Manolya kitap kapağı

13. bölüm / 23

13.Bölüm/"Kızım"

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 23Şu an: 13.Bölüm/"Kızım"

"Bir kelime vardı,insanın yıllardır duymayı beklediği.Bazen tek bir sesleniş,koca beş ömrün sessizliğini hatırlatırdı."
13.bölüm-"Kızım"

“Lâl, sensin değil mi?” dedi bana bakıp ve gülümsedi. Çok içten bir gülümsemeydi.
Bir an cevap veremedim.
Gözlerim istemsizce onun yüzünde gezindi. Baran'ın yüzüne benzeyen hiçbir şey yoktu onda. Ya da belki vardı da ben görmek istemiyordum.
“Eee evet” dedim sonunda.Sesim düşündüğümden daha kısık çıkmıştı.Utanıyordum.Fazlasıyla, günler önce haksız bir nedenden ötürü etkinliğini mahvettiğim adam tam karşımdaydı.
Soysal Kara birkaç adım daha yaklaştı.
“Geçmiş olsun kızım.”

Kızım.

O kelimeyi duyduğum an içimde bir şey kıpırdadı.Bana kızım demişti.

Annemin yokluğunda, yıllarca o kelimeyi başkasından duymayı beklemiş miydim bilmiyordum. Belki de beklememiştim. Belki sadece annemin ölümünden sonra bütün insanlara karşı kapattığım bir kapının arkasında kalmıştı o kelime.
Sadece gülümseyebildim. Konuşamadım,sanki boğazım düğümlenmişti
Soysal Kaya başını hafifçe eğdiğinde;
“Baran seni bulduğundan beri hepimiz merak ettik. İyi olduğunu görünce rahatladım.”

Hepimiz.
Bakışlarım bir an bahçeye kaydı.
Az önce burada kimse yoktu ama şimdi Uzay,Ata ve o kız vardı.

Konuşuyorlardı,ortamda hafif bir müzik çalıyor, herkes kendi halinde eğleniyordu.

Ben gelmiştim.Ve birkaç saat içinde her şey değişmişti.
Üstelik sadece kendi geçmişimi değil, Baran'ın hayatını da beraberimde getirmiştim.
“Baba.”
Baran'ın sesiyle başımı çevirdim.
Bana değil, babasına bakıyordu.
Soysal Kaya bakışlarını benden çekip Baran'a baktı ve;
“Evet?”
“Lâl biraz dinlensin.”dedi Baran susturmak ister gibi, bunu neden dediğini anlamamıştım ama haklıydı galiba, hala yorgun ve kötü hissediyordum, resmen hayatım boyunca yaşadığım ve tek ailem olan adamın annemin katili olduğunu öğrenmiştim. Zordu.
“Tabii.” dedi ve geriye doğru çekildi Soysal Kara.

Baran yanıma geldiğinde gözlerimi ondan kaçırdım.
Az önce bana sarılmıştı.
Beni bulmuştu o depoda.
Beni kurtarmıştı orada.
Ben ise daha birkaç gün önce babasını annemin ölümünden sorumlu tutmuştum.
Üstelik bunu onun yüzüne söylemiştim.İçimde ağır bir şey oluşmuştu o an.
Baran yanıma geldiğinde elini omzuma koydu ve;
“İyi misin?”dediğinde başımı salladım ama iyi değildim. Yalnız kalmaya, ağlamaya ve düşünmeye ihtiyacım vardı. Fazlasıyla.
“İyiyim.”dedim yinede,
Yalan.
İyi değildim.
Ama nedenini ona söylemek istemiyordum.
Çünkü söylersem, ağzımdan çıkacak ilk şeyin 'özür dilerim' olacağından korkuyordum.
Baran'ın yüzüne baktım ama o kadar sakindi ki babasına kızgın değildi o etkinlik için,
benden de hesap sormuyordu.
Sanki günler önce söylediklerimi unutmuş gibiydi.
Oysa ben unutmamıştım.
Unutamıyordum.
“Baran…”dediğimde ellerim gibi sesim de titredi ama gizlemeye çalıştım. İşe yaramasa da.
“Efendim?”dediğinde bir an duraksadım.
“Ben…”
Devamını getiremedim, konuşamadım,Baran kaşlarını çattğında ise ellerim daha çok titremeye başlamıştı.“Ne oldu?”dedi ısrarlı bir ses tonu ile
“Hiç.”dediğimde kaşlarını kaldırdı ve “Hiç deyip öyle bakılmaz.”dediğinde başımı eğdim.Hep anlıyordu beni.
“Baban…”dediğimde Baran'ın yüzündeki ifade değişti.
“Ne olmuş babama?”diye sordu ama değişik çıkmıştı sesi, anlamıyordum onu ilk defa.
“Ben…ona karşı.."dediğimde
Cümle boğazımda düğümlendi.Konuşamadım yine.
Tam o sırada bahçenin diğer tarafından müzik sesi yükseldi.Uzay'lar tekrar gülmeye başlamıştı.
Ata Baran'a seslendi ve
“Baran! Hadi artık!”dediğinde
Baran arkasına baktı, sonra tekrar bana döndü ve kaşlarını kaldırıp küçük bir çocuk gibi
“Geliyor musun?”dedi onu kırmak istemiyordum ama kendimle bir süre baş başa kalmam gerekiyordu o yüzden sadece başımı iki yana salladım ve

“Sen git.”dediğimde yüzünde daha demin ki heyecan gitmişti ama yine de ısrar etti
“Emin misin?”dedi
“Evet.”dediğimde gözlerimi gözlerine değdirmiyordum.
Bir süre bana baktığını hissettim sonra başını sallayıp uzaklaştı benden.
Ben ise olduğum yerde kaldım müzik devam ediyordu ama artık bana çok uzaktan geliyordu.

