiyordum. Bizi izliyordu; yüzünde belli belirsiz bir gülümseme vardı.

“Gece olsun,” dedi.

Bakışlarım onunkilere kaydı.

“Gece?”

“Evet. Siyah olduğu için değil sadece. Bir de...” Kısa bir an duraksadı. “Sanki karanlıkta daha rahat edecekmiş gibi duruyor.”

Bu cümle neden hoşuma gitmişti, bilmiyordum.

Belki de ismi söyleyişindendi. Belki de yavru kediyi benim gibi dikkatle incelemiş olmasındandı. Ya da uzun zamandır ilk defa bir isim seçerken kimsenin benimle alay etmediğini hissettiğim içindi.

Başımı kedime çevirdim.

“Gece,” diye tekrarladım.

Küçük başını kaldırdı.

“Sevdin mi bakalım adını?”

Gece, sanki bana cevap vermek istermiş gibi olabilecek en cırtlak sesiyle miyavladı.

Yüzümü buruşturdum.

“Bu kadar bağırmana gerek yoktu.”

Ata yeniden kahkaha attı.

“Bence adı sevdi.”

“Bence de,” dedi Uzay. “Hatta şimdiden evin sahibi gibi davranmaya başladı.”

“Seninle iyi anlaşacaklar o zaman,” dedim.

Uzay'ın gülümsemesi bir anda silindi.

“Lâl, kalbimi kırdın.”

“Geçmiş olsun.”

Baran başını iki yana salladı. Ardından buraya geliş amacını hatırlamış gibi doğruldu.

“Lâl, hazırlan. Seninle depoya gideceğiz.”

Gülümsemem yavaşça kayboldu.

“Depoya mı?”

Kaşlarımı yukarı kaldırdım. Aslında neden oraya döneceğimizi biliyordum. Kolyemi bulmam gerekiyordu. Yine de bunu ondan duymak, içimde bir şeylerin yer değiştirmesine neden olmuştu.

Bir yanım gitmek istiyordu.

Diğer yanım ise o paslı kapının ardında beni nelerin beklediğini hatırlıyordu.

“Niye geri gidiyoruz ki oraya?” diye sordum.

Baran, sanki cevabın ne olduğunu ikimiz de biliyormuşuz gibi silik bir gülümsemeyle bana baktı.

“Kolyen için oraya döneceğimizi söylemiştim.”

Gözlerimi kısa bir an kapattım.

Kolyem.

Anneme ait olan, ondan geriye kalan son şey.

Onu bulmak için yeniden o depoya gidecektim. Orada gördüğüm şeyleri, duyduğum sesleri ve o gece yaşadıklarımı tekrar hatırlamak zorunda kalacaktım.

Ama artık geri çekilemezdim.

“Tamam,” dedim, başımı sallayarak.

Baran kapıdan içeri biraz daha baktı.

“Uzay, Ata, siz de çıkın. Lâl hazırlansın. Siz evde beklersiniz.”

İçimde anlamsız bir heyecan kıpırdadı.

Yalnızca ikimiz gidecektik.

Bunu düşünmemle birlikte kalbimin ritmi değişti. Sanki az önce odada benimle birlikte duran bütün insanlar bir anda ortadan kaybolmuş, geriye yalnızca Baran kalmıştı.

Bu bir randevu değildi.

Elbette değildi.

Depoya gidiyorduk. Üstelik annemin kolyesini bulmak için. Bunun heyecanlanacak hiçbir tarafı yoktu.

Peki, öyleyse neden kalbim böyle atıyordu?

Dudaklarımı birbirine bastırdım ve bu düşünceyi zihnimden uzaklaştırmaya çalıştım. Baran'la daha önce de yalnız kalmıştım. Ama o zamanlar aramızda bu kadar konuşulmamış şey, bu kadar tuhaf bir yakınlık yoktu.

Şimdiyse onun yanındayken kendimi bazen gereğinden fazla farkında hissediyordum.

Sesimin nasıl çıktığını, nereye baktığımı, ellerimi nereye koyduğumu...

Bu da beni ayrıca sinirlendiriyordu.

“Sen uyurken çalışanlar dolabını doldurdu,” dedi Baran. “İçlerinden bir şeyler giyebilirsin, tamam mı?”

Başımı kaldırıp ona baktım.

“Tamam.”

Yüzümde küçük bir tebessüm oluştu. Baran da bunu fark etmiş gibi bir an yüzüme baktı, ardından kapıyı arkasından kapatarak odadan çıktı.

Ata ve Uzay'ın ayak sesleri koridorda uzaklaşırken odada yeniden sessizlik hâkim oldu.

