Manolya kitap kapağı

1. bölüm / 23

1.bölüm/Yalnız

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 23Şu an: 1.bölüm/Yalnız

"Bir kadının suskunluğunda kaç mevsim saklıydı?
benimkinde dokuz yılın kışı vardı"

1.Bölüm-Yalnız
Kendini Başka İnsanlara Adayanlara

Pıt, pıt, pıt…

Her dört saniyede bir aynı ses yankılanıyordu odanın içinde. Uyku ile uyanıklık arasındaki o belirsiz çizgide, bilincimin derinliklerinden yükselen bu sese daha fazla tahammül edemeyerek gözlerimi araladım. İlk başta nerede olduğumu anlamlandıramadım. Tavandaki beyaz ışık gözlerimi rahatsız ediyor, burnuma dolan keskin hastane kokusu başımı ağrıtıyordu. Birkaç saniye boyunca kıpırdamadan tavana baktım. Sonra başımı hafifçe çevirdiğimde, yatağın yanındaki serum askısını gördüm.

Yine hastanedeydim.

Ve o sinir bozucu sesin nereden geldiğini de artık biliyordum.

Serumun damlaları, sanki zamanın geçişini yüzüme vurmak istercesine düzenli aralıklarla düşüyordu. Bir zamanlar hastanelerden korkardım. Annem, küçükken bir yerim acıdığında beni doktora götürür, iğne yapılacaksa elimi sımsıkı tutardı. Ben de canım yanmasın diye başımı omzuna gömerdim. Şimdi ise ne elimden tutan biri vardı ne de başımı yaslayabileceğim bir omuz.

Büyümek böyle bir şey miydi gerçekten?

İnsanın korkularına alışması mıydı, yoksa yanında korktuğunu söyleyebileceği kimsenin kalmaması mı?

Serum sesinden nefret etmeye başlamıştım artık. Belki de mesele ses değildi. Her uyandığımda hâlâ hayatta olduğumu, ama hayat dediğim şeyin içinden her geçen gün biraz daha eksildiğimi hatırlatıyordu bana.

Yavaşça başımı yastıktan kaldırdım. Şakaklarım zonkluyor, bedenim sanki üzerime birkaç beden büyük bir yük bırakılmış gibi ağırlaşıyordu. Kolumdaki bandı ve damarıma uzanan ince hortumu görünce dudaklarımı birbirine bastırdım.

Yine mi?

Derin bir nefes alıp yatağın içinde doğrulmaya çalıştım. Başım döndü. Bir anlığına odadaki her şey bulanıklaştı, sonra görüntüler yeniden yerine oturdu. Buna rağmen durmadım. Sağ elimle serumun ucuna uzandığım sırada bileğimin üzerinden başka bir el geçti ve hareketimi engelledi.

"Napıyosun kızım sen?"

Başımı çevirdiğimde Mesut Abi'yle göz göze geldim.

Ne zamandır oradaydı, bilmiyordum. Koltuğa oturmuş, dirseklerini dizlerine dayamıştı. Üzerindeki gömlek kırışmış, yüzüne yorgun bir ifade yerleşmişti. Kaşlarının arasındaki çizgi her zamankinden daha derindi. Bana bakarken gözlerinde yalnızca kızgınlık yoktu. Korku da vardı. Bunu görmek, nedense, kızgınlığından daha çok canımı sıkıyordu.

"Bir şey yapmıyorum," dedim, elimi serumdan çekerek. "Çıkaracaktım sadece."

"Çıkaracaktın sadece..." diye tekrarladı söylediklerimi. Ardından başını iki yana sallayarak arkasına yaslandı. "Yine bulduk seni ara sokaklarda. Ne istiyorsun sen, Lâl? Neler yapıyorsun? Kendine hiç bakıyor musun?"

Bakıyordum.

Hem de her gün.

Aynaya her baktığımda yüzümün biraz daha solduğunu, gözlerimin altındaki morlukların koyulaştığını görüyordum. Eskiden omuzlarıma dökülen saçlarımın telleri tarakta kalıyor, merdivenleri çıkarken nefesim kesiliyor, bazen en basit hareketleri yaparken bile bedenim bana ait değilmiş gibi hissediyordum.

