Manolya kitap kapağı

14. bölüm / 23

14.Bölüm/"Biraz daha kal"

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 23Şu an: 14.Bölüm/"Biraz daha kal"

"Biraz daha kal;henüz anlatamadığım anılarım, henüz yaşamadığım yarınlarım var seninle"

14.bölüm-"Biraz daha kal"
Az önce duyduklarıma sadece “Ne?” diyebildim.Sesim o kadar kısık çıkmıştı ki yanımda ki Seren dışında kimsenin duyduğunu sanmıyordum.Uzay elinde ki telefonu biraz daha kaldırarak bana çevirdi.Görüntülü arama değildi,galeride açık duran bir fotoğraftı.Fotoğrafın bir köşesinde tanıdık bir yüz,diğerinde ise yıllardır görmediğim o gülümseme vardı...

Melis ve Ezgiydi onlar,gözlerim bir anlığına dolmuştu.

Ama kimseye belli etmedim.

“Dalga geçmeyin benimle”
Bunu söylerken gülmeye çalışıyordum ama dudaklarımın titremesine engel olamıyordum.
Çünkü insan bazen en çok özlediği şeyin karşısına çıkmasından korkardı.Ya fotoğrafta ki gibi değillerse? Ya beni görünce eskisi gibi hissetmezlerse? Ya onca zaman sonra birbirimize karşı söyleyecek bir şey bulamazsak?

“Lal sen ciddi misin?”dedi Ata, yüzündeki şaşkınlığı gizleyemeyerek. “Kızlar içeride, seni bekliyorlar.”

Seren'in elimi tuttuğunu o an fark ettim.

“Git,” dedi usulca.

Başımı ona çevirdim. Gözlerimdeki yaşları görünce gülümsedi, başparmağıyla elimi okşadı.

“Bazı insanlara sarılmak için insanın kendini iyi hissetmesi gerekmiyor. Bence senin onlara ihtiyacın var.”

Dudaklarımı birbirine bastırdım.

Haklıydı.

Ayağa kalktım. Bacaklarımın titremesini umursamadan bahçenin kapısına doğru yürüdüm. Her adımda kalbim biraz daha hızlanıyordu. Kapıya yaklaştıkça içimde biriken heyecan, yerini tuhaf bir korkuya bırakıyordu.

Onları en son ne zaman görmüştüm?

Lise yıllarında mı?

Birbirimizin sırlarını bildiğimiz, en saçma şeylere kahkahalarla güldüğümüz, geleceğe dair hayaller kurarken yılların bu kadar hızlı geçeceğini hiç düşünmediğimiz zamanlarda...

Sonra hayat denen şey yaşantımızın ortasına bir tuğla gibi girmişti.

Herkes bir tarafa savrulmuş, yollarımız ayrılmıştı. Araya mesafeler, söylenemeyen sözler, yarım kalmış konuşmalar girmişti. Bazı günler onları aramak istemiş, telefonumu elime almış ama ne yazacağımı bilemediğim için vazgeçmiştim.

Özlemek kolaydı.

Özlediğin insana bunu söylemekse bambaşka bir şeydi.

Kapıdan içeri girdiğimde ilk gördüğüm kişi Ezgi oldu.

Saçları değişmişti,lisede sırf ailesine aykırılık yapmak için boyadığı mavi tutamlarının yerini artık doğal renginde olan kumral saçları almıştı.Yüzü biraz daha olgunlaşmış, bakışları eskisinden farklılaşmıştı ama gülümsemesi...

O gülümseme aynıydı,sıcacık hissettiriyordu...

Hemen yanında Melis duruyordu,onun da Ezginin saçını boyadığı gün bir iddia uğruna yaptırdığı piercing’i yoktu burnunda. Ellerini birbirine kenetlemiş, beni görünce olduğu yerde kalakalmıştı. Gözleri yüzümde geziniyor, sanki gerçekten ben olup olmadığımı anlamaya çalışıyordu.

Ben de onlara bakıyordum.

Üçümüz de bir şey söylemeden birkaç saniye öylece kaldık.

Sonra Ezgi'nin dudakları aralandı.

“Lâl?”

Adımı öyle bir söyledi ki...

Sanki yıllardır söyleyemediği bir kelimeyi sonunda ağzından çıkarabilmişti.

Gözlerimden bir damla yaş süzüldü.

“Benim,” diyebildim gülmeye çalışarak. “Benim, Ezgi.”

Bir sonraki saniye Ezgi koşarak yanıma geldi.

Kollarını boynuma doladığında nefesim kesilir gibi oldu. Ben de ona sarıldım. Öyle sıkı sarıldım ki sanki biraz gevşesem yeniden kaybolacakmış gibi hissettim.

“Allah'ım, gerçekten sensin!” diye fısıldadı kulağıma. Sesi titriyordu. “Gerçekten sensin, Lâl.”

“Çok özledim seni,” dedim titreyen sesimle.

Üç kelime.

Yıllardır içimde biriken özlemi anlatmaya yetmeyecek kadar az, ama başka hiçbir şey söyleyemeyecek kadar çoktu.

Ezgi'nin omuzları sarsıldı.

“Ben de seni özledim,” dedi ağlayarak. “Çok özledim.”

Saçlarımı okşuyordu. Bir zamanlar okulun koridorlarında ağladığımda yaptığı gibi... Başımı omzuna koyduğumda hiçbir şey sormadan yanımda durduğu gibi...

Bir anlığına yeniden eski Lâl olmuştum.

Annesini kaybetmemiş, yıllarca cevap aramamış ve o uğurda arkadaşlık ilişkilerini hiçe saymamış,hayatın kendisinden aldığı şeyleri saymaktan yorulmamış o kız.

Sadece arkadaşına sarılan bir kız.

Ezgi'den ayrıldığımda Melis'i gördüm.

