Bölümler 23Şu an: 8.bölüm/Kum havuzu
- 1 1.bölüm/Yalnız1.897 kelime
- 2 2.bölüm/Av2.457 kelime
- 3 3.bölüm/Bilinmeyen Kollar1.573 kelime
- 4 4.bölüm/Manolya2.669 kelime
- 5 5.bölüm/Kolye2.637 kelime
- 6 6.bölüm/Sigara1.898 kelime
- 7 7.bölüm/Dost2.519 kelime
- 8 8.bölüm/Kum havuzu2.809 kelime · Okuduğun bölüm
- 9 9.bölüm/Depo4.337 kelime
- 10 10.bölüm/"Ben sana güvenmiştim!"1.741 kelime
- 11 11.Bölüm/Dayan1.822 kelime
- 12 12.bölüm/Gerçekler852 kelime
- 13 13.Bölüm/"Kızım"977 kelime
- 14 14.Bölüm/"Biraz daha kal"4.211 kelime
- 15 15.Bölüm/Bir adım daha1.906 kelime
- 16 16.Bölüm-Kalmak İstediğim Yer2.998 kelime
- 17 17.Bölüm/Gölgen Hep Benimleydi3.280 kelime
- 18 18.Bölüm/Bir sesin içinde kaybolmak3.711 kelime
- 19 19.Bölüm-Bulduğumda3.353 kelime
- 20 20.Bölüm/Gözlerim Yanılmazdı2.050 kelime
- 21 21.Bölüm-Bir Ömrün Hesabı2.016 kelime
- 22 22.Bölüm/Bir Babanın Gölgesi3.495 kelime
- 23 23.Bölüm/Biraz Huzur5.723 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
"O günlerin kıymetini bilememiştik çünkü çocukken hiçbir şeyin biteceğine inanmazdık"
8. Bölüm — Kum Havuzu
20.05.2009
Güneş, sitelerinin karşısındaki küçük parkın üzerine bütün sıcaklığıyla yayılmıştı. Salıncakların zincirleri her hareketlerinde ince ince ses çıkarıyor, kaydırağın başında bekleyen çocukların neşeli bağırışları parkın sessizliğini bölüyordu. Birkaç adım ötede, ağaçların gölgesine kurulmuş kum havuzunda ise üç küçük kız, dünyanın en önemli işini yapıyordu.
Kumdan ev inşa etmek.
Daha doğrusu, Ezgi'nin deyimiyle, gelecekte içinde yaşayacakları muhteşem sarayı yapmak.
“Melis! Kumları oraya dökme, orası mutfağımız olacak!” diye çıkıştı Ezgi, küçük elleriyle kumdan yaptığı duvarı düzeltirken.
Melis, kıvırcık saçlarını yüzünden uzaklaştırıp ona baktı.
“Eee? Mutfağa da kum lazım.”
“Ne alakası var?”
“Olmazsa yemek yapamayız.”
Ezgi birkaç saniye düşündü. Sonra elindeki küçük plastik küreği kumların üzerine bıraktı.
“Tamam ama o zaman sen aşçı olamazsın.”
Melis'in ağzı şaşkınlıkla açıldı.
“Niye?”
“Çünkü sen her şeyi mahvediyorsun!”
Lâl, ikisinin tartışmasını başından beri sessizce izliyordu. Henüz beş yaşındaydı ve elindeki küçük kırmızı kovayı neredeyse kendi kadar önemli bir eşya gibi taşıyordu. Kum havuzunun bir köşesine oturmuş, kaşlarını çatmıştı. Önce Ezgi'ye, sonra Melis'e baktı.
İkisi de onu unutmuş gibiydi.
Daha kötüsü, kendi aralarında kurdukları sarayda Lâl'e hiçbir görev vermemişlerdi.
Oysa kovayı getiren oydu!
Küçük kaşları biraz daha çatıldı.
Melis, bütün bu olanlardan habersiz, oturduğu yerden doğruldu. Kıvırcık saçları omuzlarına dökülürken Ezgi'nin yanına sokuldu ve başını onun omzuna yasladı.
