Manolya kitap kapağı

5. bölüm / 23

5.bölüm/Kolye

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 23Şu an: 5.bölüm/Kolye

"Bir zamanlar sığındığım limanların, günün birinde fırtınam olacağını nereden bilebilirdim?"

5. Bölüm — Kolye

Gözlerimi yavaşça araladığımda tavandaki beyazlığı seçebildim. Birkaç saniye boyunca nerede olduğumu anlamaya çalıştım. Başımın içi ağırdı, bedenimse sanki saatlerce değil, günlerce uyumuşum gibi hissediyordu. Üzerimdeki örtüyü parmaklarımın arasına aldım. Yatağın yumuşaklığı, odanın yabancı kokusu ve pencereden süzülen solgun ışık, hastanede olmadığımı anlamam için yeterliydi.

Son hatırladığım şey Ata'nın elindeki iğneydi.

Sonrasında karanlık.

Başımı çevirdiğimde yatağın yanındaki koltukta Baran Kaya'yı gördüm. Başını koltuğun arkasına yaslamış, kollarını göğsünde birleştirmişti. Gözleri kapalıydı. Yüzündeki yorgunluk, kaşlarının arasındaki çizgiden dudaklarının kenarına kadar yayılmıştı. Her zamanki sert ifadesi uyurken bile kaybolmamıştı.

Uzun zaman sonra ilk defa bu kadar derin ve rahat uyumuştum.

Bunu fark etmek hoşuma gitmedi.

Çünkü son zamanlarda rahat uyumak benim için neredeyse unutulmuş bir şeydi. Geceleri uyusam bile zihnim susmaz, sabahları dinlenmiş değil, daha da yorulmuş uyanırdım. Oysa şimdi, nerede olduğumu bile bilmediğim bir evde, tanımadığım insanların arasında saatlerce uyumuştum.

"Baran?"

Sesim kısık çıkmıştı.

Gözlerini hemen açtı. Bir an nerede olduğunu anlamaya çalışır gibi yüzüme baktı, ardından doğruldu.

"Bir şey mi oldu? İyi misin? Başın mı dönüyor? Bacağın ağrıyor mu?"

Arka arkaya sıraladığı sorulara cevap vermek yerine ona baktım.

"Neden başucumda uyuyorsun?"

Yüzündeki endişe yerini kısa sürede alışık olduğum ifadeye bıraktı.

"Sen teşekkür etmeyi bilmiyor musun?"

Kaşlarımı çattım.

"Ne alaka?"

"Dün geceden beri yanındayım. Gece boyu ağladın, kabuslar gördün, her defasında farklı isimler sayıkladın. Bir ara ateşin yükseldi. Ben de sırf sen iyi ol diye iki saatlik uykuyla duruyorum ama hâlâ bir teşekkür duymadım."

Bir an sustum.

Gece boyunca ağlamış mıydım?

Kabuslar mı görmüştüm?

Rahat uyuduğumu sanıyordum. Meğer zihnim, ben kendimden habersizken bile beni rahat bırakmamıştı.

Yine de yüzümdeki ifadeyi değiştirmedim.

"Yapmak zorunda değildin. Sana yalvarmadım sonuçta."

Baran'ın çenesi gerildi.

"Tabii. Bir dahaki sefere ateşin çıkarsa haber verirsin, ben de saat tutarım."

"Ne kadar düşüncelisin."

"Senin kadar olamam."

Bakışlarımız birkaç saniyeliğine birbirine kilitlendi. Sonunda gözlerimi kaçırıp üzerimdeki kıyafetlere baktım. Dün giydiğim kıyafetler değildi bunlar. Üzerimde bol, açık renkli bir tişört ve rahat bir eşofman vardı.

İçime açıklayamadığım bir huzursuzluk yayıldı.

"Bir şey daha soracağım."

"Bu kadar soru soracağını bilseydim uyumazdım."

"Üstümü kim değiştirdi?"

Baran derin bir nefes aldı. Sanki bu soruyu bekliyormuş gibi başını hafifçe yana eğdi.

"Ben."

Parmaklarım örtünün kenarını daha sıkı kavradı.