Hâlâ aynı yerde duruyordu ama gözyaşları yanaklarından aşağı süzülüyordu. Burnunu çekip bana baktı, sonra başını iki yana salladı.

“Yok artık,” dedi. “Yok, ben buna inanmıyorum.”

Gülmeye çalıştım.

“Melis...”dediğimde “Sus.”diye mırıldandı küçük bir çocuk gibi.

Bir an duraksadım.

“Ne?”

“Bir şey söyleme, tamam mı? Çünkü bir şey söylersen ağlayacağım.”

Gözyaşlarımın arasından güldüm ve “Zaten ağlıyorsun.”dediğimde yüzünü elleriyle kapatıp;

“Sen de ağlıyorsun, çok konuşma!”dedi

Sonra ikimiz de aynı anda birbirimize doğru yürüdük.

Melis bana sarıldığında içimde bir yer sızladı. Onun kokusu, omzuma bıraktığı başı, sırtımı kavrayan elleri... Hepsi tanıdıktı. Sanki aradan yıllar geçmemiş, sanki yalnızca birkaç gündür görüşmüyormuşuz gibi.

Ama öyle değildi.

Aramızda anlatılmamış yıllar vardı.

Kaçırdığım doğum günleri, katılamadığım buluşmalar, birlikte olamadığımız kötü günler, birbirimize yetişemediğimiz zamanlar...

Ve ben onların hiçbirinde yanlarında olamamıştım.

“Özür dilerim,” diye fısıldadım.

Melis'in kolları bir anlığına gevşedi.

“Neden?” diye sordu, başını omzumdan kaldırmadan.

“Bilmiyorum.”

Gerçekten bilmiyordum.

Belki aramadığım için, belki sustuğum için, belki de hayatımın içinde kaybolurken onların da beni merak ettiğini unutmuş olduğum için...

“Her şey için,” diyebildim sonunda. “Sizi bu kadar uzun süre göremediğim için. Aramadığım için. Bazen sizi çok özlediğim hâlde hiçbir şey söylemediğim için.”

Melis benden ayrıldı. İki eliyle yüzümü tuttu ve gözlerimin içine baktı.

“Lâl, bana bak.” Bakamadım,yapamadım bu sefer çünkü yüzünde kırgınlık görmekten korkuyordum.

“Bana bak,” diye tekrarladı, bu kez daha yumuşak bir sesle.

Gözlerimi kaldırdım.

“Biz de arayabilirdik seni,” dedi. “Biz de kapını çalabilirdik. Biz de bir şeylerin yolunda gitmediğini anlayıp peşinden gelebilirdik. Her şeyi tek başına taşımak zorunda değildin ki.”

Dudaklarım titredi.

“Ben sizi de kendimle birlikte üzmek istemedim.”

Ezgi hemen yanımıza geldi, elini omzuma koydu.

“Biz senin yalnızca mutlu olduğun zamanlarda arkadaşın olmak istemedik ki, salak kız.”

O kadar tanıdık bir sitemdi ki...

İçimden bir kahkaha yükseldi ama boğazımda düğümlenip gözyaşlarına karıştı.

“Biliyorum,” dedim. “Biliyorum ama...”

Cümlemi tamamlayamadım.

Çünkü bilmiyordum aslında.

İnsan herkesi kendinden uzaklaştırdığında bir süre sonra buna alışıyordu. Kimseye ihtiyacı olmadığını söylemek kolaylaşıyor, yalnızlığı seçtiğine kendini inandırıyordu. Sonra bir gün, yıllardır görmediğin iki insan karşına çıkıyor ve kurduğun bütün o duvarlar tek tek yıkılıyordu.

Ben yorulmuştum.

Güçlü görünmekten, her şeyi tek başıma çözmeye çalışmaktan, kimseye ihtiyacım yokmuş gibi davranmaktan yorulmuştum.

Ve ilk kez bunu saklamak istemiyordum.

“Ben çok yoruldum,” dedim sonunda.

Sesim neredeyse duyulmayacak kadar kısıktı.

Ezgi'nin yüzündeki ifade değişti. Melis'in gözleri yeniden doldu.

“Biliyorum,” dedi Ezgi, alnını alnıma yaslayarak. “Biliyorum, canım benim.”

“Hayır, bilmiyorsunuz.” Başımı iki yana salladım. “Annemden sonra hiçbir şey eskisi gibi olmadı. Ben... Ben yıllardır bir şeyleri düzeltmeye çalışıyorum ama her seferinde daha da batıyorum. Kime güveneceğimi bilmiyorum. Ne yapacağımı bilmiyorum. Bazen kendimi bile tanıyamıyorum.”

Nefesim kesildi.

“Ve dün...Dün bütün bildiklerimin yanlış olabileceğini öğrendim. Yıllardır yanımda olan insanın annemle ilgili gerçekleri benden saklamış olabileceğini öğrendim. Bütün hayatım yalanmış gibi hissediyorum.”

Melis'in gözlerinden yaşlar süzüldü.

Ezgi beni yeniden kendine çektiğinde bu kez ikisi de bana sarılmıştı.Üçümüz, birbirimize kenetlenmiş bir hâlde öylece durduk.

Kimse bana susmamı söylemedi.

Kimse ağlamamam gerektiğini söylemedi.

Kimse güçlü olmamı beklemedi.Ve ben, yıllar sonra ilk kez, birilerinin yanında dağılmanın dünyanın sonu olmadığını hissettim.

“Keşke yanında olsaydık,” diye fısıldadı Melis.

“Keşke,” dedim ağlayarak.

“Bundan sonra olacağız,” dedi Ezgi. “Tamam mı? Ne olursa olsun, bu kez seni öylece bırakmayacağız.”dediğinde başımı kaldırıp ikisine baktım.

“Ya yine kaybolursak?”

