Bölümler 23Şu an: 18.Bölüm/Bir sesin içinde kaybolmak
- 1 1.bölüm/Yalnız1.897 kelime
- 2 2.bölüm/Av2.457 kelime
- 3 3.bölüm/Bilinmeyen Kollar1.573 kelime
- 4 4.bölüm/Manolya2.669 kelime
- 5 5.bölüm/Kolye2.637 kelime
- 6 6.bölüm/Sigara1.898 kelime
- 7 7.bölüm/Dost2.519 kelime
- 8 8.bölüm/Kum havuzu2.809 kelime
- 9 9.bölüm/Depo4.337 kelime
- 10 10.bölüm/"Ben sana güvenmiştim!"1.741 kelime
- 11 11.Bölüm/Dayan1.822 kelime
- 12 12.bölüm/Gerçekler852 kelime
- 13 13.Bölüm/"Kızım"977 kelime
- 14 14.Bölüm/"Biraz daha kal"4.211 kelime
- 15 15.Bölüm/Bir adım daha1.906 kelime
- 16 16.Bölüm-Kalmak İstediğim Yer2.998 kelime
- 17 17.Bölüm/Gölgen Hep Benimleydi3.280 kelime
- 18 18.Bölüm/Bir sesin içinde kaybolmak3.711 kelime · Okuduğun bölüm
- 19 19.Bölüm-Bulduğumda3.353 kelime
- 20 20.Bölüm/Gözlerim Yanılmazdı2.050 kelime
- 21 21.Bölüm-Bir Ömrün Hesabı2.016 kelime
- 22 22.Bölüm/Bir Babanın Gölgesi3.495 kelime
- 23 23.Bölüm/Biraz Huzur5.723 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
"Bir sesin hem bu kadar tanıdık hem de bu kadar yabancı hissettirmesi mümkün müydü? "
18. Bölüm — Bir Sesin İçinde Kaybolmak
Bazı sabahlar insan, gözlerini açtığı anda kötü bir şey olacağını hissederdi.Bunun mantıklı bir açıklaması yoktu. Pencerenin önünden geçen arabaların sesi, mutfaktan gelen çatal bıçak tıkırtısı ya da yatağın ucunda uyuyan kedisinin mırıltısı değişmezdi. Her şey olması gerektiği gibiydi. Yine de insanın içine bir huzursuzluk yerleşirdi. Sanki henüz yaşanmamış bir şey, çoktan kapının önüne gelmiş de içeri girmek için doğru zamanı bekliyordu.Ben o sabah böyle uyanmıştın. Gece, ayak ucumda kıvrılmış yatıyordu. Siyah kuyruğu bacağımın üzerine düşmüş, patilerinden birini yüzüne kapatmıştı. Bir süre onu seyrettim. Sonra elimle başını okşamıştım. “Ne yapacağız seninle?”dediğimde
Gece gözlerini açıp bana baktı.
“Biliyorum, önce kahvaltı istiyorsun.”
Yataktan kalkarken yüzümde küçük bir gülümseme belirdi. Son günlerde gülümsemeyi unutmuş gibi hissediyordum. Annemin mektubunu bulduğumuzdan beri aklımın bir köşesinde sürekli aynı sorular dönüp duruyordu. Mesut neden annemle görüşmüştü? Annem neden ondan korkuyordu? Yakut neden bildiklerini yıllarca saklamıştı?
Ve en önemlisi, annemin ölümünden sonra geçen bütün o yıllarda Mesut bana neden yardım ediyormuş gibi davranmıştı?
Cevapların birbirine bağlandığını hissediyordum. Fakat her birine yaklaştığımda önümde yeni bir duvar yükseliyordu.Gece'yi kucağıma alıp odadan çıkmıştım.
Baranı mutfakta görmüştüm.
Üzerinde siyah bir tişört vardı; bir eliyle kahve hazırlıyor, diğer eliyle telefonundaki bir şeyi okuyordu. Beni görünce telefonunu masaya bıraktı.
“Günaydın.”dedi ayak seslerimi duyunca, yüzünde kocaman bir tebessüm oluşmuştu beni görünce.
“Günaydın.”dedim sıcacık bir sesle.
“Biraz daha uyuyabilirdin.”
“Senin kahvaltını hazırladığını duyunca dayanamadım.”
Kaşını kaldırdı 'o ne demek?' der gibi
“Demek mesele benim kahvaltım.”
“Yanlış anlama. Açlıktan ölüyorum"dediğimde gülerek önüme bir tabak koydu. Gece'yi yere bıraktığımda doğrudan mama kabına koşmuştu, o sahneyi gören Baran'ın dudaklarının kenarı hafifçe kıvrılmıştı.
“En azından evde ne istediğini bilen biri var.”
“Benden mi bahsediyorsun?”
“İstersen üzerine alınabilirsin.”
Gözlerimi devirdim sözleriyle beraber. Birkaç saniyeliğine her şey normalmiş gibi hissettim. Mesut'un adı geçmiyordu. Annemin ölümüyle ilgili belgeler masanın üzerinde değildi. Geçmiş, sabahın sessizliğini henüz ele geçirmemişti.Keşke o an biraz daha uzun sürseydi.Baran kahvesinden bir yudum aldıktan sonra telefonunu bana uzatmıştı.
“Babamla konuştum. Eski kayıtlarla ilgili yeni bir bilgi bulmuş.”ddediğinde derin bir nefes alıp;
“Ne bulmuş?”dedim gergin bir sesle.