"Ateşin çıktığında kıyafetlerin kan ve ter içindeydi. Temizlenmen gerekiyordu."

"Yani..."

Cümlemi tamamlayamadım. Aklımda birbiri ardına sorular beliriyor, hiçbirini sesli söyleyemiyordum.

Baran'ın yüzündeki ifade değişti. Sesini biraz alçalttı.

"Lâl, kendinde değildin. Üzerindeki kıyafetleri değiştirmemiz gerekti. Yaralı bacağını da temiz tutmamız gerekiyordu. O kadar."

Gözlerimi ondan kaçırdım.

"Peki ya sırtım?"

Bu kez sessizlik uzadı.

Kalbim hızlanmaya başlamıştı. Yıllardır üzerimde taşıdığım izlerin başkaları tarafından görülmesi, düşünmek bile istemediğim bir ihtimaldi. İnsanların bakışlarından, sorularından, yüzlerinde belirecek o ifadeden korkuyordum. Acımalarını istemiyordum. Geçmişimi öğrenip bana farklı davranmalarını hiç istemiyordum.

Baran birkaç saniye sonra cevap verdi.

"Yaranla ilgilenirken sırtını da gördüm."

Parmak uçlarım soğudu.

"Gördün mü?"

"Evet."

Başımı kaldırıp ona baktım. Yüzünde meraklı bir ifade yoktu. Bana acıyan gözlerle bakmıyordu. Sanki gördüğü şey hakkında yorum yapması gerektiğini düşünmüyordu bile.

Ama benim için bu kadar basit değildi.

"Ne düşündün?" diye sordum istemeden.

Baran kaşlarını hafifçe çattı.

"Ne düşünmemi bekliyorsun?"

"Bilmiyorum."

"Öyleyse neden soruyorsun?"

Çünkü o izleri görmeni istemiyordum, diye geçirdim içimden. Çünkü onların nereden geldiğini sorarsan cevap veremeyeceğimden korkuyordum. Çünkü yıllardır sakladığım şeyleri bir yabancının önünde açıklamak, kendimi yeniden o evin içinde hissettirebilirdi.

Ama bunların hiçbirini söylemedim.

"Boş ver."

Baran bir süre yüzüme baktı. Sonra ayağa kalktı.

"Tamam."

Benden daha fazla açıklama istememesi tuhaftı. İnsanlar genellikle sessizliğimi kabul etmez, sorularını tekrar tekrar sorarlardı. Baran ise kapıya yöneldi.

"Bir şey olursa seslen."

"Gitmeden önce bir şey daha sorabilir miyim?"

Başını çevirip bana baktı.

"Dinliyorum."

"Annemin kolyesini bulmaya yardım edeceğine söz verdin."

Yüzündeki ifade ciddileşti.

"Hatırlıyorum."

"Gerçekten yardım edecek misin?"

"Lâl, sana söz verdim" dediğinde

"Herkes sözlerini tutmuyor."dedim.

Cümle ağzımdan beklediğimden daha hızlı çıkmıştı. Bir anlığına ikimiz de sustuk.

Baran'ın bakışları yüzümde gezindi. Ne düşündüğünü anlamaya çalıştım ama yüzünden bir şey okuyamadım.

"Ben herkes değilim," dedi sonunda.

"Henüz seni tanımıyorum."

"Ben de seni tanımıyorum."

"Öyleyse neden bana yardım ediyorsun?"

Baran'ın eli kapı kolunun üzerinde durdu. Başını hafifçe yana çevirdi; sanki cevabı biliyor ama söylemek istemiyordu.

"Şu an bunu konuşmayacağız."

İçimdeki öfke yeniden kabardı.

"Tabii. Çünkü kimse hiçbir şeyi konuşmuyor."

"Lâl..."

"Bir şey biliyorsun. Annem hakkında bir şey biliyorsun. Depodaki adam, sahte polisler, Mesut Abi... Hepsi birbiriyle bağlantılı ama sen bana hiçbir şey anlatmıyorsun."

"Çünkü elimde kesin bir şey yok."

