Bölümler 23Şu an: 22.Bölüm/Bir Babanın Gölgesi
- 1 1.bölüm/Yalnız1.897 kelime
- 2 2.bölüm/Av2.457 kelime
- 3 3.bölüm/Bilinmeyen Kollar1.573 kelime
- 4 4.bölüm/Manolya2.669 kelime
- 5 5.bölüm/Kolye2.637 kelime
- 6 6.bölüm/Sigara1.898 kelime
- 7 7.bölüm/Dost2.519 kelime
- 8 8.bölüm/Kum havuzu2.809 kelime
- 9 9.bölüm/Depo4.337 kelime
- 10 10.bölüm/"Ben sana güvenmiştim!"1.741 kelime
- 11 11.Bölüm/Dayan1.822 kelime
- 12 12.bölüm/Gerçekler852 kelime
- 13 13.Bölüm/"Kızım"977 kelime
- 14 14.Bölüm/"Biraz daha kal"4.211 kelime
- 15 15.Bölüm/Bir adım daha1.906 kelime
- 16 16.Bölüm-Kalmak İstediğim Yer2.998 kelime
- 17 17.Bölüm/Gölgen Hep Benimleydi3.280 kelime
- 18 18.Bölüm/Bir sesin içinde kaybolmak3.711 kelime
- 19 19.Bölüm-Bulduğumda3.353 kelime
- 20 20.Bölüm/Gözlerim Yanılmazdı2.050 kelime
- 21 21.Bölüm-Bir Ömrün Hesabı2.016 kelime
- 22 22.Bölüm/Bir Babanın Gölgesi3.495 kelime · Okuduğun bölüm
- 23 23.Bölüm/Biraz Huzur5.723 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
"İnsan bazen en çok, kendisine baba denilen adamdan korkardı.”
Kapıdan çıktığımda ilk hissettiğim şey soğuktu.Hava yüzüme çarparken derin bir nefes almaya çalıştım ama ciğerlerime dolan hava bile içimdeki ağırlığı hafifletmeye yetmedi. Birkaç basamak ilerledikten sonra durdum. Ellerim hâlâ titriyordu.
Annem yaşıyordu.
Onca zamandır öldüğünü sandığım kadın, birkaç dakika önce karşımda durmuştu. Üstelik yalnızca yaşamakla kalmamış, benim yaşadığımı da bilmişti.Ve babam...
Yıllardır adını bile anmak istemediğim adam, şimdi yeniden hayatımın tam ortasındaydı.
Arkamdan açılan kapıyla gözlerimi kapattım. Baran'ın ayak seslerini tanıyordum. Yanıma geldiğinde hemen konuşmadı. Bir süre benimle aynı yöne baktıktan sonra söze girdi ve "Lâl."dediğinde başımı çevirmedim ama "Şimdi ne yapacağız?"dediğimde sesim bana bile yabancı gelmişti.
Parmaklarını saçlarıma geçirip kulağımın arkasına sıkıştırırken "Önce buradan gideceğiz." dedi ama ben başımı iki yana salladım ve ruhsuz,bana yabancı olan sesimle sözü devraldım.
"Ben buradan gitmek istemiyorum."omuzlarımı düşürüp söylediklerimle Baran bana döndü ve şaşırmış bir yüz ile "İçeri dönmek mi istiyorsun?"dedi.
"Hayır." Derin bir nefes aldım. "Ben artık hiçbir yere gitmek istemiyorum, Baran. Herkesin benden sakladığı bir şey var. Her kapının arkasında başka bir gerçek, her insanın dilinin ucunda söylemediği bir cümle..."Gözlerim dolduğunda devam edememiştim.
"Ben hangisine inanacağım?"
Baran ellerini ceplerine koydu. Yüzündeki ifade değişmişti ama bana acıyarak bakmıyordu. Belki de o an en çok buna ihtiyacım vardı.
"Kimseye inanmak zorunda değilsin,Lâl ama illa birine inanacağım dersen kendine inan,bu yolda yanındayım ama günün sonunda o yatağa başını koyacak kişi ve yalnız olacak kişi sensin."
"Sana da mı inanmayayım?"dediğimde bir an sustu ama düşünür gibiydi.
"Bana da olmak zorunda değil."açık konuşmak gerekirse bu cevabı beklemiyordum.
"Ben senden bir şey saklamayacağım Lâl. Ama bütün cevapları benim bulmamı da bekleme. Bu senin geçmişin. Ne öğrenmek istediğine sen karar vereceksin."dediğinde başımı hafifçe salladım ve kararan gözlerlerimle beraber "Babamı bulmak istiyorum."dediğimde Baran'ın çenesi gerilmişti.
"Bulacağız."dedi ama sesinde ki erteleme mesajını almıştım.
"Hayır, Baran." Gözlerinin içine baktım. "Ben bulacağım. Sen yalnızca yanımda ol."dediğimde birkaç saniye yüzüme baktıktan sonra başını salladı.
"İyi, peki madem"dedi yüzünde ki tebessümle.
O an telefonum yeniden titredi.Ekrana baktığımda aynı numaranın adını gördüm.
Bilinmeyen Numara.
Mesajı açtığımda gördüklerim karşısında nefesimi tuttum.
