Manolya kitap kapağı

19. bölüm / 23

19.Bölüm-Bulduğumda

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 23Şu an: 19.Bölüm-Bulduğumda

19. Bölüm-Bulduğumda
"Onu kaybetmekten korktuğumu biliyordum ama bir gün eve gelip onu hiçbir yerde bulamayacağım hiç aklıma gelmemişti. Meğer insanın en büyük korkusu, bazen en sıradan gününde gerçeğe dönüşürmüş."

Baran'ın ağzından

Evin kapısını açtığımda içeriden gelen sessizlik, daha ilk saniyede içime oturdu.
Normalde eve girdiğimde beni karşılayan ilk şey Gece'nin miyavlaması olurdu. Ardından Lâl'in sesi duyulurdu. Bazen mutfaktan bir şeyler anlatır, bazen salonda oturduğu yerden yalnızca başını kaldırıp geldiğimi belli ederdi. Hatta kimi zaman hiçbir şey söylemeden yanımdan geçer, varlığını hissettirmesiyle yetinirdi.
Ama o gün evde hiçbir ses yoktu.
Kapıyı arkamdan kapatıp anahtarları konsolun üzerine bıraktım.
“Lâl?”dediğimde cevap gelmediğinde ayakkabılarımı çıkarırken gözlerim salona kaydığında. Koltuğun üzerinde gelişigüzel bırakılmış battaniye, sehpanın kenarında duran kitap ve yarım kalmış su bardağını gördüm… Her şey olağandı. Yine de evin içinde tarif edemediğim bir eksiklik vardı.
Gece de ortalıkta görünmüyordu.
“Gece?”
Bir süre bekledim. Ardından mutfağa geçtim. Buzdolabının üzerindeki küçük not kâğıtlarını gözden geçirdim. Lâl'in el yazısıyla yazılmış birkaç alışveriş notu vardı. Onların arasında yeni bir şey göremedim.Telefonumu çıkarıp Lâl'i aradığımda ilk aramam cevapsız kalmıştı.İkincisinde de aynı şey oldu. Üçüncü kez aradığımda telefonun kapalı olduğunu öğrendim.Kaşlarım çatılmıştı çünkü Lâl'in telefonunu kapatması alışık olduğum bir şey değildi. Üstelik son zamanlarda yaşadıklarından sonra nereye gidecek olursa olsun haber vermeden çıkmayacağını düşünüyordum.Yatak odasına yönelip kapıyı açtığımda ilk dikkatimi çeken şey komodinin üzerindeki boşluk oldu. Meryem Hanım'ın mektubunu koyduğu yer boştu. Lâl onu ölse dahi yanından ayırmazdı. Bazen okumak için çıkarır, bazen de hiçbir şey yapmadan avuçlarının arasında tutardı çünkü annesini hissetmek istiyordu ve onu bu konuda asla yargılamıyordum. Yatağın kenarına yaklaştım. Yastığın üzerinde Gece'nin birkaç tüyü vardı. Dolabın kapağı aralıktı. Lâl'in dışarı çıkarken giydiği montlardan biri de yerinde değildi.
İçimdeki huzursuzluk büyümeye başladı.
“Lâl, neredesin?”dedim soran sesimle bu kez soruyu kendime sormuştum ama.Odadan çıkmak üzereyken çalışma masasının üzerindeki küçük kâğıdı fark ettim. Masanın kenarına sıkıştırılmıştı. Üzerinde yalnızca iki kelime yazıyordu.

Rıza Demir.

Kâğıdı elime aldığımda birkaç saniye boyunca yazıya baktım.

Rıza…Meryem Hanımın ölümünden önce Mesut'la görüştüğü belirlenen, sonrasında ortadan kaybolan adam. Babamın günlerdir izini sürdüğü isim. Hakkında elimizdeki bilgiler sınırlıydı ama Meryem'in ölümüyle bağlantılı olabileceğini düşünüyorduk.

Lâl onun adını nereden öğrenmişti?
Ve neden bana söylemeden harekete geçmişti?
Kâğıdı cebime koyup telefonumu çıkardım. Babamı aradığımda telefon daha ikinci çalışında açılmıştı.
“Baran?”dedi sorgulayan bir sesle, onu aramama alışkın değildi.
“Lâl yok.”dediğimde karşı tarafta kısa bir sessizlik oldu.
“Ne demek yok?”
“ Eee eve geldim, evde değil. Telefonu kapalı. Annesinin mektubu da ortada yok.”
“En son ne zaman konuştunuz?”
“Birkaç saat önce. Her şey normaldi.”
“Bir yere gideceğini söylemiş miydi?”
“Hayır. Masasında Rıza Demir'in adının yazılı olduğu bir not buldum.”
Babamın sesi o an ciddileşti,olduğu ortamda ki sesler azalmıştı,başka bir odaya geçmişti.“Baran, beni iyi dinle. Rıza'yla ilgili bazı eski kayıtları yeniden incelemeye başladım. Mesut'un geçmişte bağlantılı olduğu bir tesis var. Resmî kayıtlarda kapatılmış görünüyor ama son dönemde oraya giriş çıkış olduğuna dair şüpheli bilgiler aldım.”
“Ne tesisi?”