“Ezgi, yoruldum ben.”
“Eee?”
“Biraz böyle duracağım.”
“Tamam ama saçların yüzüme geliyor.”
“Sen de biraz kafanı çek.”
“Melis!”
İkisi yeniden tartışmaya başladığında Lâl'in yüzündeki ifade iyice asıldı. Dudaklarını öne doğru uzattı, küçük ellerini dizlerinin üzerine koydu ve onları birkaç saniye boyunca öylece izledi.
Sonra aklına harika bir fikir geldi.
En azından kendi açısından harikaydı.
Elini yavaşça kumların içine daldırdı. Parmaklarını kapatıp bir avuç kum aldı. Başını hafifçe yana eğerek arkadaşlarına baktı. İkisinin de kendisiyle ilgilenmediğinden emin olduktan sonra elini geriye çekti.
Ve bütün gücüyle kumları üzerlerine fırlattı.
Bir saniyelik sessizlik oldu.
Ardından...
“AAAAAA!”
Ezgi'nin çığlığı parkın diğer ucuna kadar ulaştı.
“LÂL! GÖZÜME KUM KAÇTI!”
Melis de iki eliyle yüzünü kapatmış, kıvırcık saçlarını sağa sola savurarak bağırıyordu.
“SAÇIMA DA GELDİ! LÂL, SEN NE YAPTIN?!”
Lâl önce ikisine baktı.
Sonra yüzlerindeki şaşkın ifadeye.
Ardından ağzını kocaman açarak gülmeye başladı. Ön iki dişi henüz çıkmadığı için gülüşü daha da komik görünüyordu. Küçük bedeni kahkahalarıyla sarsılırken ellerini karnına götürdü.
“Çok komiksiniz!” diye bağırdı aralarında.
Ezgi, gözlerinin kenarındaki kumları silerken ona öyle bir baktı ki Lâl'in kahkahası bir anlığına kesildi.
“Melis,” dedi Ezgi, sesini gereğinden fazla sakin tutarak.
Melis burnunu çekti.
“Ne?”
“Bence onu yakalamamız gerekiyor.”
Lâl'in gözleri büyüdü.
“Hayır!”
“Evet!”
Ezgi ayağa kalktı. Melis de hemen onun peşinden doğruldu. İki küçük kız, kum havuzunun ortasında kahkahalar atarak kaçmaya başlayan Lâl'in peşine düştüler.
Lâl, kumların üzerinde koşarken küçük ayakları her adımında kuma gömülüyordu. Bir yandan gülüyor, diğer yandan arkasına bakarak onları kontrol ediyordu.
“Yakalayamazsınız ki!”
“Gel buraya, seni küçük cadı!” diye bağırdı Melis.
“Ben cadı değilim!”
“Öylesin!”
“Değilim!”
Lâl arkasına bakmaya çalışırken ayağı kuma takıldı. Dengesini kaybedip yumuşak zemine oturduğu anda Ezgi ve Melis de yanına ulaştı. Üçü birden kumların üzerine yuvarlandılar.
Ezgi, Lâl'in yanına uzanıp kollarını onun etrafına doladı. Melis de ikisinin üzerine kapanınca bir süre kimsenin nerede başlayıp nerede bittiğini anlamak mümkün olmadı.
Kumlar havaya kalkıyor, küçük kahkahalar birbirine karışıyordu.
“Çekil üstümden!” diye güldü Lâl.
“Önce özür dile!” dedi Ezgi.
“Dilemem!”
“Öyleyse kalkamazsın!”
Melis başını kaldırıp Lâl'e baktı.
“Bir daha yapacak mısın?”
Lâl birkaç saniye düşündü.
“Belki.”
“LÂL!”
Üçü yeniden kahkahalara boğuldu.
Bir süre sonra Ezgi ve Melis yan yana otururken Lâl de aralarından sıyrılıp doğruldu. Elbisesinin üzerindeki kumları silkeledi, sonra iki arkadaşının arasına geçmek için küçük adımlarla yaklaştı.
