Bölümler 23Şu an: 2.bölüm/Av
- 1 1.bölüm/Yalnız1.897 kelime
- 2 2.bölüm/Av2.457 kelime · Okuduğun bölüm
- 3 3.bölüm/Bilinmeyen Kollar1.573 kelime
- 4 4.bölüm/Manolya2.669 kelime
- 5 5.bölüm/Kolye2.637 kelime
- 6 6.bölüm/Sigara1.898 kelime
- 7 7.bölüm/Dost2.519 kelime
- 8 8.bölüm/Kum havuzu2.809 kelime
- 9 9.bölüm/Depo4.337 kelime
- 10 10.bölüm/"Ben sana güvenmiştim!"1.741 kelime
- 11 11.Bölüm/Dayan1.822 kelime
- 12 12.bölüm/Gerçekler852 kelime
- 13 13.Bölüm/"Kızım"977 kelime
- 14 14.Bölüm/"Biraz daha kal"4.211 kelime
- 15 15.Bölüm/Bir adım daha1.906 kelime
- 16 16.Bölüm-Kalmak İstediğim Yer2.998 kelime
- 17 17.Bölüm/Gölgen Hep Benimleydi3.280 kelime
- 18 18.Bölüm/Bir sesin içinde kaybolmak3.711 kelime
- 19 19.Bölüm-Bulduğumda3.353 kelime
- 20 20.Bölüm/Gözlerim Yanılmazdı2.050 kelime
- 21 21.Bölüm-Bir Ömrün Hesabı2.016 kelime
- 22 22.Bölüm/Bir Babanın Gölgesi3.495 kelime
- 23 23.Bölüm/Biraz Huzur5.723 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
"Korktuğum şey karanlık değildi, karanlığın içinde peşimi bırakmayan hatıralardı."
2. Bölüm — Av
Gözlerimi tavana diktim. İçimde hem öfke hem de suçluluk yan yana oturmuştu. Birbirlerine hiç benzemeyen, ama beni aynı anda tüketmeyi başaran iki duygu... Mesut Abi'nin yüzündeki ifadeyi düşündükçe göğsümün ortasında bir ağırlık hissediyordum.
Ölsem bile...
O sözleri söylerken ne kadar kararlı olduğumu sanmıştım. Oysa Mesut Abi'nin gözlerindeki korkuyu görünce ilk kez kelimelerimin ağırlığını hissetmiştim. Ben kendi hayatımı gözden çıkarmış olabilirdim ama bir başkasının beni kaybetmekten korktuğunu görmek, düşündüğümden daha fazla canımı yakıyordu.
Yine de hiçbir şey değişmemişti.
Annem hâlâ yoktu. Onu benden alan insanlar hâlâ dışarıda bir yerlerdeydi ve ben hâlâ dokuz yıl önce başladığım arayışın içindeydim.
Serum aynı aralıklarla akmaya devam ediyordu. Elimi kaldırıp kolumdaki iğneye baktım. İnce hortumun içinden ilerleyen sıvı, bedenime geri kazandırmaya çalıştıkları gücün küçük bir parçasıydı. Doktorlar dinlenmem gerektiğini söylüyordu. Mesut Abi kendime dikkat etmemi istiyordu. Herkes benden bir şeyler yapmamı bekliyordu ama hiçbiri içimdeki boşluğu nasıl dolduracağımı bilmiyordu.
Ben de bilmiyordum.
Serumu çıkartmak için elimi uzattım, sonra durdum.
Çıkartsam nereye gidecektim?
Dokuz yıldır aradığım adamlar yine bir gölge gibi kaybolmuştu ellerimin arasından. Peşlerinden gittiğim her yol ya kapalı bir kapıya çıkıyor ya da beni başladığım yere geri getiriyordu. Bazen bütün bunların bir anlamı olup olmadığını sorguluyordum. Belki de ben, annemin ölümünü anlamlandırabilmek için kendime bitmek bilmeyen bir görev yaratmıştım.
