Bölümler 23Şu an: 16.Bölüm-Kalmak İstediğim Yer
- 1 1.bölüm/Yalnız1.897 kelime
- 2 2.bölüm/Av2.457 kelime
- 3 3.bölüm/Bilinmeyen Kollar1.573 kelime
- 4 4.bölüm/Manolya2.669 kelime
- 5 5.bölüm/Kolye2.637 kelime
- 6 6.bölüm/Sigara1.898 kelime
- 7 7.bölüm/Dost2.519 kelime
- 8 8.bölüm/Kum havuzu2.809 kelime
- 9 9.bölüm/Depo4.337 kelime
- 10 10.bölüm/"Ben sana güvenmiştim!"1.741 kelime
- 11 11.Bölüm/Dayan1.822 kelime
- 12 12.bölüm/Gerçekler852 kelime
- 13 13.Bölüm/"Kızım"977 kelime
- 14 14.Bölüm/"Biraz daha kal"4.211 kelime
- 15 15.Bölüm/Bir adım daha1.906 kelime
- 16 16.Bölüm-Kalmak İstediğim Yer2.998 kelime · Okuduğun bölüm
- 17 17.Bölüm/Gölgen Hep Benimleydi3.280 kelime
- 18 18.Bölüm/Bir sesin içinde kaybolmak3.711 kelime
- 19 19.Bölüm-Bulduğumda3.353 kelime
- 20 20.Bölüm/Gözlerim Yanılmazdı2.050 kelime
- 21 21.Bölüm-Bir Ömrün Hesabı2.016 kelime
- 22 22.Bölüm/Bir Babanın Gölgesi3.495 kelime
- 23 23.Bölüm/Biraz Huzur5.723 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
"Kalbim ona doğru bir adım atarken, aklım geçmişin bütün yollarını önüme seriyordu."
16.Bölüm-Kalmak İstediğim Yer
Sabah uyandığımda ilk fark ettiğim şey, odamın penceresinden içeri süzülen güneş ışığı değil, yüzümdeki aptalca gülümsemeydi.
Bir süre tavana bakarak öylece yattım. Dün geceyi düşünmemeye çalıştıkça aklım daha çok oraya gidiyordu. Bahçedeki hafif rüzgârı, Baran'ın yanımda yürürken söylediklerini, aramızda uzayıp giden sessizliği…
Ve öpücüğümüzü.
Yüzümü yastığa gömdüm.
“Saçmalama, Lâl.”
Kendi kendime söylenmek hiçbir işe yaramamıştı. Çünkü yastıktan başımı kaldırdığımda da gülümsüyordum.
Baran'la aramızda bir şeylerin değiştiğini hissediyordum. Ama bu değişimin ne olduğunu hemen tanımlamak zorunda değildim. Belki de ilk kez bir şeyi aceleye getirmek istemiyordum. Her şeyin adını koymadan da güzel olabileceğini öğreniyordum.
Yataktan kalkıp üzerimi değiştirdim. Saçlarımı tararken aynadaki yansımama baktım. Gözlerimin altındaki hafif yorgunluk hâlâ yerindeydi. Geçmişim bir gecede silinmemişti, içimdeki bütün sorular da cevaplarını bulmamıştı.
Ama bu sabah onlarla savaşmak istemiyordum.
Aşağı indiğimde mutfaktan yükselen sesler yüzünden merdivenlerin son basamağında duraksadım.
“Ben size söylüyorum, kız benden hoşlanmıyor.”
Uzay'ın sesini duyunca gözlerimi kapattım.
Daha kahvaltı yapmadan hangi felaketle karşı karşıya olduğumuzu anlamıştım.
“Belki de senden hoşlanmıyordur,” dedi Melis.
“Melis, insan bir arkadaşına biraz destek olur.”
“Oluyorum zaten. Gerçeklerle yüzleşmene destek oluyorum.”
Gülümseyerek mutfağa girdim.
“Günaydın. Ben ne kaçırdım?”
Uzay hemen bana döndü.
“Seren.”
Bir sandalyeye otururken başımı salladım.
“Anladım. Günaydın demene bile gerek kalmamış.”
“Dalga geçme, Lâl. Ciddi bir meselem var.”
Melis çayından bir yudum aldı.
“Sabah sabah hepimizin meselesi oldu.”
Uzay telefonunu masanın üzerine bıraktı.
“Dün akşam Seren'e mesaj attım. Gününün nasıl geçtiğini sordum.”