Bir süre hiçbir şey söylemeden onları izledi.
Ezgi, kumdan sarayın duvarlarını yeniden yapmaya çalışıyordu. Melis ise kıvırcık saçlarının arasına kaçan kumları çıkarmakla uğraşıyordu.
Lâl, ikisinin arasına baktı.
Sonra başını hafifçe yana eğdi.
“Ben de bir şey sorabilir miyim?”
Ezgi başını kaldırdı.
“Ne?”
Lâl, ayaklarının ucuna bakarak parmaklarını birbirine doladı.
“Ben de... başımı omzunuza koyabilir miyim?”
Sesi o kadar kısık çıkmıştı ki Melis önce yanlış duyduğunu sandı.
“Ne dedin sen?”
Lâl başını kaldırmadan tekrar etti.
“Başımı omzuna koyabilir miyim?”
Melis'in yüzündeki ifade bir anda değişti. Az önceki şakacı hâli kayboldu, yerine sıcacık bir gülümseme geldi. Kolunu iki yana açıp Lâl'e baktı.
“Tabii ki, şapşal! İstediğin zaman koyabilirsin o kocaman kafanı.”
Lâl'in yüzü aydınlandı.
Hemen Melis'in yanına sokulup başını omzuna yerleştirdi. Rahat bir pozisyon bulmak için biraz kıpırdandıktan sonra gözlerini kapattı. Sanki az önce bütün parkı birbirine katmamış gibi, dünyanın en huzurlu çocuğuna dönüşmüştü.
Ezgi onları izleyip güldü.
“Birazdan benim omzuma da koymak isteyecek.”
Lâl, başını Melis'in omzundan kaldırmadan cevap verdi.
“Senin omzun sert.”
Ezgi'nin ağzı açık kaldı.
“NE DEMEK SERT?!”
Melis kahkahayı bastı.
Lâl de başını kaldırıp ona baktı. Sonra birden Melis'in kıvırcık saçlarına uzandı. Küçük parmaklarını lülelerin arasından geçirmeye çalıştı ama saçlar parmaklarına dolandı.
“Bir dakika...” diye mırıldandı.
Melis başını çevirdi.
“Ne yapıyorsun sen?”
“Saçın parmağıma takıldı.”
“E, çıkar.”
“Çıkmıyor.”
Melis'in gözleri büyüdü.
“LÂL, SAÇIMI ÇEKME!”
“Çekmiyorum ki!”
“ÇEKİYORSUN!”
Ezgi onları izlerken gülmekten iki büklüm olmuştu.
O gün kumdan saraylarını tamamlayamadılar. Mutfağı kimin yapacağı konusunda da anlaşamadılar. Hatta eve dönme vakitleri geldiğinde Melis'in saçından kum çıkarmaları bile gerekti.
Ama üçü de o günün sonunda birbirlerinin yanından ayrılmak istemedi.
Çünkü bazı dostluklar, daha küçücükken başlardı.
Bir avuç kumla, paylaşılmayan bir kovayla, omzuna başını koymak için sorulan utangaç bir soruyla...
Ve insan büyüdüğünde bile o küçük anların sıcaklığını içinde taşımaya devam ederdi.
---
Günümüz
“Sen ciddi misin?!”
Sesim beklediğimden çok daha yüksek çıkmıştı.
Baran, karşımda duran hâlimi görünce önce kaşlarını kaldırdı. Ardından dudaklarının kenarında hafif bir gülümseme belirdi.
“Tabii ki ciddiyim, Lâl.”
Bir adım daha yaklaştım.
“Ezgi ve Melis gerçekten beni mi arıyor?”
“Hayır, Lâl. Sokaklara başka birinin fotoğrafını asmışlar, senin adını da yanlışlıkla yazmışlar.”
Bana öyle bir baktı ki bir an ciddiyetini korumaya çalıştığını düşündüm. Sonra yüzündeki gülümseme biraz daha belirginleşti.
“Evet, seni arıyorlar.”