Artık yalnızdım.

Gece dışında.

Kucağımdaki küçücük canlıya bakıp gülümsedim. Onu dikkatlice yatağın üzerine bıraktım ve başını okşadım.

“Sen burada uslu uslu dur, tamam mı? Ben birazdan geleceğim.”

Gece bana baktı.

“Bana bak, evin kurallarını şimdiden öğrenmen gerekiyor. Birincisi, benim yastığımda uyumak serbest. İkincisi, Uzay'ın yanına fazla yaklaşma. Kendisi biraz sorunlu.”

Kedi, patisini yalayıp yüzünü temizlemeye başladı.

“Beni dinlemiyorsun bile.”

Başımı iki yana sallayıp gülümsedim.

Sonra ayağa kalkarak dolaba yöneldim.

Dolabın kapaklarını açtığımda gerçekten de içinin kıyafetlerle dolu olduğunu gördüm. Askılara dizilmiş ceketler, gömlekler, pantolonlar ve raflara yerleştirilmiş kazaklar... Birkaç gün önce buraya geldiğimde bunların hiçbirini bilmiyordum. Hatta bu evde ne kadar kalacağımı bile düşünmek istememiştim.

Şimdi ise dolabımda bana uygun kıyafetler vardı.

Bu küçük ayrıntı bile tuhaf hissettiriyordu.

Birinin benim burada kalacağımı düşünerek hazırlık yapması...

Bunu en son ne zaman yaşamıştım, hatırlamıyordum.

Elimi askıların üzerinde gezdirdim. Sonunda siyah deri bir ceket seçtim. Altına beyaz bir bluz, onun altına da siyah, bol paçalı bir pantolon aldım.

Kıyafetleri yatağın üzerine bıraktım ve üzerimi değiştirmeye başladım.

Havalar yavaş yavaş soğumaya başlıyordu. Pencereden içeri süzülen serin hava bile yüzümü gülümsetmeye yetmişti. Hayatım boyunca soğuk havaları daha çok sevmiştim. İnsanların kalın kıyafetlerin içine saklandığı, sokakların daha sessiz olduğu, nefes verdiğinde havada ince bir buğu oluştuğu günleri...

Soğuk, bana garip bir şekilde huzur veriyordu.

Belki de soğuk havalarda kimse benden sıcak olmamı beklemiyordu.

Belki de kışın, insanın kendi içine çekilmesi daha doğal geliyordu.

Aynanın karşısına geçip saçlarımı düzelttim. Yüzüme baktığımda gözlerimin altında hâlâ yorgunluğun izlerini görebiliyordum. Son günlerde yaşadıklarımın beni ne kadar etkilediğini inkâr edemezdim. Ama en azından artık kendimi biraz daha iyi hissediyordum.

Kolyemi bulacaktım.

Sonra belki her şey biraz daha anlam kazanacaktı.

Yatağa dönüp Gece'yi kucağıma aldım. Başını göğsüme yasladı ve ince bir mırıltıyla kendini bana bıraktı.

“Ben gelene kadar kimseyi üzme, tamam mı?”

Kedinin başını öpüp yatağa bıraktım.

“Özellikle Uzay'ı.”

Son bir kez etrafa baktıktan sonra odadan çıktım.

Ama kapının hemen dışında beni takip eden minicik bir gölge vardı.

Gece.

Başımı eğip ona baktım.

“Sen de mi geliyorsun?”

İnce bir miyavlamayla karşılık verdi.

“Peki, gel bakalım.”

Böylece Gece'yle birlikte merdivenlerden aşağı inmeye başladım.

Her basamakta kalbimin biraz daha hızlandığını hissediyordum. Bacağım hâlâ tam olarak iyileşmemişti ama acısı artık dikkatimi dağıtmıyordu. Aklımda tek bir şey vardı.

Kolyem.

O kolyeye kavuşmak benim için anneme kavuşmak demekti.

Elbette bunun gerçek olmadığını biliyordum. Annem geri gelmeyecekti. Onun sesini yeniden duyamayacak, saçlarıma dokunuşunu hissedemeyecek, bana sarıldığında üzerime sinen kokusunu içime çekemeyecektim.

Ama o kolye...

O, annemin bir zamanlar ellerinin arasında tuttuğu, belki de son kez bana bakarken düşündüğü şeylerden biriydi.

Onu kaybettiğimde yalnızca bir takıyı kaybetmemiştim.

Annemden geriye kalan küçücük bir parçayı da kaybetmiştim.