“Eski bir sağlık tesisi. Bir dönem özel olarak kullanılmış. Sonrasında kapatılmış.”

“Konumu sende var mı?”

“Var ama emin olmadan-”

“Baba, Lâl orada olabilir.”Sözümü bitirir bitirmez anahtarlarımı aldım.

“Tek başına gitme,” dedi babam. “Ben de geliyorum.”

“Konumu gönder baba.”

“Baran…”dedi 'yapma' dercesine

“Lütfen, baba. Şimdi tartışacak zamanımız yok.”telefon kapandığında konum çoktan bana ulaşmıştı.
Kapıdan çıkarken bir kez daha eve baktım. Lâl'in yokluğu, ardımda bıraktığım her eşyanın üzerinde hissediliyordu.
Bu evden birlikte çıkmıştık ve ben bu yüzden nu yeniden bulmadan dönmeyecektim.
Yol boyunca telefonumu defalarca kontrol ettim. Lâl'den bir mesaj gelmesini, aradığımda telefonunun açılmasını, hatta yanlışlıkla bir yere gittiğini söylemesini bekledim.
Ama hiçbir şey olmamıştı.
Direksiyonu daha sıkı kavradım.
Aklıma son günlerdeki hâli geldi. Meryem Hanım'ın mektubunu okurken yüzüne yerleşen ifade, Mesut'un adını duyduğunda toprak gibi olan kahvelerinin durgunlaşması, bazen bir şey söyleyecek gibi olup son anda susması
Bana anlatmadığı bir şeyler vardı.
Belki de Rıza'nın adını bulduğunda, annesinin ölümüne dair bir cevap elde edebileceğini düşünmüştü. Onu anlıyordum. Yıllardır peşinden koştuğu soruların cevabına bu kadar yaklaşmışken beklemek istememiş olabilirdi.

Ama tek başına gitmemeliydi.
Telefonum yeniden çaldı.Arayan kişi babamdı.
Aramayı cevaplayıp hoparlör'e aldığımda arabanın içinde babamın sesi duyuldu.

“Tesise yaklaşıyorum. Sen neredesin?”

“Birkaç dakika kaldı.”

“İçeride kaç kişi olduğunu bilmiyoruz. Dikkatli olacağız.”

“Lâl içerideyse beklemeyeceğim.”

“Baran, seni anlıyorum. Ama düşünmeden hareket etme. Onu bulduğumuzda sana ihtiyacı olacak.”

Babamın söylediği son cümleyle çenemi sıktım.Maalesef haklıydı.
Ona ulaşmam gerekiyordu. Ama onu bulduğumda ayakta kalabilmem de gerekiyordu.

Lâl'in Ağzından
Kapının kapanmasının ardından uzun süre yerimden kıpırdamadım.
Mesut'un söyledikleri hâlâ kulaklarımdaydı. Annemin benden sakladığı bir şey olduğunu biliyordum. Bunu her söylediğinde yüzündeki ifadeyi izliyor, gözlerinde bir ipucu arıyordum. Ama hiçbir şey bulamıyordum.Benden istediği cevabı bilmiyordum.
Belki de annem gerçekten hiçbir şey bırakmamıştı. Belki de Mesut'un peşinde olduğu şey, yalnızca kendi kurduğu bir hikâyenin parçasıydı.
Elimdeki mektubu yeniden açtım ama kağıdın kenarları yıpranmıştı. Bazı cümlelerin üzerinden o kadar çok geçmişti ki harfler neredeyse silinmeye başlamıştı. Yine de her kelimesini hatırlıyordum.