"Annenle tanışmak güzel olmuştur, Karen. Umarım bana da aynı nezaketi gösterirsin."
Parmaklarım ekranın üzerinde hareketsiz kaldı.Bu kez korkudan çok öfke hissettim.
Beni izliyordu.Nerede olduğumu, kiminle olduğumu, ne konuştuğumu biliyordu.
Baran bana karşı "Ne oldu?"dediğinde telefonu ona doğru uzattım titreyen ellerimle.
Mesajı okuduğunda yüzündeki bütün yumuşaklık kayboldu.
"Bu adam nerede olduğunu biliyor."
"Yalnızca nerede olduğumu değil." Telefonu geri aldım. "Ne zaman öğreneceğimi de biliyor."
Baran başını kaldırıp apartmanın çevresine baktı ve ellerini cebine sokup telefonunu çıkaracak iken "Babam'ı arayacağım."
"Önce bir şey soracağım."dediğimde telefonunu çıkartmadan bana dönmüştü.
"Bu adamı tanıyor musun?"
"Hayır."
"Babamı?"
Baran bir süre sessiz kaldığında "Senin anlattıkların dışında tanımıyorum."
"Ben de tanımıyorum zaten." Acı bir gülümseme dudaklarıma yerleşti. "Bir insanın babasını tanımaması ne kadar tuhaf, değil mi?"
Baran ilk defa bir soruma cevap vermemişti,belki de verememişti çünkü ikimiz de bunun tuhaf olmaktan çok daha fazlası olduğunu biliyorduk.Eve döndüğümüzde salonda kimse yoktu.Baran montunu çıkarıp koltuğun üzerine bıraktı. Ben ise doğrudan pencerenin önüne gittim. Dışarıda sıradan bir gün yaşanıyordu. İnsanlar yürüyordu, arabalar geçiyordu, bir adam karşı kaldırımda simit satıyordu sokakta,bir çift el ele geziniyordu sokakta.
Dünya, benim hayatımın yeniden altüst olmasından habersizdi.Telefonumu sehpanın üzerine bıraktığımda Baran mutfağa geçmişti ama ben onun peşinden gitmedim bu defa. Bir süre sonra elinde bir bardak suyla yanıma geldi.
"İç,rahatlarsın belki" dediğinde bardağı aldım ellerinden.
"Baran..."
"Hı?"
"Babam nasıl biriydi?"dediğimde onun da bu sorunun cevabını bilmediğini biliyordum ama bana birilerinin cevap vermesi gerekiyordu yoksa dolup taşacaktım.
Bana baktı bir süre, yüzüme ezberleri sanki.
"Nasıl yani?"
"Bir insan düşün. Bir kızı var. O kız yıllarca onun sevgisini bekliyor, baba ise vermıyor o sevgiyi,sakınıyor ondan.Bir gün büyüyor kız, babasının kendisini hiçbir zaman sevmediğini anlıyor. Sonra o adam yıllar sonra hiçbir şey olmamış gibi karşısına çıkıyor."Bir an durdum, nefes kendimi ve "Sence ne yapar?"dedim sakin bir sesle.Baran karşımdaki sandalyeye oturdu yavaşça.
"Bilmiyorum."
"Ben de bilmiyorum."dediğimde yüzümde acı bir tebessüm vardı.
"Çocukken babamın beni sevmesini çok isterdim. Bir kere bile saçımı okşasın, okuldan geldiğimde nasıl geçtiğini sorsun, bir doğum günümde yanımda olsun, mumlarımı beraber üfleyelim isterdim. Başka çocukların babalarına sarıldığını gördüğümde neden benim böyle bir babam olmadığını düşünürdüm."Gözlerimi yere indirdiğimde bir damla düştü, ardından bir tane daha.
"Sonra büyüdüm. Onun sevgisini beklememeyi öğrendim. Ama galiba insan bazı şeyleri öğrendiğini sanıyor yalnızca."
Baran elini masanın üzerine koyup elimi sıkınca "Senin eksik olduğun bir şey yoktu Lâl."Ona baktım gülümseyerek
"Ben bunu zaten biliyorum Baran."dediğimde masadaki elimi kavradı ve;
"Hayır, bazen bilmek yetmiyor. O yüzden tekrar söyleyeceğim. Onun sana yaşattıkları senin suçun değildi,sen suçlu bir çocuk değildin Lâl. Bunu seni tanımayan biri de söylerdi.Kendini suçlama artık."dediğinde dudaklarımı birbirine bastırdım yavaşça.
Tam cevap verecekken telefonum çaldı.Bu kez Soysal Bey arıyordu.
Baran telefonu açtığında"Baba?"dedi sorgulayan sesiyle.
"İkiniz de eve döndünüz mü?"
"Evet."
"Ben de geliyorum. Konuşmamız gereken çok şey var."Baran'ın yüzü ciddileşmişti bu sefer.
"Mesajdan haberin var mı?"
"Rıza aradı. Anlattı."
"Babasıyla ilgili bildiğin bir şey var mı?"
Telefonun diğer ucunda kısa bir sessizlik olduğunda gerginliğin kat be kat artmıştı.
"Var. Ama telefonda konuşmak istemiyorum."
Baran gözlerini bana çevirdiğinde başını sallayıp "Bekliyoruz."demişti.