“Annenin ölümünden önceki günlerde Mesut'un görüştüğü bir adam varmış. Adı Rıza Demir. Yıllar önce bir depoda çalışıyormuş. Sonra ortadan kaybolmuş.”dediğinde ciddileşip sandalyemde doğrulmuştum.
“Yakut'un bahsettiği adam.”dedim aydınlanmış bir sesle.
“Evet. Babam adresin bir kısmını bulmuş ama yer artık kullanılmıyor. Oraya gidip bakacağız.”
“Ne zaman?”
“Öğleden sonra" dediğinde başımı sallamıştım.İçimdeki huzursuzluk bir anda biraz olsun hafiflemişti. Nihayet elimizde yalnızca geçmişten kalan kırık dökük belgeler değil, peşinden gidebileceğimiz somut bir iz vardı.
“Baran?”dedim uysal bir sesle.
“Efendim?”
“Rıza'yı bulursak annemin başına gelenleri öğrenebilir miyiz?"dediğimde bana uzun uzun baktı.
“Belki.”
“Bana biraz umut vermeye çalışsan olmaz mı?”dedim küçük bir çocuk gibi. “Olmayan bir şeyi varmış gibi söyleyip seni kandırmak istemiyorum.”dediğinde bu cevabı sevmemiştim. Fakat ona kızamıyordum da.
Çünkü bana yalan söylemesini istemediğimi söyleyen bendim.
“Peki,” dedim. “O zaman gerçeği bulalım.”
Baran başını salladı.
“Gerçeği bulacağız.”
O sırada telefonuma bir bildirim geldi. Bilinmeyen bir numaradan gönderilmişti.
Mesajı açtığımda gördüklerimle ekrana kilitlendim.
"Annenin sana bıraktığı her şeyin sende olduğunu sanıyorsun."
Kaşlarım çatıldı. Mesajın altında bir fotoğraf vardı.
Annem.
Eski, solmuş bir fotoğrafta beyaz bir manolya tutuyordu. Arka planda bulanık bir duvar görünüyordu. Fotoğrafı daha önce görmüştüm; kutudan çıkan fotoğraflardan biriydi.
Ancak bu kez fotoğrafın arkasına yazılmış bir cümle vardı.
"Bazı sesler asla unutulmaz."
Telefonu masaya bıraktığımda,Baran şüpheyle yüzüme bakmıştı.
“Ne oldu?”
“Bir şey yok.”dediğimde bana olan bakışları sertleşmişti.
sorgulayan bir sesle “Lâl." dediğinde pes edip telefonu ona uzattım.
Mesajı okurken yüzündeki ifade değişmişti.Bir süre sonra numarayı aramaya çalıştı ama telefon kapalıydı.
“Bu numara yeni açılmış olabilir,” dedi. “Babamla konuşacağım. Bugün hiçbir yere tek başına gitmiyorsun.”dedi temkinli bir sesle.
“Tamam.”demiştim ama ilk defa onun dediği bir şeyi tek seferde kabul ettiğim için bende şaşırmıştım. Cevabımın onu da şaşırttığını yüzünden anladım.
“Gerçekten tamam mı?”
“Evet, Baran. Her söylediğine karşı çıkacak hâlim yok.”dediğimde telefonumu geri aldım ve fotoğrafa yeniden baktım.
"Bazı sesler asla unutulmaz."
Bu cümlenin neden içime böyle bir korku bıraktığını bilmiyordum.Belki de annemin sesini gerçekten hatırlamadığım içindi.Belki de biri, en çok neyi özlediğimi biliyordu.
Öğleye doğru Baran evden çıkmak zorunda kaldı. Soysal Bey, Rıza'yla ilgili yeni bir bilgiye ulaşmıştı ve Baran'ın onunla yüz yüze görüşmesi gerekiyordu.Ben de onunla gitmek istedim ama Baran, görüşmenin kısa süreceğini ve önce adresi doğrulamaları gerektiğini söyledi.
“Bir saat içinde dönerim,” dedi kapıda.
“Bir saat mi?”
“En fazla iki.”
“Bunu söylediğine göre kesin üç saat sürecek.”
Bu kez gerçekten gülümsemişti.
“Geç kalırsam seni ararım.”
“Aramazsan ben ararım.”
“Bunu zaten biliyorum.”
Kapı kapanmadan önce Gece'yi kucağıma aldım.
“Biz seni bekliyoruz.”dediğinde Baran gülümseyerek başını salladı ve kapıyı kapattı.
Kapı kapandığında evin sessizliği üzerime çökmüştü.
Gece'yi yere bıraktım. Önce odama gittim, ardından mutfağa döndüm. Yapacak bir şeyler bulmaya çalışıyordum. Masanın üzerindeki belgeleri düzenledim, annemin mektubunu yeniden okudum, sonra pencerenin önüne geçtim.
Sokak sakindi.Her şey normaldi.
Kendime bunu söylemeye devam ettim.
Bir süre sonra kapı zili çaldı.
Olduğum yerde kaldım.
Baran geri dönmüş olamazdı. Daha yeni çıkmıştı.
Dürbünden baktım.
Mesut.
Kalbim hızlandı. Bir adım geri çekildim. Onunla konuşmayacaktım. Kapıyı açmayacaktım. Baran'ı arayacaktım.
Telefonumu çıkardım.
Tam numarasını bulduğum sırada kapının ardından sesini duydum.
“Lâl, biliyorum evdesin.”
Cevap vermedim.
“Annenle ilgili bir şey getirdim.”
Gözlerimi kapattım.
“Git.”