Dudaklarım aralandı ama bir süre tek kelime edemedim.
Beni arıyorlardı.
Her yerde fotoğraflarım vardı. Baran'ın anlattığına göre sokaklara, çeşitli yerlere, belki de benim hiç uğramadığım mahallelere kadar fotoğraflarımı asmışlardı. Altına da adımı yazmışlardı.
Arkadaşımız Lâl Karen Aksoy.
Gözlerim yeniden doldu.
Bu kez üzüntüden değildi.
Yıllardır içimde biriktirdiğim özlem, onların beni unutmadığını öğrenmekle birlikte öyle bir yerden sızmıştı ki kendimi toparlayamıyordum. Gözlerimin arkasında biriken yaşları geri göndermeye çalıştım ama nafileydi.
Ezgi...
Melis...
İsimlerini içimden geçirdiğim anda çocukluğumuzdan görüntüler beliriyordu zihnimde. Kum havuzumuz, paylaştığımız oyuncaklar, birbirimize küsüp beş dakika sonra hiçbir şey olmamış gibi yeniden oynamaya başlamamız...
Ve omzuna başımı koymak için izin istediğim o gün.
O zamanlar dünyanın ne kadar büyük, hayatın ne kadar uzun olduğunu bilmiyorduk. Birbirimizin yanında olduğumuz sürece her şeyin yoluna gireceğini sanıyorduk.
Büyümek, bazı şeylerin sandığımız kadar kolay olmadığını öğrenmekti belki de.
Ama onları özlemek hiç değişmemişti.
Onlar benim için yalnızca arkadaş değildi. Birlikte büyüdüğüm, en savunmasız hâllerimi gördükleri hâlde yanımda kalmış insanlardı. Birbirimizin çocukluğuna tanıklık etmiştik. Benim kendimden bile sakladığım taraflarımı onlar biliyordu.
Onlar benim kardeşimdi.
Ve şimdi, bütün bu zamanın ardından, beni hâlâ arıyorlardı.
Boğazımdaki düğümü yutkunarak bastırdım.
“Baran...”
Sesim titredi.
Bana baktı.
“Biliyorum, kabul etmeyeceksin ama...” Derin bir nefes aldım. “Onları arasam olur mu?”
Baran'ın yüzündeki gülümseme yavaşça silindi. Bakışları bir süre yüzümde kaldı.
“Lâl—”
“Lütfen.” Sözünü kesmemek için kendimi zor tutuyordum. “Sadece seslerini duymak istiyorum. Birkaç dakika bile yeter. Onlara bir şey anlatmayacağım, merak etme. Sadece iyi olduklarını duyayım.”
Bir an durup ellerimi birbirine kenetledim.
“Zaten daha kaç gün burada kalacağım ki?”
Baran sesli bir nefes verdi. Başını hafifçe yana eğerek bana baktı. Yüzündeki ifadeden, kafasının içinde uzun bir tartışma yürüttüğünü anlayabiliyordum.
Muhtemelen bir yandan isteğimi değerlendiriyor, diğer yandan bunun ne gibi sonuçlar doğurabileceğini düşünüyordu.
Bir cevap vermesini beklerken kalbim hızla atmaya başladı.
“Tamam,” dedi sonunda.
Gözlerim büyüdü.
“Gerçekten mi?”
“Evet, gerçekten. Ama iki şartım var.”
Başımı defalarca salladım.
“Tamam! Ne istersen!”
Baran kaşlarını kaldırdı.
“Daha ne istediğimi duymadın.”
“Fark etmez, söyle!”
Bu kez gülümsemesini saklamaya çalışmadı.
“Birincisi, sen konuşmayacaksın. Telefonu ben açacağım, gerekirse ben konuşacağım. İkincisi, burada kalma süren düşündüğün kadar kısa olmayabilir. Kolyeni bulana ve o adamların kim olduğunu öğrenene kadar burada kalacaksın.”
Mutluluğumun yüzüme nasıl yansıdığını hissetmemek mümkün değildi.
“Tamam, tamam, tamam!”
