Manolya kitap kapağı

21. bölüm / 23

21.Bölüm-Bir Ömrün Hesabı

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 23Şu an: 21.Bölüm-Bir Ömrün Hesabı

"Bazı kavuşmalar sarılmakla değil, hesap sormakla başlardı.”

Sabah olduğunda gözlerimi açtığımda ilk yaptığım şey telefonuma bakmak oldu.Dün gece gelen mesaj hâlâ oradaydı.
Bazı yüzler unutulmaz, Karen.
Ekrana uzun süre baktım. Bir insanın geçmişinden kaçması mümkün müydü? Yoksa geçmiş, yalnızca doğru zamanı bekleyip yeniden karşısına mı çıkardı?
Yataktan doğrulduğumda karnımda hafif bir sızı hissettim. Elimi istemsizce yarama götürdüm. Bedenim hâlâ iyileşmeye çalışıyordu ama zihnim çoktan başka bir savaşın içine girmişti.
Aşağı indiğimde Baran'ı salonda buldum. Elinde telefonuyla bir şeylere bakıyordu. Beni gördüğünde başını kaldırdı.

"Uyuyabildin mi?"

"Sayılır."dediğimde yüzüme dikkatlice baktı.

"Mesajı düşündün, değil mi?"sorusuna cevap vermeden yanına oturdum.

"Baran, annem gerçekten yaşıyor olabilir mi?"dediğimde bir süre sessiz kaldı.

"Bugün öğreneceğiz."

"Ya öğrenmek istemediğim bir şey çıkarsa?"anlayışlı bir şekilde elimi tuttuğunda "O zaman da birlikte öğreneceğiz."demişti.Cevabına gülümseyerek başımı omzuna yasladım. Birkaç saniye öyle kaldıktan sonra telefonum yeniden titredi.
Bu kez mesaj değil, aramaydı.

Ekranda Soysal Bey'in ismi yazıyordu.

Baran telefonu açıp hoparlöre aldı.

"Efendim baba?"

"Lâl yanındaysa ikinizin de hazırlanmasını istiyorum. Konuşmamız gereken bir şey var" aceleyle konuşan sesiyle Baranın siyah hareleri yüzüme tırmandı.

"Ne oldu?"

"Rıza Demir'le ilgili bir bilgiye ulaştım. Annenle bağlantısı olduğunu düşünüyorum Lâl." Nefesim boğazımda düğümlendi o an.

"Annem mi?"dedim titreyen bir sesle
telefonun diğer ucundan kısa bir sessizlik geldi.

"Evet kızım. Meryem Aksoy."

Telefon kapandığında birkaç saniye hareket edemedim.

Sonunda ayağa kalktığımda Baran da kalktı ve bana;

"Hadi bakalım, gidiyoruz."dedi ve ellerimi sıkıca kavradı.

---

Soysal'ın söylediği adres, eski bir apartmanın bulunduğu sakin bir sokaktaydı.

Arabanın camından dışarı bakarken ellerimi birbirine kenetlemiştim. Baran ara sıra bana bakıyor, iyi olup olmadığımı sormak ister gibi dudaklarını aralıyordu ama hiçbir şey söylemiyordu.

Apartmanın önünde durduğumuzda ilk inen ben oldum.

Baran yanıma geldiğinde "Lâl, acele etme."demişti.

"Dokuz yıldır acele etmedim."Yüzüne baktım ve devam ettim;

"Artık beklemek istemiyorum." dediğimde derim bir nefes verdi ve birlikte binaya girdik.

Soysal çoktan oradaydı. Yanında, daha önce araştırmalarımızda adını duyduğum Rıza Demir bulunuyordu.

Bizi görünce şaşkınlıkla başını kaldırdı ve gözleri üzerimde biraz fazla kaldı.

"Lâl..."dediğinde şaşırdım çünkü adımı bilmesini beklemiyordum

Bunu fark ettiğim anda içimdeki huzursuzluk arttı.

"Annem nerede?"dediğimde sabırsız ve aceleci soruma Rıza cevapsız kaldı.

"Size bir soru sordum."

Bir süre Soysal Bey'e baktı ardından derin bir nefes aldı.

"İçeride."

Kalbim hızlanmıştı, annem miydi içeride olan? Benim annem? Dokuz yıldır aradığım, onun için hayatımdan bile vazgeçtiğim annem miydi?

"Yaşıyor mu?"muhtaçlıkla ve titreyen sesimle sorduğum soruyla Rıza gözlerini kaçırdı.