Kısa bir sessizlik oldu.
“Annenin sesini duymak istemiyor musun?”
Elim telefonun üzerinde hareketsiz kaldı.
Sesini.
Annemin sesini.
Bunun bir tuzak olduğunu biliyordum. Mesut'un bana yıllarca anlattığı yalanları, sakladığı sırları, her defasında gerçeğe yaklaşmamı engelleyişini biliyordum.
Ama annemin sesini bilmiyordum.
Ona ait bir fotoğrafı defalarca inceleyebilirdim. Mektubundaki kelimeleri ezberleyebilirdim. Çocukluğumdan kalan birkaç görüntüyü zihnimde tekrar tekrar canlandırabilirdim.
Fakat sesini geri getiremezdim.
“Lâl,” dedi Mesut. “Sana bir şey göstermek istiyorum. Sonra giderim.”
“Bana yalan söyleme.”
“Bu kez söylemeyeceğim.”
Acı bir gülümseme yüzüme yerleşti.
“Bunu senden kaç kez duydum, biliyor musun?”
“Biliyorum.”
“Hayır, bilmiyorsun.”
Kapının önünde bir süre sessizlik oldu.
Sonra ayak seslerinin uzaklaştığını duydum.
Gitmişti.
En azından öyle sandım.
Kapıyı açmadan önce koridora baktım. Evde yalnızdım. Baran'a mesaj yazdım.
"Mesut geldi. Annemin ses kaydını bulduğunu söylüyor. Ne yapmalıyım?"
Mesaj gönderilmedi.
Ekranda bağlantı hatası belirdi.
Tekrar denedim ama olmadı.
Tam o sırada arkamdan bir ses geldi.
“Telefonun çekmiyor mu?”
Bütün bedenim buz kesti.
Yavaşça döndüm.
Mesut, salonun kapısında duruyordu.
Nasıl içeri girmişti?
Kapı hâlâ kilitliydi. Ben onu açmamıştım.
Gözlerim kapıya kaydı, sonra yeniden ona döndü.
“Buraya nasıl girdin?”
“Bunun önemi yok.”
“Çık evimden.”
Mesut'un bakışları sertleşti.
“Bana ait olan bir şeyi geri almaya geldim.”
“Burada sana ait hiçbir şey yok.”
Bir anlığına yüzünde tuhaf bir ifade belirdi.
“Öyle mi?”
Ardından cebinden küçük, siyah bir kayıt cihazı çıkardı.
“Peki bunu dinlemek istemiyor musun?”
Cihazı elinde tuttu. Parmakları bir düğmeye bastı.
Önce hafif bir cızırtı geldi.
Sonra bir kadın sesi.
“Lâl'im…”
Dünyanın durduğunu sandım.Nefes almayı unuttum.O sesi tanımıyordum.Ama bütün hayatım boyunca aradığım sesin bu olduğunu biliyordum.Annemin sesiydi.
“Güzel kızım…”diyen annemin sesini duyunca dizlerim zangır zangır titremişti.Bir elimle masanın kenarına tutundum.Mesut ise kaydı durdurduğunda “Bunu nereden buldun?” diye fısıldadım.
“Ben sakladım.”
“Bana ver.”dedim muhtaç bir çocuk gibi.
“Benimle geleceksin.”
Başımı kaldırdım.
“Ne?”
“Benimle geleceksin, Lâl. Orada konuşacağız.”
“Hayır.”
Mesut cihazı cebine koydu.
“Öyleyse annenin sesini bir daha duyamazsın.”
O an, onun ne yaptığını anladım.
Yıllardır annemin ölümünü araştırıyordum. Her ipucunun peşinden gitmiş, her kapıyı çalmış, her cevapsız soruyla biraz daha öfkelenmiştim. Mesut ise bütün bunların arasında beni izliyordu.
Beni neyin durduracağını biliyordu.
Annemin sesi.
“Bana kaydı ver,” dedim tane tane.
“Benimle gel.”
“Baran gelince konuşuruz.”
“Baran burada olmayacak.”
Bir adım geri çekildim.
“Sen... ne yaptın?”
Mesut cevap vermedi.
Telefonum elimden kayıp yere düştü. Eğilip almak istedim ama Mesut kolumu tuttu.
“Bırak beni!”
Kurtulmak için bütün gücümle çekildim. Onu itmeye çalıştım. Sesimi yükselttim, yardım istedim.
“Baran!”
Mesut beni kapıya doğru çekti.
“Bağırmanın bir faydası yok.”
"bırak beni" diye bağırıp kapıya uzandım, parmaklarım kapı koluna değdi ama tutunamadım. Mesut beni kendine doğru çektiğinde dengemi kaybettim. Omzum duvara çarptı. Canım yandı ama durmadım.
“Bunu yapamazsın!”
“Yaptım bile.”
O an onun gözlerine baktım.
Karşımda, yıllarca beni koruduğunu söyleyen adam duruyordu.
Ve ben ilk kez, annemin neden ondan korktuğunu gerçekten anladım.
Beni götürdükleri arabanın camları karartılmıştı.
Nereye gittiğimizi göremiyordum. Bileklerim acıyordu. Kapıyı açmaya çalıştığımda kilitli olduğunu fark ettim. Mesut yanımda oturuyordu; kayıt cihazını avucunun içinde tutuyordu.
“Beni nereye götürüyorsun?”
Cevap vermedi.
“Mesut!”
Başını bana çevirdi.
“Birazdan göreceksin.”
“Beni eve götür.”
“Artık eve dönmek istemeyeceksin.”