Baran başını iki yana salladı.
“Bir kere söylemen yeterliydi.”
“Duyduğumdan emin olmak istedim.”
“Üç kere söyleyince mi emin oldun?”
“Evet.”
Dudaklarının kenarı yeniden kıvrıldı. Ben de kendimi tutamayıp güldüm.
Uzun zamandır ilk kez, bir şeylerin yoluna girebileceğine gerçekten inanmıştım. Belki yalnızca birkaç dakikalığına, belki de bir telefon konuşması boyunca... Ama o an bunun benim için ne kadar büyük bir şey olduğunu anlatabilecek kelime bulamıyordum.
Mutluluğun insanı nasıl cesaretlendirdiğini de unutmuşum.
Hiç düşünmeden bir adım attım ve Baran'a sarıldım.
Kollarımı beline doladığımda onun da bir anlığına hareketsiz kaldığını hissettim. Tıpkı biraz önce bana sarıldığında benim yaşadığım şaşkınlık gibi, o da ne yapacağını bilememişti.
Yüzümü omzuna yakın bir yere yasladım.
“Teşekkür ederim,” diye mırıldandım.
Birkaç saniye boyunca kıpırdamadık.
Sonra yaptığım şeyi fark ettim.
Bir anda geri çekildim. Yüzümde istemsiz bir gülümseme vardı ama ne diyeceğimi bilemiyordum.
“Şey...” dedim, boğazımı temizleyerek. “Kusura bakma. Biraz heyecanlandım.”
Baran bana baktı.
“Fark ettim.”
“Dalga geçme.”
“Geçmiyorum.”
“Yüzünden öyle anlaşılıyor.”
Bu kez gerçekten güldü.
Öyle kısa, yalnızca nezaketen çıkarılmış bir ses değildi. Göğsünden yükselen, yüzündeki bütün ciddiyeti bir anlığına dağıtan gerçek bir kahkahaydı.
Ben de ona bakakaldım.
Baran'ın güldüğünü daha önce görmüştüm belki ama böyle değildi. Sanki o birkaç saniyeliğine, omuzlarında taşıdığı bütün yükleri bir kenara bırakmıştı.
Sonra bakışlarımız karşılaştı.
İkimiz de aynı anda sustuk.
Aramızda tuhaf bir sessizlik oluştu ama bu kez beni rahatsız etmedi. Ne söylemem gerektiğini düşünmeden, o anın içinde kalabildim.
Derken midemden gelen ses bütün havayı bozdu.
Gözlerimi kapattım.
Harika, Lâl. Gerçekten harika.
Baran'ın yüzündeki gülümseme yeniden ortaya çıktı.
“Acıktın mı?”
“Hayır,” dedim hemen. “Midem kendi kendine konuşuyor.”
“Öyle mi?”
“Evet.”
“İlginç.”
“Baran.”
“Lâl.”
Birbirimize baktık.
Sonra ikimiz de güldük.
“Uzay'ın tostunu yiyelim mi?” diye sordum. “Sabah doğru düzgün bir şey yiyemedim zaten.”
Baran başını sallayarak ayağa kalktı.
“Tamam, yiyelim. Hadi.”
Kapıya yöneldiğinde benden önce davranıp kapıyı açtı. Küçük bir hareketti ama nedense yüzümdeki gülümsemeyi korumama yetti.
“Teşekkür ederim,” dedim bu kez daha sessizce.
Baran başını hafifçe eğdi.
“Bu sefer de mi?”
“Ne var? Teşekkür etmek yasak mı?”
“Hayır. Sadece bugün biraz fazla teşekkür ediyorsun.”
“Belki de bugün biraz fazla iyilik yapıyorsundur.”
Cevap vermedi.
Ama kapıdan geçerken yüzündeki o belli belirsiz gülümsemeyi gördüm.
Koridora çıktığımızda evin içinden yükselen sesler çoktan bizi karşılamıştı. Birinin itiraz ettiği, diğerinin kendini savunduğu, araya başka birinin kahkahasının karıştığı bir kargaşa vardı.
