Manolya kitap kapağı

11. bölüm / 23

11.Bölüm/Dayan

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 23Şu an: 11.Bölüm/Dayan

"Bir çiçeğin yeniden açması için bir mevsim, bir insanın yeniden inanabilmesi için belki de bir ömür gerekirdi. "
11.Bölüm- Dayan

Nasıl yapmıştım bunu?
Nasıl onlara inanmıştım?
Veya nasıl kapılmıştım içlerinden birine?

"Merhaba anne"dedim pütürlü sesimle, elimde bir telefon vardı.Annemin sesi yoktu belki içinde, ama ben hissediyordum onu.
"Özür dilerim,özür dilerim anne.. inandım onlara, kandım,kapıldım onlara" dedim ama devam edemedim. Yol gözümde çok karışıyordu artık. Hızlıca yanımdan geçen arabalar, insan sesleri, mekan ışıkları. Başımı döndürüyordu.

Kaldırıma çöktüğümde her şey daha kolaylaşmıştı sanki..

Ama bu sefer konuşmadım. Sadece ağladım, kana kana ağladım. Döktüm gözyaşlarımı kaldırım taşlarına.

Eski Lâl ağlamazdı, bu kadar yıkılmazdı. Çünkü eski Lâl’in bir amacı vardı, onu amacından kayıran gözler yoktu.

Toparlandım.Elime tekrar telefonumu aldığımda saate baktım.
00.24
Derin bir nefes alıp ayağa kalktım, üzerimdeki elbise kırışmış, bazı yerleri kirlenmişti.Saçlarım ve makyajımda aynı şekildeydi.

Telefonum titrediğinde mesajın Baran’dan geldiğini sanıp telefonu elime almıştım ki donup kalacak kadar şaşırmıştım. Mesajı Mesut abi atmıştı.

-Lâl, nerelerdesin haftalardır? 23.51
-Ne haldeyim senin haberin var mı? 23.55
-Neredeysen çabuk eve geri gel. 00.22
Yazmıştı, haklıydı haftalardır eve gitmemiştim.Ondan bile şüphelenmiştim.
-Ezgi de kalıyordum, geleceğim eve merak etme.

Yazdım ama yine ve yine yalan söylemiştim. Yolda ilerlerken yanımda bir araba durdu. İçeriden bir adam girdi, yanıma geldi ve "Merhaba şu adrese nasıl gidebilirim"dedi ve telefondan bir şey gösterdi ama bu bir yol tarifi değildi.
Arabaya bin.
Yazıyordu ekranda ama yazının altında bir video vardı. Ezgi ve Melisin beraber evime geldiği bir video ama bilmedikleri şey binanın üstündeki keskin nişancıydı.

Bina tabelasına tekrar baktığımda orada keskin nişancıyı gördüm,ellerim daha da soğudu,
Kelime gözümün önünde birkaç saniye asılı kaldı sanki sonra telefon ekranına baktım.
‘Arabanın içinde bekliyor.’
Yazı değişmişti.
Bir adım geriye çekildiğimde,adam hâlâ karşımdaydı. Yüzünde hiçbir ifade yoktu. Ne acele ediyor ne de beni zorlamaya çalışıyordu.

Sanki kararımı vermemi bekliyordu.
"Bu ne?" dediğimde sesim beklediğimden daha sakin çıkmıştı.
Adam bana cevap vermediğinde telefonunu cebine koydu ve o an duyduğum ses arkamdan bir kapının kapatılmasıydı

Sokağın başında başka bir adam duruyordu ve o an hem içimde kızların hiçbir şeyden habersiz beni aradığı anlar hem de Baran vardı,neden hala aklımdaydı...
Kalbim hızlanmıştı o an ve yine
"Ben hiçbir yere gelmiyorum."dedim adam bana sanki bir duvara bakıyormuş gibi bakmaya devam etti ve "Mesut abi öyle demedi."dedi
İsmini duyduğum anda içimde bir şey koptu.
"Mesut Abi mi?"
Başını salladı ilk defa bir tepki göstermişti.
"Araca binmen gerekiyor."dedi ama sinirden güldüm,Mesut abi ne alaka’ydı şuan?
Bir an olduğum yerde kaldım.
Sonra güldüm.
Kısa, anlamsız bir gülüştü bu.

"Mesut abi beni buraya çağırmadı."dediğimde adamın yüzündeki ifade değişmedi.
"Çağırdı."dedi robot gibi mekanik bir sesle
"Hayır."dediğimde sesim yükselmişti, telefonumu çıkardım cebimden ve
Mesut abinin mesajına baktım.

