Bölümler 23Şu an: 6.bölüm/Sigara
- 1 1.bölüm/Yalnız1.897 kelime
- 2 2.bölüm/Av2.457 kelime
- 3 3.bölüm/Bilinmeyen Kollar1.573 kelime
- 4 4.bölüm/Manolya2.669 kelime
- 5 5.bölüm/Kolye2.637 kelime
- 6 6.bölüm/Sigara1.898 kelime · Okuduğun bölüm
- 7 7.bölüm/Dost2.519 kelime
- 8 8.bölüm/Kum havuzu2.809 kelime
- 9 9.bölüm/Depo4.337 kelime
- 10 10.bölüm/"Ben sana güvenmiştim!"1.741 kelime
- 11 11.Bölüm/Dayan1.822 kelime
- 12 12.bölüm/Gerçekler852 kelime
- 13 13.Bölüm/"Kızım"977 kelime
- 14 14.Bölüm/"Biraz daha kal"4.211 kelime
- 15 15.Bölüm/Bir adım daha1.906 kelime
- 16 16.Bölüm-Kalmak İstediğim Yer2.998 kelime
- 17 17.Bölüm/Gölgen Hep Benimleydi3.280 kelime
- 18 18.Bölüm/Bir sesin içinde kaybolmak3.711 kelime
- 19 19.Bölüm-Bulduğumda3.353 kelime
- 20 20.Bölüm/Gözlerim Yanılmazdı2.050 kelime
- 21 21.Bölüm-Bir Ömrün Hesabı2.016 kelime
- 22 22.Bölüm/Bir Babanın Gölgesi3.495 kelime
- 23 23.Bölüm/Biraz Huzur5.723 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
"Bir kalbin en sessiz çığlığı, hâlâ sevdiği halde vazgeçmek zorunda kalmasıydı."
6. Bölüm — Sigara
Günümüz
“Peki, tamam. Teşekkür ederim ama ben artık dönmek istiyorum, Baran.”
Sesimin titrememesi için büyük bir çaba sarf etmiştim. Sözcükleri ağzımdan çıkarırken içimde biriken acıyı bastırmaya, en azından karşımdaki adama belli etmemeye çalışıyordum. Fakat insan bazen ne kadar çabalarsa çabalasın, içindeki kırgınlığın yüzüne yerleşmesine engel olamıyordu.
Ben de olamıyordum.
Baran, karşımdaki koltuğa yaslanmış hâlde bana bakıyordu. Bakışlarını üzerimden bir an olsun çekmiyordu ama gözlerinde ne gördüğümü anlayamıyordum. Acıma mıydı bu, merhamet mi, yoksa benim bile henüz adını koyamadığım bambaşka bir duygu mu?
Belki de beni küçümsüyordu.
Belki de karşısında, ayakta durmaya çalışan ama en ufak bir dokunuşta parçalanacakmış gibi görünen bir kadın görüyordu.
Bilmiyordum.
Tek bildiğim, gözlerinin içindeki o anlaşılmaz ifadenin canımı acıttığıydı. Çünkü Baran Kaya'nın bana nasıl baktığını çözmek, bazen kendimi anlamaktan bile daha zor geliyordu.
“Şimdi olmaz, Lâl. Kahvaltı yapalım önce. Seni o hâlde hiçbir yere göndermeyeceğim. Hem o adamlar seni her yerde arıyor zaten. Dışarı çıkman için uygun bir zaman değil.”
Sözlerini tartışmaya kapalı bir sakinlikle söylemişti. Sanki benim ne istediğimin bir önemi yokmuş gibi davranıyordu. Belki de kendi açısından haklıydı. Belki gerçekten dışarı çıkmamam gerekiyordu. Fakat birilerinin benim yerime karar vermesinden nefret ediyordum. Hele ki bunu sorgulamadan kabul etmek zorunda kaldığım zamanlarda.
“Baran, ben sadece—”
“Lâl.”
Adımı söylemesi yetmişti.
Cümlemin ortasında sustum. Sesini yükseltmemişti bile. Buna rağmen devam etmeme izin vermeyecek kadar kesin konuşmuştu.
Dudaklarımı birbirine bastırıp bakışlarımı kaçırdım. Onunla tartışacak gücüm yoktu. Aslında tartışmak istediğimden de emin değildim. Tek istediğim, tanımadığım bir evde, tanımadığım insanların arasında oturmak yerine kendi evime dönmekti. Kapımı kapatıp kimseye görünmeden biraz nefes almak, belki de ilk kez kendime ne hissettiğimi sormak istiyordum.