Baran gözlerini kapatıp derin bir nefes aldı.
“Ne yapıyor bunlar yine?”
Merakla salona doğru ilerledim.
“Ya oğlum, benim kumandam o!”
Ata'nın sesiydi.
Ardından Uzay'ın itirazı geldi.
“Ya anlamıyor musun sen kardeşim? Benim diyorum!”
Salona girdiğimizde manzara karşısında olduğum yerde kaldım.
Uzay, koltuğun üzerine bağdaş kurmuş, elindeki PlayStation kumandasını göğsüne bastırmıştı. Ata ise ayakta durmuş, kumandayı ondan almaya çalışıyordu.
İkisi de birbirlerine öyle ciddi bakıyordu ki sanki ortada dünyanın geleceğini belirleyecek bir mesele vardı.
Bir an gözlerimi kırpıştırdım.
Hani bunlar olgun adamlardı?
Hani insanın başına bir şey geldiğinde güvenebileceği, aklı başında insanlardı?
Ata, Uzay'ın elindeki kumandaya yeniden uzandı.
“Ver şunu!”
“Hayır!”
“Uzay, o benim kumandam!”
“Üzerinde adın mı yazıyor?”
“Ben aldım!”
“E, ben de şu an tutuyorum.”
Ata'nın ağzı açık kaldı.
“Seninle konuşmak gerçekten duvara konuşmak gibi!”
Uzay gayet rahat bir şekilde arkasına yaslandı.
“Duvar en azından dinliyor.”
Ben dudaklarımı birbirine bastırarak gülmemeye çalışıyordum.
Başaramadım.
Tam kahkaha atacaktım ki Baran'ın sesi salonda yankılandı.
“Uzay.”
İkisi de aynı anda durdu.
Baran kapının yanında durmuş, elini beline koymuştu. Yüzünde, bu manzarayı daha önce defalarca görmüş bir adamın sabrı vardı.
“Elindeki benim kumandam.”
Uzay önce elindeki kumandaya, sonra Baran'a baktı.
Bir süre sessiz kaldı.
Ardından yüzünü buruşturup kumandayı havaya kaldırdı.
“İyi be! Alın ne yaparsanız yapın kumandanızı!”
Kumandayı Baran'a doğru uzatıp kendini tekli koltuğa bıraktı. Telefonunu cebinden çıkararak ekrana dokunmaya başladı. Dudaklarını öyle bir büzmüştü ki yüzüne bakınca kahkahamı tutmak için kendimi zorlamam gerekti.
“Trip mi attı o?” diye sordum, önümde duran iki adama bakarak.
Ata hiç tereddüt etmeden başını salladı.
“Evet.”
Baran da başını aşağı yukarı hareket ettirdi.
“Her zaman yapar.”
“DUYUYORUM!” diye bağırdı Uzay, gözlerini telefonundan ayırmadan.
“Duyman için söyledim zaten,” diye karşılık verdi Baran.
Uzay başını kaldırıp ona baktı.
“Abi, insan bir kere de kardeşini savunur.”
“Sen benim kumandamı almışsın.”
“E, kardeşlik de mi kalmadı?”
Ata kahkahayı bastı.
“Bunu söyleyen adam az önce benim kumandamı vermemek için beni koltuktan aşağı itiyordu.”
“İftira!”
“Gözümle gördüm!”
“Gözlerin yanlış görmüş.”
“Uzay!”
“ATA!”
İkisi yeniden tartışmaya başlayınca Baran elindeki kumandayı sehpanın üzerine bıraktı. Ardından hiçbir şey olmamış gibi ikili kanepelerden birine oturdu.
Ata da bir süre sonra söylenerek yanına yerleşti.
Uzay ise telefonunu elinden bırakmadan tekli koltukta oturmaya devam ediyordu. Arada bir göz ucuyla kumandaya bakıyor, sonra da kimsenin kendisiyle ilgilenmediğini görünce daha da somurtuyordu.
Ben, bu manzarayı izlerken gülümsememe engel olamadım.