Şimdi onu bulma ihtimali, yıllardır içimde taşıdığım bir kapının yeniden açılması gibiydi.

Merdivenlerin son basamağına geldiğimde salondan gelen kahkahaları duydum.

Başımı kaldırdım.

Baran, Ata ve Uzay yan yana oturuyorlardı. Sırtları bana dönüktü, bu yüzden henüz geldiğimi fark etmemişlerdi.

Uzay yine Ata'yla uğraşıyordu. Bir şey söylemiş olmalıydı ki Ata koltuğun üzerinde ona doğru uzanmış, elindeki yastığı almaya çalışıyordu. Baran ise ikisini gülerek telefonuyla çekiyordu.

Bir an durup onları izledim.

Gerçekten çok tatlı görünüyorlardı.

Bunu düşündüğüm için kendime kızmam gerekiyordu belki ama umurumda değildi. Birbirleriyle uğraşırken ne kadar doğal olduklarını görmek hoşuma gidiyordu. Sanki dışarıdaki dünya, bütün karmaşası ve tehlikeleriyle birlikte, bu evin kapısında kalıyordu.

Telefonumu çıkarıp ben de onları kaydetmek istedim.

Tam o sırada Uzay'ın sesi yükseldi.

“Ya oğlum, düzgün dur! Videoya çekiliyoruz!”

Ata kahkaha attı.

“Sen önce elindeki yastığı bırak!”

“Bırakmam!”

“UZAY!”

Baran'ın kahkahası ikisinin sesine karıştı.

Ben de gülümseyerek onları izlemeye devam ettim.

“Ben hazırım,” dedim sonunda.

Beni duyan yalnızca Baran oldu.

Başını hızla bana çevirdi. Elindeki telefonu da benim bulunduğum tarafa döndürdü. Ekranda kendimi görünce bir an ne yapacağımı bilemedim.

Sonra gülümseyerek el salladım.

“Merhaba.”

Baran'ın yüzünde belli belirsiz bir tebessüm vardı.

“Hazır mısın?”

“Hazırım.”

Ata ve Uzay hâlâ kendi aralarında tartıştıklarından bizi duymamışlardı. Baran telefonunu biraz daha kaldırıp onları da çekmeye devam etti.

Uzay, kamerayı fark edince hemen saçlarını düzeltti.

“Bir dakika, yakışıklı çıktım mı?”

Ata kahkaha attı.

“Senin için yapılabilecek bir şey yok.”

“Kes sesini!”

Gülmekten kendimi alamadım.

Baran da gülümseyerek telefonu kapattı ve koltuktan kalktı. Ardından bana doğru yürüyüp kapıyı işaret etti.

“Gidelim mi?”

Başımı salladım.

Onun önünden ilerleyip kapıya ulaştım. Ayakkabılarımı giymek için eğildiğimde gözlerim bir anda beyaz spor ayakkabılarıma takıldı.

Üzerlerinde, o geceden kalma kurumuş kan izleri vardı.

Bir süre öylece baktım.

Koyu renkli lekeler, beyaz kumaşın üzerinde kendilerini belli ediyordu. Bir başkası için rahatsız edici olabilecek bu görüntü beni pek etkilemedi. Ayakkabıları değiştirmek aklımdan bile geçmedi.

Sorun değildi.

Ben iz bırakan şeyleri severdim.

Bir şeyin yaşandığını, bir yerde bulunduğumu, bir anın gerçekten var olduğunu kanıtlayan izleri...

Sırtımdakiler hariç.

Onlar başka bir şeydi.

Onlar, geride bırakmak istediğim hâlde bir türlü geride bırakamadığım anların sessiz hatırlatıcılarıydı.

“İstersen dolabından başka ayakkabılar getirtebilirim,” dedi Baran.

Başımı kaldırıp ona baktım.

Bakışları ayakkabılarımdaydı ama sesini duyduğumda gözlerini yüzüme çevirdi.

“Hayır, gerek yok. Gerçekten.”

Bir süre daha bana baktı. Israr etmedi.

Ayakkabılarımı giyip ayağa kalktım.

Baran da ayakkabılarını giydikten sonra kapıyı açtı. Dışarı çıktığımızda kapının önünde duran siyah SUV'nin kilidini açtı ve yolcu tarafına geçmem için kapıyı tuttu.

Arabaya bindim.

İçeri girdiğimde deri koltukların kokusu ve dışarıdaki serin havadan sonra gelen sıcaklık beni karşıladı. Baran sürücü koltuğuna yerleşti, kapısını kapattı ve motoru çalıştırdı.