Telefon kapandığında içimde yeni bir huzursuzluk oluşmuştu.
"Bir şey biliyor, değil mi?"Baran telefonunu cebine koyduktan sonra
"Sanırım."dedi düşünceli bir sesle.
"Ve yine bana söylemeyecek."
"Bu kez sorularını doğrudan ona soracaksın."
Bu defa kimsenin benim yerime konuşmasına izin vermeyecektim.
-----
Soysal Bey yaklaşık yarım saat sonra geldi.Yanında birkaç dosya vardı. Salona geçtiğimizde onları masanın üzerine bıraktı. Ben karşısına otururken Baran yanıma yerleşti.
Soysal Bey önce oğluna, ardından bana baktı."Lâl, bugün öğrendiklerin kolay şeyler değil. Bunun farkındayım."
"Benim için kolay olan hiçbir şey kalmadı zaten."dediğimde yalandan bir tebessüm sunmuştum ona.
"Haklısın."
Dosyalardan birini açtı.
"Rıza Demir'i uzun zamandır araştırıyoruz. Meryem'in hayatta olduğunu öğrenmemiz de onun sayesinde oldu. Fakat Rıza'nın anlattıkları her şeyi açıklamıyor."
"Babamla ilgili ne biliyorsunuz?"
Soysal Bey gözlüğünü çıkarıp masaya bıraktı.
"Babanın Mesut'la geçmişte bir bağlantısı var."
Kaşlarım çatıldı.
"Ne bağlantısı?"
"Birbirlerini tanıyorlardı. Üstelik sıradan bir tanışıklık değil."
Baran öne doğru eğildi.
"Ne zamandan beri?"
"Annenin ortadan kaybolmasından önce."
Bir an nefesimi tuttum.
"Yani Mesut, babamı tanıyordu."
"Evet."
"Annem de bunu biliyor muydu?"
Soysal Bey cevap vermeden önce dosyadaki bir fotoğrafı bana uzattı.Fotoğrafta iki adam vardı.Birini hemen tanıdım.
Mesut.
Diğerinin yüzü ise çocukluğumdan hatırladığım birkaç görüntünün birbirine karışmış hâli gibiydi. Fotoğraf eskiydi. Adamın yüzü net seçilmiyordu ama yanındaki Mesut'un gülümsemesini tanıyordum.Fotoğrafı biraz daha yaklaştırdım.
"Bu..."
Soysal Bey başını salladı.
"Baban."Parmaklarım fotoğrafın kenarına sıkıca tutundu.
Yıllar önce ondan kaçtığım adamın fotoğrafı gözümün önünde duruyordu.Yalnızca daha gençti.
"Mesut'la ne yapıyorlardı?"
"Henüz bilmiyoruz."
Fotoğrafı masaya bıraktım yavaşça ve devam ettim konuşmaya “Benim annemin ‘öldüğü’ gece de birlikte miydiler?"
Soysal Bey'in yüzü değişmişti tam o an "Bu ihtimali araştırıyoruz."
"İhtimal mi?"
Sesim yükseldi.
“Babamın onlarla birlikte olabileceğini öğreniyorum. Siz hâlâ bana ihtimal diyorsunuz."Baran elimi tuttu ama bu kez ona bakmadım.
Soysal Bey derin bir nefes aldı.
"Lâl, sana kesin olmayan hiçbir şeyi gerçekmiş gibi anlatmayacağım."
Bir süre sustum.
Sonra aklıma takılan şeyi sordum.
"Mesut neden beni Karen diye çağırıyordu?"
Soysal Bey bana baktı.
"Bu ismi kim verdi?"
"Babam."
"Annen mi söyledi?"Başımı salladım olumsuz anlamda.
"Hayır. Çocukluğumdan beri böyle çağırırdı."
Soysal Bey'in bakışları fotoğrafa kaydı.
"Belki de bunun bir sebebi vardır."
"Nasıl bir sebep?"
"Henüz bilmiyorum."Başımı iki yana salladım.Yine aynı şey,bilmiyorlardı,kimse bilmiyordu.Ama herkes benim bilmediğim bir şeylerin içinde yaşıyordu.Soysal Bey gittikten sonra odama çıktım.Kapıyı kapatıp yatağın kenarına oturdum.Telefonumu elime aldığımda mesajlaşmaların arasında annemden kalan eski fotoğrafları aradım.Birini buldum.
Ben küçüktüm. Annem beni kucağına almış, yanağına yaslamıştı. İkimiz de kameraya bakıyorduk.
Fotoğrafın arkasında annemin el yazısıyla küçük bir not vardı.
Benim güzel kızım, bir gün büyüdüğünde de hep böyle yanımda ol.
Fotoğrafa uzun süre baktım.Bir gün büyümüştüm.Ama yanında değildim.
Fotoğrafı çevirdiğimde parmaklarım arkasındaki kâğıda takıldı. Kenarı hafifçe kalkmıştı. Dikkatlice baktığımda annemin yazısına benzeyen birkaç harf gördüm.
Ancak tamamını okuyamıyordum.Fotoğrafı yeniden çevirdim.Belki de annemin bana bıraktığı tek şey bu değildi.
Telefonu yatağın üzerine bıraktığım sırada kapım hafifçe tıklatıldı.