Çünkü aklımda tek bir şey vardı.
Ben ne yapmıştım?
Baran'ın babasını suçlamıştım.

Onu, annemin ölümünün sebebi olmakla suçlamıştım üstelik hiçbir şeyi tam olarak bilmeden.
Yıllardır aradığım cevapları bulduğumu sanmıştım aptal gibi.
Ama şimdi…ya yanılıyorsam? gözlerimi kapattım bir süre,Baran'ın az önce bana söylediği cümle geldi aklıma.
“Suçlamadım çünkü haklıydın Lâl, az bile yaptın.”demişti bana, beni savunmuştu.
Ben onun babasını suçlarken bile beni savunmuştu.
Ve ben şimdi onun yüzüne bakıp hiçbir şey olmamış gibi davranıyordum.
Boğazım düğümlendi.
“Salak…” diye fısıldadım kendi kendime.
Gözlerim doldu etkinliği mahvetmiştim.Baran'ın gününü mahvetmiştim.
Belki de babasının yanında geçireceği güzel bir günü, yıllardır taşıdığım öfkeyle gölgelemiştim.
Hem de elimde kesin bir şey olmadan.
Başımı kaldırdığımda Baran'ı uzaktan gördüm.
Arkadaşlarının yanındaydı.
Gülüyordu.
Ama gözleri birkaç saniyede bir beni buluyordu.
Beni kontrol ediyordu içim daha da acıdı o an çünkü o hâlâ benim için endişeleniyordu.
Ben ise onun için hiçbir şey yapmıyordum.
Ayağa kalktım sonrasında,Baran'a doğru birkaç adım attım ama sonra durdum.

Henüz hazır değildim buna,
çünkü ona söyleyeceğim şey yalnızca 'özür dilerim' olmayacaktı.
Ben ondan özür dilemekle kalmayacaktım.
Ona, babası hakkında ne kadar büyük bir yanılgıya düşmüş olabileceğimi de anlatmak zorundaydım.

Ve bu kez kaçmayacaktım.
Yüzleşecektim,en azından kendim ile..

Az önce girdiğim kapıdan çıktım ama tamamen farklı duygularla.
Tamamen kendimi kapatmış ve hayattan soyutlanmış gibi hissediyordum.O kadar dalgın yürüyordum ki bacağımı merdivenin yanında ki masaya vurunca dudaklarımın arasından minik bir inilti döküldü.

Arkamdan gelen ayak sesleri ile kendimi toparladım ama yüzüm hala nemliydi.Büyük ihtimalle burnum da kızarmıştı.

Arkamı döndüğümde gelenin Seren olduğunu anladım. Baran'ların yanından ayrılmıştı.

"İyi misin?"diye sorduğunda gülümsedim ve "Sadece bacağımı çarptım ne olabilir ki,iyiyim"dedim gülümseyerek.

"Bacağından bahsetmiyorum Lâl."dedi ve derin bir nefes alıp verdiğinde yanıma geldi ve beni koltuğa oturttu, kendi de yanıma oturmuştu.

"Yaşadıkların kolay şeyler değil,yıllardır yanında yaşayan adam annenin sebebi olmuş.Bu çok ağır bir şey, hem de senin çabanı hiçe saymış resmen"dedi ama açık sözlülüğü canımı yakmıştı. Haklıydı da.

"Ay ben çok özür dilerim, Lâl gerçekten öyle demek istemedim"dedi ama ben sadece yüzüne bakıyordum, gözlerim dolmaya,boğazım yanmaya başlamıştı bile.

"Seren,ben.."diye cümleye gireceğim sırada Seren beni beklemeden kollarını bana sarmıştı. Kollarında Ezgi ve Melis'in sıcaklığı vardı,onları da özlemiştim.

Sırtımı sıvazlayıp "Ağla, dök içini, utanma" dedi sıcak bir ses tonuyla.

Dayanamayıp kendimi serbest bıraktım ve hıçkırıklarla ağlamaya başladım, belki de ilk defa tamamen içimi döktüm birine,ağlayarak
Seren'in kollarına kendimi bırakmıştım resmen. Ölüyordum sanki ama kimse duymuyordu sesimi, ne kadar hıçkırsam dahi duyulmazmışım gibi.

Bahçe kapısı açıldığında Seden'in kollarından çıkıp ellerimi yüzüme götürdüm ve gözlerimi sildim hiç hassas olmayarak.

En sonunda kapıya baktığımda isr gördüğüm kişi Uzay ve Ata'ydı ellerinde bir telefon vardı ve sadece bana bakıyorlardı.

Ne var? dercesine omuzlarımı kaldırıp indirdim ve en sonunda günlerdir belki de haftalardır duymak istediğim şeyi söyledi Ata...

"Melis ve Ezgi burada"dediğinde kaşlarımı havaya kaldırdım ve ağzımı sonuna kadar açarak onlara baktım.

Ne demek buradalardı?
İkisi de mi?

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

214okunma 30beğeni 12yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…