Birkaç saniye boyunca hiçbirimiz konuşmadık.

Ardından Baran yüzünü bana çevirdi.

“İçeride çok fazla zamanımız olmayacak, Lâl. Kolyeyi bulup çıkacağız, tamam mı?”

Sesi sakindi ama söylediklerinin bir uyarı olduğunu anlayabiliyordum.

“Tamam,” dedim.

“Etrafı kontrol edeceğiz. Bir şey görürsen bana söyle. Tek başına hiçbir yere gitmeyeceksin.”

Başımı salladım.

Aslında ona itiraz etmek istiyordum. Kendi başımın çaresine bakabileceğimi söylemek, her şeyi tek başıma yapmaya alışkın olduğumu hatırlatmak istiyordum.

Ama depoya yeniden gideceğimi düşündükçe içimdeki huzursuzluk artıyordu. Orada neyle karşılaşacağımızı bilmiyordum. Üstelik bu kez tek başıma değildim.

Yanımda Baran vardı.

“Umarım bu sefer o depodan kimseye bir şey olmadan çıkarız,” diye geçirdim içimden.

Baran arabayı hareket ettirdi. Ev geride kalırken camdan dışarı baktım. Sokaklar yavaş yavaş geride kalıyor, önümde uzanan yol beni cevaplarını bulmak istediğim yere götürüyordu.

Bir süre sessizce ilerledik.

Ben dışarıyı izliyordum. Baran ise gözlerini yoldan ayırmıyordu. Aramızdaki sessizlik, ilk başta alışık olmadığım kadar ağır gelmişti. Söylemek istediğim çok şey vardı ama nereden başlayacağımı bilmiyordum.

Son günlerde bana yardım etmişti.

Beni korumaya çalışmıştı.

Yaralarımla ilgilenmiş, Ezgi ve Melis'i bulmama yardım edeceğini söylemişti.

Ama bütün bunlar, ona geçmişimi anlatmam gerektiği anlamına mı geliyordu?

“Lâl.”

Sesini duyunca başımı çevirdim.

“Efendim?”

Baran, kısa bir an bana baktıktan sonra yeniden yola döndü.

“Biliyorum, zor. Ama bana biraz kendini açman gerekiyor.”

Parmaklarımı dizlerimin üzerinde birleştirdim.

“Nasıl yani?”

“Geçmişin. O kolyenin senin için ne anlam ifade ettiği. Sırtındaki izler...” Bir an durdu. “Bunların hepsini bilmek istiyorum. Seni anlamaya çalışıyorum ama bana hiçbir şey anlatmazsan bunu yapamam.”

Gözlerim yoldan ayrılıp ona döndü.

Baran'ın gözleri, gecenin karanlığı gibi koyuydu. Benimkilerse toprağın en derin tonlarını taşıyan kahvelerdi. Bakışlarımız kısa bir süre birbirine takılı kaldı.

İlk defa biri bana geçmişimi bu kadar dikkatli bir şekilde soruyordu.

Beni köşeye sıkıştırmak, itiraf almaya çalışmak ya da merakını gidermek için değil...

Anlamak için.

Bunu nereden bildiğimi bilmiyordum. Belki sesindeki yumuşaklıktan, belki de cevap vermem için beni zorlamamasından kaynaklanıyordu.

Ama yine de onunla konuşmak istiyordum.

“Bunu ilk defa yapıyorum,” dedim.

Baran'ın kaşları hafifçe çatıldı.

“Neyi?”

“İlk defa birine kendimi açıyorum.”

Bunu söylerken gözlerimi yeniden yola çevirdim. Cümle ağzımdan çıktıktan sonra ne kadar büyük bir itirafta bulunduğumu fark ettim. Sanki yıllardır kapalı tuttuğum bir kapının anahtarını bir başkasının eline bırakmıştım.

Direksiyonu tutan elleri hafifçe gevşedi.

Baran başını bana çevirdi. Yüzündeki ifadeyi anlamaya çalıştım ama yine başaramadım. Bir anlığına o geceki gibi görünüyordu. Bana bakıyor ama ne düşündüğünü belli etmiyordu.

Bana acıyor muydu?

Beni küçümsüyor muydu?

Yoksa gerçekten anlamaya mı çalışıyordu?

Bilmiyordum.

Ama bir şeyi kabul etmek zorundaydım.

Ona güveniyordum.

Tamamen değil belki. Onun hakkında bilmediğim çok fazla şey vardı. Geçmişini, neden böyle biri olduğunu, beni neden korumaya çalıştığını bilmiyordum.