Annemin bana yazdığı son satırları…
Bazen mektubu okurken onun yanımda olduğunu hissediyordum. Sesini, bana bakışını, saçlarımı düzeltirken yaptığı küçük hareketleri hatırlıyordum.
Sonra kapı açılıyor ve bütün bunların yerini Mesut'un sesi alıyordu.
Günlerdir aynı şey yaşanıyordu.
Bana annemin sesini dinletiyor, ardından sorular soruyordu. Hatırladığımı düşündüğüm her şeyi sorguluyor, bir kelimeyi bile kaçırmamaya çalışıyordu.
En çok da annemin sesini unutacağımdan korkuyordum.
Bir insanın sesini unutmak nasıl bir şeydi?
Onu düşünürken bile içim daralıyordu.
Başımı duvara yasladım. Gözlerimi kapatıp annemin bana seslendiği bir günü hatırlamaya çalıştım. Yıllar öncesinden, küçükken yaşadığım bir anı… Mutfaktan gelen sesi, adımı söyleyişini…
Hatırladım.
En azından bir kısmını.
“Anne…”
Sesim odanın içinde kaybolduğun da bir süre sonra dışarıdan bir hareketlilik duydum. Önce önemsemedim. Burada her sesin ardından birinin geleceğini öğrenmiştim. Fakat bu kez koridordan gelen sesler diğerlerinden farklıydı.
Bir kapı açılma sesi duyuldu ardından sert adımlar doldu kulağıma sonrasında ise hayalimi süsleyen, o ses doldu kulaklarıma.
“Lâl!”diye bağıran Baran'ın sesini duyunca olduğum yerde doğruldum.
Gözlerimi kapıya çevirdim. Kalbim öyle hızlı atıyordu ki kendi sesimi bile duyamıyordum.
Hayır.
Bu mümkün değildi.
“Lâl, sesimi duyuyorsan cevap ver!”
Dudaklarım aralandı ama ilk anda ses çıkaramadım.
Baran.
Günlerdir kendime söylediğim cümle, ilk kez gerçek olabilirdi.
Beni bulacağını söylemişti. Ama zaman geçtikçe o ihtimale tutunmak zorlaşmıştı. Bazen burada kalacağımı düşünmüş, bazen de dışarı çıktığımda hiçbir şeyin eskisi gibi olmayacağından korkmuştum.
Şimdi sesini duyuyordum.
Gerçekten duyuyordum.
“Baran…” diye fısıldadım.
Sesim odanın içinde kayboldu. Ellerimi yere dayayıp ayağa kalkmaya çalıştım. Bir an dengemi kaybettim ama duvara tutunarak kendimi toparladım.
“Baran!”diye daha yüksek bir sesle bağırdım.
“Buradayım!”dediğimde kapıya vuruyordum ama nafileydi.Koridorun diğer ucundan yeniden onun sesini duydum.
“Lâl!”

her sesini duyduğumda ellerimin gücü daha da azalıyordu. Sanki o geldiğinde yere düşüp pes edecektim.

Adım sesleri vardı ve daha da yaklaşıyordu. Baran?
Kapı yüksek bir gürültü ile açıldığında, ikimiz de donakaldık.
Gözlerim onu ezberlemek ister gibi dolaştı her zerresinde. Dağılmış saçları, endişeyle çevresini tarayan bakışları ve beni gördüğü anda değişen ifadesi…
Gerçekti.
Karşımdaydı.
Bana bakıyordu.
“Baran…”Adını söylerken sesim titredi. Ona ulaşmak için bir adım attım. Sonra bir adım daha.
Bana doğru ilerlediğini gördüğümde.Yüzündeki ifade, aramızdaki mesafeyi kapatmak için ne kadar acele ettiğini anlatıyordu.
Tam o sırada arkamdan gelen ayak sesleriyle irkildim.
Başımı çevirdiğimde iki adamın koridora girdiğini fark ettim. Yüzlerini tanımıyordum ama Mesut'un adamları olduklarını anlamak zor değildi.
Baran da onları gördüğünde
“Lâl, olduğun yerde kal!”dedi temkinli bir sesle

Ama nasıl kalabilirdim?

Günlerdir beklediğim insan birkaç metre ötemdeydi.

Onun sesini duyabilmek için kaç kez gözlerimi kapatmış, kendime geleceğini söylemiştim. Şimdi gerçekten gelmişken yeniden ondan uzaklaşmak istemiyordum.

“Baran!”

Adamlardan biri onun önünü kesmeye çalıştı. Baran geri çekilmedi. Bana ulaşmak için aralarından geçmeye çalışırken diğer adam bulunduğum tarafa yöneldi.

Geri gitmek istedim ama ayaklarım birbirine dolandı.

Her şey o kadar hızlı gelişti ki ne olduğunu anlamam birkaç saniyemi aldı.

Adamın elindeki hareketi fark ettiğimde Baran'a doğru uzattığım elim havada kaldı. Ardından karnımda bir kaç kere keskin bir acı hissettim. Nefesim kesildi. Gözlerim istemsizce büyürken geriye doğru sendeledim.