“Evet?” dedim.
“İki saat sonra cevap verdi.”
“İnsanların işi olabilir, Uzay.”
“Sonra konuşmayı devam ettirmeye çalıştım. Her soruma tek kelimelik cevap verdi.”
Telefonunu bana uzattı. Mesajlara göz gezdirdim.
Uzay'ın sorduğu soruların ardından Seren'in kısa cevapları sıralanıyordu. Ne kaba sayılabilecek bir söz vardı ne de konuşmayı sürdürmek istediğini gösteren bir işaret.
Telefonu geri verdim.
“Bence biraz geri çekilmelisin.”
Uzay'ın yüzü düştü.
“Sen de mi?”
“Bak, onunla konuşmak istemen yanlış değil. Ama sen sürekli konuşmayı sürdürmeye çalışıyorsan biraz bekleyip onun da sana yaklaşmak isteyip istemediğini görmelisin.”
“Ya hiç yaklaşmazsa?”
Bu kez cevap vermeden önce durdum.
“İstemediği bir şeyi zorlayarak değiştiremezsin.”
Uzay sandalyesinde geriye yaslandı. İlk kez şaka yapmadan düşündüğünü gördüm.
Tam o sırada Baran mutfağa girdi. Üzerinde siyah bir tişört vardı; saçları her zamanki gibi dağınıktı. Yanıma oturup masadaki bardağa uzandı.
“Ne oldu yine?”
Uzay derin bir nefes aldı ve sanki ölürcesince "Seren benden hoşlanmıyor.” dediğinde Baran ona baktı ve;
“Bunu sana söyledi mi?”dedi
“Hayır.”
“O zaman bilmiyorsun.” Baranın söyledikleri ile Uzay'ın yüzünde bir umut belirdi ama Baran devam etti.
“Ama senden hoşlanıp hoşlanmadığını anlamak için ona sürekli mesaj atmana da gerek yok. Biraz alan bırak. Konuşmak isterse o da konuşur.”
“İkiniz anlaşmışsınız.”
“Keşke anlaşsaydık,” dedim. “Belki o zaman daha kısa sürerdi.”
Melis kahkaha attığında Uzay hepimize sırayla baktıktan sonra telefonunu cebine koydu.
“Tamam. Bugün mesaj atmayacağım.” Baran yavaşca başını salladı.
“Güzel karar.”
“Biriniz de bana sarılıp teselli etse şaşıracağım.”
“Gel buraya,” dedi Melis, kollarını açarak. “Seni reddedilmeden reddedilmiş gibi hisseden koca bir çocuk olduğun için tebrik ediyorum.”
Uzay ona bakakaldı.
“Seninle bir daha hiçbir şey paylaşmayacağım.”
“Yarın yine anlatırsın.”
Kahvaltı boyunca konu bir oraya bir buraya kaydı. Uzay kendi kendine söylenirken Ata geldi ve konuşmanın yarısına yetişmişti,olanları dinleyince Uzay'ın omzuna hafifçe vurdu.
“Belki de kızın yalnızca kendi hayatı vardır.”Ata'nın cevabı ile birlikte Uzay gözlerini kısmıştı
“Bugün herkes bilge kesildi.”dedi omzunu Atanın ellerinden kurtarırken.
“Hayır,” dedi Ata, sandalyeye otururken. “Sen bugün fazla konuşuyorsun.”
“Ben gidiyorum.”
“Daha kahvaltı etmedin.”
Uzay önündeki tabağa baktı, sonra yeniden yerine oturdu.
“Tamam. Ama kimse benimle konuşmasın.”
Melis tabağını ona doğru uzattı.
“Şu peyniri verir misin?”
Uzay peyniri uzatmak yerine resmen fırlattığında gülmekten yere düşecektim resmen.
Bazen bu evdeki insanların hayatıma nasıl girdiğini düşünüyor, sonra da cevabı aramaktan vazgeçiyordum. Çünkü hepsinin yanında kendim olabiliyordum. Kimseye güçlü görünmek, her şeyi bildiğimi kanıtlamak zorunda değildim.
Belki de aileye benzeyen şey tam olarak buydu.
Kan bağı değil,yanında rahatça saçmalayabildiğin insanlar.
Kahvaltı bittikten sonra telefonumu çıkarıp Ezgi'ye mesaj attım.
Bugün ne yapıyoruz?
Cevabı birkaç saniye içinde geldi.