Ama görünüşe göre bugün hiçbir şey istediğim gibi olmayacaktı.
Baran, yanındaki Uzay'a kısa bir bakış attı. Ardından karşı kanepede oturan Ata ve diğerlerine gözleriyle kalkmalarını işaret etti.
“Hadi, kalkın. Kahvaltı yapacağız.”
Uzay, sanki hayatındaki en önemli işi yarıda bırakmış gibi iç çekerek doğruldu.
“İnsan bir gün de rahat rahat oturamaz mı ya?” diye söylendi. Ardından ayağa kalkarken Ata'nın omzuna vurdu. “Kalk, oğlum. Kahvaltı mesaisi başladı.”
“Sabah sabah yine başladın,” diye karşılık verdi Ata.
“Ben başlamadım, hayat başladı.”
Normal bir zamanda Uzay'ın bu saçma sapan cümlesine gülebilirdim. Hatta muhtemelen ona daha saçma bir cevap verip Ata'yla birlikte dalga geçerdim. Fakat şimdi dudaklarımın kenarını kıpırdatacak hâlim bile yoktu.
Çocuklar mutfağa doğru ilerlerken ben olduğum yerde birkaç saniye daha kaldım. Bacağımın üzerindeki sargı hafifçe geriliyor, hareket ettiğimde ince bir sızı hissediyordum. Yine de canımı asıl acıtan şeyin o olmadığını biliyordum.
Keşke her şeyin bir pansumanı olsaydı.
Keşke insanın içinde açılan yaralar da birkaç gün sonra kabuk bağlasaydı. Keşke bazı anıları bir bezle silip atabilseydik. O zaman belki ben de sabah uyandığımda geçmişimi yanımda taşımak zorunda kalmazdım.
Derin bir nefes alıp ayağa kalktım.
Tam ağırlığımı sağlam bacağıma vermeye çalışırken yüzüm istemsizce buruştu. Bunu belli etmemek için hemen doğruldum ama yanımda beliren Ata'nın dikkatinden kaçmamıştı.
“Yavaş, kızım,” dedi koluma hafifçe dokunarak. “Daha yeni kendine geldin. Bir yere kaçan yok.”
Bir yere kaçan yoktu.
Keşke kaçmak istediğim şey yalnızca bu ev olsaydı.
Ata, yürümeme yardımcı olmak için yanımda kaldı. Beni mutfağa götürürken tek bir soru bile sormadı. Belki de yüzümdeki ifadeden konuşmak istemediğimi anlamıştı. Buna minnettardım. Çünkü bazen insanın ihtiyacı olan şey, kendisini anlatmaya zorlanmadan birinin yanında durabilmesiydi.
Mutfağa girdiğimizde masanın çoktan hazırlandığını gördüm. Tabakların arasında kızarmış ekmekler, peynirler, zeytinler ve birkaç çeşit kahvaltılık vardı. Ortada da tost tabağı duruyordu. Evin içine yayılan sıcak ekmek kokusu, bir anlığına bulunduğum yeri unutturacak kadar tanıdıktı.
Fakat yalnızca bir anlığına.
Baran masanın başındaki sandalyeye oturmuştu. Yanındaki Uzay bir şeyler anlatıyor, Ata ise karşısındaki sandalyeyi çekerek bana yer açıyordu.
“Gel, buraya otur,” dedi Ata. “Hem bacağın rahat eder.”
Gösterdiği yere oturdum. Sandalyeye yerleşirken sırtımdaki ağrı kendini hatırlattı. İstemeden nefesimi tuttum. Hareketim küçüktü ama yüzümdeki ifade değişmiş olmalıydı ki Ata hemen bana döndü.
“Bacağın nasıl?” diye sordu. “Dün gece pansumanını yaptım ama istersen kahvaltıdan sonra tekrar bakarız. Çok ağrıyor mu?”
“İyiyim,” diye mırıldandım.
Ata kaşlarını kaldırdı.
“Bu cevabı bütün insanlar otomatik olarak mı veriyor, yoksa yalnızca yaralı olanlar mı?”
İstemeden yüzüne baktım.
“Ne?”
“İyi misin diye soruyorum, herkes iyiyim diyor. İnsan bir kere de kötüyüm desin, şaşırt bizi.”