Ona baktım.
“Sen delisin.”
Mesut'un yüzünde hiçbir ifade değişmedi.
“Belki.”
Araba uzun süre ilerledi. Sonunda asfaltın bozulduğunu hissettim. Tekerleklerin altından çakıl sesleri gelmeye başladı. Bir süre sonra araç durdu.
Kapı açıldığında yüzüme soğuk hava çarptı.
Önümde eski, geniş bir bina vardı. Dış cephesinin boyası dökülmüş, pencerelerinin bazıları kapatılmıştı. Girişteki tabelanın yarısı sökülmüştü. Geriye yalnızca birkaç harf kalmıştı.Buranın bir zamanlar hastane olduğunu düşündüm.Belki de terk edilmiş bir klinik.İçeri girmek istemedim.
“Hayır,” dedim ama Mesut kolumdan tutup beni sürüklediğinde artık bacaklarımda güç kalmamıştı.
“Yürü.”
“Buraya girmeyeceğim.”
“Lâl, bunu zorlaştırma.”dedi dişlerini sıkarak.
“Beni buraya neden getirdin?”
Cevap vermedi.
Beni binaya doğru sürükledi. İçeri girdiğimizde keskin bir temizlik maddesi kokusu burnuma doldu. Koridorların duvarları soluk beyazdı. Tavandaki lambalar soğuk bir ışık yayıyordu. Bazı kapıların üzerinde eski numaralar vardı. Birkaç yerde duvara sabitlenmiş metal korkuluklar görünüyordu.
Burası terk edilmiş bir bina değildi.
Bunu hemen anladım.
Birileri burayı hâlâ kullanıyordu.
Koridorun sonunda beyaz kıyafetli iki kişi duruyordu. Mesut onlara kısa bir şey söyledi. Biri bana baktı, ardından elindeki dosyayı açtı.
“Bu kim?” diye sordum ama kimse cevap vermedi.
Mesut beni koridorun sonundaki odaya götürdü. Kapıyı açtığında içeride tek kişilik bir yatak, küçük bir masa ve duvara sabitlenmiş bir hoparlör gördüm.
Pencerenin önünde metal parmaklıklar vardı.
Odanın kapısının üzerinde küçük bir gözlem penceresi bulunuyordu.
İçeri girmemek için direnip "Hayır.”dedim kkorkuyla,Mesut arkamda duruyordu.
“Burası senin için en doğru yer.”
“Ben hasta değilim.” tane tane söylediklerim ile bana bakıp;
“Bunu kimse söylemedi.”dedi sadist gülümsemesi ile.
“Öyleyse neden beni buraya getirdin?”
Yüzüme baktı.
“Çünkü artık başka türlü konuşamayacağız.”
Beni içeri itti.
Dengemi kaybedip yatağın kenarına çarptım. Hemen doğruldum ve kapıya koştum.
Mesut dışarı çıktı.
“Beni burada bırakamazsın!”
Kapı kapandı.
Ardından kilidin sesi duyuldu.
Kapıya vurdum.
“Mesut!”
Bir kez daha.
“MESUT!”diye boğazımı sökercesine bağırdığımda ondan cevap gelmemişti.
Küçük pencereden koridoru görmeye çalıştım. Mesut uzaklaşıyordu. Onu durdurmak için kapıya vurmaya devam ettim ama ayak sesleri gittikçe azaldı.
Sonunda koridor sessizleşti.
Kapının önünde yere çöktüm.
Telefonum yoktu.
Çantam yoktu.
Annemin mektubu yoktu.
Baran yoktu.
Ve beni buradan çıkarabilecek kimseyi tanımıyordum.
İlk saatlerde yalnızca kapıya vurdum.Biri geldiğinde beni çıkaracaklarına inanıyordum. Birinin yanlışlık olduğunu anlayacağını, Mesut'un beni buraya getirmeye hakkı olmadığını söyleyeceğini düşünüyordum.Ama kimse gelmedi.Bir süre sonra kapının üzerindeki küçük pencereden bir yüz göründü. Beyaz kıyafetli bir kadın elinde tepsiyle içeri girdi. Tepsiyi masaya bıraktı.
“Bir şey yemen gerekiyor.”
“Beni buradan çıkarın.”
Kadın cevap vermedi.
“Lütfen. Ben burada kalamam.”
“Şimdilik dinlenmen gerekiyor.”
“Ben hasta değilim!”
Kadın bir an duraksadı.
“Ben yalnızca görevimi yapıyorum.”
Ardından çıktı.Kapı yeniden kilitlendi.Tepsideki yemeğe bakmadım. Masanın kenarına oturup odanın içini inceledim. Duvarlarda hiçbir şey yoktu. Saat yoktu. Takvim yoktu. Pencereden dışarıyı göremiyordum.
Zamanı takip edebileceğim hiçbir şey bırakılmamıştı.
Yatağın kenarına oturdum ve ellerime baktım.
Baran şimdi nerede olduğumu merak ediyor muydu?
Eve dönmediğimi fark etmiş miydi?
Beni arıyor muydu?
Bütün bunları düşünürken kapının üzerindeki hoparlörden bir cızırtı geldi.
Başımı kaldırdım.
Ardından annemin sesi duyuldu.
“Lâl'im…”
Bir anda ayağa kalktım.
O ses.
Yine o ses.
“Güzel kızım…”
Gözlerim doldu. Hoparlöre doğru bir adım attım.
“Anne?”
Kayıt devam etti.
“Beni dinle…”
Ses bir süre cızırtının altında kaldı. Sonra kesildi.