"Öyleyse neden annemin adını duyduğunda yüzün değişiyor?"

Baran'ın kaşları çatıldı.

"Ne?"

"Annemin adını duyduğunda. Mesut Abi'nin adını duyduğunda. Yüzün değişiyor. Bir şey saklıyorsun."

Bir süre cevap vermedi. Ardından kapının kolunu bıraktı ve bana doğru döndü.

"Her şeyi bir anda öğrenmek zorunda değilsin."

"Ben dokuz yıldır bekliyorum!"diye bağırdığımda sesim odada yankılandı. Kendimi durduramıyordum artık.

"Dokuz yıldır annemin başına ne geldiğini öğrenmeye çalışıyorum. Her kapıyı çaldım, her ipucunun peşinden gittim. İnsanların yalanlarını dinledim, bilmediğim sokaklarda tek başıma dolaştım. Şimdi önümde bir şeyler bilen biri var ve o da bana susmamı söylüyor."

Baran'ın yüzündeki sertlik azaldı. Birkaç saniye boyunca hiçbir şey söylemedi.

"Ben sana sus demiyorum," dedi sonunda. "Sadece kendini bu hâlde daha fazla tehlikeye atmanı istemiyorum."

"Benim için endişeleniyor musun?"

Soru ağzımdan düşünmeden çıkmıştı.

Baran bir an duraksadı. Sonra yüzünü toparlayarak kaşını kaldırdı.

"Yanlış anlama. Seni tanımıyorum bile."

İçimde oluşan küçücük beklenti, doğduğu kadar hızlı kayboldu.

"Merak etme," dedim soğuk bir sesle. "Ben de seni tanımıyorum."

Yataktan kalkmak için kenara döndüm. Bacağımı hareket ettirdiğim anda yüzüm buruştu. Baran bir adım attı ama bana dokunmadan durdu.

"Ne yapıyorsun?"

"Aşağı ineceğim."

"Ata dinlenmen gerektiğini söyledi."

"Ata doktor mu?"dedim ters bir sesle

Baran cevap vermedi.

"Harika. O zaman doktorun söylediklerini dinlemem için önce gerçek bir doktor görmem gerekiyor."

"Lâl, hastaneye gitmek istemediğini söyledin. Seni zorlamadık. Ama yaranı da görmezden gelemeyiz. Ateşin tekrar yükselirse ya da ağrın artarsa seni hastaneye götüreceğiz."

Bu kez itiraz etmedim. Bacağımın hâli, tartışarak değiştirebileceğim bir şey değildi. Yatağın kenarına oturup ayaklarımı yere indirdim. Ayağa kalktığımda dizlerim hafifçe titredi ama düşmedim.

"Bak," dedim. "Yürüyebiliyorum."

"Çok etkileyici."

"Dalga mı geçiyorsun?"

"Hayır. Hayran kaldım."

Gözlerimi devirdim. Kapıya yöneldiğimde Baran önümden çekildi ve kapıyı açtı. Merdivenlere doğru yürürken bir an durdum.

"Baran?"

"Efendim?"

"Üstümdeki kıyafetler nerede?"

"Yıkanmaları için bırakıldı. Temiz olanlar dolapta."

"Kim bıraktı?"

"Ben."

Başımı çevirmeden birkaç saniye durdum.

"Teşekkür ederim."

Bu kez sesim daha alçaktı. Hâlâ ona güvenmiyordum. Hâlâ benim için yabancıydı. Fakat dün gece ateşim yükseldiğinde başımda beklemiş, kendimi toparlayana kadar beni yalnız bırakmamıştı. Bunu yok sayamazdım.

Baran da bir şey söylemedi. Yalnızca merdivenlerden inerken beni acele ettirmeden arkamdan yürüdü.

Mutfaktan kahve kokusu geliyordu. Salona girdiğimde Uzay'ı koltuğun bir köşesine yayılmış, elindeki telefonla uğraşırken gördüm. Ata ise mutfak tezgâhının yanında duruyordu. Beni fark ettiklerinde ikisi de başını kaldırdı.

Uzay'ın yüzüne her zamanki gülümsemesi yerleşti.

