Bölümler 23Şu an: 3.bölüm/Bilinmeyen Kollar
- 1 1.bölüm/Yalnız1.897 kelime
- 2 2.bölüm/Av2.457 kelime
- 3 3.bölüm/Bilinmeyen Kollar1.573 kelime · Okuduğun bölüm
- 4 4.bölüm/Manolya2.669 kelime
- 5 5.bölüm/Kolye2.637 kelime
- 6 6.bölüm/Sigara1.898 kelime
- 7 7.bölüm/Dost2.519 kelime
- 8 8.bölüm/Kum havuzu2.809 kelime
- 9 9.bölüm/Depo4.337 kelime
- 10 10.bölüm/"Ben sana güvenmiştim!"1.741 kelime
- 11 11.Bölüm/Dayan1.822 kelime
- 12 12.bölüm/Gerçekler852 kelime
- 13 13.Bölüm/"Kızım"977 kelime
- 14 14.Bölüm/"Biraz daha kal"4.211 kelime
- 15 15.Bölüm/Bir adım daha1.906 kelime
- 16 16.Bölüm-Kalmak İstediğim Yer2.998 kelime
- 17 17.Bölüm/Gölgen Hep Benimleydi3.280 kelime
- 18 18.Bölüm/Bir sesin içinde kaybolmak3.711 kelime
- 19 19.Bölüm-Bulduğumda3.353 kelime
- 20 20.Bölüm/Gözlerim Yanılmazdı2.050 kelime
- 21 21.Bölüm-Bir Ömrün Hesabı2.016 kelime
- 22 22.Bölüm/Bir Babanın Gölgesi3.495 kelime
- 23 23.Bölüm/Biraz Huzur5.723 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
"Ben geçmişimi gömmeye çalışırken,o çoktan mezarından çıkmıştı."
3. Bölüm — Bilinmeyen Kollar
"Ellerinizi başınızın üstüne koyun ve yere yatın!"
Deponun dışından gelen bağırışla irkildim. Sesin ardından birkaç kişinin daha konuştuğunu duydum. Ayak sesleri birbirine karışıyor, metal kapının önünden gelen gürültü içerideki sessizliği paramparça ediyordu.
Polisler dışarıdaydı.
Bunu biliyordum ama yine de gözlerim kapıya kaydı. Birkaç dakika önce buraya kendi isteğimle gelmiştim. Şimdi ise çıkış yolu arayan, annesi hakkında öğrendiği birkaç cümleyle bütün hayatı altüst olmuş bir kadın olarak karanlığın ortasında duruyordum.
Ne güzel iş başarmıştım, değil mi?
Dokuz yıl boyunca gerçeğin peşinden koşmuş, sonunda bir ipucu bulduğumda kendimi polislerin kuşattığı bir depoda bulmuştum. Üstelik yanımda kim olduğunu bile doğru düzgün bilmediğim bir adam vardı.
Elim istemsizce boynuma gitti. Parmaklarım annemin kolyesine değdiğinde onu avucumun içine aldım. Küçük, tanıdık ağırlığı beni bir anlığına bulunduğum yerden kopardı. Annemden geriye kalan en değerli şeylerden biriydi. Ne zaman kendimi kaybolmuş hissetsem ona dokunur, çocukluğumdan kalan bir parçaya tutunmuş gibi hissederdim.
Ama bu kez işe yaramadı.
Çünkü annemin kolyesi boynumdaydı, annemse yoktu.
Başımı sol tarafıma çevirdiğimde birkaç dakika önce konuştuğum adamı gördüm. Az önce yüzünü gölgelerden seçmeye çalıştığım adam artık tamamen aydınlığın içindeydi. Açık kumral saçları katlı ve dağınık kesilmişti. Üzerindeki koyu renk tişörtün altına bol bir pantolon giymişti. Duruşunda, etrafındaki kargaşadan etkilenmiyormuş gibi görünen bir rahatlık vardı.
Onu tanıyordum.
Daha doğrusu, adını biliyordum.
Baran Kaya.
Mesut Abi'nin neredeyse her gece saatlerini ayırarak araştırdığı, hakkında dosyalar hazırladığı, adını duyduğumda yüzünün değiştiği adam.
Kaya ailesi hakkında çok şey duymuştum. Ancak Baran'ın karşıma böyle çıkacağını hiç düşünmemiştim. Hele ki annemle ilgili konuştuğum adamın o olduğunu anlamak, gecenin geri kalanını daha da karmaşık hâle getiriyordu.
Baran, kapıya doğru kısa bir bakış attıktan sonra yüzünü bana çevirdi.