"Evet."Bir an ne söyleyeceğimi bilemedim.Sonra başımı iki yana salladım.

"Hayır."

Rıza bana döndü.

"Ne olur..."

"Hayır, olamaz."

Gözlerim dolmaya başlamıştı, inanamıyordum, yaşadığına, beni o kadar yıl annesiz bıraktığına, kokusuna hasret kaldığım günlerde yatağına yatıp çoktan biten kokusunu içime çekmeye çalıştığım kişiyle şuan aynı çatı altında olduğuma inanamıyordum.

"Ben annemin öldüğünü biliyorum Rıza, saçmalama.Onu o mezara ben koydum, üstüne toprağını da ben attım."dediğimde Rıza'nın yüzündeki ifade değişti.

"Yanılıyorsun."dediğinde bütün bedenim buz kesmişti.Baran sanki hissetmiş gibi elimi tuttu varlığını hissettirmek için. Ama ben gözlerimi Rıza'dan ayıramıyordum.

"Dokuz yıldır mı?"dediğimde Rıza cevap vermedi bana.

"Dokuz yıldır yaşıyor muydu?"

Hala bana cevap vermiyordu. Tam delirmek üzereyken yüzüne kilitlenerek "Konuşsana!"diye bağırdım dayanamayarak.
Zaten hayatım boyunca herkes bana karşı susmuşken istediğim şeye ulaşmama çok az kalmışken birinin susması beni daha çok delirtiyordu.
Başını hafifçe eğdi ve sonunda dayanmayarak "Evet,yaşıyor"dediğinde acıyla gözlerimi kapattım.

Bir saniye.
Yalnızca bir saniye boyunca hiçbir şey düşünmedim.
Sonra gözlerimi açtım ve "Kapıyı aç."dedim sadece.

Rıza ellerini yavaşça kapıya uzattığında nefesim sıkışmıştı, oradaydı değil mi?

Kapı açıldığında içeriden hafif bir kahve kokusu geldi.Önce salonu gördüm. Ardından pencerenin önünde duran kadını.
Elindeki fincanı masaya bırakırken kapıya doğru döndü.

Ve ben...

Olduğum yerde kaldım.

Saçları biraz daha uzamıştı. Yüzünde yılların bıraktığı ince çizgiler vardı, saçlarının arasına aklar düşmüştü. Ama gözleri aynıydı. Çocukluğumdan hatırladığım, fotoğraflarından ezberlediğim gözler.

Annem.Gerçekten annemdi, geçen akşam kaldırımda gördüğüm kadındı.

Dudakları aralandı yavaşça ve bir isim döküldü ağzından "Lâl..."
O tek kelimeyle birlikte çocukluğumun bütün kapıları açıldı.
Bir zamanlar beni uyutmak için saçlarımı okşayan kadın, şimdi birkaç metre uzağımda duruyordu.
İçimde ona koşmak isteyen bir taraf vardı.Yıllardır beklediği kadına sarılmak, yüzünü avuçlarının arasına almak, gerçekten orada olduğundan emin olmak isteyen küçük bir kız...

Ama aynı anda başka bir ses yükseliyordu içimde.

O seni bıraktı.

Ayaklarım yerinden kıpırdamadığında annem bir adım attı.

"Kızım..."dediğinde başımı yavaşça iki yana salladım.

"Hayır."

Yüzündeki gülümseme tamamen kayboldu.

"Ne olur, bir şey söyle."dedi muhtaç gibi.

"Ne söylememi bekliyorsun?"dediğimde sesim titriyordu.

"Anne mi diyeyim? Sana mı sarılayım? Yoksa dokuz yıl boyunca nerede olduğunu sormadan, hiçbir şey olmamış gibi hayatıma mı devam edeyim? Ya ben senin 'mezarına' toprak attım ya, hiçe saydım hayatımı,sırf sana kıyanları bulmak için!"diye boğazım sökülürcesine bağırdığımda annemin gözlerinden yaşlar süzüldü.

"Karen, ben..."dediğinde bir bıçak gibi onun sözünü kestim ve "Benim adım Lâl." dedim sert bir sesle

"Karen değil. Lâl."diye de tekrar ettim sözlerimi.

Bir an sustu.Sonra yeniden bana doğru yaklaştı.Kollarını hafifçe açtığında içimde bir şey sızladı. O hareketi tanıyordum. Küçükken korktuğumda beni böyle çağırırdı.
Bir adım atmak istedim.Gerçekten istedim.

Ama kendimi durdurdum.

"Yapma,dokunma bana."dediğimde
annemin kolları yavaşça yanlarına indi.