Yine de içimde, ona anlatabilecek kadar güven duyduğum bir yer oluşmuştu.

Bu bile benim için başlı başına bir şeydi.

Derin bir nefes aldım.

“Kolye annemindi,” diye başladım. “Bana emanet etmişti. Annem öldüğünde yanında Mesut Abi varmış. Kolyeyi ona vermiş. Bana ulaştırmasını istemiş.”

Bir an durup güldüm.

“Yani annemin son isteği, kolyeyi bana vermesiymiş. Beni unutmasın diye.”

Sözlerim şakayla karışık çıkmıştı. Olayı hafife alıyormuşum gibi görünmek istiyordum. Çünkü annemin ölümünden bahsettiğim her an, içimde bir yerler yeniden kanıyordu.

Gülmek daha kolaydı.

Şakaya vurmak daha kolaydı.

İnsanların gözlerinin içine bakıp acı çekmediğini söylemek, gerçeği anlatmaktan çok daha kolaydı.

“Mesut Abi ise bunu bana hiç anlatmadı,” diye devam ettim. “Ben de ondan hiç şüphelenmedim.”

Baran başını hafifçe salladı. Dinlediğini belli etmek için araya girmiyordu. Beni acele ettirmiyor, cümlelerimi tamamlamamı bekliyordu.

Bu da konuşmamı kolaylaştırıyordu.

“Yıllarca yanımdaydı. Bana yardım etti, beni korudu. Annemden geriye kalan tek şeyin nerede olduğunu bile bilmiyordum. Şimdi düşününce...” Dudaklarımı birbirine bastırdım. “Bilmiyorum. İnsan bazen en çok güvendiği kişinin kendisinden ne sakladığını düşünmek istemiyor.”

Baran bir şey söylemedi.

Ben de devam ettim.

“Belki bir açıklaması vardır. Belki annem ona anlatmamasını söylemiştir. Belki de...” Cümlemi yarıda kestim. “Bilmiyorum işte. Artık hiçbir şeyden emin değilim.”

Camdan dışarı baktım.

Sokaklar geride kalıyordu. Gri binalar, dükkânlar ve kaldırımda yürüyen insanlar birbiri ardına geçip gidiyordu. Onların sıradan hayatlarını izlemek tuhaf gelmişti. Birileri işine yetişmeye çalışıyor, birileri telefonla konuşuyor, birileri elindeki kahveyi içerek yürüyordu.

Dünya dönmeye devam ediyordu.

Annem öleli yıllar olmuştu ama dünya onun yokluğunda bile dönmüştü.

Benim hayatım durmuş gibi hissettiğim zamanlarda bile herkes yaşamaya devam etmişti.

“Peki ya baban?” diye sordu Baran.

Bu kez gülümsemem daha ağzımda oluşmadan silindi.

Babama gelmek istemiyordum.

Onun hakkında konuşmak, annemden bahsetmekten bile daha zordu bazen. Çünkü annemi özleyebiliyordum. Onu düşünürken içimde kalan güzel anılara tutunabiliyordum.

Babamı düşündüğümdeyse zihnimde canlanan şeylerin çoğu, unutmaya çalıştığım zamanlardı.

Yine de omuzlarımı hafifçe silktim.

“Babam ise...” Bir an durdum. “Annemden sonra delirdi. Zaten hep sinir problemi vardı. Annemin ölümü de ona ağır gelmiş olmalı.”

Güldüm.

Kendi sesim bile kulağıma yabancı gelmişti.

Baran'ın yüzü değişmedi ama beni dikkatle dinlediğini biliyordum.

“Sonra alkole bağlandı,” diye devam ettim. “Sanırım alkol ona annemden daha iyi geliyordu. En azından onu bir süreliğine unutturuyordu.”

Parmaklarımı dizlerimin üzerinde birbirine doladım.

“Galiba arada beni de unutuyordu.”

Sözlerim bir anlığına havada asılı kaldı.

Sonra başımı cama çevirdim.

“Çünkü beni de yakıyordu.”

Bu kez gülmedim.

Cümleyi öylece bıraktım. Açıklama yapmadım. Ne demek istediğimi anlatmadım. Zaten anlatmak da istemiyordum.

Camın soğuk yüzeyine başımı yasladım. Dışarıdaki manzara gözlerimin önünden akıp giderken nefesimi yavaşlatmaya çalıştım.

Geçmişimden kaçmamıştım hiçbir zaman. Onu unutmaya çalışmamış, yaşadıklarımı yok saymamıştım. Ama bütün bunları bir başkasına anlatmak bambaşka bir şeydi.