Ama bunların hiçbirini ona söylemeyecektim.

Çünkü söylersem haklı olacaktı.

Ve ben, yıllardır uğruna yaşadığım şeyin beni yavaş yavaş tükettiğini kabul etmeye hazır değildim.

"Abi, tamam. İyiyim ben." Dudaklarımın kenarlarını yukarı kaldırarak ona yalandan bir gülümseme sundum. "Alıştı artık bünye. Sen rahat olsana ya."

Mesut Abi'nin yüzündeki ifade değişmedi.

"Bana o sahte gülüşlerinden birini daha yapma, Lâl."

Gülümsemem yüzümde dondu.

"Ne?"

"Beni kandırabileceğini mi sanıyorsun? Seni kaç yıldır tanıyorum ben?"

Bakışlarımı ondan kaçırıp pencereye çevirdim. Camın ötesinde gri bir gökyüzü vardı. Hava ne tam aydınlıktı ne de karanlık. Bulutlar birbirine karışmış, güneş kendini göstermeye bile tenezzül etmemişti. Dışarıdaki dünya kendi hâlinde yaşamaya devam ediyordu. İnsanlar işe yetişiyor, anneler çocuklarının ellerinden tutuyor, birileri sevdiklerine günaydın mesajları atıyordu.

Ben ise hastane yatağında oturmuş, bir kez daha hayatta kalmış olmama üzülmemek için kendimle mücadele ediyordum.

Sahi, ne yapıyordum ben?

On altı yaşımdan beri annemin katillerini bulmaya ant içerek devam ettirmiştim hayatımı. O gece çocukluğumun son kırıntıları da elimden alınmıştı. Bir sabah uyanıp annemin artık geri dönmeyeceğini anlamakla başlamıştı her şey. Ardından sorular gelmişti. Cevapsız sorular, kapalı kapılar, yarım bırakılan konuşmalar ve herkesin benden sakladığına inandığım gerçekler...

İnsanlar zamanla acının hafifleyeceğini söylerdi.

Yalan.

Acı hafiflemiyordu. Sadece insan, onunla yaşamayı öğreniyordu. Bazen hiç beklemediğin bir anda bir koku, bir ses, bir yabancının annesine sarılışı bütün yaralarını yeniden açıyordu. Üstelik bu kez kanayan yerini kimse görmüyordu.

Annemin ölümünden sonra beni koruyup kollayan, arkamda duran kişi Mesut Abi olmuştu. O zamanlar henüz küçüktüm. Ne yapacağımı, kime güveneceğimi, bir sonraki güne nasıl ulaşacağımı bilmiyordum. Mesut Abi ise bütün o karanlığın ortasında bana uzatılan bir el gibiydi.

En azından ben öyle sanmıştım.

Şimdi bile onun varlığını tamamen yok sayamıyordum. Beni kaç kez hastaneye getirmişti, kaç kez sabaha kadar başucumda beklemişti, kaç kez kendime zarar vermekten vazgeçirmeye çalışmıştı, sayısını bilmiyordum. Her seferinde aynı şeyi söylüyordu: Kendine bunu yapma.

Peki, kendime yapmıyorsam kime yapıyordum?

Bana çocukluğumu geri vermeyecek insanları bulmak için harcadığım her gün, kendimden bir şeyler götürüyordu. Bunu biliyordum. Yine de vazgeçemiyordum.

Çünkü vazgeçmek, annemin ölümünü kabullenmek gibi geliyordu.

Ben ise annemin bir hiç uğruna öldüğüne inanmayı reddediyordum.

"Abi, lütfen." Sesimi olabildiğince sakin tutmaya çalıştım. "Şimdi bunun sırası değil."

"Ne zaman sırası olacak, kızım?" diye çıkıştı. "Ne zaman? Dokuz yıl geçmiş üstünden! Dokuz yıl, Lâl Karen Aksoy!"