Soru ağzımdan istemeden çıkmıştı. Çocukça, korkakça bir soruydu belki ama içimdeki en gerçek şeydi.

Ezgi burnunu çekti.

“Buluruz birbirimizi.”

Melis başını salladı.

“Bulamazsak da bağırırız. Birimiz mutlaka duyar.”

Güldüm.

Gerçekten güldüm bu sefer.

Gözlerim hâlâ yaşlıydı, burnum kızarmıştı ve muhtemelen yüzüm berbat görünüyordu ama umurumda değildi. Melis'in elini tuttum, diğer elimle Ezgi'nin parmaklarını kavradım.

“Size anlatmam gereken çok şey var,” dedim.

“Bizim de,” diye karşılık verdi Ezgi.

“Önce sen anlatacaksın,” dedi Melis. “Sonra biz seni sorguya çekeceğiz.”

Kaşlarımı kaldırdım.

“Özlemişim şu saçmalıklarını.”

“Ben de seni özlemişim, birtanem”

Yeniden sarıldık birbirimize

Bu kez ağlamaktan çok gülüyordum.

Ama birkaç saniye sonra aklıma bir şey geldi. Gülümsemem yavaşça silinirken ikisinin de ellerini biraz daha sıkı tuttum.

“Biliyor musunuz,” dedim, gözlerimi onlardan ayırmadan, “ben sizi bir daha göremeyeceğimi sanmıştım.”

Ezgi'nin yüzündeki gülümseme kayboldu.

Melis başını eğdi.

“Biz de seni bir daha böyle karşımızda göremeyeceğimizi düşündüğümüz zamanlar oldu,” dedi usulca. “Ama bak, buradasın.”

Buradaydım.

Gerçekten buradaydım.

Ve onlar da buradaydı.

Yıllar önce okul çıkışlarında birlikte yürüdüğüm, sırlarımı emanet ettiğim, en kötü şakalarıma bile gülen iki insan... Hayatımın en karanlık zamanlarından birinde yeniden karşıma çıkmışlardı.

Belki hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı.

Belki anlatacaklarımız birbirimizi şaşırtacak, bazı şeyleri anlamak zaman alacaktı. Belki geçmişteki boşlukları doldurmak için uzun uzun konuşmamız gerekecekti.

Ama ilk kez, bütün bunları tek başıma yapmak zorunda olmadığımı hissediyordum.

Melis birden kollarını yeniden boynuma doladı.

“Bir daha bizden habersiz ortadan kaybolursan seni kendim bulurum, Lâl. Yemin ederim saçından tutup geri getiririm.”

“Melis!” diye çıkıştı Ezgi, gülerek.

“Ne var? Sevdiğimden.”dedi fl

Gözlerimi devirdim.

“Hiç değişmemişsiniz.”

“Sen de değişmemişsin,” dedi Ezgi. Sonra yüzüme biraz daha dikkatli baktı. “Sadece çok şey yaşamışsın.”

O cümle içime oturdu.

Çünkü evet, çok şey yaşamıştım.

Ama belki de insanın başına gelen her şey onu kendisinden koparmak zorunda değildi. Bazen birileri çıkıp geçmişteki hâlini hatırlatıyordu sana. İçinde hâlâ gülebilen, sevebilen, özleyebilen bir kızın yaşadığını gösteriyordu.Ben de o kızı özlemiştim.

Başımı Ezgi'nin omzuna yasladım, Melis de yanımıza sokuldu. Üçümüz yeniden birbirimize sarılırken gözlerimi kapattım.

İlk defa, uzun zamandır ilk defa, içimdeki boşluğun biraz olsun dolduğunu hissettim.

Annemin yerini kimse dolduramazdı.

Yaşadıklarımı kimse silemezdi.

Ama belki de iyileşmek, her şeyi unutmak değildi.

Belki iyileşmek, bütün yaralarına rağmen birinin elini tutabilmekti.

Ve benim hâlâ tutabileceğim eller vardı.

“Bir daha gitmeyin,” diye fısıldadım.

Söylediğim anda utandım. Çocuk gibi çıkmıştı sesim. Sanki onları burada tutmaya hakkım varmış gibi...

Ama ikisi de hiç düşünmeden bana biraz daha sıkı sarıldı.

“Gitmiyoruz,” dedi Ezgi.

“Bu kez sen kurtulamazsın bizden,” diye ekledi Melis.

Gözlerimi kapatıp gülümsedim.İçimde bir şey, uzun zamandır ilk kez, usulca kıpırdadı.

Umut muydu, bilmiyordum.

Ama belki de bazı çiçekler, tam da en karanlık günlerinde yeniden açardı.
Melis'in koluma girmesiyle birlikte bahçeye doğru yürümeye başladık. Ezgi diğer tarafıma geçmiş, kolunu belime dolamıştı. İkisi arasında kalmıştım ve sanırım yıllardır ilk defa kendimi bir yere ait hissediyordum. Sanki aradan geçen onca yıl yaşanmamış, yollarımız ayrılmamış, birbirimizden habersiz geçirdiğimiz geceler hiç olmamıştı. Hâlâ okul çıkışlarında birlikte yürüyen, kantinden aldığımız tostları paylaşan, en ufak sorunumuzda birbirimize koşan üç kızdık.

Yalnızca biraz büyümüştük.

Belki biraz fazla kırılmıştık.

Ama hâlâ birbirimizin yanındaydık.

“Şimdi,” dedi Melis, beni kolumdan hafifçe çekerek bahçedeki koltuklardan birine oturttuğunda. “Bize anlatacağın çok şey var.”

Başımı geriye atıp iç çektim. “Daha beş dakika olmadı kavuşalı.”

“Beş dakika mı?” Ezgi kaşlarını kaldırdı. “Lâl, biz seninle en son ne zaman doğru düzgün konuşabildik, hatırlıyor musun?”