İnsan kendi içinde taşıdığı acıya alışabiliyordu.

Onu kelimelere döktüğünde ise yeniden yaşıyordu.

Baran'ın yola bakan gözleri değişmişti. Az önceki sakinliğinin altında başka bir şey vardı artık. Çenesi hafifçe kasılmış, bakışları koyulaşmıştı.

Bana bir şey söylemesini bekledim.

Beni teselli etmesini istemiyordum. Ne yaşadığımı anlaması için bana acımasına da gerek yoktu. Yalnızca söylediklerimi duyduğunu bilmek istiyordum.

Bir süre sonra sordu.

“Baban hâlâ yaşıyor mu?”

Başımı cama yaslamış hâlde gözlerimi kırpıştırdım.

“Bilmem.”

Sesim oldukça sakindi.

“Yıllardır haberim yok.”

Bunu söylerken ne hissettiğimi tam olarak anlayamıyordum. Öfke mi, rahatlama mı, yoksa artık hiçbir şey hissetmiyor olmak mıydı?

Babamın nerede olduğunu bilmiyordum. Hayatına nasıl devam ettiğini, beni düşünüp düşünmediğini, annemin ölümünden sonra kendisiyle ne yaptığını da...

Bunları merak etmek zorunda değildim.

En azından kendime böyle söylüyordum.

Baran başını hafifçe salladı.

“Tamam.”

Başka bir şey sormadı.

Ardından arabayı yavaşlattı ve yolun kenarına çekti. Motoru durdurduktan sonra kemerini çözdü.

“İnelim.”

Kapıyı açıp arabadan indi. Ben de kemerimi çözüp peşinden indim.

Karşımda duran paslı kapıyı gördüğüm anda içimdeki bütün düşünceler bir kenara çekildi.

Depo.

Yeniden buradaydım.

Paslı metal kapı, eskimiş duvarlar ve etrafa sinmiş o ağır hava... Birkaç hafta önce buraya geldiğimde yaşadıklarım, sanki dün olmuş gibi zihnimde canlandı. O geceyi unutmak istesem de hatırlamak için yalnızca kapıya bakmam yetiyordu.

Bir şey değişmemişti.

Zaten birkaç haftada ne değişebilirdi ki?

Yine aynı duvarlar, aynı kapı, aynı karanlık...

Yalnızca ben biraz değişmiştim.

Baran önümden ilerleyerek kapıya yaklaştı. Bir süre çevreyi kontrol etti, ardından bana döndü.

“Hazır mısın?”

Kapıya baktım.

Hayır, değildim.

Ama bunu ona söylemeyecektim.

Başımı salladım.

“Hazırım.”

Baran kapıyı açtı ve önce kendisi içeri girdi. Ardından etrafı kontrol edip bana işaret etti.

“Gel. Çabucak arayıp çıkalım. Burası artık olay yeri sayılır.”

Derin bir nefes alıp içeri adım attım.

Havadaki koku değişmişti.

Daha önce buraya geldiğimde duyduğum ağır, rahatsız edici kokunun yerini küf kokusu almıştı. Nemli duvarlardan yayılan koku genzimi yakıyor, karanlık köşeler olduğundan daha ürkütücü görünüyordu.

Bir anlığına durup etrafa baktım.

Birkaç gün önce buradan çıkarken yaşadığım telaşı hatırladım. O zaman tek düşündüğüm şey hayatta kalmak ve bir an önce buradan uzaklaşmaktı.

Şimdi ise geri dönmüştüm.

Bir kolye için.

Annemin bana bıraktığı son şey için.

Arka kapıya doğru ilerledik. Bu kez oraya zorunluluktan değil, kendi isteğimizle gelmiştik. Yine de bedenim, bu yerde yaşadıklarımı unutmuş değildi. Her adımda tetikteydim. En ufak bir ses duyduğumda başımı çeviriyor, karanlık köşelere bakıyordum.

Yerin bazı bölümlerinde kurumuş kan damlaları vardı.

Gözlerim istemsizce onlara takıldı.

Bakışlarımı hemen başka tarafa çevirdim.

Baran birkaç adım önümde ilerliyordu. O da etrafı kontrol ediyor, bir yandan da kolyeyi arıyordu. Bazen eğilip yerdeki eşyalara bakıyor, bazen de etrafına göz gezdiriyordu.

Ben de aramaya devam ettim.

Duvar diplerine baktım. Yerdeki parçaları kontrol ettim. Eski kutuların çevresini, ayaklarımızın bastığı zemini...

Ama hiçbir şey bulamıyordum.