"Oo, prenses uyanmış."

"Prenses değilim."

"Tamam, kraliçe."

"Aynı şey."

"İtiraz etmediğine göre kraliçeliği kabul ettin."

Derin bir nefes aldım.

"Baran, arkadaşını susturmanın bir yolu var mı?"

Baran mutfağa geçerken omzunun üzerinden baktı.

"Yıllardır arıyorum."

Ata kahkaha attı. Uzay ise elini göğsüne götürüp incinmiş gibi yaptı.

"Bu evde bana değer veren kimse yok."

"Çok doğru bir tespit," dedi Ata.

Onları izlerken istemeden gülümsedim. Birbirleriyle konuşma biçimleri, aralarındaki rahatlık dikkatimi çekmişti. Sanki yıllar boyunca aynı evde yaşamış, birbirlerinin en kötü hâllerini görmüş ve yine de yan yana kalmayı seçmişlerdi.

Bir an Ezgi'yle Melis geldi aklıma.
Ezgi'nin ben üzgün olduğumda beni güldürmek için saçma sapan şeyler anlatmasını, Melis'in hiçbir şey sormadan yanıma oturmasını özlemiştim. Bazen insanın anlatacak bir şeyi olmasa da yanında susabileceği birine ihtiyacı oluyordu. Onlar benim için öyle insanlardı.

Şimdi ikisi de uzaktaydı.

"İyi misin?" diye sordu Ata.

Başımı kaldırdım.

"İyiyim."

Bana birkaç saniye baktı. Ardından başını sallayıp mutfağa döndü. Yalan söylediğimi anlamış olsa bile üstelemedi.

Baran tezgâhın önünde duruyordu. Önünde bir bardak kahve vardı. Beni görünce bardağı eline aldı.

"Bir şey yiyecek misin?"

"İştahım yok."

"Bu bir cevap değil."

"Baran."

"Lâl."

Uzay ikimizin arasında başını çevirip durdu.

"Ben bir şey söyleyebilir miyim?"

"Hayır," dedik Baran'la aynı anda.

Uzay birkaç saniye sessiz kaldıktan sonra kendi kendine başını salladı.

"Gerçekten birbirinize çok yakışıyorsunuz."

Baran'ın elindeki kaşık tezgâha çarptı.

"Uzay."

"Tamam, tamam. Ben sustum."

Yüzümü başka tarafa çevirdim. Böyle bir konuşmanın ortasında utanmak istemiyordum ama yanaklarımın ısındığını hissetmiştim.

"Bir daha böyle konuşursan seni camdan atarım," dedim Uzay'a.

Uzay gözlerini büyüttü.

"Baran, bu kız beni tehdit ediyor!"

"Biraz hak ettin."

Ata yeniden gülmeye başladı.

İlk kez, içinde bulunduğum durumun ağırlığına rağmen bu evde birkaç dakika boyunca normal biri gibi hissedebilmiştim. Ne annemin katillerini düşünüyordum ne de dokuz yıl boyunca peşinden koştuğum cevapları. Yalnızca bir mutfakta duruyor, üç insanın birbirleriyle atışmasını izliyordum.

Sonra Baran'ın elindeki bardak tezgâha bırakıldı.

"Lâl, gel. Oturman gerekiyor."

"İyiyim."

"Bu cümleyi bugün kaçıncı kez kurdun?"

"Saymadım."

"Ben saydım. Yeterince."

Ona ters ters baktım ama koltuğa oturdum. Bacağımı uzatırken yüzüm istemsizce buruştu. Ata hemen yanıma gelip yarama baktı.

"Şaka bir yana, bugün bir sağlık kuruluşuna gitmen gerekiyor," dedi. "Kurşun yarası evde geçiştirilecek bir şey değil. Ateşinin yükselmesi de ayrıca dikkat etmemiz gereken bir durum."

Başımı koltuğa yasladım.

"Tamam. Gideceğim."

Baran bana şaşkınlıkla baktı.

"Bu kadar kolay mı?"

"İstersen fikrimi değiştirebilirim."

"Yok, böyle iyi."