Dudaklarımdaki gülümseme yavaşça silindi. Hatırlıyordum. Hem de fazlasıyla iyi hatırlıyordum. Hayatımın bir anda altüst olduğu, kendimi herkesten uzaklaştırdığım ve kimseye açıklama yapacak gücü kendimde bulamadığım zamanlardı. Onları da kendimden uzaklaştırmıştım. O zamanlar bunun onları korumak olduğunu sanıyordum. Şimdi dönüp
arkama baktığımda, bazen insanın sevdiği kişileri korumak adına yaptığı şeyin onları en çok yaralayan şey olabileceğini anlıyordum.

“Özür dilerim,” dedim usulca.

İkisi de sustu.

Melis önümde diz çömelip ellerimi tuttu. “Biz senden hesap sormuyoruz, salak kız.”

“Öyle konuşuyorsun ama.”

“Çünkü seni özledim!” dedi bir anda. Sesi beklediğimden daha fazla titremişti. “Sana kızdığım zamanlar oldu, hem de çok. Bazen bir mesaj atıp neden bizi hayatından çıkardığını sormak istedim. Sonra belki de gerçekten yalnız kalmaya ihtiyacın vardır diye düşündüm. Ama seni özlemekten hiç vazgeçmedim, Lâl.”

Boğazımdaki düğüm büyürken bakışlarımı Ezgi'ye çevirdim. O, her zamanki gibi duygularını saklamaya çalışıyordu. Gözleri dolmuştu ama ağlamamak için dudağını ısırıyordu.

“Seninle konuşmadığım her gün,” diye başladı, “bir gün geri döneceğini düşündüm. Bazen telefonum çaldığında adını görmeyi bekledim. Bazen okuldan kalan saçma sapan pozlu fotoğraflarımıza bakıp kendi kendime senin nerede olduğunu sordum. Sana ulaşamadığımda kızdım, Lâl. Ama hiçbir zaman seni hayatımdan çıkarmadım.”

Daha fazla dayanamadım. Eğilip önce Melis'e, ardından Ezgi'ye sarıldım. İkisi de bana öyle sıkı sarıldı ki birkaç saniyeliğine nefes alamadım.

“Özür dilerim,” diye fısıldadım aralarında. “Gerçekten özür dilerim.”bugün dilediğim kaçıncı özürdü bu?

Melis saçlarımı okşadı yine

“Tamam, ağlama artık. Rimelim yok ama yine de ağlama, benim de ağlayasım geliyor.”

Burnumu çekerek güldüm.

“Senin rimelin zaten hiçbir zaman düzgün durmadı.”

Melis benden ayrılıp ağzını açık bıraktı.

“Daha yeni kavuşmuşken bana yaptığın şeye bak!”

Ezgi kahkahayla araya girdi. “Kızım, bu kadar duygusal anın ortasında bile birbirinize laf sokmayı nasıl başarıyorsunuz?”

“Yetenek,” dedik Melis'le aynı anda.

Birbirimize baktığımızda üçümüz birden gülmeye başladık.

İşte o an anladım. Özlediğim yalnızca onların yüzleri, sesleri ya da yanımda oluşları değildi. Özlediğim, onların yanındayken kendim olmak zorunda kalmamaktı. Güçlü görünmek zorunda değildim. Her şeyi kontrol altında tutmak, geçmişimi saklamak, geleceğim için korkmuyormuş gibi davranmak zorunda değildim. Onların yanında bazen yalnızca Lâl olabilirdim.

Ve uzun zamandır ilk defa bu bana yetiyordu.

“Peki,” dedi Ezgi, burnunu çekip saçlarını kulağının arkasına sıkıştırırken. “Şimdi asıl konuya gelelim.”

Şüpheyle gözlerimi kıstım. “Hangi konuya?”

Melis'in yüzünde beliren gülümsemeyi görünce ayağa kalkıp kaçmam gerektiğini anladım. Fakat çok geçti.

“Baran.”dedi sırıtarak, ben ise “Allah'ım, sabır ver.”dedim göz devirerek

“Ne var?” Melis omuz silkti. “Çocuk sana bakarken gözlerinin içi gülüyor.”

“Saçmalama.”dediğimde dediği şeye imkan vermek istemedim,belki de istedim,çok istedim belki ama bir sorun vardı hala içimde ve o sorunun nedenini bilmiyordum.

“Az önce sana baktı,” dedi Ezgi. “Sen de ona baktın. Sonra ikiniz de gülümsediniz. Sonra sen bizi fark edince kafanı çevirdin.”dediğinde gözlerimi belerttim ve “Beni mi izliyorsunuz siz?”dedim şaşkınlıkla.

“Hayır,” dedi Melis gayet ciddi bir ifadeyle. “Bahçedeki böcekleri inceliyorduk. Baran da tesadüfen görüş alanımıza girdi.”

Elimdeki küçük yastığı ona fırlattım. Melis kahkahalarla gülerken Ezgi yastığı yakalayıp kucağına aldı.

“Şaka bir yana,” dedi daha yumuşak bir sesle. “Mutlu musun onun yanında?”

Sorusu beklemediğim kadar içtendi.

Başımı kaldırıp bahçenin diğer tarafına baktım. Baran, Ata ve Uzay'la birlikte ayakta duruyordu. Ata bir şey anlatırken ellerini gereğinden fazla hareket ettiriyor, Uzay da onu taklit ederek gülüyordu. Baran ise onları dinliyor gibi görünse de bakışları arada bir bizim tarafa kayıyordu.

Tam o sırada göz göze geldik.

Kaşlarını hafifçe kaldırarak bir şey olup olmadığını sorar gibi baktı. Ben de başımı iki yana salladım. Bunun üzerine yüzünde küçük bir gülümseme belirdi.

Kalbimin içinde tanıdık olmayan, ama artık beni korkutmayan bir sıcaklık yayıldı.