Adımı ve soyadımı böyle söylemesi, çocukluğumdan beri bende aynı hissi uyandırırdı. Sanki karşısında yalnızca kendisini dinlemeyen bir kız değil, bir türlü ulaşamadığı, elinden kayıp giden bir yabancı duruyordu.

"Dokuz yıldır aynı şeyin peşindesin. Bir gün bir depoda, bir gün ara sokakta, bir gün başka bir yerde buluyoruz seni. Her seferinde kendini biraz daha kötü hâle getiriyorsun. Adamlar bile unutmuştur artık seni de anneni de. Ama sen hâlâ aynı yerde duruyorsun."

"Ben aynı yerde durmuyorum."

"Öyle mi?"

"Evet."

Sesim beklediğimden daha zayıf çıkmıştı. Boğazımdaki düğümü yutkunarak çözmeye çalıştım.

"Her gün bir adım daha yaklaşıyorum."

"Neye yaklaşıyorsun, Lâl? Gerçeğe mi, yoksa kendi sonuna mı?"

Cevap veremedim.

Çünkü bu sorunun cevabını ben de bilmiyordum.

Mesut Abi ayağa kalktı. Birkaç adım atıp yatağın ayak ucunda durdu. Bana bakarken yüzündeki öfkenin yerini çaresizlik almıştı. Bunu ilk kez görmüyordum ama her seferinde içimde bir şeyleri yerinden oynatıyordu. Onun da yorulduğunu biliyordum. Benimle uğraşmaktan, beni her seferinde aynı karanlıktan çekip çıkarmaya çalışmaktan yorulmuştu.

Yine de bir yanım, beni anlamasını istiyordu.

Bir kez olsun bana yalnızca vazgeçmemi söylemesin istiyordum.

Bir kez olsun, neden vazgeçemediğimi sorsun istiyordum.

"Bak kızım," dedi, sesini yumuşatarak. "Ben senin iyiliğini istiyorum. Bunu biliyorsun."

Başımı salladım.

"Biliyorum."

"O zaman neden kendine bunu yapıyorsun? Neden hayatında başka hiçbir şeye yer vermiyorsun? Annenin katillerini bulmak istiyorsun, anladım. Seni durduramıyorum, onu da anladım. Ama bari kendini koru. Bari bir kere olsun kendini düşün."

Kendimi düşünmek...

Bu iki kelimeyi zihnimde çevirdim. Sanki yabancı bir dilde söylenmişlerdi de anlamlarını hatırlamaya çalışıyordum.

En son ne zaman kendimi düşünmüştüm?

Bir şey istediğimde, gerçekten istediğim için mi istemiştim, yoksa annemin ölümünden sonra içimde kalan boşluğu doldurmak için mi? Bir yere gittiğimde orada olmak istediğim için mi bulunmuştum, yoksa bir ipucunun peşinden koştuğum için mi? En son ne zaman bir sabaha uyanıp o günün bana ne getireceğini merak etmiştim?

Hatırlayamadım.

Belki de sorun buydu. Annemin katillerini ararken kendi hayatımı geride bırakmıştım. İnsanların büyüdüğü, değiştiği, yeni anılar biriktirdiği dokuz yıl boyunca ben hep aynı gecenin içinde kalmıştım.

Ama o geceyi unutursam annemi de unutacakmışım gibi geliyordu.

Ve ben onu bir kez daha kaybetmeyi kaldıramazdım.

"Hayır, abi." Başımı kaldırıp gözlerinin içine baktım. "Hayır, onlar unutsalar da ben annesiz geçen çocukluğumu unutmam. Okuldan sonra annelerine umutla koşan çocukları gördüğüm günleri unutmam. Sınıfta anneler günü için hazırlanan hediyeleri eve götüremediğim zamanları unutmam. Herkes annesinden bahsederken benim susmak zorunda kaldığım o anları unutmam."

Sesim gittikçe yükseliyordu. Kelimeler ağzımdan çıktıkça içimde yıllardır biriktirdiğim ne varsa onlarla birlikte dökülüyordu.