O an yüzündeki acıyı gördüm.Fakat benim içimdeki acıdan daha büyük değildi.Buna emindim.

"Ben seni öldü sanıyordum" dediğimde sesim neredeyse duyulmayacak kadar kısılmıştı.

"Her şeyini kaybettiğimi sanıyordum."Gözlerimi ondan ayırmadan devam ettim.

"Senin fotoğraflarına bakarak büyüdüm ben biliyor musun? Bazen yüzünü unutacağım diye korkuyordum. Fotoğraflarını defalarca inceliyordum. Gözlerinin rengini, saçlarının şeklini, gülüşünü..."

Dudaklarım titredi.

"Senin sesini bile unutmaktan korktum,25 yaşına geldim ben anne ama sensiz geçen hiçbir doğum günümde mutlu olamadım ben."

Annem ağlamaya başlamıştı ama ben kendimi o kadar sıkı tutuyordum ki ağlayamadım. Çünkü biliyordum, o denize girersem boğulurdum.

"Ben de seni unutmadım."Bu cümleyle başımı kaldırdım.

"Unutmadın mı?" acı bir gülümseme yüzüme yerleşti.

"Ne kadar güzel."Bir adım yaklaştım.

"Öyleyse neden gelmedin Meryem Aksoy?"

"Lâl, anlatabilirim."

"Anlat." Kollarımı göğsümde birleştirdim "Dinliyorum."

Annem gözlerini sildi.

"Benim gitmem gerekiyordu. Mesut..."

"Mesut."

İsmi tekrar ettim.

"Yine Mesut."dediğimde yükselen sesimle başımı salladım.

"Benim hayatımda olan her kötülüğün arkasında onun adını duymaktan yoruldum."annem başını eğdi ve "Mesut seni de beni de tehdit ediyordu."dedi

"Ben zaten onun elindeydim!"Sesim bir anda yükseldi.

"Ben zaten onun yanındaydım, anne! Beni bulduğunda ne yaşadığımı biliyor musun? Neler yaptığını biliyor musun?"Annemin gözleri büyüdü söylediklerim ile.

"Ben..."
"Hayır, bilmiyorsun!" dediğimde yanaklarımı ıslatan gözyaşlarımı bile silmiyordum.
"Sen burada, bu evde, kahveni içiyordun. Ben ise geceleri uyuyamıyordum. Her kapı sesinde korkuyordum. Birinin bana yaklaşmasından, ismimi söylemesinden, geçmişimden bahsetmesinden korkuyordum."

Nefes almakta zorlanıyordum, başım yavaş yavaş dönmeye başladığında tek desteğim elimi arkadan tutan Baran'dı.

"Ben annemi istiyordum sadece."

Bu kez sesim kırıldı.

"Ben yalnızca annemi istiyordum."

Annem ağzını kapattı. Bir şey söylemeye çalıştı ama kelimeler çıkmadı.

"Senin beni kurtarmanı bekledim."

Başımı eğdim ve devam ettim kısıkça çıkan sesimle.

"Bir gün geleceğini düşündüm. Beni bulacağını, elimi tutacağını, artık korkmamam gerektiğini söyleyeceğini düşündüm."Gözlerimi yeniden ona çevirdim.

"Ama gelmedin."

"Lâl, seni korumak için-"

"Koruma!"

Bu kez neredeyse bağırmıştım.

"Benim senin korumana değil, anneliğine ihtiyacım vardı!"

Salondaki herkes sessizdi.Baran arkamda duruyordu. Elini omzuma koymak ister gibi hareket etti ama sonra vazgeçti.Annem bir adım daha attı."Ben seni çok sevdim."

Gözlerimi kapattım bu cümleyi duymak için kaç yıl beklemiştim?
Kaç gece annemin beni sevdiğini hayal ederek uyumuştum?
Şimdi karşımdaydı ve nedense bu söz hiçbir şeyi düzeltmiyordu.

"Ben de seni çok sevdim." gözlerimi açtım ve "Hâlâ da seviyorum galiba."dediğimde annemin yüzünde küçücük bir umut belirdi.Ama devam ettim acımasızca.

"İşte en çok da buna kızıyorum."dediğimde yutkundum sertçe.

"Ben seni özlemeye devam ederken sen nasıl yaşayabildin?"

Annemin dudakları titredi.

"Ben de yaşamadım."

"Yaşadın."

Başımı salladım.