Elimi karnıma götürdüğümde toz içinde ki ellerim kanla yıkanmıştı.
Hayır…
Tam da onu bulmuşken…

“Lâl!”diye bağıran Baran'ın sesini duydum ama bakamıyordum ona yüzü bulanıklaşmıştı artık.Ama bu kez sesinde öyle bir korku vardı ki içimdeki bütün düşünceler sustu.
Dizlerimin bağı çözüldü. Yere düşmeden önce Baran'ın bana yetiştiğini hissettim. Kolları beni sardığında başım istemsizce göğsüne düştü.
“Bana bak, Lâl. Gözlerini benden ayırma.”
Sesini duyuyordum ama kelimeler birbirine karışıyordu.
“Baran…”dedim titreyen sesimle, gözlerim arada açılıp tekrar kapanıyordu.

“Buradayım birtanem.Yanındayım.”dediğinde yüzünü görmek için başımı kaldırmaya çalıştım. Gözleri gözlerimdeydi. Bir eliyle beni destekliyor, diğer eliyle yardım çağırıyordu. Çevremizdeki sesleri seçemiyordum. Yalnızca onun sesine tutunmaya çalışıyordum.
“Sesini..duydum,” dedim güçlükle.
Kaşları çatıldı.
“Ne?”
“Sesini… Duyunca gerçek olduğunu anladım.”demiştim ama artık nefes almak da zorlaşmıştı.
Yüzündeki ifade değişti. Sanki söylemek istediği çok şey vardı ama hiçbirini dile getiremedi.
“Beni buldun Baran,” diye fısıldadım.

“Buldum, Lâl. Hep bulacağım seni.”dediğinde gözlerim doldu. Günlerdir içimde biriken korku, özlem ve çaresizlik birbirine karışmıştı. Ona anlatmak istediğim o kadar çok şey vardı ki…Annemin sesini dinlettiklerini, mektubu sakladığımı, bazen kendi anılarımı bile hatırlayamadığımı, bir gün buradan çıkamazsam Gece'nin beni bekleyeceğini düşündüğümü…
Ama hiçbirini söyleyemedim.
Yalnızca elini aradım.
Baran bunu fark edince parmaklarımı avucunun içine aldı.
“Bırakma,lütfen sende...bırakma beni” diye fısıldadım.

“Bırakmayacağım.”

“Lütfen…”

“Lâl, beni dinle. Yardım geliyor. Buradan çıkacağız, tamam mı? Bana biraz daha dayan.”

Başımı çok hafif salladım ama bu tamam demek için miydi yoksa kafamı sabit tutamadığım için miydi bilmiyordum. Gözlerimi kapatmak istiyordum ama onun sesini kaybetmekten korkuyordum. Çünkü bu karanlıkta duyduğum ilk gerçek ses oydu.
Baran alnını alnıma yasladı.
“Geç kaldığım için özür dilerim.”

İçimde bir şey sızladı.
Hayır, ona kızgın değildim. En azından şu an değil. Yalnızca çok yorulmuştum. Ve ilk defa birinin yanında yorulduğumu saklamak zorunda hissetmiyordum.
“Geldin ya…” diyebildim. "o yeter.”
Uzaklardan yaklaşan sesleri duydum. Baran hâlâ yanımdaydı. Elimi bırakmıyordu.
Gözlerim yeniden kapanmaya başladığında son gördüğüm şey yüzündeki korkuydu.
Ve son duyduğum şey, defalarca içimde tekrarladığım o sesti:
“Buradayım, Lâl. Artık yalnız değilsin.”

Baran'ın ağzından

Onu kollarımda tutarken çevremizde yaşananları anlamaya çalışıyordum. Adamların etkisiz hâle getirildiğini, babamın ve ekibin koridora ulaştığını biliyordum. Ama bütün dikkatim Lâl'deydi.

“Yardım edin!” diye seslendim. “Buraya!”

Babam yanıma geldiğinde Lâl'in yüzüne baktı. Ardından bana dönerek sakin olmamı işaret etti.

“Ambulans yolda.”

“Daha hızlı gelmeleri gerekiyor.”

“Baran, buradayız. Onu yalnız bırakmayacağız.”

Lâl'in başı göğsüme yaslanmıştı. Gözlerini açık tutmakta zorlanıyordu.

“Lâl, benimle konuş.”

Göz kapakları hafifçe aralandı.

“Ne konuşalım?" dediğinde sesindeki güçsüzlüğe rağmen bu soruyu sorması, içimdeki korkunun arasından küçücük bir gülümseme geçmesine neden oldu.
“Ne istersen.”
“Gece…”
“Gece evde. Seni bekliyor.”
“Onu gördün mü?”
“Gördüm. Bütün evi birbirine katmış.”
Dudaklarının kenarı belli belirsiz kıpırdadı.
“Beni özlemiştir.”

“Çok.

Bir an sustu. Sonra gözlerini yüzüme çevirdi.