Lâl, nerelerdesin haftalardır?
Ne haldeyim senin haberin var mı?
Neredeysen çabuk eve geri gel.

Mesajların altında hâlâ onun adı duruyordu.

Mesut abi.

Yıllardır güvenmem gereken insanlardan biri ama şimdi karşımdaki adam onun adını söylerken hiç tereddüt etmiyordu.

"Benimle oyun oynuyorsunuz."dedim inanmayarak ve ilerlemeye çalıştım.Adam bir adım daha yaklaştı bana doğru ve
"Telefonunu ver." dedi sakin bir sesle
Telefonumu daha sıkı tuttum.
"Hayır."dediğimde sesim çatallanmıştı artık.

O sırada uzaktan bir araba sesi duyuldu.

Başımı çevirdiğimde sokağın köşesinden siyah bir araç çıktı.
Yavaşça yanımızdan geçti ve sonra biraz ileride durdu.Arka kapı açıldığında içerideki kişiyi görmem için birkaç saniye yetti.
Mesut abi.
Göz göze geldik ve o an...

Beni asıl korkutan şey yüzündeki öfke değildi.
Hiçbir şey hissetmiyor oluşuydu.

Ne şaşkınlık vardı.
Ne endişe.
Ne de pişmanlık.

Sadece soğuk bir bakış vardı yıllardır gördüğü yüzünde.
"Bin,Lâl." dedi sesi sakindi ama emreder gibiydi
Ben de sakince başımı iki yana salladım.
"Hayır."dedim ısrarla Mesut abi kapıyı kapatmadan bana baktı.

"Lâl, zorlaştırma."
"Ben sana güvenmiştim."dedim,bu kelimeyi bugün kaç kişiye daha kullanmam gerekiyordu?
"Senin evinde kaldım. Sana inandım."dedim Baran'a da söylemiştim bunları ama farklı duygularla.

Mesut abi gözlerini kaçırmadı.Kaçırsın istedim sadece o an.

"Yanlış kişiye güvenmişsin."dedi acımasızca. Cümlesi her zerremde yankılandı,bir süre hiçbirimiz konuşmadık.
Sonra dudaklarımın arasından tek bir soru çıktı.

"Baran biliyor mu?"dedim ama ses tonum ‘bilmesin,bir kere daha vurmasın beni,öğrenmemiş olsun’ der gibi çıkmıştı.
Mesut abinin yüzünde çok küçük bir değişiklik oldu o an ama hemen toparladı.
"Baran'ın bu konuyla ilgisi yok."dediğinde kimseye belli etmeden yavaşca nefesimi
verdim.
"Demek bilmiyor."dediğimde cevap vermedi.İşte o sessizlik her şeyi anlatmıştı.
Baran bilmiyordu.

Ama benim için bunun artık hiçbir önemi yoktu.Çünkü haftalardır kafamda kurduğum bütün ihtimallerin arasında bir tek gerçek kalmıştı.

Beni kandırmışlardı.
Ve şimdi beni susturmak için buradaydılar.

"Ben gelmeyeceğim."dediğimde Mesut abi derin bir nefes aldı.
"Seçim senin değil, Lâl."

Sokağın soğuk havası yüzüme çarparken geriye doğru bir adım attım.

Kaçacak yer aradım,sağımda yüksek duvarlar vardı,solumda kapalı dükkânlar,arkamda iki adam,karşımda Mesut Abi
Ve ilk kez...
Kendimi gerçekten yalnız hissettim.
Telefonumu avucumun içinde açtım.
Baran'ın adı ekranda duruyordu.
Parmağım arama tuşunun üzerinde bekledi.
Tam basacakken Mesut Abinin sesi geldi.

"Arama."dediğinde sesi yükselmişti
Başımı kaldırdığımda
"Ne?"dedim ama artık uğultulu duyuyordum.
"Baran'ı arama."
"Neden?"
Mesut Abi birkaç saniye sustu.
Sonra yüzüme bakarak söyledi.
"Çünkü bu sefer seni kurtaramaz."dedi sadsit bir gülümseme ile.
Telefonu yavaşça indirdim.

Ama arama tuşuna basmadım diye vazgeçtiğimi sanmasınlar.
Çünkü o an ilk defa korkumun yerini başka bir şey almıştı.

Öfke.

Ve ben artık kaçmak istemiyordum.
Gerçeği öğrenmek istiyordum.
Mesut'un neden yalan söylediğini.
Annemin adının neden o tabloda olduğunu.