Odanın içinde sessizlik oluştu.
Nefesimi tuttum.
“Bir daha,” diye fısıldadım.
Ses gelmedi.
“Lütfen, bir daha.”
Yalnızca lambanın hafif uğultusu duyuluyordu.
Bir süre bekledim. Sonra yatağın kenarına oturdum. Annemin sesini duyduğuma inanmak istiyordum ama onun yalnızca bir kayıt olduğunu da biliyordum.
Yine de o birkaç saniyede, yıllardır özlediğim bir şeye yaklaşmıştım.
Kayıt yeniden başladı.
“Lâl'im…”
Bu kez gözlerimi kapattım.
Sesini dinledim.
Sonra bir kez daha.
Ve bir kez daha.Her seferinde kaydın bittiği yerde aynı sessizlikle karşılaşıyordum.Ama annemin sesini duyabilmek için beklemeye devam ettim.
İlk günün ne zaman bittiğini anlamadım.
Işıklar hiç değişmedi. Yemek tepsileri belirli aralıklarla geldi. Bazen kapının önünden konuşmalar duyuyordum. Bazen ayak sesleri yaklaşıyor, sonra uzaklaşıyordu.
Annemin kaydı ise aralıklarla çalıyordu.
Her seferinde aynı başlangıç.
“Lâl'im…”
“Güzel kızım…”
“Beni dinle…”
Bir süre sonra sözleri ezberledim. Sesin hangi noktada cızırdadığını, nerede nefes aldığını, son kelimenin ne kadar uzadığını bile biliyordum.
Yine de her başladığında başımı kaldırıyordum.
Belki bu kez devamı gelecekti.
Belki annem, kaydın sonunda bana yıllardır beklediğim bir şey söyleyecekti.
Belki…
Kayıt sona erdiğinde gözlerimi kapatıp yüzünü hayal etmeye çalıştım.
Uzun saçları.
Gülümsemesi.
Beni kollarına aldığı anlar.
Ama yüzünü düşündüğümde bir fotoğrafın içindeki kadın beliriyordu. Sesini düşündüğümde ise hoparlörden gelen o birkaç kelimeyi duyuyordum.
Gerçek annemle kayıt arasındaki farkı hatırlayamamaktan korkmaya başladım.
Bir süre sonra kapının önüne gidip yumrukladım.
“Mesut!”
Cevap gelmedi.
“Beni duyuyorsun, biliyorum!”
Yine sessizlik.
“Kaydın devamını istiyorum!”
Bir süre sonra hoparlör açıldı.
Mesut'un sesi geldi.
“Demek dinledin"diye bir ses gelince kapıya yaklaştım emekleyerek.
“Devamı nerede?”
“Bana annenin sakladığı şeyi söyle.”
“Bilmiyorum!”
“Biraz daha düşün.”
“Bilmiyorum dedim!”
Sesimi yükselttim. Boğazım acıdı.
Mesut sakinliğini koruyordu.
“Hatırladığında konuşuruz.”
Hoparlör kapandı.
Kapıya vurmaya başladım.
“MESUT!”
Birkaç dakika boyunca bağırdım. Sonra sesim kısıldı. Kapının önünde yere oturdum ve dizlerimi kendime çektim.
Onun istediği şeyi bilmiyordum.
Gerçekten bilmiyordum.
Ama Mesut bana inanmıyordu.
Ve burada kaldığım sürece, bilmediğim bir şey için cezalandırılacaktım.
İkinci gün olduğunu düşündüğüm sabah, annemin kaydı farklı bir noktada kesildi.
“Lâl'im, eğer bir gün bu kaydı dinliyorsan…”
Bir an nefesim kesildi.
Bu, daha önce duyduğum kayıttan farklıydı.
Annemin sesi daha alçaktı. Sanki birinden saklanarak konuşuyordu.
“Beni iyi dinle, kızım. Mesut'a…”
Kayıt kesildi.
Ayağa fırladım.
“Hayır!”
Hoparlöre doğru koştum.
“Devam et!”
Cızırtı geldi.
“Devam et, lütfen!”
Kayıt yeniden başlamadı.
Ellerimi hoparlöre uzattım ama ulaşamıyordum. Sandalyeyi çekip üzerine çıktım. Parmaklarımı hoparlörün kenarına uzattım, fakat hiçbir düğme bulamadım.
“MESUT!”
Kapıya koştum.
“Bunu neden yapıyorsun? Devamını dinlet!”
Kapının küçük penceresinden biri bana baktı. Sonra uzaklaştı.
Bir süre sonra kapı açıldı.
Mesut içeri girdi.
“Ne istiyorsun?”
“Kaydın devamını.”
“Önce konuşacağız.”
“Ne hakkında?”
“Annenin sana bıraktığı şey hakkında.”
“Bilmiyorum!”
Mesut masaya oturdu.
“Annen ölmeden önce bir şey sakladı. Bir belge, bir kayıt, belki de başka bir şey. Onu bulmam gerekiyor.”
“Benim hiçbir şeyim yok!”
“Yalan söylüyorsun.”
“YALAN SÖYLEMİYORUM!”
Sesim odada yankılandı. Kendi sesimden ürktüm ama durmadım.
“Annemden bana kalan tek şey birkaç fotoğraf ve bir mektup! Onları da senden korumaya çalışıyorum!”
Mesut'un bakışları sertleşti.
“Demek mektubu buldun.”
Ağzımdan çıkan sözün farkına vardığımda çok geçti.
Mesut ayağa kalktı.