“Ezgi ve Melis…”

“Onlar da seni merak ediyor. Merak etme, haber vereceğiz.”

“Onlara… iyi olduğumu söyle.”

Cevap vermeden önce kısa bir süre duraksadım.

“Önce gerçekten iyi ol. Sonra kendin söylersin.”

Başını hafifçe salladı ve o an ambulansın sesi duyulduğunda içimdeki gerginlik biraz daha arttı. Sağlık görevlileri yanımıza geldiğinde geri çekilmem istendi. Lâl'in elini son kez sıktım.
“Ben de geliyorum.”
Onu sedyeye alırlarken gözlerim bir an bile üzerinden ayrılmadı. Babam omzuma dokundu.
“Ben burada kalacağım oğlum. Gerekli işlemleri hallederim. Sen onunla git.”
Başımı sallayıp ambulansa bindiğimde Lâl'in yanında oturdum. Bir sağlık görevlisi onunla ilgilenirken ben yalnızca elini tutabildim.

“Baran?”Sesini duyunca hemen ona döndüm.

“Buradayım.”

“Gerçekten…”

“Evet?”

“Beni bırakmadın.”

Elini biraz daha sıkı tuttum, narin ellerine,ince parmaklarına kan hiç yakışmamıştı.

“Bırakmadım.”

Gözlerini kapattığında bu kez onu uyandırmaya çalışmadım. Yanında oturup elini tuttum.

Çünkü bazı cevapların söylenmesine gerek yoktu.

Hastaneye ulaştığımızda her şey birbirine karışmıştı Lâl'i içeri aldıklarında peşinden gitmek istedim ama görevliler beni kapının dışında bıraktı. Birkaç kez aynı soruyu sordum. Her seferinde beklemem gerektiğini söylediler.

Beklemek…
Son zamanlarda en çok nefret ettiğim şey buydu.
Koridordaki sandalyeye oturdum.Ellerimi birbirine kenetleyip başımı öne eğdim. Birkaç dakika sonra babam geldi.

“Tesisteki adamları güvenlik birimlerine teslim ettik.”

“Mesut?”

“Orada değildi.”

Başımı kaldırdım.

“Yani yine kaçtı.”

“Şimdilik.”

“Bunu bitirmemiz gerekiyor.”

“Biliyorum.”

Babam yanımdaki sandalyeye oturdu. Bir süre ikimiz de konuşmadık. Ardından telefonunu çıkarıp bazı notlara baktı.

“Rıza'yla ilgili yeni bir şey bulduk. Mesut'la Meryem'in ölümünden önce birkaç kez görüşmüş. Ayrıca kayıtların birinde başka bir isim daha var. Şimdilik kim olduğunu doğrulayamadık.”

“Bunu Lâl'e söyleyeceğiz.”

Babam başını salladı.

“Evet. Ama önce iyileşmesi gerekiyor.”

“Kararı onunla birlikte vereceğiz. Ne olduğunu bilmeye hakkı var.”

Babam yüzüme baktı. Ardından yavaşça başını salladı.

“Bunu duymak istiyordum.”O sırada doktorun kapıdan çıktığını gördüm. Hemen ayağa kalktım.

“Durumu nasıl?”dediğimde doktor, Lâl'in gerekli müdahalelerin yapıldığını ve durumunun takip edildiğini söyledi. Bir süre gözlem altında tutulacaktı. Şimdilik dinlenmesi gerekiyordu.
Bütün cümlelerini dikkatle dinledim. Sormam gereken her şeyi sordum. Ardından onu görebilmek için izin istedim.
İçeri girdiğimde bir zamanlar kahkahalarıyla aydınlanan, şimdi ardında koca bir yorgunluk taşıyan kahverengi gözleri kapalıydı.
Yatağın yanına yaklaştım. Yüzü solgundu. Birkaç saat önce koridorun sonunda bana doğru yürümeye çalışan kadın şimdi sessizce yatıyordu.
Sandalyeyi çekip yanına oturdum.
“Beni ne kadar korkuttuğunun farkında değilsin,” diye fısıldadığımda cevap vermedi.

Elini tuttum. Parmaklarının arasından kendi parmaklarımı geçirdim.

“Bir daha tek başına böyle bir işe kalkışmayacaksın,” dedim. Sonra kendi sözlerimin ağırlığını fark edip sustum. “Hayır… Bunu sana söylemeye hakkım yok. Sadece bir dahaki sefere bana da anlat. Birlikte karar verelim.”

Bir süre yüzünü izledim.
Onun adına karar vermek istemiyordum. Yaşadığı onca şeyden sonra en çok ihtiyacı olan şeylerden birinin kendi hayatı üzerinde söz sahibi olmak olduğunu biliyordum.
Benim yapmam gereken, yanında durmaktı.