"Gel.” dediğimde Baran içeri girmişti ve elinde küçük bir tepsi vardı.
"Yemek yemedin."
"İştahım yok."
"Fark ettim."tepsiyi komodinin üzerine bıraktı. Sonra yatağın diğer ucuna oturdu.
"Biraz dinlen."dediğinde başımı ona çevirdim.
"Baran, sence annemi affedebilir miyim?"Bana doğru döndü.
"Şu an affetmek zorunda değilsin."
"Ya bir gün?"
"Ona da o gün karar verirsin."Bir süre sustum,bekledim sadece,kelimeler çıkmadı çünkü ağzımdan.
"Ben onu görünce sarılmak istedim."dediğimde Baran bugün kaç kere dolup da hiç taşmayan gözlerimin içine baktı.
"Ama sarılmadın."
"Çünkü bana yaptıklarını unutamadım."
"Unutmak zorunda değilsin ki zaten."Gözlerimi kapattım.
"Bir yanım hâlâ onun küçük kızı olmak istiyor."
Baran'ın sesi biraz yumuşadı o an "Belki de o yanını susturmak zorunda değilsin."
Başımı yastığa yasladım.
"Ya babam?"
Bu kez Baran hemen cevap vermedi.
"Onunla ilgili ne öğrenirsek öğrenelim, bunu tek başına taşımayacaksın."
Gözlerimi açıp ona baktım.
"Ben artık birinin beni kurtarmasını istemiyorum."
"Biliyorum."
"Kendim öğrenmek istiyorum."
"Öyle yapacağız."Elimi tuttu ve hafifçe sıktı
"Bu defa kimse senin yerine karar vermeyecek."
Akşam olduğunda evin içi sessizleşmişti.
Baran aşağıdaydı. Ben ise yatağımda oturmuş, fotoğraflara bakıyordum. Annemin eski fotoğrafları arasında babamın da bulunduğu birkaç kare vardı.
Birinde annemle yan yana durmuşlardı.Annem gülümsüyordu.
Babamın yüzünde ise alışık olmadığım bir ifade vardı. Gülümsüyor gibi görünüyordu ama gözleri...
Çocukken de böyle miydi?Hatırlamaya çalıştım.Bana nasıl baktığını, sesini, bir şey istediğimde yüzünün nasıl değiştiğini...Bazı anılar zihnimde bulanık bir perdeye dönüşüyordu.Tam o sırada telefonumun ekranı aydınlandı.Yeni bir mesaj.
“Fotoğraflara bakıyorsun demek.”
Bir anda doğruldum.Ekrana birkaç saniye boyunca baktımArdından yeni bir mesaj geldi.
“Annenin sana anlattıklarıyla yetinme.”
Parmaklarım titredi.Bu kez cevap yazdım.
Ben: Benden ne istiyorsun?
Bilinmeyen Numara: Güzel. Sonunda bana soru sormaya başladın.
Ben: Neden şimdi?
Bilinmeyen Numara: Çünkü artık büyüdün, Karen.
Çenemi sıktım sinirle.
Ben: Benim adım Lâl.
Bu kez cevap biraz gecikti.
Bilinmeyen Numara: Annen de sana böyle söylemeni mi öğretti?
Gözlerimi kapattım.
Ben: Annemle ne yaptın?
Ekranda yazıyor işareti belirdi, kayboldu. Yeniden belirdi.
Sonunda cevap geldi.
Bilinmeyen Numara: Annenin sana anlatmadığı şeyler var. Mesela o gece neden seni geride bıraktığı...
Nefesim kesildi.
Ben: Bunu zaten biliyorum.
Bilinmeyen Numara: Hayır, kızım. Sen yalnızca sana anlatılanı biliyorsun.
Kızım,yıllardır duymak istediğim bir kelimeydi.Şimdi ise ekranın üzerinde gördüğümde içimde yalnızca soğuk bir öfke uyandırıyordu.Bir mesaj daha geldi.
Bilinmeyen Numara: Yarın saat üçte eski evimizin önünde ol. Sana annenin neden sustuğunu anlatacağım.
Telefonu elimden bırakmadım.Eski evimiz...Çocukluğumun geçtiği, annemin beni uyuttuğu, babamın bir zamanlar aynı sofraya oturduğu ev.Oraya yıllardır gitmemiştim.Tam o sırada kapım açıldı.Baran içeri girdiğinde yüzüme baktı.
"Ne oldu?"Telefonu ona uzattım.Mesajları okurken kaşları çatıldı.
"Tek başına gitmeyeceksin."
"Zaten tek başıma gitmeyeceğim."
Telefonu geri aldım.
"Ben onunla konuşacağım, Baran. Ne istiyorsa öğreneceğim."
Baran bir süre sessiz kaldı.
"Önce babama haber vereceğiz. Oraya nasıl ve ne zaman gideceğimize birlikte karar vereceğiz."
Başımı salladım sonunda kabul edip.
"Tamam."Telefonumu komodinin üzerine bıraktım. Ancak gözlerim hâlâ son mesajdaydı.