Ama sonra onun yüzü geliyordu aklıma.
Ve bütün şüphelerim yerini aynı kararlılığa bırakıyordu.
Annemin başına ne geldiğini öğrenecektim.
Telefonum komodinin üzerinde titrediğinde düşüncelerimden sıyrılıp başımı çevirdim. Ekran aydınlanmıştı. Tanımadığım bir numara arıyordu.
Kaşlarımı çatarak ekrana baktım.
Açmadım.
Telefon sustuğunda odanın sessizliği yeniden üzerime çöktü. Tam başımı yastığa bırakacakken cihaz iki saniye sonra yeniden çalmaya başladı. Bu kez gözlerimi ekrandan ayırmadım. İçimde tarif edemediğim bir huzursuzluk büyüyordu. Sanki telefonun diğer ucundaki kişi, açmam için beklemiyor da beni izliyordu.
Arama sonlandı.
Ardından bir mesaj geldi.
Ekrana düşen bildirime birkaç saniye boyunca dokunamadım. Sonra telefonumu elime alıp mesajı açtım.
"Lâl Karen Aksoy. Annesinin değerlisi, Mesut abisinin manevi kızı. Pes etmek yoktu, değil mi? O zaman ara sokakta bıraktığın ipuçlarını toplamaya gel. Tek başına. 23.00. Eski Tekel Deposu."
Mesajı bir kez okudum.
Sonra yeniden.
Parmaklarımın arasındaki telefon ağırlaşmış gibi hissettim. Kalbim göğsüme sığmıyordu. Mesajdaki her kelime, yıllardır duymayı beklediğim bir şeyin habercisi olabilirdi. Beni tanıyordu. Annemi biliyordu. Mesut Abi'yi de...
Özellikle Mesut Abi'yi.
İçimdeki heyecan, yerini yavaş yavaş şüpheye bıraktı. Beni bu kadar yakından tanıyan biri kim olabilirdi? Ara sokakta bıraktığım ipuçları derken neyi kastediyordu? Orada neyi kaçırmıştım?
Ve neden şimdi?
Dokuz yıl boyunca tek bir düzgün cevap alamamıştım. İnsanların yüzüne bakarak yalan söyleyip söylemediklerini anlamaya çalışmış, eski dosyaları araştırmış, annemin geçmişindeki insanları bulabilmek için önüme çıkan her ihtimali değerlendirmiştim. Kapılar yüzüme kapanmış, konuşmaya yanaşanlar son anda vazgeçmişti.
Şimdiyse biri beni bulmuştu.
Belki de aradığım cevaplar ilk kez bu kadar yakınımdaydı.
Telefonu yatağın üzerine bırakıp ayağa kalktım. Başım döndüğünde komodine tutunmak zorunda kaldım. Birkaç saniye gözlerimi kapatarak nefesimi düzene sokmaya çalıştım. Bedenim dinlenmem için yalvarıyordu ama zihnim çoktan hastane odasından çıkmış, Eski Tekel Deposu'nun paslı kapısına dayanmıştı.
Serumun iğnesini kolumdan çektiğimde yüzümü buruşturdum. Kanın durması için pamuğu avucumla bastırdım. Ardından dolabı açıp kendi kıyafetlerimi çıkardım. Kotumu ve siyah hırkamı giyerken ellerimin titrediğini fark ettim.
Heyecandandı.
En azından kendime böyle söylüyordum.
Hastane önlüğünü katlayıp yatağın üzerine bıraktım. Telefonumu cebime koyduktan sonra aynanın karşısına geçtim. Karşımda solgun yüzlü, gözlerinin altında morluklar birikmiş bir kadın vardı. Saçlarım her zamanki gibi omuzlarıma dökülüyordu ama eskisinden daha yorgun görünüyordum.
Bir an kendime baktım.
"Ne yapıyorsun sen?" diye fısıldadım.
Aynadaki kadın cevap vermedi.
Zaten uzun zamandır kimse bana cevap vermiyordu.