Uzay, ağzı dolu hâlde araya girdi.
“Ben her zaman kötüyüm diyorum. Özellikle kahvaltıda menemen yoksa.”
“Senin derdin başka,” dedi Ata, gözlerini devirerek.
Uzay hiç alınmış görünmeden tostundan bir ısırık daha aldı.
“Dert derttir, Ata. Ayrımcılık yapma.”
İkisi kendi aralarında atışmaya devam ederken bakışlarımı masaya indirdim. Aralarındaki rahatlık, birbirlerine alışmışlıkları ve en sıradan şeylerden bile konuşabilmeleri tuhaf bir şekilde içimi burkuyordu.
Çünkü ben de bir zamanlar böyle olmayı bilirdim.
Bir masada oturup hiçbir şey düşünmeden gülebilmeyi, sabahları sıradan şeylere can sıkabilmeyi, günün sonunda beni bekleyen kötü bir şey olup olmadığını hesaplamadan yaşayabilmeyi...
İnsan bazı şeylerin kıymetini onları kaybedince anlıyordu derlerdi. Bense bazı şeyleri kaybettiğimi anlayacak kadar büyüdüğümde, onları geri getirmek için çok geç olduğunu öğrenmiştim.
Ata, önümdeki tabağa bir tost bıraktıktan sonra yeniden bana döndü.
“Ha, bu arada,” dedi, sanki az önce aklına gelmiş gibi. “Sırtına da bakacaktım. Baran gece çok ağrıdığını söyledi. Uyurken sayıklamışsın galiba.”
Parmaklarım tabağın kenarında durdu.
“Ne?”
“Sırtın,” diye tekrarladı. “Ona da bakmam gerekiyordu ama Baran istemedi. Kendisi halletti muhtemelen.”
Başımı yavaşça kaldırdım.
Gözlerim, istemsizce masanın diğer ucunda oturan Baran'ı buldu.
O ise önündeki bardağa uzanmış, sanki konuşulanlar kendisini ilgilendirmiyormuş gibi su içiyordu. Yüzünde herhangi bir ifade yoktu. Ne açıklama yapmaya çalışıyordu ne de Ata'nın söylediklerini doğruluyordu.
Fakat ben o cümleye takılıp kalmıştım.
*Baran gece çok ağrıdığını söyledi.*
*Uyurken sayıklamışsın.*
*Baran istemedi.*
Geceyi hatırlamaya çalıştım. Zihnimde birbirine karışmış görüntüler vardı. Ağrı, karanlık, yarım yamalak anılar... Bir de hatırlamak istemediğim şeyler.
Acaba ne söylemiştim?
Ne kadarını duymuştu?
Daha da önemlisi, sırtıma bakarken yüzümdeki ifadeyi görmüş müydü? Acımın yalnızca yaralarımdan kaynaklanmadığını anlamış mıydı?
Boğazımda bir düğüm oluştu.
“Anladım,” diyebildim yalnızca.
Ata, yüzümdeki değişimi fark etmemiş olacak ki tostundan büyük bir ısırık aldı. Ardından memnuniyetle mırıldandı.
“Bu arada, tostun içini biraz fazla koymuş olabilirim ama bence gayet iyi olmuş.”
Uzay hemen ona döndü.
“Biraz mı? Kardeşim, bunun içinde tosttan çok malzeme var. Ekmek arada kaybolmuş.”
“Beğenmediysen yeme.”
“Kim beğenmedi dedi? Ben yalnızca sanatını eleştiriyorum.”
“Sanatını mı?”
“Evet. Gastronomik açıdan değerlendiriyorum.”
Ata başını iki yana sallayarak güldü.
Ben de önümdeki tosta baktım.
Yemek istemiyordum.
Aslında midem boştu. Vücudumun dinlenmeye, bir şeyler yemeye ve toparlanmaya ihtiyacı olduğunu biliyordum. Fakat boğazımdan tek bir lokma bile geçirebileceğimi sanmıyordum.
Başımı kaldırdığımda yine Baran'la göz göze geldim.
Bu kez bakışlarını kaçıran ben olmadım.
Bana bakıyordu.
Önündeki tabağa dokunmuştu ama dikkatinin yemekle ilgisi yoktu. Gözleri yüzümde geziniyor, sanki söylemediğim bir şeyi anlamaya çalışıyordu. Dudaklarının arasından çıkmayan soruların ağırlığını hissedebiliyordum.