Melis'le sahile gidiyoruz. Sen de geliyorsun.
Ardından bir mesaj daha düştü.Bu bir soru değil.Gülümseyerek cevap yazdım.
Peki anne.
Ezgi'den gelen cevabı görünce kahkaha attım.
Bana anne deme, yaşlanmış hissediyorum.
Dediğinde bizden ay olarak büyük olduğu için onunla uğraştığımı anlamıştı muhtemelen.Telefonu cebime koyarken Baran bana bakmıştı.
“Ne oldu?”dedim gülerek
“Ezgi yine kendiyle çelişiyor.”
“Şaşırdım.”
“Sen de çok komiksin.”
“Biliyorum.”
Başımı iki yana sallayarak ayağa kalktım.
“Ben hazırlanıyorum. Arkadaşlarımla buluşacağım.”
“İstersen seni bırakırım.”
“Gerek yok, kendim giderim.”
Baran itiraz etmedi. Yalnızca başını salladı.
“Peki. Telefonun yanında olsun.”
Kaşlarımı kaldırdım.
“Baran, sahile gidiyorum. Kaçırılmaya değil.”
“Ben de telefonunu yanında taşımanı istedim, güvenlik önlemlerini anlatmadım.”gülümsememi saklayamadım.
“Bazen gerçekten çekilmezsin.”
“Bunu dün de söyledin.”
“Demek ki düzelmiyorsun.”
Yanından geçerken koluna omzunu vurduğumda.O da yüzünde belli belirsiz bir gülümsemeyle bana baktı.
Kapıdan çıktığımda içimde tuhaf bir hafiflik vardı.
Birinin hayatında yer edinmek için bütün yaralarını aynı anda iyileştirmek gerekmiyordu.
Belki de yalnızca kendin olarak kalman yeterliydi.
Baran Kaya
Babamın çalışma odasına
girdiğimde masanın üzerinde açık duran dosyayı gördüm.
Beni çağırmasının nedenini tahmin ediyordum ama yine de doğrudan konuya girmesini bekledim.
“Mesut hakkında yeni bir şey öğrendim,” dediğinde derin bir nefes verdim karşısındaki sandalyeye oturdum.
“Nedir?”dedim hala gergin olan sesimle.
Babam dosyadan birkaç kâğıt çıkardığında;
“Lâl'in annesinin ölümünden önceki dönemde Mesut'un bazı görüşmelerde bulunduğu söyleniyor. Görüşmelerin kimlerle yapıldığı henüz net değil.”
Kaşlarımı çattım ve “Bunu nereden öğrendin?”
“Eski bir tanıdığımdan. Fakat elimizdeki bilgiler henüz doğrulanmadı.”
Kâğıtları önüme çekip üzerlerindeki tarihlere baktım.
Mesut'un Lâl'in hayatındaki yerini biliyordum. Onu yıllarca korumuş, zor zamanlarında yanında durmuştu. Lâl'in ona duyduğu güvenin arkasında yaşanmışlıklar vardı. Birkaç şüpheli bilgiyle o güveni sarsmaya hakkımız yoktu.
Ama soruları görmezden gelmeye de hakkımız yoktu.
“Lâl'in bundan haberi var mı?”
“Bazı ayrıntıları konuştuğunuzu biliyorum. Fakat bu belgelerden haberi yok.”
Dosyayı kapatıp “Onunla konuşacağım.” dediğimde babam başını kaldırdı.
“Önce elimizde ne olduğunu tam olarak öğrenelim.”
“Baba, konu onun annesi. Bu, bekleyebileceğimiz sıradan bir mesele değil.”dedim kelimelerin üstüne basa basa.
“Biliyorum, Baran. Ama doğruluğundan emin olmadığımız şeyleri Lâl'e anlatmak ona yardımcı olmaz. Yalnızca kafasını karıştırır.”
Bir süre sustum,haklıydı. Bunu duymak hoşuma gitmese de söylediklerinde haklılık payı vardı.
“Peki, ne yapacağız?”
“Ben bu bilgiyi nereden aldığımı araştıracağım. Sen de Mesut'un geçmişi hakkında bildiklerini gözden geçir. Ama onunla konuşurken acele etme.”Başımı salladım.
“Tamam.”
Babam dosyayı yeniden önüne çektiğinde “Bir de Baran…"Kapıya yönelmişken durdum.