Ata gerekli hazırlıkları yapmak için mutfağa dönerken Uzay da telefonunu cebine koydu. Birkaç saniye sonra gözleri bana kaydı.

"Bu arada, kolyeyi bulacağız."

Başımı ona çevirdim.

"Ne?"

"Kolye meselesini duydum. Depoda kalmış, değil mi?"

Bir an boğazım düğümlendi. Başımı salladım.

"Annemden kalan bir şey."

Uzay'ın yüzündeki şakacı ifade ilk kez tamamen kayboldu.

"Tamam," dedi. "O zaman bulacağız."

Baran tezgâhın diğer tarafından ona baktı. Aralarında kısa, sessiz bir bakışma geçti. Söylemedikleri bir şey vardı ama bu kez ikisi de bunu saklamaya çalışmıyordu.

"Oraya hemen dönemeyiz," dedi Baran. "Önce Lâl'in yarasını halledeceğiz. Sonra depoda ne kaldığını öğrenmenin bir yolunu bulacağız."

"Ben de geleceğim," dedim.

"Hayır."

"Baran!"

"Yaran iyileşmeden hiçbir yere gitmiyorsun."

"Benim kolyem!"

"Ve senin bacağında kurşun var!"

Birbirimize baktık. Uzay başını iki yana sallayarak ayağa kalktı.

"Ben dışarı çıkıyorum. İkiniz anlaşana kadar dönmem."

"Uzay, otur yerine," dedi Baran.

"Hayır abi. Ben hayatımı seviyorum."

Ata kahkahasını tutamadı. Ben ise sinirle nefes verdim. Baran'ın yüzünde en ufak bir geri adım belirtisi yoktu.

"Seninle tartışmak imkânsız," dedim.

"Sonunda aynı fikirdeyiz."

"Benim kolyemi bulmadan hiçbir yere gitmiyorum."

Baran bir süre yüzüme baktı. Ardından sesi biraz yumuşadı.

"Bulacağız, Lâl. Sana söz verdim."

Bu kez hemen cevap vermedim.

Sözlerine inanmak istiyordum ama kendimi buna zorlayamazdım. Yıllar içinde insanlardan çok şey öğrenmiştim. En çok da bir sözün, onu söyleyen kişi gerçekten arkasında durmadığı sürece hiçbir anlam taşımadığını.

Yine de başımı hafifçe salladım.

"Tamam."

---

Bir süre sonra evin içi sessizleşti. Ata hazırlıklarını tamamlamak için diğer odaya geçmiş, Uzay da dışarı çıkmıştı. Baran mutfakta telefonla konuşuyordu. Ben koltukta oturmuş, parmaklarımı boynumun etrafında gezdiriyordum.

Kolyemin olmadığı yere dokunmak tuhaf bir alışkanlığa dönüşmüştü bile.

Sanki zincir oradaymış gibi elimi her kaldırışımda boşluğa değiyordum.

Gözlerimi kapattım ve annemi düşündüm.

Kolyeyi bana verdiği günü hatırlamaya çalıştım. Küçüktüm. Manolya şeklindeki ucu avucuma bırakmış, gülümseyerek bana bakmıştı. O zamanlar bu kadar küçük bir şeyin bir insan için bu kadar önemli olabileceğini bilmiyordum. Yalnızca annemin bana verdiği bir hediyeydi. Sonra annem hayatımdan çıktı ve o kolye, elimde kalan en kıymetli hatıralardan biri oldu.

Yıllar boyunca onu hiç çıkarmamıştım.

Bazen zincirin tenime değdiğini hisseder, annemin yanımda olduğunu düşünürdüm. Kötü bir gün geçirdiğimde avucuma alır, manolyanın küçük yapraklarını parmaklarımla yoklardım. Kimse görmeden, kimseye anlatmadan kendimi onunla avuturdum.

Şimdi onu kaybetmiştim.

Ve onunla birlikte anneme dokunabildiğim son şeylerden birini de kaybetmiş gibi hissediyordum.

Gözlerimi açtığımda Baran'ın karşımda durduğunu gördüm. Elinde bir bardak su vardı.

"Al."