Bir şey söylemesini bekledim.
Bana gece ne olduğunu anlatmasını, neden gitmeme izin vermediğini açıklamasını, hatta belki de gözlerindeki o anlaşılmaz ifadenin sebebini söylemesini...
Ama Baran hiçbir şey söylemedi.
Sadece baktı.
Benimse o bakışın altında daha fazla oturacak gücüm yoktu.
Gözlerimi tabağıma indirip tostumu elime aldım. En azından yemek yiyormuş gibi görünmeliydim. Yoksa herkes bir şeylerin yolunda gitmediğini anlayacaktı.
Tosttan küçük bir ısırık aldım.
Çiğnemeye çalıştım.
Yutamadım.
Boğazımdaki düğüm giderek büyüyor, nefes almamı bile zorlaştırıyordu. Gözlerimi kırpıştırarak yaşlarımı geri göndermeye çalıştım. Şimdi değil, diye geçirdim içimden. Lütfen, şimdi değil.
Burada ağlayamazdım.
Bu insanların önünde, nedenini anlatmaya bile hazır olmadığım bir acıyla baş edemediğimi gösteremezdim.
Başımı biraz daha eğdim.
Ve tam o sırada bir damla yaş, elimde tuttuğum tostun üzerine düştü.
Ardından bir tane daha.
Çenemin titremesine engel olamıyordum. Dudaklarımı birbirine bastırdıkça titremem daha da belirginleşiyordu. İçimde biriken her şey, sanki en küçük bir boşluk bulduğu anda dışarı çıkmak için birbirini itiyordu.
Yine de sesimi çıkarmadım.
Ağlamamak için insanın kendisini ne kadar zorlayabileceğini o sabah bir kez daha öğrendim.
Masadakiler kendi aralarında konuşmaya devam ediyordu. Uzay, Ata'nın yaptığı tostun tarifini anlatmaya başlamıştı; üstelik anlattığı şeylerin yarısını kendisi uyduruyordu. Ata da buna itiraz etmekle meşguldü.
Kimse bana bakmıyordu.
Kimse, elimdeki tostun üzerine düşen yaşları görmemişti.
Kimse, nefesimi düzenlemek için ne kadar uğraştığımı fark etmemişti.
Kimse...
Hayır.
Baran fark etmişti.
Bunu başımı kaldırmadan bile anlayabiliyordum. Çünkü onun bakışlarını üzerimde hissediyordum. Diğerlerinin aksine, sessizliğimin arkasında ne sakladığımı merak ediyor gibiydi. Belki de yüzümdeki en küçük değişimi bile takip ediyordu.
Başımı kaldırmaya cesaret edemedim.
Çünkü gözlerimin içine bakarsa, kendimi toparlayamayacağımdan korkuyordum.
Baran'ın beni ağlarken görmesini istemiyordum. Bana acımasını, beni teselli etmeye çalışmasını ya da neden böyle olduğumu sormasını da...
En çok da hiçbir şey yapmadan öylece bakmasını istemiyordum.
Çünkü bazı bakışlar, insanın saklamaya çalıştığı her şeyi ortaya çıkarabiliyordu.
Bir süre sonra elimdeki tostu tabağa bıraktım. Parmaklarımın titremesini gizlemek için ellerimi dizlerimin üzerinde birleştirdim. Derin bir nefes aldım ama ciğerlerime dolan hava bile içimdeki ağırlığı hafifletmeye yetmedi.
“Lâl.”
Baran'ın sesini duyduğumda bütün bedenim gerildi.
Başımı kaldırmadım.
“Efendim?” diye fısıldadım.
Sesim, çıkmasını istediğimden çok daha kısık çıkmıştı.
Masadaki konuşmalar birkaç saniyeliğine kesildi. Sanırım diğerleri de Baran'ın bana seslendiğini duymuştu. Fakat kimse araya girmedi.
“Bir şey yemedin.”
Söyleyeceği şeyin bu olmasını beklemiyordum.
Yavaşça başımı kaldırdım. Gözlerim yaşlarla doluydu ama onları saklamak için yüzümü çevirecek zamanım kalmamıştı. Baran'ın bakışları doğrudan gözlerime çevrildi.
Bir an, yüzündeki ifadenin değiştiğini gördüm.
Çok küçük bir değişimdi bu. Başkası fark etmeyebilirdi. Fakat ben görmüştüm. Çenesi hafifçe kasılmış, kaşlarının arasına belli belirsiz bir çizgi yerleşmişti.