“Lâl'e yardım etmek istiyorsan onun yerine karar verme. Onu korumakla gerçekleri ondan saklamak arasındaki çizgiyi unutma.”
Bu cümle içime oturmuştu.
Çünkü Lâl'in hayatında insanlar defalarca onun yerine karar vermişti. Ona neyi bilmesi gerektiğini, kime güvenebileceğini, neyi unutması gerektiğini söylemişlerdi.
Ben de onun adına karar vermeye başlarsam diğerlerinden ne farkım kalırdı?
“Anladım,” dedim inanması için.
Odadan çıktığımda telefonumu elime aldım ve Lâl'e yazmayı düşündüm ama henüz söyleyebileceğim kesin bir şey yoktu.Onu korumak istiyordum, ne pahasına olursa olsun.
Ama bunu yaparken kendimi onun hayatının yönünü belirleyen kişi sanmayacaktım.
Bunu ona borçluydum.En çok da kendime.
Lâl Karen Aksoy
Sahildeki kafeye vardığımda Ezgi ile Melis çoktan pencere kenarındaki masaya yerleşmişti.Melis beni görür görmez elini kaldırdı.
“Sonunda! Biraz daha bekleseydik Ezgi garsona beni paket yapmasını söyleyecekti.”Ezgi kaşlarını kaldırıp
"Abartma. Sadece senin yerine sipariş vermeyi düşünüyordum.” dedi
“İşte tam olarak bundan bahsediyorum.”
Yanlarına otururken gülmemek için kendimi zor tuttum.
“İkiniz beş dakika yalnız kalınca nasıl kavga etmeyi başarıyorsunuz?”
“Bu bir yetenek,” dedi Melis gururla.
Ezgi başını iki yana salladı.
“Bununla gurur duyması daha da kötü.”dedi yüzünü buruştururken.
Çantamı sandalyemin arkasına astım. Garson siparişlerimizi almak için geldiğinde Melis yine karar veremedi. Önce kahve istedi, sonra çay düşündü, en sonunda ikisini de almayı teklif etti. Ezgi'nin bakışları karşısında kararını değiştirmek zorunda kaldı.
Siparişlerimiz geldiğinde Ezgi bana döndü.
“Peki, dün gece?”
Kaşığımı tabağımın kenarına bıraktım.
“Ne olmuş dün gece?”dedim sinir edici bir ses ve gülümseme ile.
Melis'in yüzünde beliren ifadeyi görünce pişman oldum.
“Lâl, lütfen. Bize bilmediğimiz bir şey söylemiş gibi davranma.”dediğinde
“Ben size ne anlatacağım?”dedim yine salağa yatarak.
Ezgi masanın üzerinde kollarını birleştirdiğinde.
“Dün gece Baran'la birlikteydin. Sabah yüzünde kocaman bir gülümsemeyle aşağı indin. Şimdi de konuyu değiştirmeye çalışıyorsun.”
“Yüzümde kocaman bir gülümseme yoktu.”
Melis başını sallamıştı deli gibi.
“Vardı. Hatta Uzay'ın Seren meselesini dinlerken bile gülüyordun. Çocuğun kalbi kırılıyor, sen kendi mutluluğundan vazgeçemiyorsun.”
“Uzay'ın kalbi kırılmadı.”dedim kahkahalarımın arasından.
“Şimdilik,” dedi Ezgi ve ikisine de sırayla bakakaldım.
“Bazen neden sizinle arkadaş olduğumu sorguluyorum.”dedim yapay bir hayal kırıklığı ile.
“Çünkü bizi çok seviyorsun,” dedi Melis.
“Maalesef"dediğimde güldüler, gereğinden fazla güldüler..
Ben de dayanamayıp sonunda dün geceyi kısaca anlattım. Her ayrıntıyı paylaşmadım ama Baran'la aramızda bir şeylerin değiştiğini inkâr da etmedim.
Ezgi beni dinledikten sonra otuz iki diş gülümsedi.
“Peki, sen ne hissediyorsun?”
Bu kez hemen cevap veremedim.Baran'ı düşündüm. Onun yanındayken kendimi nasıl hissettiğimi, bazen tek bir cümlesiyle beni nasıl sakinleştirdiğini…
“İyi hissediyorum,” dedim sonunda. “Ama ne olacağını bilmiyorum.”
Melis başını sallayıp;
“Bilmek zorunda değilsin.”dedi gayet anlayışlı bir sesle.