Yıllardır babamın beni aramasını beklemiştim.Şimdi ise arayanın gerçekten babam olup olmadığını bile sorguluyordum.Belki de bazı insanlar, hayatınıza geri dönmek için sizi özlemezdi.Yarım bıraktıkları şeyleri tamamlamak isterlerdi.Ve benim babamın yarım bıraktığı ne varsa, hepsi bir şekilde benim hayatımın içinde kalmıştı.Baran kapıya yöneldiğinde seslendim.
"Baran."Durup bana döndü.
"Efendim?"
"Bir şey olursa..."Cümlemi tamamlayamadım.Yüzü ciddileşti.
"Bir şey olmayacak demeyeceğim. Ama ne olursa olsun, bu kez gerçekleri öğrenmeden geri dönmeyeceğiz güzelim."
Başımı salladım.O çıktıktan sonra telefonumu yeniden elime aldım.Babamın numarasına baktım.Sonra çocukluğumdan kalan o fotoğrafı açtım.Annem, ben ve babam.Bir zamanlar ailem dediğim insanlar.Şimdi ikisi de karşıma geçmiş, geçmişimin farklı bir parçasını saklıyordu.Ve ben ilk defa şunu düşünüyordum:
Belki de annemin benden sakladığı gerçek, babamın bana anlatacağı yalandan daha az tehlikeliydi.Çünkü Mesut bana geçmişimi yaşatmıştı.Babam ise o geçmişin neden yaşandığını biliyor olabilirdi.Ve artık onunla yüzleşme vakti gelmişti.Sabah olduğunda uyandığım ilk şey telefonumun titreşimi oldu.Baran'dan mesaj vardı.
Baran: Aşağıdayım. Kahvaltı hazır.
Yataktan kalktım. Aynanın karşısına geçtiğimde gözlerimin çevresindeki yorgunluğu fark ettim. Dün gece pek uyuyamamıştım.Saçlarımı topladım ve aşağı indim.
Mutfaktan Uzay'ın sesi geliyordu.
"Ben hayatımda bu kadar kötü bir kahve içmedim."Ata'nın cevabı gecikmedi.
"Üçüncü bardağını içiyorsun."
"İnsan bazen hatalarından ders çıkaramaz."
"Senin durumun biraz daha ciddi."
Mutfak kapısında durduğumda ikisi de bana baktı v,Uzay elindeki bardağı bıraktı ve "Günaydın."
"Günaydın."
"Bugün daha iyi misin?"
Bir an düşündüm "Biraz."Uzay başını salladı "Biraz da iyidir."Ata önümdeki sandalyeyi çekti.
"Otur. Bugün uzun bir gün olacak."Baran masanın diğer ucundan bana baktı.
"Önce babamla konuşacağız. Sonra eski eve gideceğiz."
"Ben hazırım."Baran kaşlarını hafifçe çattı.
"Hazır olmak zorunda değilsin."
"Gitmek istiyorum."
Bu kez itiraz etmemişti.Uzay sandalyesine yaslandı.
"Ben de geleceğim."Ata kahvesini masaya bıraktı.
"Ben de."
"İkiniz de geleceksiniz zaten," dedi Baran.Uzay sırıttı Baranın söylediklerine karşılık olarak.
"Bak, sonunda aile olduğumuzu kabul etti.”Ata başını iki yana salladı.
"Seninle aynı ailede olmak istemiyorum."
İstemeden gülümsedim.Kısa bir an için her şey normalmiş gibi hissettim.Ama saat ilerliyordu.Ve eski evin kapısının ardında Cihangir beni bekliyordu.Saat üçe birkaç dakika kala eski evimizin önüne geldik.Aracın kapısını açtığımda ayaklarımın yere basması bile zor geldi.Sokağa baktım.
Babama dayanamayıp onlardan yardım istediğim ama beni bir kız çocuğuyum diye reddeden ve o eve gönderen bakkal hala oradaydı. Karşı binanın balkonunda aynı saksılar duruyordu. Bir zamanlar annemle yürüdüğüm kaldırımın taşları bile değişmemişti.Yalnızca ben değişmiştim.Baran yanıma geldi.
"İstersen birkaç dakika bekleyelim."Başımı olumsuz anlamda salladım
"Hayır."
"Son kararın mı?"
"Bu kez kaçmayacağım."Baran elini uzattı. Parmaklarımı onun parmaklarının arasına geçirdim.Kapıya doğru yürüdüm.Zile bastım.Birkaç saniye sonra kapı açıldı.Karşımda duran adamı görür görmez boğazım düğümlendi.
Cihangir.
Babam
Saçlarına birkaç beyaz düşmüştü. Yüzü yıllar içerisinde değişmişti ama gözleri...O gözleri hatırlıyordum.Çocukluğumdan.Kendimi savunmaya çalıştığımda üzerime çevrilen o bakışları hatırlıyordum.
"Gelmişsin Karen."İçimde bir şey gerildi."Benim adım Lâl."
Cihangir'in dudaklarında küçük bir gülümseme oluştu.
"Annen sana bunu öğretmiş demek."
"Annemin adını ağzına alma."Bakışları Baran'a kaydı.
"Yanında biri var?”dediğinde sakin olmaya çalışan ama bir o kadar da sakin olmayan sesimle "Bu seni ilgilendirmez."dedim.Cihangir kapıyı biraz daha açtı.
"İçeri geç."
"Burada konuşacağız."Bir süre yüzüme baktı.Sonra kenara çekildi.