"Böyle boş boş durmaya devam mı edeceksin, yoksa arka kapıdan çıkalım mı?"
Sesindeki sabırsızlık sinirlerimi bozdu.
"Boş boş durmuyorum, fikir düşünüyorum," dedim agresif bir sesle.
Kaşlarından biri havalandı.
"Öyle mi? O zaman ben tek başıma buradan sıvışayım, ha? Ne dersin?"
Ağzımdan istemsizce kısa bir gülüş çıktı.
"Hah."
Gerçekten de harika bir fikirdi. Beni burada bırakıp gitmesi, o gece duyduğum en mantıklı öneri olabilirdi. Sonuçta birbirimizi tanımıyorduk. Benimle ilgilenmek gibi bir zorunluluğu yoktu. Hatta beni kurtarmaya çalışması için ortada geçerli bir sebep bile bulunmuyordu.
Tam ona söyleyecek bir şey bulmuşken deponun camlarından biri büyük bir gürültüyle parçalandı.
Ardından ikinci bir ses geldi.
Sonra üçüncüsü.
Bir an ne olduğunu anlayamadım. Cam kırıkları havada savrulurken refleksle başımı eğdim. Gürültünün nereden geldiğini kavradığımda kalbim göğsüme vuruyordu.
Silah sesleri.
Biri buraya ateş ediyordu.
"Yere eğil!" diye bağırdı Baran.
Daha ne olduğunu anlayamadan kolumdan sertçe çekildim. Ağzımdan çıkmak üzere olan söz yarım kaldı. Baran beni kendisine doğru çekip arkasına aldıktan sonra koşmaya başladı.
"Ne yapıyorsun sen?" diye bağırdım.
"Şu an gerçekten bunu mu konuşacağız?"
"Kolumu koparacaksın!"
"Kolun yerinde kalsın istiyorsan koş!"
Sinir bozucu adam.
Hayatımın en kötü gecelerinden birini yaşıyordum ve karşımdaki insan hâlâ benimle tartışmayı başarıyordu. Ona cevap vermek için ağzımı açtım ama yeni bir silah sesi duyulduğunda kelimeler boğazımda kaldı.
Baran kolumu bırakmadan beni deponun arka tarafına doğru çekiştiriyordu. Ayaklarımın altındaki kırık camlar eziliyor, koşarken çıkardığımız sesler deponun içinde yankılanıyordu. Birkaç saniye önce yürümekte bile zorlandığımı hatırlamak istemiyordum. Hastaneden yeni çıkmıştım. Başım hâlâ ağrıyor, bedenim kendini toparlayamıyordu.
Ama durursam ne olacağını da biliyordum.
Önümüzdeki karanlık geçide doğru ilerlerken bacağımda ani bir yanma hissettim.
İlk başta ne olduğunu anlayamadım.
Sanki biri bacağıma kızgın bir şey bastırmıştı. Birkaç adım daha attım ama ardından sıcak bir sıvının bacağımdan aşağı doğru yayıldığını hissettim.
Gözlerim istemsizce aşağı kaydı.
Kan.
Kotumun kumaşı koyulaşmaya başlamıştı.
Bir anlığına çevremdeki bütün sesler uzaklaştı. Silah sesleri, Baran'ın ayak sesleri, dışarıdaki bağırışlar... Hepsi sanki kalın bir duvarın arkasından geliyordu. Bacağımı hareket ettirmeye çalıştığımda acı keskinleşti.
Mermi bana da isabet etmişti.
"Hayır..." diye fısıldadım.
Adımlarım yavaşladı. Birkaç saniye sonra tamamen durdum. Bedenim hareket etmeyi reddediyordu. Elimi duvara dayayarak ayakta kalmaya çalıştım ama parmaklarım bile titriyordu.
Baran birkaç adım ilerledikten sonra yanımda olmadığımı fark etti. Hızla dönüp bana baktı.
"Kızım, koşsana!"
Sesini duyuyordum ama söylediklerini anlamlandırmakta zorlanıyordum. Gözlerim bacağımdaki kana takılı kalmıştı. Daha birkaç saat önce hastane yatağında serumun başında oturuyordum. Mesut Abi bana dinlenmem gerektiğini söylemişti. Doktorların ne kadar yorgun olduğumu anlattıklarını hatırlıyordum.
Şimdi ise bir deponun içinde vurulmuştum.
İnsan bazen hayatının ne kadar saçma bir noktaya gelebileceğini gerçekten anlayamıyordu.
Baran yanıma geldi.
"Neren vuruldu?"
Cevap vermek için başımı kaldırdım ama sesim çıkmadı.
"Lâl, sana soruyorum. Neren vuruldu?"
"Bacağım..."