"Yaşadın anne. Benim bilmediğim sabahların oldu. Benim bilmediğim gecelerin oldu. Birileriyle konuştun, yemek yedin, güldün belki. Benim olmadığı bir hayat kurdun.Ben ise senin öldüğünü düşünerek yaşadım,tabii buna yaşamak denirse."annemin yüzü çöktü söylediklerimle.

"Öyle düşünme..."

"Nasıl düşüneyim?"Sesim yeniden yükseldi.

"Benim yerimde olsaydın ne yapardın? Kendi kızının öldüğünü düşünerek dokuz yıl geçirir miydin? Yoksa onu bulmak için dünyayı mı karıştırırdın?"

Annem cevap veremedi.
Ben de artık kendimi tutamıyordum.
"Bir kere bile beni aramadın mı? Sesimi duymak istemedin mi? Büyüyüp büyümediğimi, saçlarımın uzayıp uzamadığını, mutlu olup olmadığımı merak etmedin mi?"

Elimi yüzüme götürdüm.

"Ben senin doğum günlerinde ne yaptığını bilmiyordum. Sen benim doğum günlerimde neredeydin?"

Annem başını eğdi.

"Her doğum gününde seni düşündüm."

Ona baktım.

"Ben pastamın üzerindeki mumları üflerken sen beni düşünüyordun, öyle mi?"

Gözlerimden yaşlar süzülmeye devam ediyordu.

"Ben her doğum günümde bir dilek tuttum."

Sesim iyice kısılmıştı.

"Bir kere bile gerçekleşmedi."

Annem ellerini yüzüne kapattı.

"Özür dilerim."

Başımı salladım ve "Ben senin özrünü istemiyorum."dedim tane tane.

"Lâl..."

"Ben kaybettiğim yılları istiyorum."

Bir süre sustum.Sonra çocukluğumdan kalan bir anı aklıma geldi. Annemin beni yatağıma yatırdığı, alnımdan öpüp sabah görüşeceğimizi söylediği bir gece...
O zamanlar sabahın geleceğinden emindim.
Şimdi ise dokuz yılın nasıl geçtiğini anlamaya çalışıyordum.

"Bir şey soracağım."dediğimde annem başını kaldırdı.

"Dinliyorum."dedi ilgili ve umutlu bir sesle.

"Benim öldüğümü mü sandın?"dediğimde yüzündeki ifade değişti.

"Hayır."

"Öyleyse?"

"Yaşadığını biliyordum."Bir süre ona baktım sonra gözlerimi Rıza'ya çevirdim.

"Sen de biliyordun."

Rıza başını eğdi.

"Evet."

"İkiniz de biliyordunuz."

Bu kez sesim daha sakindi.Ama içimdeki öfke daha da büyümüştü.

"Benim yaşadığımı biliyordunuz. Benim nerede olduğumu biliyor muydunuz?"Annem gözlerini kapattı.

"Bir dönem..."

"Bir dönem ne?"

"Mesut'un yanında olduğunu öğrendim."

Bir adım geri çekildim "Sen bunu biliyordun."

"Lâl, beni dinle-"

"Sen benim orada olduğumu biliyordun ve yine gelmedin."

Annem ağlayarak başını salladı "Gelmek istedim."

"Ama gelmedin."

"Çünkü Mesut seni öldürmekle tehdit etti."

Bir an sessiz kaldım.Sonra yavaşça konuştum.

"Ben zaten her gün korkuyla yaşarken sen kendini kurtarmayı seçtin."

"Lâl, öyle değildi."

"Benim için öyleydi."

Başımı çevirdim ve bir süre pencerenin önündeki masaya baktım. Üzerinde iki fincan vardı. Biri yarıya kadar doluydu.

İki fincan.

Demek ki burada biriyle birlikte kahve içiyordu.Bir hayatı vardı.Benim bilmediğim bir hayatı.

"Rıza'yla mı yaşıyorsun?"

Annem cevap vermediğinde bakışlarımı ona çevirdim.

"Aranızda ne var?"

Rıza araya girdi ve hayatımda yaşadığım en büyük trajediyi yaşadım.

"Biz birbirimizi seviyoruz."dediğinde gözlerimi ona çevirdim.

Sonra anneme,bir an ne diyeceğimi bilemedim.

"Sen..."

Güçlükle yutkundum.

"Sen burada bir hayat kurdun."

Annem başını eğdi.

"Rıza yanımdaydı."

"Ben de senin kızındım!"cümlem salonda yankılandı.

"Ben de senin kızındım, anne."

Artık ağlamaktan gözlerim acıyordu.

"Ben senin yanımda olmanı beklerken sen başka birinin yanında hayatına devam ettin."