Bardağı aldığımda "Teşekkür ederim." demiştim.

Bu kez sesim daha içtendi. Baran bunu fark etmiş olmalıydı çünkü yüzündeki ifade biraz yumuşadı.

Bir süre karşımdaki koltuğa oturup beni izledi.

"Kolye senin için gerçekten çok önemli,değil mi."

Başımı kaldırdım.

"Annemden kalan bir şey olduğu için."

"Başka bir şey yok mu?"

Soru içime dokundu. Bir an annemin yüzünü hatırlamaya çalıştım. Gülüşünü, saçlarımı okşarken parmaklarının arasından kayan tutamları, sesinin evin içinde dolaşmasını... Ama anılarımın bazıları silikleşmişti. Zaman, yüzünü hatırlamayı bile zorlaştırıyordu.

"Var," dedim. "Anılarım var. Ama insan bazen bir şeye dokunmak istiyor. Hatırladığı şeyin gerçek olduğunu bilmek istiyor."

Baran'ın bakışları ellerime indi.

"Anlıyorum."

Başımı iki yana salladım.

"Hayır, anlamıyorsun."

Bunu söylerken sesim sert değildi. Yalnızca yorgundum.

"Birini kaybettiğinde geriye kalan şeylere daha sıkı tutunuyorsun. Çünkü bir gün onları da kaybedersen, elinde hiçbir şey kalmayacakmış gibi hissediyorsun."

Baran cevap vermedi.

Bu kez sessizliği beni rahatsız etmedi. Belki de ilk defa bir şey anlatmıştım ve karşımdaki kişi hemen çözüm bulmaya çalışmamıştı.

Bir süre sonra ayağa kalktı.

"Dinlen biraz."

"Baran?"

Kapıya yönelmişken durdu.

"Kolyeyi bulacağız, değil mi?"

Yüzünü bana çevirdi. Bakışları bu kez hiç kaçmadı.

"Evet, Lâl. Bulacağız."

Başımı salladım. Gözlerimi yeniden kapatırken parmaklarım boynumdaki boşluğa gitti.

O kolyeyi bulacaktım.

Ne kadar sürerse sürsün, ne kadar zor olursa olsun bulacaktım. Çünkü annemin başına ne geldiğini öğrenmek istiyordum. Çünkü dokuz yıldır peşinden koştuğum gerçeğin artık benden kaçmasına izin vermeyecektim.

Ama henüz bilmediğim bir şey vardı.

O kolye, yalnızca annemden kalan bir hatıra değildi.

Ve onu kaybettiğim gece, geçmişimde saklı olan sırların kapısı aralanmıştı.

Ben ise o kapının ardında ne olduğunu öğrenmeden durmayacaktım.

15/08/ 2010

Ev her zamanki gibi soğuktu.

Fakat bu evde insanı titreten yalnızca duvarlardan sızan soğuk değildi. Bazen bir evin içindeki en soğuk şey, orada yaşayan insanın ta kendisiydi. Lâl bunu çok küçük yaşta öğrenmişti. Babasının yanında üşümek için kış mevsimine ihtiyacı yoktu; onun bakışları, sesi, hatta aynı odada bulunması bile Lâl'in içine korku salmaya yetiyordu.

"Karen! Buraya gel!"

Ses, evin sessizliğini paramparça etti.

Lâl olduğu yerde irkildi. Parmakları, eteğinin kenarını sıkıca kavradı. Yine o isimle çağrılmıştı. Karen. Babası ona ne zaman böyle seslense ardından mutlaka kötü bir şey gelirdi. Bu yüzden bir anlığına duymazdan gelmeyi, saklanmayı, hatta hiç var olmamış gibi davranmayı diledi.

Ama bunun hiçbir şeyi değiştirmeyeceğini biliyordu.

Babası yine sarhoştu. Ayakta durmakta güçlük çekiyor, kelimeleri birbirine karıştırarak öfkesini odanın içinde savuruyordu. Elindeki şişeyi gelişigüzel bir yere bırakıp başını kaldırdı.

"Beni aldattı! O annen beni aldattı, Karen! Çabuk buraya gel!"