Sözcük dudaklarımdan zar zor döküldü.
Baran'ın bakışları bacağıma indi. Yüzündeki ifade değişti. Az önceki alaycı tavrından eser kalmamıştı. Eğilip yarama baktı, ardından başını kaldırarak arkamıza döndü.
Bir silah sesi daha duyuldu.
"Harika," diye söylendi. "Gerçekten harika."
"Şu an dalga geçmenin sırası mı?"
"Seninle dalga geçtiğimi kim söyledi?"
"Yüzün söylüyor."
Bunu nasıl başardığımı bilmiyorum ama canım bu kadar yanarken bile ona cevap yetiştirmiştim. Baran bir saniyeliğine yüzüme baktı. Sanki söyleyecek bir şey bulamamıştı.
Ardından kolumu omzuna yerleştirdi.
"Tamam. Bana tutun. Yürüyebiliyor musun?"
Denemek için ayağımı yere bastım.
Acı bütün bedenime yayıldı.
Dişlerimi sıkarak nefesimi tuttum. Birkaç saniye sonra başımı iki yana salladım.
"Hayır."
Baran küfre benzer bir şey mırıldandı. Sonra kolumu daha sıkı kavrayarak beni yürütmeye çalıştı.
"Biraz daha dayan."
"Ne kadar daha?"
"Buradan çıkana kadar."
"Çok açıklayıcı oldu, teşekkür ederim."
Bana ters ters baktı.
"Rica ederim."
Normal şartlarda bu adama söyleyecek çok şeyim olurdu. Hatta muhtemelen onu bir daha görmemek için elimden geleni yapardım. Ama şu an bütün enerjim ayakta kalmaya yetmiyordu. Her adımda bacağımdaki acı artıyor, başımın içindeki uğultu biraz daha yükseliyordu.
Yine de aklımdaki tek şey, birkaç dakika önce öğrendiğim gerçeklerdi.
Annemin fotoğrafı.
Mesut Abi.
Ve Baran Kaya.
Birbirinden bağımsız olması gereken bu üç isim, o gece aynı karanlığın içinde birleşmişti.
"Baran..."
"Ne?"
"Gitmeden önce bir şey soracağım."
"Şimdi sırası değil."
"Annem hakkında konuştuğum adam sendin, değil mi?"
Baran'ın çenesi gerildi.
Bana cevap vermedi.
"Fotoğrafı sen mi gösterdin?"
"Yürü, Lâl."
"Annemin yanında Mesut Abi vardı."
Bu kez durdu.
Bana döndüğünde gözleri gözlerime kilitlendi. İlk kez yüzünde ne düşüneceğini bilemeyen birinin ifadesini gördüm. Sanki ağzımdan çıkan söz, beklediği bir şeydi ama bunu benden duymayı beklemiyordu.
"Ne gördün sen?" diye sordu.
"Fotoğrafı gördüm!"
Sesim istemeden yükseldi. Bacağımın acısını bir anlığına unutmuştum.
"Annemin yanında Mesut Abi vardı. Sonra bana bazı şeyler söyledi. Benim bilmediğim şeyler olduğunu söyledi. Bana gerçeği anlatacağını söyledi!"
Baran gözlerini kısa bir an kapattı.
"Şimdi değil."
"Ne zaman? Bir daha mı vurulmam gerekiyor?"
"Lâl."
"Ne?"
"Şu an ayakta zor duruyorsun. Ayık kafayla öğreneceksin bunları, Lâl Karen Aksoy. Önce buradan çıkacağız."
Bir an sustu, sonra omzuma yerleştirdiğim kolumu yeniden kavradı.
"Sadece bir kurşunla yere düşmezsin sen. Hadi, kalk."
Ona inanmak istedim.
Ama güvenmekle inanmak aynı şey değildi.
Baran Kaya'yı tanımıyordum. Mesut Abi'nin onun hakkında neden bu kadar araştırma yaptığını bilmiyordum. Beni neden kurtarmaya çalıştığını da anlamıyordum. Belki de kendi çıkarı vardı. Belki benim bilmediğim bir hesabın parçasıydım.
Yine de omzuna tutundum.
Çünkü şu an başka seçeneğim yoktu.
"Ben hastaneden yeni çıktım, Baran Kaya," dedim, nefes nefese. "Süper kahraman falan değilim ya."
Baran başını iki yana salladı.
"Hay ben böyle işe..."
Cümlesini tamamlayamadı.
Deponun paslı kapısı büyük bir gürültüyle açıldı.
İkimiz de aynı anda başımızı çevirdik.