“Demek hâlâ benden sakladığın şeyler var.”
“Hayır…”
“Bana mektubu nerede sakladığını söyle.”
Başımı iki yana salladım.
“Yanımda değil.”
“Peki nerede?”
“Bilmiyorum!”
Mesut bir süre bana baktı. Ardından kapıya yöneldi.
“Öyleyse hatırlamana yardım ederiz.”
Kapı kapandı.
Kilit sesi duyuldu.
Ben ise odanın ortasında kalakaldım.
Annemin mektubunu söylememeliydim.
Baran'ın evinde, çekmecenin içinde duruyordu. Gece'nin yanında. Benim eşyalarımın arasında.
Gece…
Bir anda kedimi düşündüm.
Gece şimdi ne yapıyordu?
Beni arıyor muydu?
Kapının önünde oturup bekliyor muydu?
Baran onu beslemiş miydi?
Gözlerim doldu.
“Gece…”
Kedimin adını fısıldadım.
Sonra bir kez daha.
“Gece…”
O an, burada yalnızca kendimi değil, evimi de kaybettiğimi hissettim.
Günler birbirine karışmaya başladığında artık kaç kez uyuduğumu bilmiyordum.
Bazen gözlerimi kapatıyor, bir süre sonra açtığımda annemin kaydını duyuyordum. Bazen sesin hiç kesilmediğini sanıyordum. Bazen de kayıt bitmiş olmasına rağmen annemin bana seslenmeye devam ettiğini duyduğumu düşünüyordum.
İlk zamanlar bunun bir yanılgı olduğunu anlayabiliyordum.
Sonra anlamak zorlaştı.
Bir gün kapının açıldığını duydum.
“Lâl?”
Başımı kaldırdım.
Baran'ın sesiydi.
Olduğum yerden fırladım.
“Baran!”
Kapıya koştum.
“Baran, buradayım!”
Kapının küçük penceresine baktım ama kimse yoktu.
“Baran?”
Koridor sessizdi.
Bir süre bekledim. Sonra kapıyı yumruklamaya başladım.
“Beni buldun mu? Baran, buradayım!”
Cevap gelmedi.
Sesin gerçekten duyulup duyulmadığını anlayamıyordum.
Kapının önünde yere oturdum.
“Beni bulacaksın,” diye fısıldadım. “Beni bulacaksın.”
Bunu kendime tekrar ettim.
Bir süre sonra annemin sesi başladı.
“Lâl'im…”
Başımı iki elimin arasına aldım.
“Hayır.”
“Güzel kızım…”
“Hayır, lütfen.”
Ses devam etti.
“Beni dinle…”
“Ben seni dinleyemiyorum!”
Ayağa kalkıp duvara vurdum. Bir kez. Sonra bir kez daha.
“Ben seni duyamıyorum!”
Gözlerimden yaşlar akıyordu.
“Senin sesini hatırlamıyorum, anne!”
Sesim çatladı.
“Ben senin sesini hatırlamıyorum!”
Dizlerimin üzerine çöktüm.
“Bana kızgın mısın? Seni unuttuğum için bana kızgın mısın?”
Odaya sessizlik çöktü.
Sonra kayıt yeniden başladı.
“Lâl'im…”
Kulaklarımı kapattım.
Bu kez ağlamadım.
Yalnızca duvara bakarak oturdum.
Bir zamanlar annemin sesini duyabilmek için her şeyimi verebileceğimi düşünüyordum.
Şimdi ise sesini duyduğumda kendimden bir şeyler kaybediyordum.
Mesut ertesi gün geldiğinde beni yatağın kenarında buldu.
Yere çizdiğim çizgileri sayıyordum.
“Kaçıncı gün?” diye sordu.
Başımı kaldırdım.
“Bilmiyorum.”
“Hatırlamıyor musun?”
“Hayır.”
Mesut sandalyeyi çekip oturdu.
“Bana annenin sakladığı şeyi söyle, Lâl. Seni buradan çıkarayım.”
Yüzüne baktım.
“Gerçekten mi?”
“Evet.”
“Eve dönebilecek miyim?”
“Evet.”
“Gece'yi görebilecek miyim?”
Bir an duraksadı.
“Evet.”
“Baran'ı?”
Bu kez daha uzun süre sustu.
“Evet.”
Sözlerine inanmak istedim.
Öyle çok istedim ki birkaç saniyeliğine onun bana yalan söylemediğini düşündüm.
“Bilmiyorum,” dedim. “Gerçekten bilmiyorum. Annem bana bir şey bırakmış olabilir ama ne olduğunu bilmiyorum.”
Mesut yüzüme baktı.
“Öyleyse sana başka bir şey dinleteceğim.”
Kayıt cihazını açtı.
Annemin sesi duyuldu.
“Lâl'im, güzel kızım…”
Ellerimi kulaklarıma götürdüm.
“Hayır.”
Mesut cihazı kapatmadı.
“Beni dinle…”
“Hayır!”
Sesim yükseldi.
“Bunu istemiyorum!”
“Annenin sesini özlemiyor musun?”
“Özlüyorum!”
Sözler ağzımdan bir çığlık gibi çıktı.
“Onu çok özlüyorum! Ama bunu yapma!”
Mesut'un yüzünde en ufak bir değişiklik olmadı.
“Öyleyse bana yardım et.”
“Nasıl?”
“Annenin sakladığı şeyi söyle.”
Başımı iki yana salladım.
“Bilmiyorum!”
Mesut cihazı kapattı.
“Düşünmeye devam et.”