“Bunu senden duymak şaşırtıcı.”dedim gülümseyerek
“Neden?”dedi alınmış gibi yaparak
“Çünkü normalde iki insan birbirine baksa düğün tarihi belirlemeye başlıyorsun.”dediğimde Ezgi ağzında ki suyu fışkırtmamak için şekilden şekile giriyordu.
Melis bana peçete fırlattığında
“Bir daha sana hiçbir şey sormayacağım.”dedi
“Bunu da geçen hafta söylemiştin.”
“Çünkü siz beni sürekli kışkırtıyorsunuz!”
Gülüşmelerimiz masanın etrafına yayıldı. Bir süre sonra konu kitaplara, izlediğimiz dizilere ve Ezgi'nin geçen gün başına gelen komik bir olaya kaydı.
Tam kahvelerimizi bitirmek üzereydik ki Ezgi'nin telefonu titredi.
Ekrana baktı “Ata yazmış.”dedi heyecanla
Melis dudaklarını birbirine bastırdı ama bu kez hiçbir şey söylemedi.
Ezgi mesajı açtı.
Ata: Kitabı yarın da verebilirim. Bugün işin varsa sorun değil.
Ezgi cevap yazmadan önce bir süre düşündü.
“Ne yazayım?”
“Ne yazmak istiyorsan onu yaz,” dedim.
“Bugün buluşacağız demiştik. Sadece biraz geç kalabilirim.”
“Öyleyse onu söyle.”
Ezgi mesajını gönderdikten sonra telefonunu masaya bıraktı.
Melis ona baktığında;
“Bir şey sorabilir miyim?”
Ezgi şüpheyle gözlerini kıstı “Ne soracağına bağlı.”dedi kollarını göğsünde birleştirip.
“Ata'yla konuşurken neden bu kadar düşünüyorsun?”dediğinde Ezgi omuz silkti.
“Düşünmüyorum.”
“Mesajı yazmak için neredeyse bir dakika bekledin.”
“Melis, bir mesajı düşünerek yazmak suç mu?”
“Hayır. Ama sen normalde mesajlara düşünmeden cevap verirsin.”
Ezgi bir süre sustuğunda sonra kahvesinden bir yudum aldı.
“Ata iyi biri yani..henüz birbirimizi çok iyi tanımıyoruz. Her şeyi hemen bir yere bağlamak istemiyorum.”
Melis başını salladığında “Bence de gerek yok.”dedi ve Ezgi şaşkınlıkla ona baktı.
“Gerçekten mi?”
“Evet. Birlikte vakit geçiriyorsunuz diye hemen bir şey hissetmek zorunda değilsiniz. Birbirinizi tanıyın. Gerisi varsa zaten olur.”
Melis'in bu kadar mantıklı konuşması beni gülümsetti.
Ezgi de rahatlamış görünüyordu.
“Teşekkür ederim.”
Melis omuz silkti.
“Ne demek. Ben bazen akıllı olabiliyorum.”
“Bazen,” diye tekrarladım.
Bana ters ters baktı.
“Lâl, sen bugün sus.”
Kahkahalarımız yeniden birbirine karışmıştı.
🪷
Bir süre sonra Ezgi, Ata'yla buluşmak üzere yanımızdan ayrıldı. Melis'le biraz daha oturduk. Sahile bakan pencereden dışarıyı izlerken uzun zamandır ilk kez bir yere yetişmek zorunda olmadığımı hissettim.
Melis bardağını masaya bıraktı.
“Lâl?”
“Efendim?”
“Gerçekten iyi misin?”
Gözlerimi ona çevirdim.
Bu kez şaka yapmıyordu.
“Her zaman değilim,” dedim dürüstçe. “Bazen geçmişim aklıma geliyor. Bazen de her şey yoluna giriyormuş gibi hissettiğimde korkuyorum.”
Melis'in yüzündeki ifade yumuşadı.
“Neden?”
“Çünkü güzel şeylerin kalıcı olduğuna inanmak benim için kolay değil."dediğimde bir süre sessiz kaldı ama sonra elini masanın üzerine koydu.
“Bunun hemen değişmesi gerekmiyor zaten Lâl. Ama kötü hissettiğinde bizi arayabilirsin. Sadece iyi olduğunda değil."dediğinde boğazım düğümlendi.
“Ararım.”dedim dolu gözlerle tebessüm ederken.
“Güzel.”
Ardından yüzünü ciddileştirdi.