"Bir insanın annesi nasıl unutulur, abi? Nasıl? Ben daha on altı yaşındaydım! Daha büyümemiştim bile. Onunla yapacağım bir sürü şey vardı. Ona anlatacağım bir sürü şey..."

Nefesim kesildi.

Gözlerime dolan yaşları tutmaya çalıştım ama nafileydi. Bir damla yanağımdan aşağı süzüldüğünde yüzümü çevirdim. Ağlamak istemiyordum. Özellikle onun önünde ağlamak istemiyordum. Yıllardır güçlü görünmek için uğraşmıştım. İnsanların karşısında dimdik durmayı, canım yanarken gülümsemeyi, korktuğumda bile geri adım atmamayı öğrenmiştim.

Ama annem söz konusu olduğunda bütün o duvarlar yıkılıyordu.

Çünkü onun yokluğu, hiçbir zaman alışabileceğim bir şey olmamıştı.

Mesut Abi bir şey söylemek için ağzını açtı, sonra vazgeçti. Bir süre öylece durdu. Ben de gözyaşlarımı silmek yerine ellerimi dizlerimin üzerinde birleştirip bekledim. Belki yanıma gelip sarılırdı. Belki başımı okşayıp her şeyin yoluna gireceğini söylerdi.

Bunu beklediğim için kendime kızdım.

Artık çocuk değildim.

Kimsenin gelip beni kurtarmasını bekleyemezdim.

"Tamam," dedi sonunda.

Tek kelimeydi ama içinde biriken bütün yorgunluğu taşıyordu.

"Tamam, Lâl. İlerle. Ne yapabiliyorsan yap."

Başını iki yana salladı. Gözlerindeki kırgınlığı görmemek için bakışlarımı kaçırdım.

"Ama umarım bu yolda senin cesedini görmem, Lâl Karen Aksoy."

Cümlesi odanın içinde asılı kaldı.

İçimde bir yer sızladı. Ona böyle hissettirdiğim için kendimi suçlu hissettim. Fakat özür dilemek için ağzımı açtığımda söyleyebileceğim hiçbir şey bulamadım. Çünkü özür dilesem de değişmeyecektim. En azından henüz değil.

Mesut Abi sert adımlarla kapıya yürüdü. Kapının koluna uzandığında bir an durdu. Arkasını dönecek, bana son bir kez bakacak sandım. Belki de benden bir söz vermemi isteyecekti.

Ama dönmedi.

Kapı kapandığında çıkan ses, odadaki sessizliği ikiye böldü.

Ve ben yine tek başımaydım.

Her zamanki gibi.

Başımı yavaşça yastığa yasladım. Tavana bakarken gözlerimin kenarındaki yaşların şakaklarıma doğru süzüldüğünü hissettim. Elimi kaldırıp silmedim. Birkaç damla daha aksın istedim. Belki içimdeki ağırlığın bir kısmını da beraberinde götürürlerdi.

Ama gitmedi.

Hiçbir şey gitmiyordu.

Bir süre sonra başımı pencereye çevirdim. Camın arkasındaki gökyüzü biraz daha aydınlanmıştı. Hastanenin bahçesinde yürüyen insanları görebiliyordum. Bir kadın, yanındaki küçük kızın montunun yakasını düzeltiyor, sonra eğilip alnına bir öpücük konduruyordu. Küçük kız bir şey anlatıyor, kadın onu dikkatle dinliyordu.

Gözlerimi kapattım.

Annemin yüzü geldi aklıma.

Gülüşü, saçlarını kulağının arkasına atışı, bana kızdığında bile sesinin yumuşak kalışı... Unutmaya çalıştığım hiçbir şey yoktu. Tam tersine, her ayrıntıyı zihnimin bir köşesinde saklıyordum. Bazen sesini bile duyabiliyordum. Bana ismimle seslenişini, eve geç kaldığımda merakla sorduğu soruları, gece uyumadan önce üzerimi örtüşünü...