Kapıyı açtığımda koridordan gelen ışık gözlerimi aldı. Hemşire masasının önünden geçerken adımlarımı yavaşlattım.
"Bir yere mi gidiyorsunuz?" diye sordu hemşirelerden biri.
"Tuvalete gidiyorum," dedim, yüzümde olabildiğince sıradan bir ifade tutarak.
Yalan söylemeyi de on altı yaşımdan beri öğrenmiştim zaten.
Kimse benden şüphelenmedi. Ya da şüphelendi ama peşime düşecek kadar önemsemedi. Koridorun sonuna ulaştığımda çıkış kapısına yöneldim. Her adımda içimdeki huzursuzluk biraz daha büyüyordu. Bir yanım geri dönmemi, yatağıma uzanıp sabahı beklememi söylüyordu.
Diğer yanım ise dokuz yıldır beklediğim fırsatı bir kez daha kaçırmama izin vermiyordu.
Hastaneden çıktığımda yüzüme soğuk hava çarptı. Derin bir nefes aldım. Gece, sokakların üzerine ağır bir örtü gibi çökmüştü. Birkaç araç yoldan geçiyor, kaldırımda yürüyen insanlar kendi dünyalarında kaybolup gidiyordu.
Benim dünyam ise tek bir mesajın içine sığmıştı.
Telefonumu çıkarıp saate baktım.
22.34.
Depoya yetişmek için yeterince vaktim vardı. Yine de bir an önce oraya ulaşmak istiyordum. Bir araç bulup yola koyuldum. Camdan dışarı bakarken mesajı zihnimde tekrar tekrar okuyordum.
*Annesinin değerlisi.*
Bu ifade beni rahatsız etmişti. Annemin bana böyle seslendiği zamanlar olmuş muydu? Hatırlamaya çalıştım ama zihnimde birbirine karışmış anılardan başka bir şey bulamadım.
*Mesut abisinin manevi kızı.*
Bunu yazan kişi, aramızdaki bağı biliyordu.
Ya da bildiğini sanmamı istiyordu.
Başımı cama yasladım. Sokak lambaları birer birer geride kalırken içimdeki korkuyu bastırmaya çalıştım. Tek başıma gitmemem gerektiğini biliyordum. En azından aklı başında biri, böyle bir mesaja cevap vermeden önce polisi arar ya da güvendiği birinden yardım isterdi.
Ama ben dokuz yıldır aklı başında kararlar vermeye çalışırken hiçbir yere varamamıştım.
Bu, yaptığımın doğru olduğu anlamına gelmiyordu.
Yalnızca artık beklemek istemediğim anlamına geliyordu.
Araçtan indiğimde saat 22.47'ydi.
Eski Tekel Deposu'na on üç dakikam kalmıştı.
Önümde uzanan sokağa baktım. Burası şehrin unutulmuş köşelerinden biriydi. Eski binaların duvarları kararmış, kaldırımların kenarında birikmiş yapraklar rüzgârla sürüklenmeye başlamıştı. İlerideki depo binası, karanlığın içinde diğer yapılardan ayrılıyordu. Paslanmış tabelası eğri duruyor, kırık camlarından içeriye ne ışık ne de hayat sızıyordu.
Bir zamanlar burada insanların çalıştığını, konuştuğunu, belki de birbirlerine veda ettiğini düşünmeye çalıştım.
Şimdiyse geriye yalnızca sessizlik kalmıştı.
Adımlarımı yavaşlattım.
Depoya yaklaştıkça havadaki rutubet kokusu belirginleşti. Soğuk, hırkamın altından tenime işliyordu. Ellerimi ceplerime sokarak kapının önünde durdum. Paslı metalin üzerindeki çiziklere baktım. Birkaç saniye boyunca kapıyı açmakla açmamak arasında kaldım.
Sonra annemin yüzü gözlerimin önüne geldi.
Elimi kapıya uzattım.
Metal kapı, dokunduğum anda uzun bir gıcırtıyla aralandı.