“Bir de bir daha ortadan kaybolursan seni bulduğum yerde azarlarım.”
Güldüm.
“Biliyorum.”
“Hayır, bilmiyorsun. Benim azarlamamın ayrı bir seviyesi var.”
“Çok korktum.”
“Korkmalısın"dediğinde başımı onun omzuna yasladım. Melis de kolunu omuzlarıma doladı.
O an, hayatımda ne kadar çok şeyin değiştiğini düşündüm. Bazı insanlar gitmişti. Bazı sorular hâlâ cevapsızdı. Ama yanımda kalmayı seçen insanlar da vardı.
Ve ben artık onların sevgisini hak etmek için her zaman güçlü görünmek zorunda değildim.
Baran Kaya
Akşamüstü çalışma odasına döndüğümde babamı telefonla konuşurken buldum. Beni görünce konuşmasını bitirip telefonu masaya bıraktı.
“Yarın bir görüşme ayarlamaya çalışacağım,” dedi.
“Mesut'la mı?”
“Hayır. Bu bilgileri bana ulaştıran kişiyle.”
Karşısındaki sandalyeye oturduğumda;
“Ne kadarını biliyor?”
“Henüz bilmiyorum. Fakat Lâl'in annesinin ölümünden önce yaşananlarla ilgili bazı ayrıntıları hatırladığını söyledi.”
Dosyaya baktığımda “Peki, neden şimdi konuşuyor?”dedim babam ise bir süre düşündü.
“Bunu da öğrenmemiz gerekiyor.”Haklıydı. İnsanların yıllar sonra ortaya çıkmasının her zaman bir nedeni olurdu. Bazen vicdanları rahat etmediği için konuşurlardı. Bazen de kendi çıkarları için.
Hangisi olduğunu ikimizde bilmiyorduk.
“Baba, Lâl'in annesiyle ilgili bir şey öğrenirsek ona söyleyeceğiz, değil mi?”
Babam bana döndüğünde “Elbette. Bunu sana daha önce de söyledim.”
“Yanlış anlaşılmasın. Sana güvenmediğimden değil. Sadece onun geçmişinde ne kadar çok şeyin saklı kaldığını görüyorum.”
Babamın yüzündeki ifade değişti.
“Ben de görüyorum, Baran.”
Sesindeki yorgunluğu fark ettim. Bu konunun onu da düşündürdüğü belliydi.
“Peki,” dedim. “O zaman yarınki görüşmeden sonra yeniden konuşuruz.”
Ayağa kalktım ama kapıya ulaşmadan babam yeniden seslendi.
“Baran."dediğinde ona 'efendim' dercesine başımı salladım ve devam etti;
“Lâl bugün nasıldı?”dediğinde bunu sormasını beklemiyordum
“İyiydi. Arkadaşlarıyla buluştu.”
“Güzel. Bir süredir kendisini bu kadar rahat hissettiğini görmemiştim.”
Bir an sustum.
Ben de görmemiştim.
Lâl'in yüzünde beliren küçük gülümsemeleri, bir şey anlatırken sesinin yumuşamasını, bazen düşüncelerinden sıyrılıp yalnızca o anın içinde kalmasını fark ediyordum.
Onun iyi olması benim için önemliydi.
Ama bunu yalnızca benim yanımda iyi olması şeklinde düşünmek istemiyordum.
Arkadaşlarıyla gülebilmeli, kendi kararlarını verebilmeli, benden bağımsız bir hayatı olmalıydı.
“Bence de,” dedim.
Babam gülümsedi.
“Onun yanında ol. Ama her şeyi tek başına çözmeye çalışma.”
“Çalışmayacağım.”
Odadan çıktığımda telefonumu elime aldım. Lâl'e mesaj yazmak üzereydim ki ondan bir mesaj geldi.
Lâl: Eve dönüyorum. Sen ne yapıyorsun?
Gülümsedim.
Ben: Evdeyim. Günün nasıl geçti?
Lâl: Güzeldi. Melis yine bizi tehdit etti ama onun sevgi dili bu sanırım:)
Ben: En azından ne bekleyeceğini biliyorsun.
Lâl: Peki, senin sevgi dilin ne?
Mesaja birkaç saniye baktım.
Bunu düşünmemiştim.
Ben: Sanırım birinin ihtiyacı olduğunda yanında olmak.
Cevabı hemen geldi.