Ayağa kalkıp kapıya yürüdü.
“Mesut…”
Durdu.
“Beni buraya neden getirdin?”
Arkasını dönmedi.
“Çünkü annenin geçmişi senin peşini bırakmayacak.”
“Peki sen neden peşimi bırakmıyorsun?”
Uzun bir sessizlik oldu.
Sonra cevap verdi.
“Çünkü sen de annen gibi vazgeçmiyorsun.”
Kapı kapandı.
O sözleri zihnimde tekrar ettim.
Annem gibi.
Annem gibi.
Belki de Mesut'un benden nefret etmesinin nedeni buydu. Belki de beni yıllarca yanında tutmasının sebebi buydu.
Çünkü annemden geriye kalan tek kişiydim.
Ve onun susturamadığı tek şey de bendim.Ne zaman değiştiğimi anlayamadım.Bir sabah uyandığımda saçlarımı taramak istemedim. Yemek tepsisi geldiğinde dokunmadım. Kapının önünden biri geçtiğinde başımı kaldırmadım.Annemin kaydı başladığında ise artık hoparlöre bakmıyordum.Sesini duyuyordum.
Ama bazen başka kelimeler de duyduğumu sanıyordum.Kayıtta olmayan cümleler.Bana ait olduğunu düşündüğüm anılar.Çocukken annemin bana söylediği, fakat hatırlayamadığım sözler.
Bir gün onun beni çağırdığını sandım.
“Lâl…”
Ayağa kalktım.
“Anne?”
Oda sessizdi.
“Buradayım.”
Cevap gelmedi.
“Anne, ben buradayım.”
Bir süre sonra sesin yalnızca zihnimde olduğunu fark ettim.
Yatağın kenarına oturdum. Ellerimi dizlerimin üzerine koydum. Parmaklarımın titrediğini gördüm.
“Benimle konuş,” diye fısıldadım.
Kendime mi, anneme mi seslendiğimi bilmiyordum.
“Ne olur benimle konuş.”
Gözlerimi kapattım.
O an, annemin yüzünü de hatırlamakta zorlandığımı fark ettim. Fotoğrafını zihnimde canlandırmaya çalıştığımda gözleri bulanıklaşıyordu. Gülümsemesi silikleşiyordu.
Panikle ayağa kalktım.
“Hayır!”
Duvara vurdum.
“Hayır, hayır, hayır!”
Fotoğrafı istiyordum.
Mektubumu istiyordum.
Gece'yi istiyordum.
Eve gitmek istiyordum.
Baran'ı görmek istiyordum.
Beni buradan çıkarmalarını istiyordum.
Kapıya koşup yumrukladım.
“BENİ ÇIKARIN!”
Sesim çatladı.
“BEN BURADA KALAMAM!”
Kapının küçük penceresinde bir gölge belirdi.
“Lâl, sakin ol.”
“Ben deli değilim!”
Kendi sesim koridorda yankılandı.
“Duyuyor musunuz? Ben deli değilim!”dediğimde gölge uzaklaştı.
Kapıya vurmaya devam ettim.
“Ben yalnızca eve gitmek istiyorum!”
Dizlerimin bağı çözüldü. Yere oturdum. Ellerimi yüzüme kapattım.
Sonra birden gülmeye başladım.
Neden güldüğümü bilmiyordum.
Belki de ağlamaktan yorulmuştum.
Belki de ne yapacağımı bilemiyordum.Gülüşüm kısa süre sonra hıçkırıklara dönüştü.
“Baran…”
Adını fısıldadım.
“Lütfen beni bul.”
O gece Mesut son kez geldi.
Elinde küçük bir zarf vardı. Onu masanın üzerine bıraktı.
“Bunu tanıyor musun?”
Başımı kaldırdım.Zarfı hemen tanıdım.Annemin mektubunun bulunduğu zarftı.Yavaşça ayağa kalktım.
“Onu nereden aldın?”
“Evinden.”
Bir an nefes alamadım.
“Evime mi girdin?”
Mesut cevap vermedi.
Zarfı açıp içindeki mektubu çıkardığında annemin el yazısını görünce ona doğru bir adım attım.
“Bana ver.”
“Önce konuşacağız.”
“Bana ver!”
Sesim yeniden yükseldi.
Mesut mektubu elinde tuttu.
“Annen sana benden saklanmanı söylemiş.”
Gözlerimi mektuptan ayıramıyordum.
“Bana ver.”
“Bunca yıl sana baktım. Seni korudum. Yanında oldum.”
“Bana ver!”
“Ve sen bütün bunların karşılığında benden şüphe ediyorsun.”
Başımı kaldırdım.
“Çünkü annem de senden korkuyordu.”
Mesut'un yüzü sertleşti.
“Annenin ne düşündüğünü bilmiyorsun.”
“Sen de benim ne düşündüğümü bilmiyorsun!”
Bir an birbirimize baktık.
Sonra Mesut mektubu ikiye katladı.
İçimde bir şey koptu.
“Yapma.”
Mektubu yeniden katladı.
“Lütfen.”
Bu kez sesim neredeyse duyulmayacak kadar kısıktı.
“Onu bana ver. O benim annemden kalan tek şey.”
Mesut mektubu masaya bıraktı.
“Annen sana başka şeyler de bıraktı. Bana onları söyle.”
Mektubu kaptım ve göğsüme bastırdım.
“Bilmiyorum!”
Mesut'un bakışları soğudu.
“Öyleyse burada kalmaya devam edeceksin.”
Kapıya yöneldi.