İçerisi dışarıdan daha soğuktu. Tavandan sarkan birkaç eski lamba, deponun bazı bölümlerini belli belirsiz aydınlatıyordu. Zeminde kırık camlar ve toz birikintileri vardı. Duvarlardaki lekeler, yıllardır temizlenmemiş bir geçmişin izleri gibiydi.
Ortada tek bir sandalye duruyordu.
Sandalyede oturan adam, elindeki sigaradan bir nefes çekip dumanı ağır ağır üfledi.
Yüzünü göremiyordum.
Bir süre kıpırdamadan durdum. Beni bekleyen kişinin kim olduğunu anlamaya çalışırken ayakkabılarımın altında ezilen küçük cam parçalarının sesi boşlukta yankılandı.
Adam başını kaldırdı.
"Geldin demek."
Sesi kalın ve sakindi. Söylediği şeyin sıradanlığından rahatsız oldum. Sanki beni yıllardır tanıyor, geleceğimden en başından beri eminmiş gibi konuşuyordu.
"Dokuz yıl sürdü, Lâl."
Adımı söylediğinde omuzlarım gerildi.
"Sen kimsin?"
Sesim beklediğimden daha sert çıkmıştı. Korktuğumu belli etmek istemiyordum ama ellerimi ceplerimin içinde sıkmıştım.
Adam cevap vermek yerine sigarasından bir nefes daha çekti.
"Bu kadar zaman boyunca peşlerinden koştun. İnsanlarla konuştun, dosyaları karıştırdın, bir sürü kapıyı çaldın. Ama hiç kendine doğru soruyu sordun mu?"
"Ben sana kim olduğunu sordum."
"Sabırsızsın."
"Buraya seninle sohbet etmeye gelmedim."
Adamın dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı. Bu gülümsemede eğlenceli bir şey yoktu. Daha çok, benim bilmediğim bir şeyi biliyor olmanın verdiği rahatsız edici bir rahatlık vardı yüzünde.
Arkamdan kapının gıcırtısı duyuldu.
İrkilerek başımı çevirdim. Kapı ağır ağır kapanmıştı. Ses, deponun içinde yankılanıp kaybolduğunda yeniden adama döndüm.
"Ne istiyorsun benden?"
Adam sigarasını yere attı ve ayakkabısının topuğuyla söndürdü. Ardından ellerini ceketinin ceplerine sokarak ayağa kalktı.
"Öncelikle bir şeyi anlamanı istiyorum."
Bana doğru bir adım attı.
"Ben anneni öldürenlerden biri değilim."
Sözleriyle birlikte içimde bir şey durdu.
Dokuz yıldır duyduğum bütün yalanlar, yarım kalmış konuşmalar ve cevapsız sorular bir anlığına zihnimden silindi. Geriye yalnızca o cümle kaldı.
*Ben anneni öldürenlerden biri değilim.*
"Ne?"
"Yanlış duymadın."
"Öyleyse neden buradayım? Neden beni çağırdın?"
Adam, ceketinin iç cebine uzandı. Hareketini dikkatle takip ettim. Elinde küçük, eski bir fotoğraf belirdi. Fotoğrafın kenarları yıpranmıştı. Bana uzattığında birkaç saniye boyunca almak istemedim.
İçimde kötü bir his vardı.
Sanki o fotoğrafı gördüğüm anda, yıllardır inandığım bir şey sonsuza kadar değişecekti.
Yine de elimi uzattım.
Fotoğrafa baktığım an nefesim kesildi.
Annemdi.
Genç yüzü, hafifçe yana çevrilmiş başı ve kameraya bakarken dudaklarının kenarına yerleşen o tanıdık gülümsemesi... Onu son gördüğüm günden beri zihnimde sakladığım hâliyle karşımdaydı. Fotoğrafın üzerinde parmaklarımı gezdirmek istedim ama dokunmaya korktum.
Çünkü annem oradaydı.
Yaşıyordu.
En azından fotoğraf çekildiği sırada.