Lâl: Bunu en iyi ben biliyorum;)
Telefonu elimde tutarken yüzümdeki gülümsemeyi engelleyemedim.
Ben: Seninki ne?
Bu kez biraz bekledim.
Lâl: Bazen yalnız bırakılmak, bazen de biri yanımda olsun istemek. Hangisi olduğunu her zaman ben de bilmiyorum.
Cevabını okuduktan sonra bir süre düşündüm.
Ben: O zaman sormaya devam ederim.
Lâl: Neyi?
Ben: Yanında olmamı mı, yalnız kalmak mı istediğini.
Bir süre cevap gelmedi.
Ardından tek bir mesaj düştü ekrana
Lâl: Bence bu iyi bir başlangıç.
Telefonu cebime koyduğumda bir süre durdum ve düşündüm. Öyle miydi?
Evet, kesinlikle öyleydi.
Lâl Karen Aksoy
Eve döndüğümde hava kararmaya başlamıştı. Bahçeden geçerken Baran'ı verandada otururken gördüm.
Yanına gittim.
“Burada ne yapıyorsun?”
Başını kaldırdı.
“Biraz hava alıyorum. Senin günün nasıl geçti?”
Yanındaki sandalyeye oturdum.
“Güzeldi. Uzun zamandır ilk kez hiçbir şeyi düşünmeden saatlerce konuşabildim.”
“İyi gelmiş olmalı.”
“Geldi.”
Bir süre bahçeyi izledik. Rüzgâr ağaçların dallarını hafifçe hareket ettiriyordu. Uzaklardan gelen araba sesleri dışında ortalık sakindi.
Sonra Baran bana döndü.
“Bugün babamla konuştum.”
İçimdeki huzurun yerini hafif bir tedirginlik aldı.
“Annemle ilgili mi?”dedim hafif bir titreme ile.
“Evet. Bazı yeni bilgiler var ama henüz kesin değiller.”
Bakışlarımı ellerime indirdim.
“Mesut hakkında mı?”
“Bir kısmı onunla ilgili.”
Bir süre konuşamadım.
Mesut'un adının geçtiği her cümle beni yıllar öncesine götürüyordu. Onun bana yardım ettiği günleri, annemin ölümünden sonra yanımda duruşunu, kendimi yapayalnız hissettiğim zamanlarda bana uzattığı eli hatırlıyordum.
Bütün bunlar gerçekti.
Ama gerçek olan başka şeyler de olabilirdi.
“Ben ona güveniyorum,” dedim sessizce.
Baran hemen cevap vermedi.
Sonra elini elimin üzerine koydu.
“Biliyorum. Sana güvenmemeni söylemiyorum.”
“Ya bütün bildiklerim yine yanlışsa?”
Sözcükler ağzımdan çıkar çıkmaz sustum. Çünkü bu sorunun cevabını duymaktan korkuyordum.
Baran elimi bırakmadı.
“Bilmiyorum, Lâl. Sana bilmediğim bir şeyin cevabını veremem.”
Yüzüne baktım.
“Ya öğrenmek istemezsem?”
“Bu senin kararın. Ama öğrendiğimiz şeyler seni ilgilendiriyorsa onları senden saklamayacağım.”
Bir süre onu izledim.
Bana her şeyi düzelteceğini söylemiyordu. Geçmişimi değiştireceğini, bütün sorularımı cevaplayacağını da vaat etmiyordu.
Yalnızca benimle dürüst olacağını söylüyordu.
Garip bir şekilde, en çok da buna ihtiyacım vardı.
“Teşekkür ederim,” dedim.
Baran kaşlarını hafifçe kaldırdı.
“Ne için?”
“Bana ne hissetmem gerektiğini söylemediğin için.”
Yüzündeki ifade yumuşadı.
“Bunu senin yerine belirleyemem.”
Elimi biraz daha sıkı tuttum.
Bir süre sonra başımı omzuna yasladım. Baran da kolunu omuzlarıma doladı. İkimiz de konuşmadık.
Sessizlikten rahatsız değildim.
Her boşluğu kelimelerle doldurmamız gerekmiyordu.
Bir süre sonra başımı kaldırdım.
“Bir şey soracağım.”
“Sor.”
“Dün geceyle ilgili…”
Baran'ın bakışları yüzümde durdu.
“Ne oldu?”
“Hiçbir şey olmadı. Yani…” Duraksayıp güldüm. “Ne diyeceğimi bilmiyorum.”
“Belli oluyor.”