“Bilmiyorum,” dedim kızlara dönerek. “Ama yanındayken sürekli bir şeylerden kaçmak zorunda değilmişim gibi hissediyorum.”

Ezgi'nin yüzündeki alaycı ifade kayboldu.

Melis elimi sıktı.

“Bence şimdilik bu yeterli.”

Ben de öyle düşünüyordum.

Çünkü Baran'a karşı hissettiklerimin adını koymaya henüz hazır değildim. Onun yanında kendimi güvende hissetmekle ona güvenmek arasındaki farkı öğrenmeye çalışıyordum. Bazen bana yaklaşması içimdeki bütün duvarları yıkıyordu, bazen de geçmişimden kalan korkular yüzünden en ufak bir yakınlığında geri çekilmek istiyordum. Baran ise bütün bunlara rağmen yanımda kalıyordu.

Bunu neden yaptığını hâlâ bilmiyordum.

Ama öğrenmek istiyordum.

“Bu arada,” dedim konuyu değiştirmek için, “siz burada ne arıyorsunuz? Beni nereden buldunuz?”

Melis'le Ezgi birbirlerine baktılar.

“Bunu sana Ata anlatsın,” dedi Ezgi.

“Niye Ata?”

“Çünkü bizi buraya getiren oydu.”

Kaşlarımı çattım. “Ne?”

“Uzun hikâye,” diye cevap verdi Melis. “Ama önce şu beyefendilerle tanışma faslını halledelim. Sonra seni sorguya çekeceğiz.”

“Benimle ilgili her şeyi öğrenmek için sabırsızlandığınız çok belli.”

“Sonunda doğru bir şey söyledin,” dedi Melis.

Tam ona yeniden laf yetiştirecektim ki yanımıza üç gölge düştü. Başımı kaldırdığımda Ata'nın elinde telefonuyla bize baktığını, Uzay'ın onun arkasında kollarını göğsünde birleştirdiğini, Baran'ın ise biraz geride durduğunu gördüm.

Ata, Ezgi'ye bakıp gülümsedi.

“Rahatsız etmiyoruz, değil mi?”

Ezgi hemen toparlandı. “Hayır, neden rahatsız olalım?”

“Bilmem. Bizi görünce Melis'in yüzünde cin görmüş gibi bir ifade belirdi de.”

Melis hiç düşünmeden cevap verdi.

“Çünkü seni görünce aklıma yapılacak işler geliyor.
Ata elini kalbine götürdü.

“Daha ilk günden kalbimi kırdın.”

“İlk gün değil, seni daha önce de gördüm.”

“Demek beni hatırlıyorsun.”

Melis'in ağzı açık kaldı. Ezgi başını önüne eğerek gülmemeye çalıştı. Ben ise Ata'nın yüzündeki memnun ifadeye bakıp kahkaha attım.

“Sen gerçekten hiç utanmıyor musun?” diye sordum.

Ata bana döndü.

“Utanılacak bir şey yaptığımı düşünmüyorum.”

“Bence düşünsen iyi olur.”

“Sen de Baran'a böyle mi davranıyorsun?”

Bir anda sustum.

Melis'in yüzünde beliren gülümsemeyi görünce Ata'yı bahçenin ortasında bırakıp kaçmak istedim.

“Konuyu değiştirme,” dedim.

“Ben değiştirmedim ki.”

Baran, sonunda araya girerek Ata'nın omzuna vurdu.

“Yeter artık, kızı rahat bırak.”

Ata iki elini havaya kaldırdı.

“Tamam, abi. Ben sadece sohbet ediyorum.”

Baran “Senin sohbet anlayışın insanın başına bela açacak.”dediğinde,Ata o lafın altında kalmayıp;

“Senin anlayışın da bir kıza bakıp hiçbir şey söylemeden beklemek galiba.”dediğinde
Baran'ın yüzündeki ifade değiştiğinde Uzay kahkahayı basmıştı.

Ben ise ne yapacağımı bilemediğim için ellerimi dizlerimin üzerinde birleştirip yere baktım. Baran'ın bana bakıp bakmadığını görmek istiyordum ama başımı kaldırırsam Melis'le Ezgi'nin beni rahat bırakmayacağını da biliyordum.

“Ben gidiyorum,” dedim aniden.

Melis koluma yapıştığında

“Nereye?”dedi ve ‘otur şuraya’ der gibi bakmıştı.

“Eve.”dedim gülmemek için zor dururken.

“Daha yemek yemedik.”dediğinde bahaneler aradığı belli oluyordu.

“Tokum.”

“Lâl, daha demin aç olduğunu söyledin.”

“Artık değilim.”dediğimde Ezgi gülerek koluma girdi.

“Gel, seni biraz yürütelim. Belki aklın başına gelir.”

Üçümüz ayağa kalktık. Tam uzaklaşacakken Baran'ın sesi arkamızdan geldi.

“Lâl.”

Dönüp ona baktım.

Yanıma geldiğinde diğerleri de susmuştu. Elini uzatıp parmaklarıma dokundu; tutmadı, yalnızca orada olduğunu hissettirecek kadar hafifçe değdi.

“Birazdan yemek yiyeceğiz. Sonra istersen seni annene bırakırım.”dediğinde yutkunmam zorlaştı,o mezar boştu,o tabut boştu,annem yoktu.

“Beni bırakmana gerek yok.”

“Biliyorum.”

Kaşlarımı çattım. “O zaman neden söylüyorsun?”

Gülümsedi.

“Çünkü seninle biraz daha vakit geçirmek istiyorum.”

Söylediği şey o kadar basitti ki ona verecek bir cevap bulamadım. Sanki içimdeki bütün cümleler birbirine dolanmıştı. Baran ise benden bir karşılık beklemeden elini geri çekti.