Lâl'in ağzından

Gözlerimi açtığımda önce nerede olduğumu anlamaya çalıştım.
Beyaz tavan, yanımdaki cihazların sesleri ve odanın içindeki hafif ilaç kokusu…
Hastanedeydim.
Bir an bütün yaşadıklarım zihnimde yeniden canlandı. Kapı, koridor, Mesut'un adamları, Baran'ın sesi…
Elimi karnıma götürmek istedim ama hareket etmekte zorlandım.
“Uyandın mı?”
Başımı çevirdim.
Baran yanımdaydı.
Sandalyede oturmuş, dirseklerini dizlerine dayamıştı. Gözlerinin içine kan oturmuş göz altlarında yorgunluk şişliği vardı. Beni fark ettiği anda doğruldu ve "Nasıl hissediyorsun?" diye sorduğunda bir süre cevap veremedim. Onu izledim. Gerçekten oradaydı.
“Sen gitmedin mi?”dediğimde kaşlarını hafifçe çattı ve ;

“Sen buradayken ben nereye gidecektim?”

“Bilmiyorum.”

Yanıma biraz daha yaklaştı.

“İyi misin?”

“Bilmiyorum,” dedim dürüstçe.

Başını salladı. Sanki bu cevabı bekliyormuş gibi üzerime gelmedi.

“Doktor birazdan yeniden kontrol edecek. Şimdilik dinlenmen gerekiyor.”

Gözlerimi odanın içinde gezdirdim.

“Beni nasıl buldun?”

“Eve geldim. Seni bulamayınca önce aradım. Sonra masanda Rıza'nın adını gördüm.”

Gözlerimi kapattım.

“Ben sana söyleyecektim.”

“Ne zaman?”

“Bir şey bulduğumda.”

“Lâl…”

“Biliyorum,” diye araya girdim. “Tek başıma gitmemeliydim.”

Bir süre sessiz kaldı. Sonra elimi tuttu.

“Sana kızgın değilim.”

“Öyle görünmüyorsun.”

“Çünkü seni orada gördüğüm an aklımdan geçenleri anlatamam.”

Bakışlarımı ondan kaçırdım ve ona “Ben de çok korktum.”dedim ama bu cümleyi söylemek düşündüğümden daha zordu. Günlerdir korktuğumu kendime bile itiraf etmek istememiştim. Güçlü kalmam gerektiğini düşünmüştüm. Mesut'un karşısında, onun istediği gibi dağılmamaya çalışmıştım.Ama Baran'ın yanında bunu yapmak istemiyordum.
“Annemin sesini dinletiyordu,” dedim bir süre sonra. “Sürekli aynı kayıtları açıyordu. Bazen söylediklerini anlayamıyordum bazen kendimden geçiyordum.Bir süre sonra kendi hatırladıklarımdan bile şüphe etmeye başladım.”
Baran'ın yüzündeki ifade ağırlaştı.
“Bana neden anlatmadın?”
“Çünkü anlatırsam daha gerçek olacakmış gibi geliyordu.”
Elimi biraz daha sıkı tuttu.
“Bundan sonra hiçbir şeyi tek başına taşımak zorunda değilsin.”
Ona baktığımda “Her şeyi çözebilecek misin?”diye sordum küçük bir çocuk gibi
“Hayır.”dediğinde bu cevabı beklemiyordum.

“Her şeyi çözemem,” diye devam etti. “Geçmişte yaşananları değiştiremem. Annenin başına gelenleri geri alamam. Ama ne öğrenirsek öğrenelim, senden saklamayacağım. Seninle konuşacağım. Birlikte karar vereceğiz.”

Boğazım düğümlendi.Belki de duymaya ihtiyacım olan şey buydu.
Birinin bana ne yapmam gerektiğini söylemesi değil, ne yapmak istediğimi sorması…
“Rıza'yla ilgili bir şey buldun mu?” diye sordum.
“Babam bazı kayıtlar bulmuş. Mesut'la annenin ölümünden önce görüştüğünü doğrulayan bilgiler var.”

“Başka?”

“Dosyada henüz kimliğini belirleyemediğimiz bir isim daha geçiyor.”

Gözlerim ona çevrildi “Yani Mesut yalnız değil.”

“Öyle görünüyor.”

Bir süre sessiz kaldım. Sonra annemin mektubunu hatırladım.

“Benim mektubum…”

“Yanımda.”

Ceketinin cebinden çıkardığı zarfı görünce gözlerim doldu.

“Kayboldu sandım.”

“Masanda bulamadım. Tesiste yanındaydı.”

Zarfı elime aldım. Kenarlarını düzelttim. Annemin yazısına baktım.