Annesinin adı geçtiğinde Lâl'in göğsünde bir şey sıkıştı. Babasının bağırışları, gecenin ilerleyen saatlerinde zihninden silemediği seslere dönüşüyordu. Yıllar sonra bile bazı geceler aynı sesle uyanacak, kendisini yeniden o evin içinde bulacaktı.

Yine de yürüdü.

Her defasında yaptığı gibi, korkusunu içine gömerek babasının yanına gitti. Küçük adımları odanın içinde yankılanırken kalbi göğsüne sığmıyordu.

"E-efendim, baba?"

Babası başını ona çevirdi. Gözlerinde öfke, yüzünde yıllardır eksilmeyen o acımasız ifade vardı.

"Eğil şuraya!"

Lâl'in dudakları aralandı ama ses çıkaramadı. Bir anlığına olduğu yerde kaldı. Belki bu kez ne demek istediğini yanlış anlamış olmayı umdu. Belki bu kez babası yalnızca bağırmakla yetinirdi.

"Lâl! Sana eğil dedim!"

Küçük kızın omuzları düştü. Başını önüne eğerek söyleneni yaptı. Babasının ayaklarının dibinde, kendisine verilen yeri aldı. O an bir çocuk değildi sanki; yalnızca babasının öfkesini üzerine boşaltabileceği bir nesneydi. Bazen bir sandalye, bazen de küllük yerine konuluyordu.

Babası sigarasını söndürdüğünde Lâl'in dudaklarından acıyla boğuk bir çığlık döküldü.

O küçücük beden, taşıyamayacağı kadar büyük bir korkunun altında eziliyordu. Lâl, babasının bir sonraki hareketini beklerken ellerini yumruk yaptı. Ağlamak, bağırmak, kaçmak istiyordu. Fakat hiçbirini yapamıyordu. Çünkü bu evde acısını belli etmek bile yeni bir öfkenin bahanesi olabilirdi.

Babası her hareketinde ona biraz daha zarar veriyor, öfkesi dindiğinde ise Lâl'i yerde bırakıp kendi hâline dönüyordu. Sonunda sarhoşluğun ağırlığına yenik düşüp koltuğa yığıldığında odanın içini ağır bir sessizlik kapladı.

Lâl hemen ayağa kalkmadı.

Önce babasının nefesini dinledi. Gerçekten uyuduğundan emin olmaya çalıştı. Bir süre sonra başını kaldırıp yüzüne baktı. Gözleri kapalıydı.

Ancak o zaman hareket edebildi.

Sırtındaki acıya rağmen yavaşça doğruldu. Gözlerinden süzülen yaşları elinin tersiyle sildi ve yerdeki dağınıklığa baktı. Devrilmiş eşyalar, etrafa saçılmış izmaritler, kirlenmiş zemin... Hepsi onu bekliyordu.

Yapması gereken belliydi.

Ortalığı toplamak.

Küçük elleri titreyerek işe koyuldu. Her eğilişinde sırtındaki ağrı kendisini yeniden hatırlatıyor, gözleri doluyor ama o yine de ses çıkarmıyordu. Bir yandan yerdeki dağınıklığı topluyor, diğer yandan babasının uyanıp uyanmadığını kontrol ediyordu.

İçinde biriken gözyaşlarını kimse görmüyordu.

Lâl, babası her uykuya daldığında biraz daha ağlardı. Sessizce, içine içine... Sanki gözyaşlarının bile duyulmasından korkuyordu. Çünkü bu evde onun acısını fark edecek kimse yoktu. Onu teselli edecek, ellerinden tutup güvende olduğunu söyleyecek kimse de.

Annesi yoktu.

Babasıysa yanındayken bile çok uzaktaydı.

Lâl o gece de kimseye seslenmedi. Yalnızca ortalığı topladı, kırılanları bir araya getirdi ve kendi acısını kimsenin göremeyeceği bir yere sakladı.

Henüz küçücük yaşındaydı.

Ama çocukluğundan geriye kalanları korumak yerine, her gece biraz daha büyümek zorunda bırakılıyordu.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

278okunma 46beğeni 7yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…