Ya kolye burada değilse?

Ya birisi onu bulup götürdüyse?

Ya annemden geriye kalan son şeyi de sonsuza kadar kaybetmişsem?

Bu düşünceler zihnime doluşurken bir adım daha attım.

Ayağıma ince bir şey takıldı.

Durup aşağıya baktım.

Önce ne olduğunu anlayamadım. Zeminin üzerinde, karanlığın arasında neredeyse görünmeyecek kadar ince bir zincir uzanıyordu.

Kalbim bir anda hızlandı.

Eğildim.

Parmaklarımı uzatıp zinciri dikkatlice elime aldım. Ucundaki kolyeyi gördüğümde nefesim kesildi.

Birkaç saniye boyunca hiçbir şey yapamadım.

Yalnızca baktım.

Sonra avucumun içine aldım.

Benim kolyemdi.

Gerçekten benim kolyemdi.

Onca zaman sonra, bunca şeyin ardından, onu bulmuştum.

Gözlerim doldu. Dudaklarım aralandı ama ilk anda sesim çıkmadı. Kolyeyi avucumun içinde sımsıkı tuttum. Parmaklarımın arasındaki o küçücük ağırlık, yıllardır taşıdığım özlemin tamamını bir anda üzerime bırakmış gibiydi.

Buldum.

Buldum, anne.

Geldim sana.

Bu düşünce zihnimden geçerken gözlerimi kapattım.

Bir anlığına çocukluğuma döndüm. Annemin ellerini, bana baktığında yüzünde oluşan ifadeyi, sesini hatırlamaya çalıştım. Ne kadar uğraşırsam uğraşayım bazı ayrıntılar bulanık kalıyordu. Zaman, hatıralarımın kenarlarını yavaşça silmişti.

Ama kolye buradaydı.

Onun bir zamanlar dokunduğu şey, şimdi benim avucumun içindeydi.

“Baran!”

Sesim de sevincim gibi kontrolümden çıkmıştı.

Başımı kaldırıp ona baktım.

“Buldum!”

Baran hemen bana döndü. Yüzündeki ifade değiştiğinde, onun da en az benim kadar rahatladığını gördüm. Yanıma doğru birkaç adımda geldi ve elimdeki kolyeye baktı.

“Gerçekten buldun.”

Başımı hızla salladım.

“Evet!”

Kelimelerim birbirine karışıyordu. Gülüyordum ama gözlerim doluydu. Ne yapacağımı bilemiyordum. Kolyeyi yeniden avucumun içine alıp parmaklarımla zincirini düzelttim.

Baran'ın yüzünde küçük bir gülümseme oluştu.

“Güzel.”

Sanki söyleyebileceği başka bir kelime yokmuş gibi yalnızca bunu söyledi.

Ama o tek kelime bile yeterliydi.

Kolyeyi hemen cebime koydum. Sonra etrafıma bakıp çıkışa doğru yöneldim.

“Hadi gidelim.”

Baran başını salladı.

“Evet. Birileri gelmeden çıkalım.”

Bu kez onu beklemedim.

Arabaya doğru koşmaya başladım. Bacağım hâlâ ağrıyordu ama umurumda değildi. İçimdeki sevinç, bedenimdeki bütün ağrıların önüne geçmişti. Sanki yıllardır sırtımda taşıdığım görünmez bir yük, bir anlığına hafiflemişti.

Çocuk gibi mutluydum.

Uzun zamandır içimde sessizce duran o küçük çocuk, ilk kez kendini bu kadar belli ediyordu.

İlk kez ağlamıyordu.

Bir duvarın dibine sinip ses çıkarmamaya çalışmıyordu.

Korkusunu saklamak için dişlerini sıkmıyordu.

Yalnızca koşuyordu.

Ve ilk kez, geçmişinden kalan bir şeye kavuşmanın mutluluğunu yaşıyordu.

Arkamdan Baran'ın sesi geldi.

“Şu mutluluğa bak ya! Önüne dünyaları sersen bu kadar mutlu olmazsın!”

Başımı ona çevirip gülerek gözlerimi devirdim.

“Sen de her şeye yorum yapmak zorunda mısın?”

“Gerçekleri söylüyorum.”

“Çok konuşuyorsun.”

“Az önce de teşekkür ediyordun.”

“Fikrimi değiştirdim.”

Baran güldü.

Ben de arabaya ulaşıp yolcu koltuğuna yerleştim. Birkaç saniye sonra o da yanıma geldi. Kapıyı kapatıp kemerini takarken bana baktı.

Ben hâlâ gülümsüyordum.