“Bunu kaybetmek istemiyorum.”

“Kaybetmeyeceksin.”

Başımı yastığa yasladım.

“Baran?”

“Efendim?”

“Eve gitmek istiyorum.”

“Doktor izin verdiğinde.”

“Gece'yi özledim.”

Bu kez yüzünde küçük bir gülümseme belirdi.

“Gece de seni özlemiştir. Muhtemelen evde herkesten hesap soruyordur.”

İstemeden gülümsedim.
Bir süredir yüzümde hissetmediğim bir ifadeydi bu.
Baran da fark etmiş olmalıydı. Bir şey söylemedi. Sadece elimi tuttu.

Baran'ın ağzından

Lâl'i eve getirdiğimizde gece çoktan ilerlemişti.
Doktorun söylediklerini dikkatle dinlemiş, dinlenmesi gerektiğini ve bir süre yalnız bırakılmamasının iyi olacağını öğrenmiştik. Eve girdiğimizde Gece kapının önüne kadar gelmişti.
Lâl'i görünce hemen yanına sokuldu.
“Gece'm…”Lâl'in sesi neredeyse duyulmayacak kadar hafifti.
Kediyi dikkatlice yanına yaklaştırdım. Gece önce Lâl'in yüzüne baktı, ardından sessizce yatağın kenarına kıvrıldı.Lâl'in gözleri doldu bu sahneyle
“Beni beklemiş.”
“Tabii ki bekledi.”
Elini Gece'nin başına götürdüğünde Kedinin tüylerini okşarken yüzündeki ifade biraz yumuşamıştı. Bir süre hiçbir şey söylemeden onu izledi.

“Beni unutmadı.”

“Unutmaz.”

“Bazen herkesin beni unutacağını düşündüm.”

Bu cümleyle birlikte içimde bir şey sıkıştı. Yanına oturdum.

“Ben seni aramaktan vazgeçmedim, Lâl.”

Bakışlarını bana çevirdi.

“Biliyorum.”

“Bazen sana ulaşamayacağımı düşündüğüm oldu. Ama vazgeçmedim.”

Elini yorganın üzerine bıraktı.

“Ben de senin geleceğini düşündüm. Sonra kendime kızdım. Çünkü belki de gelmeyecektin.”

“Geldim.”

“Evet.”

Bir süre birbirimize baktık.

“Biraz kalır mısın?” diye sordu sonunda.

Soruyu sorarken gözlerini kaçırdı. Sanki benden çok büyük bir şey istiyormuş gibi çekiniyordu.

Yatağın yanındaki sandalyeyi çektim.

“İstediğin kadar.”

Başını yastığa yasladı. Gözleri kapanmadan önce elimi tuttu. Parmakları avucumun içinde hafifçe kıpırdadı.

“Gidecek misin?”

“Hayır.”

“Uyuyana kadar?”

“Uyandığında da burada olacağım.”

Bana baktı. Bir şey söyleyecek gibi oldu ama vazgeçti. Birkaç dakika sonra nefesi yavaşladı.
Elini bırakmadım.
O uyurken yüzünü izledim. Günlerdir yaşadıklarının izleri hâlâ üzerindeydi. Bunu değiştiremeyeceğimi biliyordum. Ona yaşadıklarını unutturamaz, her şeyin eskisi gibi olmasını sağlayamazdım.
Ama yanında olabilirdim.
Ve belki de şu an yapabileceğim en doğru şey buydu.
Telefonumun ekranı aydınlandığında başımı kaldırdım.
Uzay'dan değil, babamdan mesaj gelmişti.
"Rıza Demir'le ilgili eski kayıtları buldum. Mesut'la Meryem'in ölümünden önce birkaç kez görüşmüş. Ayrıca dosyada adı geçmeyen başka biri daha var. Şimdilik kim olduğunu doğrulayamadık. Rıza'nın bildiklerini öğrenmeden bu iş bitmeyecek. O kişinin hâlâ çevremizde olma ihtimali var."

Mesajı birkaç kez okudum.
Başka biri…
Demek ki Mesut'un arkasındaki bütün gerçek henüz ortaya çıkmamıştı. Rıza'yı bulmalı, Meryem'in sakladığı şeyin ne olduğunu öğrenmeliydik.
Telefonu masaya bıraktım.
Tam o sırada gözüm kitaplığın üzerinde duran eski kameraya takıldı. Bir süredir elime almamıştım. İçinde Uzay ve Ata'yla geçirdiğimiz bir günden kalan birkaç video vardı.
Kamerayı alıp kaydı açtım.
Ekranda önce Uzay'ın gereksiz bir şakası, ardından Ata'nın ona verdiği tepki belirdi. İkisi de kamerayı fark edince birbirlerine laf atmaya başlamıştı.Lâl'in yanımızda olduğu ilk günlerdi.
“Bir dakika, şunu tekrar yap,” demiştim videoda.
“Ne yapacağım lan?” diye karşılık vermişti Uzay.