"Nasıl istersen."İçeri girdiğimde ilk hissettiğim şey tanıdık bir kokuydu.Yıllar önce annemin kullandığı parfümün kokusu değildi.Cihangir'in evde bıraktığı ağır, keskin kokuydu.Koridorun sonunda duran eski tabloya baktım. Çocukken onu hiç sevmezdim. Annem değiştirmek istediğinde Cihangir izin vermemişti.Hâlâ oradaydı.
"Ne kadar büyümüşsün."Sesini duyduğumda ona döndüm.
"Sen de hiç değişmemişsin."Cihangir salona geçti.
"Anneni gördün mü?"
"Bu soruyu sormaya hakkın yok."
"Demek gördün."
"Sen zaten biliyorsun."Koltuklardan birine oturdu.
"Annenin hayatta olduğunu öğrenmek seni şaşırtmıştır."Gözlerim doldu.
"Dokuz yıl."Cihangir bana baktı.
"Ne?"
"Dokuz yıl boyunca öldüğünü sandım."Sessiz kaldı.
"Dokuz yıl boyunca annemin mezarının nerede olduğunu bile bilmeden yaşadım. Onu son kez gördüğüm günü hatırlamaya çalıştım. Sesini unutmayayım diye fotoğraflarına baktım."Sesim titremeye başladı."Sen bunları biliyor muydun?"Cihangir başını hafifçe yana eğdi."Her şeyi bilmen gerekmiyordu."O cümle.Yine aynı cümle.Bir adım öne çıktım.
"Benim hayatım hakkında konuşuyoruz."
"Ben senin babanım."
"Hayır.”Başımı iki yana salladım.
"Sen yalnızca bana baba denilen adamsın."Cihangir'in yüzü sertleşti.
"Annen seni bana karşı doldurmuş."
"Benim çocukluğumda sen vardın!"Sesim yükselmişti ister istemez.
"Annem bana seni anlatmadı. Seni kendim tanıdım. Bana nasıl baktığını, nasıl konuştuğunu, ne zaman susmam gerektiğini nasıl öğrettiğini kendim öğrendim."Cihangir ayağa kalktı.
"Yeter."Gözlerimden yaşlar süzüldü.
"Ben daha çocukken senden korkuyordum."Bir an sustum.
"Bir kere bile beni sevdiğini hissettirmedin."Cihangir yüzüme baktı ama sonra devam etti.
"Çocuklar her istediklerini elde edemez.”Acı bir gülüş dudaklarımdan döküldü.
"Ben oyuncak istemiyordum ki."dedim içimde yarım kalan çocukluğumla beraber.Nefes almaya çalıştım.
"Ben babamı istiyordum."Baran biraz gerimde duruyordu. Konuşmaya müdahale etmiyordu. Ama her an yanımda olduğunu biliyordum.Cihangir'in bakışları bir anlığına ona kaydı.
"Bu adam seni koruyabileceğini mi sanıyor?"
"Onunla ilgili konuşma."
"Senin hayatına giren herkes seni bir gün bırakacak."
"Yeter."
"Annen de seni bıraktı."
Başımı iki yana salladım.
"Sus."
"Mesut da seni kendi çıkarları için kullandı."
"Sus dedim!"Cihangir bir adım daha yaklaştı.
"Ben ise sana gerçeği anlatmaya çalışıyorum."
"Senin gerçeğin umurumda değil!"Bir anda sesim kırıldı.
"Sen bana gerçeği değil, yıllardır sakladığın yalanları anlatıyorsun."Cihangir'in yüzündeki ifade değişmedi.
"Annenin başına gelenler konusunda benim de söyleyeceklerim var."
"Öyleyse söyle!"
"Annen kendi seçimlerinin sonuçlarını yaşadı.O an nefesim kesildi.
"Ne?"
"Her şeyin sorumlusu Mesut değil."Gözlerim büyüdü.
"Sen de vardın."Cihangir cevap vermedi.
"Sen de vardın, değil mi?"Sessizliğin sesi vardı salonda,zaman durmuş gibiydi.
"Annemin başına gelenlerde senin de parmağın vardı."
"Bu kadar basit değil."Başımı iki yana salladım "Benim için çok basit."Cihangir'in gözleri üzerimde sabitlendi.
"Karen."
"Adımı öyle söyleme!"Bir anda geçmişin bütün ağırlığı üzerime çöktü.Sırtımdaki eski acıyı hatırladım.
O günün ardından günlerce kendimi odama kapattığımı, annemin yanıma gelip saçlarımı okşadığını, Cihangir'in ayak seslerini duyduğumda konuşmayı kestiğimi...Bunların hiçbirini unutamamıştım.Yalnızca hatırlamamak için kendimi zorlamıştım.
"Ben..." dediğimde Baran yanıma geldi.
"Lâl."
Ama sesini duymakla ona cevap verebilmek arasında büyük bir mesafe vardı.Cihangir hâlâ konuşuyordu.
"Annen seni benden uzaklaştırdı."Başımı iki yana salladım.
"Ben seni istemedim..."
"Ne?"