“Düşünürsün,” dedi. “Acele etme.”

Sonra diğerlerinin yanına döndü,ben arkasından bakarken Melis kulağıma eğildi.

“Bence sen bittin.”

Dirseğimle ona vurdum.

“Kes sesini.”

Ezgi de diğer tarafımdan fısıldadı.

“Bence de.”

İkisine birden döndüm.

“İkinizle de arkadaşlığımı bitiriyorum.”

“Yalan,” dedi Melis.

“Bayağı yalan,” diye ekledi Ezgi.

Haklıydılar.

Çünkü birkaç saniye sonra ikisinin de kollarına girip onlarla birlikte yürümeye devam ediyordum.

Bahçenin öbür ucuna yaklaştığımızda Uzay'ın sesi duyuldu.

“Seren Hanım!”

Başımı çevirdiğimde Seren'in elindeki bardağı masaya bıraktığını, Uzay'ın ise ona doğru yürüdüğünü gördüm. Seren durdu ve yüzünde hiçbir değişiklik olmadan ona baktı.

“Efendim?”

Uzay ellerini ceplerine soktu.

“Bir şey soracağım.”

“Sor bakalım”dedi Seren bıkkın bir ses tonu ile.

“Her zaman böyle ciddi misin, yoksa benim yanımda özel bir çaba mı harcıyorsun?”Uzayın dediğinden sonra Seren birkaç saniye ona baktı ve;

“Her zaman böyleyim.”dediğinde Uzay başını salladı.

“Güzel. En azından kişisel algılamam.”

“Algılamanı gerektiren bir durum yok.”

“Peki, bir gülümseme görme ihtimalim var mı?”

“Hayır.”

“Bir gün olacak ama.”
Seren kaşını kaldırdı Uzayı ciddiye almayarak.

“Bu kadar emin olma.”

Uzay'ın yüzündeki sırıtış büyüdü.

“Yani ihtimal var.”

“Ben öyle bir şey söylemedim.” dedi Seren başını iki yana sallayıp yanından geçti. Uzay ise sanki hayatının en güzel konuşmasını yapmış gibi arkasından bakıyordu.

Melis bana eğildi.

“Bu çocuğun özgüveni nereden geliyor?”

“Bilmiyorum,” dedim. “Ama Seren'in sabrı tükenince hepimiz öğreneceğiz.”

Tam o sırada Seren arkasına dönmeden konuştu.

“Uzay, arkamdan gelmeyi bırak.”

Uzay olduğu yerde durdu.

“Ben seninle aynı yöne gidiyordum.”

“Bahçe büyük.”

“Tesadüfler işte.”

Seren bu kez dönüp ona baktı.

“Bir daha tesadüf olmasın.”dedi baskın bir sesle.

Uzay gülümsemesini bozmadan başını eğdi.

“Emredersiniz.”

Seren gözlerini devirerek yoluna devam etti.

Biz üçümüz kahkahaya boğulduk. Uzay ise bizi fark edince hiç utanmadan yanımıza geldi.

“Ne gülüyorsunuz?”

“Hiç,” dedim masumca. “Tesadüfleri konuşuyorduk.”

Uzay bana şüpheyle baktı.

“Çok komiksin, Lâl.”dedi gözlerini devirerek

“Biliyorum.”dedim gururla

“Baran'ın sana katlanabilmesine şaşırıyorum.”

Gülümsemem yüzümde dondu.

“Baran bana katlanmıyor.”

Uzay'ın bakışları bir an yüzümde kaldı. Sonra yavaşça gülümsedi.

“Öyle mi?”

Cevap vermedim.

Çünkü Baran'ın bana katlanmadığını biliyordum. Bazen en kötü hâlimi görüyordu, bazen ona hiç hak etmediği sözler söylüyordum, bazen de kendimi korumak için onu kendimden uzaklaştırıyordum. Buna rağmen bana her yaklaştığında gözlerinde sabır görüyordum.

Ve belki de beni en çok korkutan şey buydu.

Birinin kalmayı seçmesi.

*
Akşam yemeği için masaya geçtiğimizde Melis hemen Ezgi'nin yanına oturdu. Ben de onların karşısındaki sandalyeye yerleştim. Ata, Ezgi'nin yanındaki boş sandalyeye bakıp bir an durduktan sonra oraya oturdu.

Bunu kimse fark etmemiş gibi davranıyordu.

Melis ise gözlerini tabağına indirip dudaklarını birbirine bastırdı. Ona bakmamaya çalışıyordum ama yüzündeki ifadeyi gördükçe gülmemek için kendimi zor tutuyordum.

Ata, Ezgi'nin önündeki ekmek sepetini uzattı.

“Alır mısın?”

“Teşekkür ederim.”

Ezgi ekmeği alıp sepeti geri uzattı. Ata da hiçbir şey söylemeden önüne döndü. Hepsi buydu.

Ne imalı bir söz ne gereksiz bir bakış ne de abartılı bir yakınlaşma.

Ama birkaç dakika sonra Ezgi su bardağını almak için uzandığında bardak masanın kenarına doğru kaydı. Ata eliyle bardağı tuttu ve önüne çekti.

“Dikkat et,” dedi yalnızca.

Ezgi ona baktı.

“Teşekkür ederim.”

Ata başını salladı.

“Bir şey değil.”

Melis ayağını masanın altında benimkine çarptı. Ona baktığımda gözlerini kocaman açıp kaşlarını kaldırdı. Ben de başımı iki yana sallayıp önündeki ekmeği aldım.

Daha şimdiden bunların peşine düşmeyecektim.

Bırakın kendi hâllerinde ilerlesinlerdi.

“Lâl, tabağındaki yemeği neden karıştırıp duruyorsun?”

Baran'ın sesiyle başımı kaldırdım,bana bakıyordu. Önündeki tabağı neredeyse bitirmişti ama benim yemeğime dokunmadığımı fark etmişti.