Gözlerimin neden dolduğunu sormadı.
Belki zaten biliyordu.
Belki de bilmediği için sormaya cesaret edemiyordu.
“İştahım yok,” dedim.
“Bir şeyler yemek zorundasın.”
İçimdeki kırgınlık, o cümlenin ardından yeniden kıpırdandı.
“Her şeyi yapmak zorunda mıyım?”
Sözler ağzımdan beklediğimden daha sert çıkmıştı.
Uzay'ın elindeki tost havada kaldı. Ata, önce bana, sonra Baran'a baktı. Masanın üzerindeki o sıcak, sıradan sabah havası bir anda yerini tuhaf bir sessizliğe bıraktı.
Baran ise gözlerini benden ayırmadı.
“Hayır,” dedi sonunda. “Ama kendine daha fazla zarar vermek zorunda da değilsin.”
Gülümsediğimi sanmıyorum. Belki dudaklarımın kenarı hafifçe kıpırdamıştı ama bunun gülümsemeyle uzaktan yakından ilgisi yoktu.
“Beni tanımıyorsun, Baran.”
Bunu söylerken sesimin yeniden titremesinden nefret ettim.
“Bana neyin iyi geleceğini de bilmiyorsun.”
Baran bir süre sustu.
Sonra sandalyesinde hafifçe geriye yaslandı. Gözleri yüzümdeydi; ne öfke vardı bakışlarında ne de az önce hissettiğim o belirsiz merhamet. Yalnızca anlamlandıramadığım bir ciddiyet...
“Belki,” dedi. “Ama acı çektiğini göremeyecek kadar da kör değilim.”
Kalbim göğsümün içinde tuhaf bir şekilde sıkıştı.
Bir anlığına ne söyleyeceğimi bilemedim.
Çünkü asıl mesele, acı çektiğimi görmesi değildi.
Asıl mesele, herkesin arasında bunu fark eden tek kişinin o olmasıydı.
Ve ben, nedense, bunun beni rahatlatmasından korkuyordum.
Bakışlarımı yeniden önüme çevirdim. Gözlerimin kenarında biriken yaşları belli etmemek için parmaklarımı sıkıca birbirine kenetledim.
“Lütfen,” dedim usulca. “Şimdi konuşmayalım.”
Baran cevap vermedi.
Birkaç saniye sonra önümdeki su bardağının yer değiştirdiğini gördüm. Başımı kaldırdığımda Baran'ın elini geri çektiğini fark ettim. Bardağı bana biraz daha yaklaştırmıştı.
Ne teselli etmeye çalışmıştı ne de beni konuşmaya zorlamıştı.
Sadece suyu önüme bırakmıştı.
Belki de o an yapabileceği tek şey buydu.
Ben de bardağı elime alıp küçük bir yudum içtim.
Masadaki sohbet yavaşça yeniden başladı. Uzay, sanki az önce hiçbir şey olmamış gibi Ata'yla tartışmaya devam ediyordu. Ata arada bir bana baksa da soru sormadı. Bunun için ona içimden teşekkür ettim.
Başımı eğip tabağımdaki tosta baktım. Üzerine düşen yaş izleri hâlâ oradaydı.
Kimsenin görmediğini umarak tabağı biraz kendime çektim.
Fakat Baran'ın gördüğünü biliyordum.
Ve nedense, onun bunu görmüş olması, diğer herkesin görmesinden çok daha fazla canımı yakıyordu.
Çünkü bazı insanlardan saklanmak kolaydı.
İnsan onlara sırtını döner, gözyaşlarını siler ve hiçbir şey olmamış gibi hayatına devam ederdi.
Ama bazı insanlar vardı ki tek kelime etmeden bile insanın bütün savunmasını yerle bir edebiliyordu.
Baran Kaya'nın hangisi olduğunu henüz bilmiyordum.
Bilmek de istemiyordum.
Şimdilik tek istediğim, bu kahvaltının bir an önce bitmesi ve kendi başıma kalabileceğim bir yere gitmekti.
Ne var ki Baran'ın gözlerindeki o sessiz ifade, bunun düşündüğüm kadar kolay olmayacağını söylüyordu.
Ve ben, ilk kez, birinin beni anlamasından değil...
Beni gerçekten anlamaya başlamasından korkuyordum.
Bölüm etkileşimi