"Ben senden hiçbir şey istemedim!"Gözyaşlarım artık durmuyordu."Ben yalnızca babamın beni sevmesini istedim!"dediğimde sözlerim salonda yankılanmıştı.Cihangir'in yüzünde en ufak bir pişmanlık yoktu.İşte en çok bu canımı yakmıştı.Yıllardır zihnimde kurduğum bütün karşılaşmalarda bir anlığına da olsa pişman olacağını düşünmüştüm.Ama karşımda duran adam, benim çocukluğumun hesabını vermek yerine hâlâ kendisini haklı çıkarmaya çalışıyordu.
"Sen gerçekten..."Cümlemi tamamlayamadım.Nefesim düzensizleşti.
Baran hemen yanıma geçti.
"Lâl,hadi çıkıyoruz buradan."dediğinde başımı salladım.Ama gözlerim Cihangir'den ayrılmıyordu.
"Ben seni bekledim."dedimde sesim fısıltıya dönüştü "Yıllarca bekledim."Cihangir cevap vermedi.
"Bir gün gelip beni seversin sandım."Baran koluma girdi.
"Lâl..."
"Bir kere bile..."Artık konuşamıyordum,nefesim ciğerlerime sıkışmıştı.Baran beni dışarı çıkardığında,kapı arkamızdan kapandığında ardımda kalan adamın yüzüne son kez baktım.Cihangir hâlâ aynı yerde duruyordu.Sanki hiçbir şey yaşanmamıştı.Sanki karşısından geçen bir yabancıya bakıyordu.Eve nasıl döndüğümü hatırlamıyordum.Aracın camından dışarı bakmıştım. Baran birkaç kez benimle konuşmuştu ama cevap verememiştim.Eve girdiğimizde Uzay ile Ata salondaydı.Bizi görünce ayağa kalktılar.Uzay'ın bakışları yüzümde dolaştı. ”Lâl?"Cevap vermedim.Baran elini omzuma koydu "Biz biraz yukarı çıkacağız."Ata başını salladığında "Tamam."dedi anlayışla ama içinde bir sıkıntı yaratmıştı bu belliydi.Merdivenleri çıkarken Uzay'ın alçak sesini duydum.
"Ne yaptı?"dediğinde Baran cevap vermedi.Odamın kapısı kapandığında yatağın kenarına oturdum.Bir süre ellerime baktım.Sonra birden konuşmaya başladım.
"Ben...onu hatırladım."Baran karşıma oturdu.
"Neyi?"
"Her şeyi."dediğinde gözlerim doldu.
"Ben unutmuşum sanıyordum. Ama unutmadım."Baran sessizce dinledi.
"Çocukken sırtımdaki acıyı, annemin beni saklamaya çalışmasını, onun ayak seslerini duyduğumda nasıl sustuğumu..."Nefes almaya çalıştım.
"Ben o evde hiç çocuk olamamışım, Baran."Baran'ın yüzündeki ifade değişti.
"Lâl..."
"Ben yalnızca uslu durmaya çalışan bir kız çocuğuymuşum. Belki o zaman bana kızmaz, belki o zaman beni sever diye düşünmüşüm."Yaşlarım yanağımdan süzüldü.
"Ben ne yaptım?"Baran elimi tuttu.
"Hiçbir şey."
"Ben ne yaptım da babam beni sevmedi?"
"Senin yaptığın hiçbir şey yok."Başımı iki yana salladım.
"Ben artık dayanamıyorum."
"Lâl, bana bak.”Başımı kaldırdım.
"Şu an çok ağır bir şey yaşıyorsun. Ama onun sana yaşattıklarının sorumluluğu sende değil."Gözlerimi kapattım.
"Ben kendimden korkuyorum."Baran'ın yüzü ciddileşti.
"Nasıl yani?"
"Ne yapacağımı bilmiyorum. İçimdeki her şey birbirine karışıyor. Bir daha o adamı görmek istemiyorum ama onu görmeden de hiçbir şeyi anlayamayacağım."Baran biraz daha yaklaştı.
"Şimdi hiçbir şey çözmek zorunda değilsin."Bir süre sessiz kaldım.Sonra gözüm odanın köşesindeki kırılmış çerçevenin camına takıldı.Düşüncelerim birbirine karışırken ona doğru uzandım.
"Lâl."Baran'ın sesiyle duraksadım.
Bana yaklaştı ve cam parçasını benden uzaklaştırdı.
"Hayır. Bunu yapmana izin vermeyeceğim."Başımı kaldırdım.
"Ben böyle yaşamak istemiyorum."dediğimde Baran'ın yüzündeki çaresizlik gözlerimin önündeydi.
"Lâl, şu an yaşadığın acının sonsuza kadar böyle kalacağını düşünme. Ne olur benimle kal. Bu gece yalnız kalmayacaksın."Gözyaşlarım yeniden aktı.
"Ben çok yoruldum."
"Biliyorum."
"Keşke hiç doğmasaydım."Baran'ın gözleri dolmadı belki ama sesindeki kırılmayı duydum.
"Keşke sana bunların hiçbirini yaşatmasalardı. Ama senin doğmuş olman yanlış değil. Sen yanlış değilsin."Başımı onun omzuna bıraktım.Bir süre sonra kapı açıldı. Soysal Bey içeri girdi. Baran kısa bir konuşmayla durumu anlattı.O gece yalnız bırakılmadım.Bir süre sonra sakinleşmeye başladığımda Baran yatağın kenarında oturuyordu.