Kolyeyi cebimden çıkarıp avucumun içine aldım. Zinciri parmaklarımın arasından geçirirken gözlerim yeniden doldu ama bu kez yaşlarımı saklamaya çalışmadım.

“Teşekkür ederim, Baran.”

Sesim sakindi.

Ne bir şeyi hafife almaya çalışıyordum ne de hissettiklerimi şakaya vuruyordum.

Bu kez içimden geldiği gibi konuşmuştum.

Baran yüzüme baktı. Gülümsemesi yavaşça derinleşti.

“Ne demek. Her zaman.”

Ardından motoru çalıştırdı.

Ben de kolyeyi boynuma takmak için zinciri açtım. Parmaklarım heyecandan biraz titriyordu. Kilidi kapatmak birkaç saniyemi aldı. Sonunda kolye boynuma yerleştiğinde elimi üzerine götürdüm.

Soğuk metal tenime değiyordu.

Gözlerimi kapattım.

Artık yanımdasın, anne.

Bu, annemin geri döndüğü anlamına gelmiyordu. Onu yeniden görebileceğim, sesini duyabileceğim anlamına da gelmiyordu.

Ama en azından ona ait olan bir şey yeniden benimleydi.

Yıllardır kaybettiğimi düşündüğüm o küçücük parça, artık boynumda duruyordu.

Baran arabayı yola çıkardı. Ben de başımı koltuğa yaslayıp camdan dışarı baktım. Güneş, bulutların arkasında kaybolmaya başlamıştı. Sokakların üzerine akşamın serinliği çökerken içimdeki sıcaklık bir türlü dinmiyordu.

Bir süre sonra fark ettim ki Baran arada bir bana bakıyordu.

“Ne var?” diye sordum, başımı ona çevirerek.

“Hiç.”

“Bana bakıyorsun.”

“Mutlu olduğunu görmek güzel.”

Bir an ne söyleyeceğimi bilemedim.

Sonra yüzümdeki gülümseme yeniden belirdi.

“Alış buna. Belki bir süre daha böyle olabilirim.”

“Umarım.”

Bakışları tekrar yola döndü.

Ben de kolyeyi avucumun içine alıp parmaklarımla tuttum.

Birkaç gün önce geldiğimde burası benim için yalnızca geçici olarak sığındığım bir evdi. Tanımadığım insanların yaşadığı, ne zaman ayrılacağımı bilmediğim bir yer...

Ama şimdi düşündüğümde, o evin bende uyandırdığı his çok farklıydı.

Birkaç gün içinde benim için ev adını alan bu yapı, yıllarımı geçirdiğim tuğla yığınından daha fazla anlam taşıyordu.

Çünkü ev dediğin şey yalnızca duvarlardan, kapılardan ve pencerelerden oluşmuyordu.

Bazen ev, sabah seni kahvaltıya çağıran birinin sesiydi.

Bazen seninle dalga geçerken bile yüzünü güldürmeye çalışan insanlardı.

Bazen hiç beklemediğin bir anda kapının önünde bulduğun küçücük bir kediydi.

Bazen de senin için önemli olan bir şeyi anlamaya çalışan, geçmişini anlatman için seni zorlamadan bekleyen biriydi.

O ev sıcaktı.

Soğuk değildi.

Belki de içindeki insanlardan dolayıydı.

Belki de uzun zamandır ilk kez bir yere ait olabileceğimi hissettiğim içindi.

Ama bütün bunların arasında, içimde adını koyamadığım başka hisler de beliriyordu.

Baran'a duyduğum güven mi büyüyordu?

Yoksa yalnızca uzun zamandır eksikliğini çektiğim bir yakınlığın sıcaklığına mı alışıyordum?

Bilmiyordum.

Bildiğim tek şey, kolyem boynumdayken kendimi biraz daha tamamlanmış hissettiğimdi.

Yine de annemin ölümüne dair sorularım hâlâ cevapsızdı. Mesut Abi'ye güvenip güvenemeyeceğimi bilmiyordum. O depodaki adamların kim olduğunu da öğrenememiştim.

Kolyeyi bulmuştum.

Ama gerçeği henüz bulamamıştım.

Belki de asıl zor olan, tam da şimdi başlıyordu.

Başımı cama yaslayıp gözlerimi kapattım. Kolyeyi avucumda tutarken içimden sessizce bir söz verdim.

Ne olursa olsun, annemin başına ne geldiğini öğrenecektim.

Ve bu kez, o gerçeğin peşinden giderken kendimi kaybetmeyecektim.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

253okunma 39beğeni 7yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…