Ve en önemlisi...
Beni neden bu kadar uzun süre izlediklerini.

Mesut'un son cümlesinden sonra birkaç saniye kimse konuşmadı.

Sokak her zamanki gibi akıyordu.

Bir yerlerden araba sesleri geliyor, kaldırımın karşısındaki dükkânın ışığı arada bir titriyordu. İnsanlar birkaç metre öteden geçiyor ama hiçbiri bize bakmıyordu.

Sanki bütün dünya normaldi.

Sadece benim dünyam durmuştu.

Telefonumu avucumda biraz daha sıktım.

"Baran bilmiyor," dedim.
Mesut Abi'nin yüzüne baktım.
"Değil mi?"dedim çaresizce
Cevap vermedi.
"Mesut abi." ısrarla soruyordum
Bu kez sesimde öfke yoktu.
Sadece cevap bekliyordum.
"Baran bilmiyor."dedi
Nihayet konuştu.
İçimde garip bir rahatlama oldu.
En azından bir kişi.
En azından Baran.

Sonra Mesut'un ağzının kenarında belli belirsiz bir gülümseme oluştu.

"Şimdilik."
Kaşlarım çatıldı.
"Ne demek o?"
Mesut telefonunu çıkardı.
Ekrana baktı.
Sonra tekrar bana döndü.
"Baran'ın öğrenmesi gereken şeyler var."

"Sen ona hiçbir şey söylemeyeceksin."

"Ben söylemezsem de öğrenecek."
Bir adım geriye çekildim.

"Ben onunla konuşacağım."dedim istemesem de yardıma ihtiyacım vardı.

Mesut abi başını eğdi ve
"Konuşamazsın." dedi
"Neden?"diye sorduğumda gözlerim dolmuştu.

"Çünkü birazdan telefonun sende olmayacak." dediğinde kalbim hızlandı.

Arkamdaki adamlardan biri hareket etti.

Ben refleksle geri çekildim ve
"Yaklaşmayın."dedim ama bir işe yaramamıştı Mesut Abi ise hiç acele etmiyordu.Sanki sonucu başından beri biliyordu.
"Son kez söylüyorum Lâl."dedi ve gözlerini üzerimden ayırmadan konuştu.
"Arabaya bin."
"Hayır."
"Tamam." dedi sadece bunu söyledi.
Tamam.
O kadar sakin söyledi ki içimdeki korku bir anda büyüdü.

Çünkü bazı insanlar bağırdığında korkutucuydu. Babam gibi.Mesut ise sakin olduğunda korkutucuydu.Babam gibi

Sonra her şey çok hızlı oldu.

Arkamdaki adamlardan biri önüme geçti ama ben geri çekilmeye çalıştım.Mesut Abi'nin yüzündeki ifade değişmedi. "Baran'a söyleyecek bir şeyin kalmayacak." gözlerim doldu o an.
"Ne yaptınız siz?"dediğimde cevap alamadım kimseden.
Sesler birbirine karıştı.
Sokağın ışıkları bulanıklaşmaya başladı.
Son hatırladığım şey Mesut Abinin uzaklaşan sesi oldu.
"Telefonunu alın."dediğinde dünyam karardı.

🪷

Gözlerimi açtığımda ilk fark ettiğim şey sessizlikti.Başım ağrıyordu sadece ama nerede olduğumu anlamam birkaç saniye sürdü.

Tavanı gördüm ilk önce,betondandı.Çıplak bir ampul tavandan aşağıya sarkıyordu.Etrafıma baktım,bomboştu,ciddi anlamda bomboştu.Duvarlarda nem izleri vardı.

Ayağa kalkmaya çalıştım ama olmadı.Bileklerimin bağlı olduğunu fark etmiştim o an panikle nefesimi tuttum.
"Kimsiniz?"diye sorduğumda sesim boş depoda yankılandı kim olduğunu biliyordum,Mesuttu.
Cevap gelmedi kimseden.
"Mesut!"diye bağırdım artık ona abi diyemiyordum. Ayak sesleri geldi kulaklarıma ve gürültülü bir sesle kapı açıldı.Mesut içeri girmişti.Arkasından iki kişi daha geldi.
Bana baktığında "Uyandın."dedi bilmiş ve rahat bir sesle
"Sen..."dediğimde sesim titredi.
"Sen ne yaptığını sanıyorsun?"
Mesut birkaç adım yaklaştı bana ve;
"Şu an önemli olan benim ne yaptığım değil."

Telefonunu çıkardı.