“Aç değilim.”

“Az önce de tok olduğunu söyledin.”

“Belki tokumdur.”

Baran bir süre yüzümü inceledi. Sonra tabağıma uzanmak yerine bana doğru eğildi.

“İyi misin?”

Soruyu öyle sessiz sormuştu ki masadakilerin duyması mümkün değildi.

Başımı salladım.

“İyiyim.”

“Emin misin?”

“Baran.”

“Tamam.” Gülümsedi. “Sormuyorum.”

Önüme döndüğümde onun tabağındaki patateslerden birkaçını benim tabağıma koyduğunu gördüm.

Kaşlarımı çattım.

“Ne yapıyorsun?”

“Yemeğini bitirmiyorsun.”

“Sen de benim annem değilsin.”

Baran'ın yüzündeki gülümseme hafifçe değişti. Söylediğim şeyin nedenini anlamıştı. Annemden bahsetmek istemediğim zamanlarda bile onun yokluğu en olmadık anlarda kendini hatırlatıyordu.

Baran elini masadan çekti.

“Haklısın,” dedi sakince. “Özür dilerim.”

Bir an ne diyeceğimi bilemedim. Ona kızgın değildim. Aksine, kendimi kötü hissetmiştim.

“Ben…” diye başladım ama kelimeler boğazımda kaldı.

Baran bana bakmayı sürdürdü “Bana haksızlık ettiğini düşündüğünde bunu konuşabiliriz. Ama kendini sürekli cezalandırmanı istemiyorum.”

“Ben kendimi cezalandırmıyorum.”

Kaşını hafifçe kaldırdı.

“Gerçekten mi?”dedi inanmayarak

Cevap veremedim ona,çünkü cezalandırıyordum kendimi,haklıydı.

Baran başını eğip gülümsedi.

“Bak, yine sustun.”

“Her sustuğumda haklı olmuyorsun.”

“Biliyorum.”

“Bildiğine göre neden gülüyorsun?”

“Çünkü bana cevap yetiştirmeye çalışırken bile gözlerin doluyor.”Elimi hemen yüzüme götürdüm.

“Dolmuyor.”

“Peki.”

“Baran!”

Gülüşünü bastırmaya çalıştı.

“Tamam, tamam. Dolmuyor.”dediğinde istemeden ben de güldüm. Sonra aramızdaki sessizlik değişti. Baran elini korkulukların üzerine koymuştu. Parmaklarımız birbirine yakındı ama değmiyordu. Birkaç saniye o mesafeye baktım. Sonra ne yaptığımı kendim de tam anlamadan elimi onun elinin yanına bıraktım.

Baran başını çevirip bana baktı.

Bir şey söylemedi.

Yalnızca parmaklarını yavaşça hareket ettirerek elimi tuttu, bu kez elini çekmedim ama.

“Böyle iyi mi?” diye sorduğunda sesi her zamankinden daha alçaktı.

Başımı salladım.

“İyi.”

Başparmağını elimin üzerinde hafifçe gezdirdi. Hareketi o kadar küçük, o kadar doğal bir şeydi ki içimde kopan fırtınayı anlatmak mümkün değildi. Elimi tutması dünyadaki hiçbir şeyi değiştirmemişti belki ama ben o an, ona biraz daha yaklaştığımı hissediyordum.

“Baran?”

“Efendim?”

“Bana neden bu kadar sabırlısın?”

Yüzündeki gülümseme yavaşça silindi. Bir süre düşündü. Sonra bana dönerek konuştu.

“Çünkü seni tanımak istiyorum, Lâl. Sadece iyi olduğun günlerini değil. Konuşmak istemediğin, herkese kızdığın, kendinden bile kaçtığın günlerini de.” Bir an durdu. “Ama bunları bana anlatmak zorunda değilsin. Benim yanımda kendin olmak için hazır hissetmeni istiyorum.”dediğinde kelimeleri yüzünden değil,içtenliği yüzünden gözlerim yeniden doldu.

Bu kez saklamaya çalışmadım.

Baran elimi biraz daha sıkı tuttu.

“Bir de,” dedi, yüzünde küçük bir gülümseme belirirken, “seninle tartışmayı seviyorum.”

Şaşkınlıkla ona baktım.

“Ne?”

“Bana sürekli laf yetiştiriyorsun. Bazen çok sinir bozucu oluyorsun.”

Elimi elinden çekmeye çalıştım ama bırakmadı. Gülerek ona vurdum.

“Sen de çok sinir bozucusun!”

“Biliyorum.”

“Bundan nasıl bu kadar memnun olabiliyorsun?”

“Çünkü şu an gülüyorsun.”

Cevabıyla birlikte sustum.

Baran'ın bakışları yüzümde dolaştı. Elimi bırakmadan bana biraz yaklaştı ama aramızdaki mesafeyi tamamen kapatmadı. Benden bir adım daha bekliyor gibiydi. Kalbim hızlanırken gözlerimi onunkilerden ayıramadım.

Sonunda başımı hafifçe omzuna yasladım.

Baran'ın nefesini tuttuğunu hissettim. Ardından başını benimkine yasladı ve elimizi aramızda tuttu.

Hiçbir şey söylemedik.

Söylememize de gerek yoktu.

Bir süre sonra uzaktan Melis'in sesi geldi.

“LÂL! EZGİ ESKİ FOTOĞRAFLARIN ARASINDA SENİN FELAKET BİR SAÇ KESİMİNİ BULDU!”

Başımı aniden kaldırdım.

“NE?”

Baran kahkahasını tutamadı. Ben de elimden geldiğince hızlı bir şekilde ondan uzaklaşıp kızların yanına gitmeye çalıştım ama ceket hâlâ omuzlarımdaydı.