Ata'nın gülüşü duyulmuş, ardından görüntü bir süre sallanmıştı.
O günün ne kadar sıradan ve güzel olduğunu şimdi daha iyi anlıyordum.
Görüntüyü biraz ilerlettim.
Kamera bir anlığına başka tarafa dönmüştü. Arka planda "Ben hazırım, çıkabiliriz." diyen Lâlin narin sesi doldu kulaklarıma. Gülüyordu.
Başını geriye atarak, hiçbir şeyi düşünmek zorunda değilmiş gibi gülüyordu.
Videoyu durdurdum.
Ekrana biraz daha yaklaştım.
Lâl'in yüzüne baktım. O günkü hâlini hatırlamaya çalıştım. Yanlarında olduğum hâlde ne kadar rahat göründüğünü, kendini saklamadan konuşabildiğini, gülüşünün etrafındaki insanlara nasıl yayıldığını…
Şimdi aynı odada, birkaç metre ötemde uyuyordu.
Ama o videodaki Lâl ile bugün kollarımda tuttuğum Lâl arasında koca bir uçurum vardı.
Keşke o gün kamerayı biraz daha uzun süre ona çevirmiş olsaydım. Keşke o gülüşün sıradan bir an değil, bir gün özleyeceğim bir hatıra olacağını bilseydim.
Videoyu yeniden oynattım.
Bir kez daha güldü.
Ben de ekrana bakarken gözlerimi ondan ayıramadım.
“Bir daha böyle güleceksin,” diye fısıldadım. “Biliyorum.”dedim saçlarını okşarken.
Kamerayı kapatıp yerine bıraktım. Sonra Lâl'in yanına döndüm.
Elini yorganın üzerinde bulup dikkatlice tuttum.
Mesut onun geçmişini elinden almaya çalışmıştı. Annesinin sesini kullanarak anılarını birbirine karıştırmış, korkularının arasına saklanmıştı. Ama Lâl'in bütün yaşadıklarından ibaret olmadığını biliyordum.O, yalnızca başına gelenlerden oluşmuyordu.
Bir zamanlar kahkahalarla gülen, arkadaşlarıyla saatlerce konuşabilen, Gece'nin peşinden evin içinde dolaşan, bazen en küçük şeylere bile heyecanlanan biriydi.
Ve o kadının hâlâ bir yerlerde olduğunu biliyordum.
Onu yeniden bulması için zamana ihtiyacı vardı.
Ben de o zamanı ona tanıyacaktım.
Telefonum bir kez daha titredi.
Babamdan yeni bir mesaj gelmişti.

"Rıza'yı bulmaya yakınız. Ama Baran, dikkatli ol. Bu işin içinde sandığımızdan daha fazla kişi olabilir."

Ekranı kapatıp gözlerimi Lâl'e çevirdim.
Onu bulmuştum. Fakat bu, her şeyin bittiği anlamına gelmiyordu. Mesut hâlâ dışarıdaydı. Rıza hâlâ konuşmamıştı. Meryem'in ölümünden saklanan gerçek, hâlâ karanlığın bir yerinde bekliyordu.
Bu kez hiçbir şeyi Lâl'den saklamayacaktım.Ne öğrenirsek öğrenelim, onun da bilmeye hakkı vardı. Başımı eğip elinin üzerine hafifçe dokundum.“Bir daha seni arkamda bırakmayacağım, Lâl.”
O gece uyumadım.
Çünkü bazı insanlar bir kez kaybolduğunda, onları yeniden bulmak yetmezdi.
Bu kez, bulduğumda kaybetmemeyi öğrenmem gerekiyordu.
Ve belki de en zor olanı buydu:
Onu yeniden bulmuştum. Şimdi yeniden kendini bulmasını bekleyecektim.

---------------------------------
Bu bölüm benim için de oldukça ağırdı.Lâl'in yaşadıklarını, Baran'ın onu bulmak için verdiği mücadeleyi yazarken ikisinin de ne kadar yorulduğunu bir kez daha hissettim.

Bazen birini bulmak, her şeyin eskisi gibi olacağı anlamına gelmiyor. Çünkü bazı şeyler bulunmadan önce kayboluyor, bazı yaralar ise insanın içinde kalmaya devam ediyor.

Peki sizce Lâl, yaşadıklarından sonra yeniden kendisi olabilecek mi?

Bir sonraki bölümde görüşmek üzere. Kendinize iyi bakın🪷🪽

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

111okunma 20beğeni 8yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…