“Bunlar gerçekten hep böyle mi?”
Baran başını bana çevirdi.
“Ne yazık ki.”
“Peki, nasıl dayanıyorsun?”
“İnsan zamanla alışıyor.”
Ata hemen araya girdi.
“Yalan söylüyor. En çok o sinirleniyor.”
Baran ona döndü.
“Ata.”
“Ne var? Gerçekleri konuşuyoruz.”
Uzay da telefonunu bırakıp başını kaldırdı.
“Ben de diyorum ki bu evde bana değer veren bir kişi bile yok.”
Ata hiç düşünmeden cevap verdi.
“Var. Kendin.”
Uzay bir süre ona baktı.
Sonra başını salladı.
“Biliyor musunuz, bazen gerçekten yalnız kalmak istiyorum.”
“İki dakika önce kumanda için kavga ediyordun,” dedim.
Uzay bana döndü.
“Lâl, sen bu konuya karışma. Bizim aramızda çok ciddi meseleler var.”
“Anladım. Kumanda meselesi.”
“Kesinlikle.”
Gülerek başımı salladım.
“Peki, çok önemli beyefendi.”
Uzay memnuniyetle arkasına yaslandı.
“En azından beni anlayan biri çıktı.”
Baran sehpanın üzerindeki kumandayı alıp Uzay'a doğru uzattı.
“Al.”
Uzay'ın yüzü bir anda aydınlandı.
“Gerçekten mi?”
“Evet. Ama Ata'yla düzgün oynayacaksınız. Bir daha kavga ederseniz ikinizi de dışarı gönderirim.”
Uzay kumandayı hemen kaptı.
“Tamam, abi. Söz.”
Ata gözlerini devirdi.
“Beş dakikaya kalmaz yine başlar.”
“Başlamam.”
“Başlarsın.”
“Başlamam dedim!”
Baran ikisine de son bir kez baktıktan sonra başını iki yana salladı. Ardından kanepenin arkasına yaslanıp rahat bir pozisyon aldı.
Ben de karşılarındaki koltuğa oturdum.
Birkaç dakika içinde tartışma unutulmuş, oyun başlamıştı. Ata ekrandaki karakterini yönetirken Uzay durmadan talimat veriyor, sonra da kendi söylediğinin tam tersini yapıyordu.
“Sağa git!”
“Gidiyorum zaten!”
“Diğer sağa!”
“Benim iki tane mi sağım var, kardeşim?!”
“UZAY, DÜŞECEKSİN!”
Ekrandaki karakter boşluğa düşünce Ata ellerini başına götürdü.
“Ya sabır!”
Uzay ise kahkahalar atıyordu.
“Gördün mü? Stratejik bir hamleydi.”
“Senin stratejini de kendini de...”
“Ne dedin? Duymadım.”
“Bir şey demedim.”
“Öyleyse devam edelim.”
Onları izlerken kendi kendime gülümsedim.
Bir insanın yanında rahatça saçmalayabilmesi, onunla kendini güvende hissetmesinin bir yolu muydu acaba? Çünkü bu ikisi, birbirlerine laf yetiştirmekten başka hiçbir şey yapmıyor gibi görünseler de aralarındaki samimiyet saklanamayacak kadar belirgindi.
Baran da onları izliyordu.
Yüzünde hafif bir tebessüm vardı. Arada bir oyuna dair yorum yapıyor, Uzay'ın yanlış hamlelerine itiraz ediyor, Ata'nın abartılı tepkilerine başını sallıyordu.
Bir an gözlerim onun üzerinde kaldı.
Az önce odada bana sarılan adamla şimdi karşımdaki kanepede oturan adam aynı kişiydi. Birkaç dakika önce gözlerimin içine bakıp Ezgi ve Melis'i bulmama yardım edeceğini söylemişti. Şimdi ise arkadaşlarının çocukça tartışmalarını izleyen, arada bir onlara laf yetiştiren sıradan bir adam gibi görünüyordu.
Belki de Baran'ı tanımak sandığım kadar kolay olmayacaktı.