Gözlerim annemin yüzünden yanındaki adama kaydı.
Ve dünya o an başıma yıkıldı.
Mesut Abi.
Annemin yanında Mesut Abi duruyordu.
Fotoğraftaki yüzünü tanımamak mümkün değildi. Yıllardır yanımda olan, beni koruyan, gecenin bir yarısı hastaneye yetiştiren, her düştüğümde beni kaldırmaya çalışan adam... Annemle aynı karedeydi.
Birbirlerine yakın duruyorlardı.
Üstelik ikisinin de yüzünde, birbirlerini tanıyan insanların rahatlığı vardı.
Dizlerimin bağı çözüldü. Bir an yere düşeceğimi sandım ama fotoğrafı daha sıkı tutarak ayakta kalmayı başardım. Boğazım kurumuştu. Dilim damağıma yapışmış, aklımdan geçen düşünceler birbirine dolanmıştı.
"Bu..." dedim.
Sesim çıkmadı.
Yeniden denedim.
"Bu nereden sende?"
Adam, yüzümdeki ifadeyi dikkatle izledi.
"Demek hâlâ hiçbir şey bilmiyorsun."
Fotoğraftan gözlerimi ayırmadan başımı iki yana salladım.
"Yalan söylüyorsun."
Bunu ona mı söylüyordum, kendime mi, bilmiyordum.
"Bu bir şey kanıtlamaz. Annemi tanıyor olabilir. İnsanlar birbirlerini tanıyabilir."
Kelimeler ağzımdan dökülürken kendime bir çıkış yolu arıyordum. Belki bir iş arkadaşıydılar. Belki fotoğrafın çekildiği gün tesadüfen aynı yerde bulunmuşlardı. Belki de bunun açıklaması son derece basitti ve ben, dokuz yıldır biriktirdiğim öfkenin etkisiyle her şeyi yanlış anlıyordum.
Adamın kısa kahkahası düşüncelerimi böldü.
"Mesut Abi seni on altı yaşında sokaktan topladı, öyle mi?"
Başımı kaldırdım.
"Ne demek istiyorsun?"
"Dokuz yıldır yanında. Seni korudu, sana sahip çıktı, her zor anında oradaydı. Sen de ona güvendin."
Bir adım daha yaklaştı.
"Kimse sana gerçeği söylemedi mi, Lâl?"
Bana ismimle hitap etmesi artık sinirlerimi bozuyordu. Sanki karşısında bir insan değil, istediği yöne çekebileceği bir hikâye duruyordu.
"Ne gerçeği?"
"Belki de aradığın insanları yanlış yerde arıyorsun."
"Kes şunu!"
Sesim deponun duvarlarına çarparak geri döndü. Fotoğrafı tutan elim titriyordu.
"Mesut Abi benim için neler yaptı, biliyor musun sen? Ben daha çocuktum! Kimsem yoktu. Herkes arkasını dönerken o yanımdaydı. Hastalandığımda başımda bekledi. Korktuğumda beni sakinleştirdi. Benim için—"
Sözlerim boğazımda düğümlendi.
Adam sustu. Bir süre yüzüme baktıktan sonra başını hafifçe yana eğdi.
"Belki de tam olarak bu yüzden ona bu kadar güveniyorsun."
İçimdeki öfke yerini buz gibi bir sessizliğe bıraktı.
Ona inanmak istemiyordum. Daha doğrusu, söylediklerinin doğru olabileceği ihtimalini bile düşünmek istemiyordum. Mesut Abi benim için yalnızca bir adam değildi. Annemin ölümünden sonra geriye kalan hayatımda tutunabildiğim birkaç şeyden biriydi.
Ona güvenemezsem kime güvenecektim?
Dokuz yıl boyunca aradığım cevapların tamamı yanlışsa ne yapacaktım?
Ya beni korumak için değil, susturmak için yanımda durmuşsa?