"Baran?"
"Buradayım."
"Gitme."
"Gitmiyorum."
Gözlerimi kapattığımda ilk defa birinin yanında güçlü görünmek zorunda olmadığımı kabul ettim.Aşağıda Uzay ile Ata sessizce oturuyorduUzay ayağa kalkıp Baran'ı görünce yanına gitti.
"Nasıl?"Baran başını iki yana salladı.
"İyi değil."Ata elindeki dosyayı kapattı.
"Babasıyla ne konuştu?”Baran birkaç saniye sustu.
"Çok şey."Uzay ellerini saçlarının arasından geçirdi.
"Ben o adamı gördüğümde..."
"Uzay."diyen Ata'nın sesi onu durdurmuştu "Şimdi değil."Uzay derin bir nefes aldı.
"Tamam."dediğinde Baran koltuğa oturdu yavaşça.
"Rıza'yla tekrar konuşmamız gerekiyor. Cihangir'in annemle ilgili bildiklerini öğrenmeliyiz."Ata başını salladı ve "Ben sabah Rıza'yı ararım."dedi
Uzay telefonunu çıkarıp "Ben de eski fotoğrafların nerede çekildiğini araştıracağım."dediğinde Baran ona baktı.
"Tek başına hareket etme."
"Merak etme."Ata bir süre sustuktan sonra konuştu.
"Bir şey daha var."Baran başını kaldırdı.
"Ne?"
"Rıza'nın gönderdiği fotoğraflardan birinde Cihangir'in elinde bir dosya var. Aynı dosya, annenin kaybolmasından birkaç gün önce çekilmiş başka bir fotoğrafta da görünüyor."Baran öne eğildi.
"Dosyanın üzerinde ne yazıyor?"
"Seçilmiyor. Ama fotoğrafı büyütmeye çalışacağım."Uzay telefonunu cebine koydu.
"Yani elimizde hâlâ bir şeyler var."Baran başını salladı.
"Bu kez hiçbir ayrıntıyı atlamayacağız."Gece ilerlediğinde telefonum yeniden titredi.Ekrana baktım.
Bilinmeyen Numara.
Mesajı açtım.
Bugün annen hakkında konuşamadık.
Ardından ikinci mesaj geldi.
Yarın sana onun elindeki beyaz zarfın ne olduğunu anlatacağım.
Nefesim kesildi.Fotoğrafı hatırladım.Annemin elindeki zarfı.Bir mesaj daha geldi.
Bir de sana neden Karen dediğimi öğreneceksin. Telefonu elimde tutarken Baran'a baktım.
"Baran..."
"Ne oldu?"Telefonu ona uzattım.
Mesajları okuduğunda yüzü sertleşti "Bu adam seni sürekli bir şeylerin peşinden sürüklemeye çalışıyor."
"Annemin elindeki zarfı biliyor."
"Olabilir."
"Belki de içinde ne olduğunu biliyordur."Baran telefonumu komodinin üzerine bıraktı.
"Yarın önce Rıza'yla konuşacağız. Bu mesajı da Soysal'a göstereceğiz."Başımı salladım.
"Ben artık hiçbir şeyin benden saklanmasını istemiyorum."
"Bu kez sorularını cevapsız bırakmayacağız."Bir süre sustum.Sonra aklıma takılan şeyi sordum."Baran, sence Karen benim gerçek adım mı?"Baran yüzüme baktı.
"Ne demek istiyorsun?"
"Annem bana hep Lâl derdi. Babam Karen derdi. Mesut da öyle. Sanki ikisi de benim başka biri olmamı istiyordu."Baran elimi tuttu.
"Senin kim olduğuna onlar karar veremez."Gözlerimi kapattım ve "Ben artık kendi adımı bile sorguluyorum."dedim ruhsuz bir sesle beraber.
"Öyleyse önce onu öğreneceğiz."Telefonumu kapatıp komodine bıraktım.O gece uzun süre uyuyamadım.Çünkü Cihangir'in yüzünü gözlerimin önünden silemiyordum.Yıllarca bir babam olsun istemiştim.Şimdi ise babamın kim olduğunu öğrenmekten korkuyordum.
Annemin fotoğrafını elime aldım.Arkasındaki küçük yazıyı yeniden okudum.
Benim güzel kızım, bir gün büyüdüğünde de hep böyle yanımda ol.
Fotoğrafı göğsüme bastırdım."Ben büyüdüm anne."Sesim karanlık odada kayboldu."Ama senin yanında değilim."Bir süre sonra fotoğrafı yerine bıraktım.Artık biliyordum.Mesut'un bana yaşattıkları geçmişimin yalnızca bir parçasıydı.Cihangir ise o geçmişin neden yaşandığını biliyordu.Annemin sakladığı beyaz zarfın içinde ne vardı, bilmiyordum.Karen isminin neden verildiğini de...Ama bir şeyden emindim.Bazı insanlar çocuklarının hayatına baba olmak için girmezdi. Bazen yalnızca hayatları boyunca onlardan alamadıkları şeyleri geri almak için dönerlerdi.
Cihangir'in benden ne istediğini öğrenene kadar bu hikâye bitmeyecekti.
Bölüm etkileşimi