Koluna hafifçe vurdum.
“Dalga geçme.”
“Geçmiyorum.”
“Geçiyorsun.”
Gülümsedi.
“Peki, ne söylemek istiyorsun?”
Bir an düşündüm.
“Dün gece güzeldi.”
Baran'ın yüzündeki gülümseme bu kez biraz daha belirginleşti.
“Bence de.”
“Bunu söylemek zorunda değildin.”
“Sen söyledin diye aynı fikirde değilmişim gibi mi davranayım?”
Gözlerimi devirdim.
“Bazen gerçekten çok sinir bozucusun.”
“Bunu da sık sık duyuyorum.”
Güldüm.
Aramızdaki mesafe azaldı ama bu kez ikimizden biri acele etmedi. Baran yüzüme baktı; ben de bakışlarımı kaçırmadım.
Sonra yanağıma hafif bir öpücük kondurdu.
Gülümsedim.
“Bunu beklemiyordum.”
“İstersen bir daha yapmam.”
Koluna yaslandım.
“Öyle bir şey söylemedim.”
Kısa bir kahkaha attı.
O an her şeyin bir anda değişmesi gerekmiyordu. Ne hissettiğimi anlamak, ona güvenmek ve bu ilişkinin nereye gideceğini görmek için zamana ihtiyacım vardı.
Baran bunu biliyor gibiydi.
Beni acele ettirmiyordu.
Belki de birine yakınlaşmak tam olarak buydu: kendini kaybetmeden, kendi sınırlarını unutmadan, yanında kalmayı istemek.
Bir süre sonra ayağa kalktım.
“Ben yukarı çıkıyorum. Yarın görüşürüz.”
Baran da ayağa kalktı.
“İyi geceler, Lâl.”
“İyi geceler.”
İçeri girmeden önce dönüp ona baktım.
“Baran?”
“Efendim?”
“Yarın da burada olursun, değil mi?”
Soruyu duyduğunda yüzündeki gülümseme silinmedi ama bakışları ciddileşti.
“Evet. Burada olacağım.İstediğin her an yanı başında olacağım."
Başımı salladım.
“Tamam.”
Merdivenleri çıkarken içimdeki o eski korku tamamen kaybolmuş değildi.
Ama artık birinin yanında kendim olabileceğimi biliyordum.
Ve belki de iyileşmek, korkularının bir daha hiç ortaya çıkmaması değildi.
Bazen korkularınla birlikte yaşamayı öğrenirken, yanında kalmayı seçen insanlara da yer açmış olursun.
Baran Kaya
Lâl içeri girdikten sonra bir süre daha verandada kaldım.
Babamın söylediklerini düşünüyordum. Mesut hakkındaki şüpheleri, yarın yapılacak görüşmeyi ve Lâl'in annesinin ölümüne ilişkin henüz cevaplanmamış soruları…
Lâl'e gerçeği saklamayacağıma söz vermiştim.
Bu sözün ağırlığını hissediyordum.
Çünkü gerçeğin ne olduğunu henüz bilmiyordum. Öğreneceklerimiz, Lâl'in hayatında yıllardır değişmez sandığı şeyleri değiştirebilirdi.
Ama bir şeyi biliyordum: Onun adına karar vermeyecektim.
Ne geçmişiyle ilgili ne de geleceğiyle.
Telefonumu çıkarıp babama kısa bir mesaj gönderdim.
Yarınki görüşmeden sonra bana haber ver.
Ardından telefonu cebime koydum.
Başımı kaldırdığımda Lâl'in odasının ışığının yandığını gördüm.
Onun hayatında kalmak istiyordum. Yalnızca iyi günlerinde değil, geçmişiyle yüzleşmek zorunda kaldığında da yanında olmak istiyordum.
Ama bunu yaparken onun yerine savaşmayacaktım.
Kendi savaşını vermesine izin verecek, ihtiyacı olduğunda yanında duracaktım.
Çünkü Lâl'in benden beklediği şeyin ne olduğunu artık daha iyi anlıyordum.
Onu kurtarmamı istemiyordu.
Kendi hayatını yaşarken yanında olmamı istiyordu.
Ve ben, ilk kez bir şeyi aceleye getirmeden beklemeyi öğreniyordum.
Bazı şeyler zaman isterdi. Güven de öyleydi, sevgi de.
Ben artık ikisini de aceleye getirmek istemiyordum.
Bölüm etkileşimi