Bu düşünce zihnime girdiği anda kendimi geri çekmek istedim. Hayır. Mesut Abi böyle biri olamazdı. Beni defalarca kurtarmıştı. Beni kaybetmekten korktuğunu gözlerimle görmüştüm. Hastane odasında söyledikleri hâlâ kulaklarımdaydı.
*Umarım bu yolda senin cesedini görmem.*
O korku gerçekti.
Peki ya korktuğu şey benim ölmem değil de öğreneceklerimse?
Düşüncelerim birbirine karıştı. Fotoğrafa yeniden baktım. Annemin yüzünü incelerken boğazımdaki düğüm büyüdü. Onu son gördüğüm günü hatırlamaya çalıştım. O yaşlardaki Lâl'in aklında kalan parçaları bir araya getirmek istedim ama ne kadar uğraşırsam uğraşayım bazı anılar sisin arkasında kalıyordu.
Belki de yıllardır kendimi korumak için hatırlamıyordum.
Belki de birileri hatırlamamam için elinden geleni yapmıştı.
"Annemle ne ilgisi var?" diye sordum sonunda.
Adamın yüzündeki ifade değişmedi.
"Şimdilik bilmen gereken tek şey, sana anlatılan her şeye inanmaman gerektiği."
"Bu cevap değil."
"Başka cevaplar da alacaksın. Ama önce bir seçim yapmalısın."
Fotoğrafı göğsüme yakın tuttum.
"Ne seçimi?"
Adam elini uzatarak fotoğrafı benden geri aldı. Onu ceketinin içine yerleştirirken gözlerimi üzerinden ayırmadım.
"Ya bu defteri yakıp eve döneceksin. Mesut Abi'nin yanına gidecek, hiçbir şey duymamış gibi hayatına devam edeceksin."
Bir an durdu.
"Ya da gerçeği öğreneceksin."
Bakışları üzerimde sabitlendi.
"Ama o zaman annen gibi sen de bu depoda kaybolabilirsin."
İçimdeki bütün sesler sustu.
Annem gibi.
Bu iki kelime zihnimin içinde yankılanıp duruyordu. Fotoğrafta annem vardı. Mesut Abi vardı. Ve şimdi karşımda duran adam, annemin başına gelenlerle ilgili bir şeyler bildiğini söylüyordu.
Annem burada mı son nefesini vermişti?
Beni bu düşünceden uzaklaştırmaya çalıştım ama başaramadım. Depoya yeniden baktım. Karanlık köşeler, paslı duvarlar, yerdeki kırık camlar... Her şey birdenbire farklı görünmeye başlamıştı. Burası yalnızca terk edilmiş bir bina değildi artık. Belki de geçmişimin, benden saklanan her şeyin kapısıydı.
"Annem burada mı—"
Cümlemi tamamlayamadım.
Dışarıdan bir siren sesi yükseldi.
Başımı hızla kapıya çevirdim. Ses önce uzaktan geliyordu, sonra giderek belirginleşti. Bir araç daha vardı sanki. Ardından ikinci bir siren sesi duyuldu.
Polis.
Bunu düşünür düşünmez adama döndüm.
"Sen mi haber verdin?"
Cevap vermedi.
"Sen mi çağırdın polisi?"
Adamın yüzünde ilk kez bir değişiklik gördüm. Gözleri kapıya kaydı, ardından yeniden bana döndü. Birkaç saniyeliğine bütün rahatlığı kaybolmuştu.
İşte o an anladım.
O da bunu beklemiyordu.
En azından yüzü öyle söylüyordu.
"Buradan gitmelisin," dedi.
"Ne?"
"Şimdi."
"Annem hakkında konuşuyorduk!"
"Sonra."
"Hayır, bana cevap vereceksin!"
Bir adım attım ama adam elini kaldırarak beni durdurdu.
"Lâl, beni dinle. Şu an burada bulunman hiç iyi olmadı."
"Az önce buraya gelmemi isteyen sendin!"
"Fikrimi değiştirdim."