“Melis, o fotoğrafı bana vermeni öneriyorum!”

Melis telefonu başının üzerine kaldırıp kaçmaya başladı.

“ÖNCE BİZİMLE BİR KONUŞMAN GEREKİYOR!”

Ezgi onun peşinden koşarken kahkahalarla bağırdı.

“Lâl, saçların gerçekten çok kötüymüş!”

“İKİNİZİ DE ÖLDÜRECEĞİM!”

“Bizi özlediğini biliyoruz!” diye bağırdı Melis.

Ben onların peşinden koşarken arkamdan Baran'ın sesi duyuldu.

“Dikkat et, düşeceksin!”

Arkamı dönüp ona baktım.

“Sen de gülme!”

“Gülmüyorum.”demişti ama gülüyordu.

Hem de bana baktığında gözlerinin içi parlayacak kadar.

Kızların yanına vardığımda telefonun ekranında eski fotoğrafımı gördüm. Gerçekten de saçlarım felaketti. Melis'in elinden telefonu almaya çalışırken Ezgi'nin kahkahası bahçeyi doldurdu. Ata yanımıza gelip fotoğrafa baktığında yüzünü buruşturdu.

“Lâl, bu sen misin?”

“Hayır, ikizim!”

“İkizin senden daha iyi saç kestirmiş.”

Melis kahkahadan iki büklüm olmuştu. Uzay da ne olduğunu anlamak için yanımıza geldi ve fotoğrafı görünce hiç düşünmeden konuştu.

“Bence gayet güzel.”

Hepimiz ona döndük.

Uzay omuz silkti.

“Ne var? En azından şimdiki hâlinden farklı.”

“Uzay,” dedim dişlerimin arasından.

“Efendim?”

“Koş.”

Uzay'ın gözleri büyüdü.

“Niye?”

Melis telefonu bana uzatırken gülümsedi.

“Çünkü birazdan hepimiz seni kovalayacağız.”

Uzay, Seren'e baktı.

“Sen de mi?”

Seren kollarını göğsünde birleştirdi.

“Fotoğrafı görmeden taraf seçemem.”

Uzay bir an durdu, sonra telefonu ona uzattı.

“Al, bak. Ama objektif ol.”

Seren fotoğrafa baktı.

Birkaç saniye boyunca yüzünde hiçbir değişiklik olmadı.

Sonra dudaklarının kenarı belli belirsiz kıvrıldı.

“Bence saçların daha kötü.”

Uzay'ın yüzü düştü.

“Seren, ben senin tarafındaydım.”

“Ben taraf seçmedim.”

“Az önce beni savunmanı bekliyordum.”

“Bu senin sorunun.”

Seren telefonu geri verip yürümeye devam etti. Uzay arkasından bakarken hepimiz yeniden gülmeye başladık.

O gece bahçeden yükselen kahkahalar uzun süre dinmedi. Eski fotoğraflarımıza baktık, birbirimizin sırlarını ortaya döktük, Ata'nın her şeye bir cevap bulmasına sinir olduk ve Uzay'ın Seren'in peşinden gitmek için uydurduğu bahaneleri dinledik.

Ben ise arada bir başımı kaldırıp Baran'a baktım.

O da her seferinde bana bakıyordu.

Bir ara yan yana otururken parmaklarımız yeniden birbirine değdi. Bu kez ikimiz de bunu fark ettiğimiz hâlde elimizi çekmedik. Baran bana bir şey anlatırken omzuma hafifçe dokundu; ben de konuşurken farkında olmadan ona doğru eğildim.

Küçük şeylerdi.

Kimsenin üzerinde durmayacağı, belki ertesi gün unutacağı kadar küçük şeyler.

Ama ben unutmayacaktım.

Çünkü o gece, yıllardır kaybettiğimi sandığım insanları yeniden bulmuştum. Ezgi ve Melis yanımdaydı. Birbirimize anlatacak binlerce hikâyemiz, yeniden kuracağımız anılarımız vardı. Ata ile Ezgi'nin arasında henüz kimsenin adını koymadığı bir yakınlık filizleniyor, Uzay Seren'i güldürmek için her fırsatı değerlendiriyor, Baran ise hiçbir şey için acele etmeden elimi tutmaya devam ediyordu.

Ve ilk defa, geleceği düşündüğümde yalnızca korku hissetmedim.

Belki her şey bir anda düzelmeyecekti. Belki geçmişim peşimi bırakmayacak, bazı geceler yine nefes almakta zorlanacak, bazı sabahlar kendime bile anlatamadığım şeylerle uyanacaktım.

Ama artık hayatımda yalnızca karanlık yoktu.

Yanımda güldüğüm insanlar vardı.

Beni tanıyan, beni özleyen, bütün kusurlarıma rağmen benimle kalmayı seçen insanlar…

Ve elimi tutarken bana hiçbir şey borçlu olmadığımı hissettiren bir adam.Elimi avuçlarının arasında tutarken başını saçlarıma doğru eğdi.

“Uykun mu geldi?”

“Biraz.”

“İstersen çıkalım odana”dediğinde kaşlarımı kaldırıp “çıkalım?”dediğimde güldü ve “Yani öyle değil”dedi ama hala gülüyordu.

Başımı kaldırıp ona baktım.

“Benimle biraz daha kalır mısın?”dedim daha demin ki konudan saparak,şuan da belli etmesem bile ihtiyacım vardı birilerinin benimle beraber olmasını.

Soruyu sorduğum an yüzündeki ifade değişti. Sanki beklemediği bir şey duymuş gibi birkaç saniye bana baktı. Sonra gülümsedi.

“İstediğin kadar.”dediğinde kendimden bile beklemediğim şekilde başımı omzuna onun omzuna yasladım.

Ve o gece, ilk defa birinin gitmemesini istemekten korkmadım...

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

166okunma 24beğeni 8yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…