Kapının önünde bir gölge belirmişti. Arkasından gelen ışık yüzünü seçmemi zorlaştırıyordu ama siluetini görmek bile yeterliydi. Birkaç saniye boyunca hareket edemedik. Baran'ın eli kolumda sıkılaştı. Ben ise nefesimi tutmuş, kapının önündeki kişiye bakıyordum.
Aramızdaki mesafe çok fazla değildi.
Önümüzde bir merdiven uzanıyordu. Aşağıya mı iniyordu, yoksa başka bir çıkışa mı ulaşıyordu, bilmiyordum. Tek bildiğim, bulunduğumuz yerde kalırsak yakalanabileceğimizdi.
Baran'ın aklında iki seçenek vardı.
Ya beni buradan çıkaracaktı ya da arkasına bile bakmadan gidecekti.
Ben olsam ikinci seçeneği düşünürdüm. Tanımadığım bir kadın yüzünden kendimi tehlikeye atmak zorunda değildim. Üstelik o kadın, başı beladan kurtulmayan, sorular sormayı bırakmayan ve vurulmuş olmasına rağmen hâlâ tartışan biriyse...
Açıkçası ben bile kendime yardım etmek istemezdim.
Ama Baran farklı bir karar verdi.
Bana doğru eğildiğinde ne yaptığını anlayamadım.
"Ne yapıyorsun?"
Cevap vermek yerine bir kolunu sırtımın arkasından, diğerini dizlerimin altından geçirdi. Birkaç saniye sonra ayaklarım yerden kesildi.
Beni kucağına almıştı.
"Baran, indir beni!"
"Tabii. Şimdi tam zamanı."
"Ben ciddiyim!"
"Ben de."
Yüzüne baktım. En ufak bir gülümseme yoktu. Beni kucağında taşırken merdivenlere yönelmişti bile.
"Bir de seninle uğraşıyorum," diye söylendi.
Normalde buna mutlaka bir cevap verirdim. Fakat merdivenlerden inerken başım istemsizce geriye doğru sallanıyor, her hareketinde görüşüm biraz daha bulanıklaşıyordu. Baran'ın kollarına tutunmaya çalıştım ama parmaklarım güçsüzleşmişti.
Bacağımın acısı artık tek bir noktada değildi. Bütün bedenime yayılıyor, nefes almamı bile zorlaştırıyordu. Hastaneden yeni çıkmıştım. Vücudum zaten yorgundu ve şimdi kaybettiğim kan yüzünden kendimi daha da kötü hissediyordum.
"Baran..."
Sesimin ne kadar zayıf çıktığını kendim bile zor duydum.
"Buradayım."
İki kelime.
Bilmiyorum neden ama o an bu iki kelimeye tutunmak istedim. Belki de uzun zamandır birinin gerçekten orada olduğuna inanmak istiyordum. Belki de bilincim yavaş yavaş bulanıklaşırken zihnim, duyduğu ilk güven verici şeye sarılıyordu.
Gözlerimi açık tutmaya çalıştım.
Merdivenler uzayıp gidiyordu sanki. Baran'ın yüzü bazen yaklaşıyor, bazen karanlığın içinde silikleşiyordu. Bir şeyler söylüyordu ama kelimeleri birbirinden ayıramıyordum.
"Dayan," dediğini duydum.
Başımı hafifçe kaldırmaya çalıştım.
"Bulacaksın onları."
Annemin yüzü gözlerimin önüne geldi.
Onu son gördüğümdeki gülümsemesi, saçlarıma dokunan elleri, bana seslenişi...
Sonra Mesut Abi'nin fotoğraftaki yüzü belirdi.
Ardından Baran'ın gözleri.
Birbirine karışan görüntülerin arasından yalnızca tek bir düşünceyi seçebildim.
*Gerçek neydi?*
Göz kapaklarım ağırlaştı. Kendimi zorladım ama artık hiçbir şey yapamıyordum. Baran'ın kolları hâlâ altımdaydı. Beni taşıyordu. Nereye götürdüğünü bilmiyordum. Ona güvenip güvenemeyeceğimi de...
Ama ilk kez, bütün o karanlığın içinde birinin beni bırakmadığını hissediyordum.
Belki de bu yüzden korkum biraz olsun azaldı.
Belki de yalnızca artık direnemeyecek kadar yorulmuştum.
Son kez gözlerimi açmaya çalıştım. Baran'ın yüzünü bulanık bir şekilde seçebildim.
Sonra karanlığın içinden sesi geldi.
"Dayan, Lâl."
Ve ben, dokuz yıldır peşinden koştuğum cevapların eşiğinde, tanımadığım bir adamın kollarında bilincimi kaybettim.
Sonrası karanlıktı.
Bölüm etkileşimi