Öfkeden gülmek istedim. Dokuz yıl sonra ilk kez karşıma annem hakkında bir şey bilen biri çıkmıştı ve şimdi bana gitmemi söylüyordu. Fotoğrafı göstermiş, Mesut Abi hakkında şüphe uyandırmış, sonra da hiçbir açıklama yapmadan beni ortada bırakmaya hazırlanıyordu.
"Ben hiçbir yere gitmiyorum."
Siren sesi daha da yaklaştı.
Adam kapıya baktı, sonra yeniden bana döndü.
"Bu gece burada olduğunuzu öğrenirlerse ikinizi de bulurlar."
"Kim?"
Cevap vermedi.
"Kim bizi bulacak?"
Adam dişlerini sıkarak başını iki yana salladı. Sanki söyleyeceği şeyle susması arasında kalmıştı. Sonunda ceketinin içinden küçük, katlanmış bir kâğıt çıkardı ve bana uzattı.
"Bunu sakla."
Kâğıdı alırken ellerim titriyordu.
"İçinde ne var?"
"Annenin son gününe dair bir şey."
Kalbim yeniden hızlandı.
"Ne demek son günü?"
Adam geri çekildi.
"Artık git."
Tam yeniden konuşacaktım ki dışarıdan metal bir kapının çarpma sesi geldi. Ardından birkaç kişinin ayak sesleri duyuldu. Sirenler susmuştu ama bu, durumun düzeldiği anlamına gelmiyordu.
Adamın yüzü sertleşti.
"Lâl, ne olursa olsun, Mesut Abi'ye bu fotoğrafı gördüğünü hemen söyleme."
Nefesim boğazımda düğümlendi.
"Onu nereden tanıyorsun?"
Cevap vermedi.
Kapının dışından bir ses yükseldi.
"Polis! İçeride kimse var mı?"
Olduğum yerde donakaldım.
Adam bana son bir kez baktı. Sonra deponun arka tarafındaki karanlık geçide yöneldi. Peşinden gitmek için hareketlendim ama bir anda durdum. Önümde iki seçenek vardı: Onu takip edip cevaplarımı almaya çalışmak ya da kapının önündeki polislere teslim olmak.
Dokuz yıldır gerçeği arıyordum.
Ama ilk kez gerçeğin beni nereye götüreceğinden korkuyordum.
"Bekle!" diye seslendim.
Adam durmadı.
Birkaç saniye sonra karanlığın içinde kayboldu.
Ardından kapıya sertçe vuruldu.
"Lâl Karen Aksoy! İçeride olduğunuzu biliyoruz!"
Adımı duyduğumda kanım çekildi.
Beni tanıyorlardı.
Burada olduğumu biliyorlardı.
Ve ben, annemin katillerini bulduğumu sandığım gecede, kendimi bir kez daha bilinmeyenin ortasında bulmuştum.
Avucumdaki kâğıdı sıkıca kapattım. Fotoğraf artık bende değildi ama annemin yüzü gözlerimin önünden gitmiyordu. Mesut Abi'nin o karedeki hâli, adamın sözleri ve az önce duyduğum uyarı birbirine karışıyordu.
Kapı bir kez daha sarsıldı.
"Kapıyı açın!"
Derin bir nefes aldım. Bacaklarım titriyordu. Hastaneden kaçarken hissettiğim kararlılığın yerini korku almıştı ama geri dönmek için artık çok geçti.
Çünkü bir şey değişmişti.
Dokuz yıldır yalnızca annemin katillerini aradığımı sanıyordum.
Şimdi ise annemin ölümünden sonra hayatıma giren tek insanın, bana anlatılan hikâyenin neresinde durduğunu bile bilmiyordum.
Ve belki de en korkuncu şuydu:
Gerçeği öğrenmek için yıllardır peşinden koştuğum karanlık, düşündüğümden çok daha yakınımdaydı.
Belki de hep yanımdaydı.
Kapının kilidi gürültüyle açılırken gözlerimi kapattım.
Bu gece hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı.
Bölüm etkileşimi