Rıza başını kaldırdığında "Ben onu yalnız bırakmadım."

Ona döndüm "Benim yerime mi?"

Rıza sustu ve "Benim yerime yanında mı oldun?"

Kimse cevap vermedi.Annem bana doğru yaklaştı.

"Lâl, ne olur. Seni yeniden kaybetmek istemiyorum."

Bu kez gözlerimin içine baktım.

"Sen beni hiç bulmadın ki."

Yüzündeki ifade değişti.

"Ben buradayım. Karşındayım. Ama sen benim hayatımın hiçbir yerinde değildin."

Bir süre birbirimize baktık.

Sonra başımı çevirdim.

Artık daha fazla konuşursam kendimi tamamen kaybedeceğimi hissediyordum.

Tam kapıya yöneleceğim sırada annemin sesi arkamdan geldi.

"Bir dakika."

Durmadım.

"Mesut seni benden almakla kalmadı, Lâl."

Yavaşça arkamı döndüm.

Annemin yüzündeki korku, ilk kez söylediklerinin arkasında başka bir şey olduğunu düşündürdü.

"Ne demek istiyorsun?"

Gözlerini Rıza'ya çevirdi.

Rıza başını hafifçe salladı. Sanki konuşmaması için onu uyarıyordu.

Ama annem devam etti.

"Senin bildiğin her şey doğru değil."

Kalbim yeniden hızlandı.

"Ne?"

Annemin gözleri doldu.

"Annenin ölümüyle ilgili sana anlatılanlar..."

Bir an durdu.

"Her şey yalandı."

Olduğum yerde kaldım.Baran yanıma geldi ve suskunluğunu bitirdi.

"Meryem Hanım, ne biliyorsanız anlatın."dediğinde annem derin bir nefes aldı.

"Benim ölümüme dair bir hikâye uyduruldu. Mesut'un da bunda payı vardı. Ama bunu neden yaptığını henüz bilmiyorsun."Gözlerimi anneme diktim.

"Sen biliyor musun?"Cevap vermedi bana.

"Anne, sen biliyor musun?"

Başını eğdi.

"Bir kısmını."

İçimdeki öfke yeniden yükseldi.

"Yine bir kısmını."

Telefonum cebimde titrediğinde buz gibi parmaklarla telefonumu çıkardım.
Bilinmeyen numaradan yeni bir mesaj gelmişti.
Annenin anlattıklarına hemen inanma, Karen. Çünkü Meryem sana her şeyi anlatmadı.

Ekrana baktım.

Sonra başımı kaldırıp anneme çevirdim.

"Bu numarayı tanıyor musun?"

Annem telefonu elime alıp ekrana baktı.

Yüzündeki bütün renk çekildi.

Rıza hemen yanımıza geldi.

"Ne oldu?"

Annem telefonu ona uzattı.

Rıza mesajı okuduğunda bakışları değişti.

"Bu mümkün değil."

Baran bir adım öne çıktı.

"Kim?"

Rıza cevap vermedi.

Ben ise annemin yüzüne bakıyordum.

"Anne."

Gözlerini kaldırdı.

"Bu mesajı kim gönderdi?"

Dudakları aralandı.

Ama söyleyeceği isim, boğazında düğümlenmiş gibiydi.

Sonunda fısıldadı.

"Lâl,numara babanın."dediğinde içimdeki bütün sesler sustu.

Babam.

Beni Karen diye çağıran, çocukluğumun en karanlık anılarında yer eden adam.

Telefonu elimden düşecek gibi olduğunda Baran beni tuttu ama ben hala algılayamamıştım olanları.

"Babam..."dediğimde annem başını salladı.
Babam.. beni yakan,diğer baba-kız ilişkilerine özendiğim babam.
"Evet."

Bir süre hiçbirimiz konuşmadık.
Sonra anneme son bir kez baktım.

"Ben senden gerçeği istedim."

Gözlerim yeniden dolduğunda "Ama sen hâlâ benden bir şeyler saklıyorsun."dedim ve arkamda ki Baran'ı bile umursamayarak kapıya doğru yürüdüm.Bu kez beni durdurmadı.Çünkü ben artık yalnızca annemi kaybetmiş bir kız değildim.
Ben, annesinin yaşadığını öğrenmiş ama ona nasıl yeniden anne diyebileceğini bilmeyen biriydim.
Ve en kötüsü...
Yıllardır öldüğünü sandığım geçmişim, meğer hiçbir zaman arkamda kalmamıştı.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

46okunma 13beğeni 2yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…