“Mesut!”
Durdu.
“Ben sana ne yaptım?”
Bu soruyu sormak istememiştim. Fakat artık içimde tutamıyordum.
“Ben sana ne yaptım da bana bunu yapıyorsun?”
Mesut arkasını döndü.
Uzun süre yüzüme baktı.
“Hiçbir şey.”
“Öyleyse neden?”
Bir adım yaklaştı.
“Çünkü annenin yarım bıraktığı işi sen tamamlamaya çalışıyorsun.”
“Ne işi?”
Mesut cevap vermedi.
Kapıyı açtı.
“Yarın konuşuruz.”
“Hayır! Bana söyle!”
Kapı kapandı.
Kilit sesi duyuldu.
Mektubu göğsüme bastırıp yatağın kenarına oturdum. Annemin yazdığı kelimeleri parmaklarımla takip ettim.
Merhaba Lâl'im, güzel kızım…
Gözlerim satırlarda ilerledi.
Kimseye güvenme…
Nefesim kesildi.
Mesut'tan kendini koru…
Başımı kaldırdım.
“Biliyorum, anne,” diye fısıldadım. “Artık biliyorum.”
Ama annem cevap vermedi.
Ve o an, onun sesini yeniden duymaktan korktuğumu fark ettim.
Kaçıncı gün olduğunu hâlâ bilmiyorum.
Duvarın dibinde oturuyorum. Mektup kucağımda, parmaklarım kâğıdın kenarını tutuyor. Yatağın üzerinde yatmak istemiyorum. Masaya oturmak istemiyorum. Kapıya yaklaşmak istemiyorum.
Yalnızca burada kalmak istiyorum.
Bir süre sonra hoparlörden cızırtı geliyor.
Başımı kaldırıyorum.
Annemin sesi duyuluyor.
“Lâl'im…”
Gözlerimi kapatıyorum.
Eskiden bu sesi duymak için her şeyimi verebilirdim.
Şimdi ise içimden tek bir şey geçiyor.
Lütfen sus.
Ses devam ediyor.
“Güzel kızım…”
Başımı dizlerimin arasına alıyorum.
“Sus…”
“Beni dinle…”
“Sus, anne.”
Sözler dudaklarımdan dökülürken ağlamaya başlıyorum.
“Lütfen sus. Seni duyuyorum. Seni duyuyorum, tamam mı? Ama artık dayanamıyorum.”
Kayıt bitiyor.
Sessizlik geliyor.
Başımı kaldırıyorum.
“Anne?”
Cevap yok.
Bir süre bekliyorum.
“Anne, orada mısın?”
Odanın içi sessiz.
Sonra kendi sesimi duyuyorum.
“Lâl, orada mısın?”
İrkilip arkamı dönüyorum.Kimse yok.
Yavaşça duvara yaslanıyorum. Ellerime bakıyorum. Parmaklarımı açıp kapatıyorum. Sonra mektubu göğsüme bastırıyorum.
“Ben Lâl'im,” diyorum.
Bir kez daha.
“Ben Lâl Karen Aksoy'um.”
Adımı tekrar ediyorum çünkü unutmak istemiyorum.
Annemin yüzünü unutmak istemiyorum.
Sesini unutmak istemiyorum.
Evimi unutmak istemiyorum.
Gece'yi unutmak istemiyorum.
Baran'ı unutmak istemiyorum.
Ama zihnimde her şey birbirine karışıyor. Bazen kapının açıldığını sanıyorum. Bazen Baran'ın bana seslendiğini. Bazen annemin yanımda durduğunu düşünüyorum.
Her seferinde gözlerimi kaldırıyorum.
Her seferinde yalnızım.
Kapının önünden ayak sesleri geçiyor.
Başımı kaldırıyorum.
“Baran?”
Sesim zayıf çıkıyor.
Cevap yok.
Biraz daha yüksek sesle söylüyorum.
“Baran?”
Yine sessizlik.
Dudaklarımı birbirine bastırıyorum. Ağlamayacağım, diyorum kendime. Ağlamayacağım. Çünkü ağlarsam annemin mektubu ıslanacak. Çünkü ağlarsam hiçbir şey değişmeyecek.
Ama gözyaşlarım yine de akıyor.
Mektubu göğsüme bastırıp yere kıvrılıyorum.
“Beni bul,” diye fısıldıyorum.
Bir kez daha.
“Ne olur beni bul.”
Sonra başımı kaldırıp hoparlöre bakıyorum.
“Anne, ben çok yoruldum.”
Sesim titriyor.
“Eve gitmek istiyorum.”
Bir süre sonra gözlerimi kapatıyorum.
Annemin sesini duymuyorum.
Baran'ın sesini duymuyorum.
Yalnızca kendi nefesimi duyuyorum.
Ve ilk kez, beni buradan çıkaracak kişinin gelip gelmeyeceğini düşünmekten bile korkuyorum.
Çünkü beklemek de yoruyor.
Umut etmek de.
İnanmak da.
Ben annemin sesini geri istedim.
Mesut ise beni o sesin içinde, kendimi bile bulamayacağım bir yere hapsetti.
Ve dışarıda, benim hâlâ eve döneceğimi düşünen biri vardı.
Baran.
Beni aradığını bilmiyordum.
Beni bulmak için nelerden vazgeçtiğini bilmiyordum.
Yalnızca bir şeyden emindim.
Eğer beni buradan çıkaramazsa, bir gün karşısına çıktığımda tanıdığı Lâl'i bulamayabilirdi.
Bölüm etkileşimi