Belki onun da kimseye göstermediği tarafları vardı.
Bu düşünceyi zihnimden uzaklaştırıp yeniden oyuna döndüm.
Ata, Uzay'ın karakterini yanlışlıkla uçurumdan aşağı düşürdüğünü iddia ediyordu. Uzay ise bunun oyunun bir parçası olduğunu savunuyordu.
“Bence kumandayı bir daha değiştirmelisiniz,” dedim.
İkisi aynı anda bana döndü.
“Hayır!” diye bağırdı Ata.
Uzay ise gülümseyerek başını salladı.
“Bak, Lâl bile benim tarafımda.”
“Ben senin tarafında değilim. Sadece ikinizin de kumandayı hak etmediğini düşünüyorum.”
Baran kahkaha attı.
Ata bana dönüp eliyle Uzay'ı işaret etti.
“Gördün mü? Bizi aynı kefeye koydu.”
“Çünkü ikiniz de aynısınız,” dedim.
“Ben daha iyiyim,” dedi Ata.
“Ben daha zekiyim,” diye karşılık verdi Uzay.
“Ben daha yakışıklıyım,” diye ekledi Ata.
Uzay elindeki kumandayı bıraktı.
“Tamam, şimdi yalan söylemeye başladın.”
Salondaki kahkahalar birbirine karıştı.
Ben de onlara katıldım.
Gerçekten güldüm.
Kendimi zorlayarak değil, iyi görünmek için değil, kimseyi meraklandırmamak için hiç değil...
Yalnızca güldüm.
Belki de uzun zamandır ihtiyacım olan şey buydu. Birkaç dakikalığına geçmişimi düşünmemek, başıma gelenleri unutmak, yaralarımın acısını ve peşimdeki insanların kim olduğunu bir kenara bırakmak.
Sadece orada olmak.
Bir koltuğun üzerinde oturmak, insanların saçma tartışmalarını izlemek ve kendimi hayatın içinde yeniden bir yere aitmiş gibi hissetmek.
Gülüşüm yavaşça dinerken başımı arkaya yasladım.
Ezgi ve Melis beni arıyordu.
Belki bir gün bu salonda onlarla da oturabilirdim. Uzay'la Ata'nın tartışmalarına güler, Ezgi'nin her şeye mantıklı bir açıklama getirmeye çalışmasını izler, Melis'in saçlarıyla oynarken söylediklerine karşılık verirdim.
Belki bir gün, her şey biraz olsun yoluna girerdi.
O zamana kadar sabretmem gerekiyordu.
Baran'ın sesi düşüncelerimi böldü.
“Ne düşünüyorsun?”
Başımı ona çevirdim.
“Hiç.”
“Hiç düşünürken gülümsüyor musun?”
Bir an duraksadım.
Sonra omuzlarımı silktim.
“Belki de ilk defa şu evde normal insanların bulunduğunu düşünüyorum.”
Baran kaşlarını kaldırdı.
“Normal insanlar mı?”
Gözlerim, kumanda yüzünden yeniden tartışmaya başlayan Ata ve Uzay'a kaydı.
“Evet. Gerçi bu ikisi için aynı şeyi söyleyemem.”
Baran güldü.
Ben de onunla birlikte güldüm.
Ve o an, bütün sorunlarıma rağmen, içimde uzun zamandır hissetmediğim bir şeyin filizlendiğini fark ettim.
Huzur değildi belki.
Henüz değildi.
Ama huzura benzeyen küçük bir başlangıçtı.
Bazen insanın yeniden ayağa kalkabilmesi için büyük mucizelere ihtiyacı olmazdı.
Bazen bir telefon görüşmesi ihtimali, çocukluktan kalan iki dostun adı ve kumanda yüzünden kavga eden iki adam bile yeterdi.
O gün, kum havuzunda başlayan dostluğumu hatırladım.
Ve ilk kez, geçmişimde bıraktığım bazı güzel şeylerin beni bekliyor olabileceğine inanmak istedim.
Bölüm etkileşimi