İnsan birini kaybettiğinde yalnızca o kişiyi kaybetmiyordu.

Onunla birlikte olabileceği bütün gelecekleri de kaybediyordu.

Ben annemle yaşayacağım yılları, ona anlatacağım sırları, birlikte güleceğimiz günleri, bir gün büyüyüp kendi ayaklarımın üzerinde durduğumda yüzünde göreceğim gururu da kaybetmiştim. İçimde hâlâ on altı yaşında bir kız çocuğu vardı. Annesinin elini bırakmak istemeyen, gece korktuğunda onun yanına koşan, dünyanın kötü bir yer olabileceğine henüz inanmayan bir kız çocuğu...

Büyümüş olabilirdim.

Ama o kız çocuğu hâlâ annesini bekliyordu.

Gözlerimi açıp serumun ucuna baktım. Damla, damla, damla...

Sanki zaman benimle alay ediyordu.

Bir yanım Mesut Abi'nin söylediklerini dinlememi, artık kendime bir şans vermemi istiyordu. Belki gerçekten de başka bir hayat mümkündü. Belki bir gün annemin katillerini bulur, içimdeki bu bitmek bilmeyen öfkeyi geride bırakırdım. Belki bir sabah uyandığımda aklıma ilk gelen şey geçmiş değil, gelecek olurdu.

Ama bunların hepsi şimdilik yalnızca ihtimaldi.

Benim elimdeyse tek bir gerçek vardı.

Annem ölmüştü.

Onu benden alan insanlar hâlâ bir yerlerde nefes alıyordu.

Ve ben, onların isimlerini öğrenmeden, o gece ne yaşandığını anlamadan, annemin neden öldürüldüğünü bulmadan durmayacaktım.

Bunun bedelini kendim ödesem bile.

Yavaşça doğrulup kolumdaki seruma baktım. Bu kez çıkarmaya çalışmadım. Yalnızca başımı çevirip komodinin üzerindeki telefonuma uzandım. Ekran aydınlandığında birkaç cevapsız arama ve okunmamış mesaj gördüm. Hiçbirini açmadım.

Tam telefonu geri bırakacakken ekrana düşen yeni bildirim dikkatimi çekti.

Bilinmeyen numara.

Mesajı açtım.

"Aradığın insanlar hakkında konuşmak istiyorsan bu gece saat 23.00'te Eski Tekel Deposu'nda ol. Yalnız gel."

Mesajı bir kez okudum.

Sonra bir kez daha.

Kalbim hızlanırken parmaklarım ekranın kenarlarına sıkıca tutundu. Dokuz yıldır peşinden koştuğum soruların cevapları, belki de ilk kez bu kadar yakınımdaydı.

Ya da biri beni, tam da gitmemem gereken yere çağırıyordu.

Telefonun ekranını kapatıp derin bir nefes aldım. İçimde korkuyla heyecan birbirine karışmıştı. Mesajı kimin gönderdiğini bilmiyordum. Bana ne anlatacağını da. Bildiğim tek şey, bu fırsatı görmezden gelemeyeceğimdi.

Mesut Abi'nin yüzü gözümün önüne geldi. Az önce söylediklerini hatırladım.

Umarım bu yolda senin cesedini görmem.

Dudaklarımı birbirine bastırdım.

"Üzgünüm, abi," diye fısıldadım boş odaya. "Ama bu sefer geri dönemem."

Telefonu avucumun içinde sıktım. Pencerenin dışındaki gökyüzü aydınlanmaya devam ediyordu. Yeni bir gün başlıyordu; benim içinse dokuz yıldır bitmeyen bir gecenin başka bir sayfası açılıyordu.

Ben Lâl Karen Aksoy'dum.

Ve bazı insanlar sevdiklerini kaybettikten sonra yaşamaya devam ederdi.

Bazılarıysa gerçeği bulana kadar yaşamayı kendilerine yasaklardı.

Ben ikincisiydim.

O gece Eski Tekel Deposu'na gidecektim.

Yalnız.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

576okunma 142beğeni 27yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…