"Baran'ın ne yapacağı."dediğinde içim buz kesti.

"Baran'a dokunma."dedim onu neden hala düşünüyordum ki?
"Henüz dokunmadım."
"Dokunmayacaksın zaten."dedim dolan gözlerle
Mesut telefonu açtı."Onunla konuşacağız."
Başımı iki yana salladım.
"Hayır."dedim ama dinlemedi Mesut ekranına baktı ve;
"Hayır deme şansın olduğunu mu düşünüyorsun?"dediğinde telefon çaldı.
Bir kez.
İki kez.
Üçüncüde karşı taraf açtı.
Ekranda Baran belirdi.
Saçları dağınıktı.
Yüzü endişeliydi.

"Mesut?"dedi sorgular bir sesle.

Mesut telefonu biraz aşağı indirdi ve
ben ekrana baktığım anda Baran'ın yüzü değişti "Lâl?" sesini duyduğum an gözlerim doldu.
"Baran..." Mesut telefonu biraz daha bana çevirdi.
Baran'ın gözleri bir anda sertleşti.
"Neredesiniz?"dedi sert sesiyle. Siyah gözleri acımasızlıkla doluydu artık.

Mesut cevap vermedi ama Baran tekrar sordu.
"Lâl nerede?" Mesut sakince konuştu ve "Önce sakin ol."dedi narsist bir zevkle

"Ben sakinim."dedi zerre sakin olmayan bir sesle

Baran'ın sesi titriyordu ama belli etmemeye çalışıyordu.

"Onu bırak Mesut Abi"dedim yalvaran bir ses tonu ile abi demiştim ona.
Mesut kısa bir gülümsemeyle bana baktı.
"Bakıyorum da hâlâ emir vermeye devam ediyorsun."
"Mesut, onu bırak."dedi Baran da benim için tane tane.
"Yoksa?"
Baran sustu ve Mesut telefonu biraz daha yaklaştırdı bana doğru.
"Yoksa ne yapacaksın Baran?"
Baran'ın bakışları benim üzerimdeydi.
"Lâl, iyi misin?"dedi Mesut Abiyi umursamayıp
Başımı salladım sadece Mesut hemen araya girdi ve "Şimdilik."dedi gülümserken. Baran'ın yüzündeki ifade değişti anında.
"Ne istiyorsun?"dediğinde sesini ilk defa böylesine ruhsuz bir şekilde duymuştum.
"Uslu durmanı Baran." Dedi dudaklarını büzerek."Benim seninle bir problemim yok."dedi Baran ama yanılıyordu beni kurtardığı gün zaten Mesutun radarına girdiğini anladım.
"Artık var."dediğinde Baran sustu ve Mesut devam etti cümlelerine;
"Bu gece buraya gelmeyeceksin."dediğinde Baran kaşlarını çatmıştı.
"Gelirsem?"dedi ama gelirse olacakları herkes çok iyi biliyordu.
Mesut'un sesi buz gibi çıkmıştı; "Gelirsen Lâl'in başına geleceklerden sorumlu olursun."
"Onu tehdit olarak mı kullanıyorsun?" dedi Baran gülerek.
"Hayır."dedi Mesut ve bana baktı "Onu sana hatırlatıyorum."
Baran'ın nefesi değişmişti artık
"Lâl'i bırak."dedi sıktığı dişleri arasından.

"Telefonu kapatmadığın sürece konuşabiliriz."

Baran gözlerini benden ayırmadı.
"Lâl."dedi ama cevap veremedim o ise;
"Dayan" dedi sadece tek bir kelimeydi ama o tek kelimeyle içimde bir şey kırıldı.Hala beni umursaması canımı acıtıyordu,gözlerim yanmaya başlamıştı artık.

Mesut telefonu biraz indirdi ve;

"Çok duygusal bir sahne."dedi dalga geçerek

Baran'ın sesi bu kez daha sert çıktı.
"Mesut." Mesut ona baktı ve sakin bir sesle "Efendim?"dedi,Baran ise "Eğer ona zarar verirsen..."
Cümlesini tamamlayamadan Mesut gülümsedi.
"İşte sorun da bu."
"Ne?"
"Sen hâlâ ne olduğunu bilmiyorsun."
Baran sustu ve Mesut'un sesi alçaldı.
"Ve bilmediğin şeyler için kahramanlık yapmaya çalışıyorsun."
Baran başını hafifçe eğdiğinde "Ben onu yalnız bırakmam."dedi kendinden emin bir sesle
Mesut'un yüzündeki gülümseme kayboldu.
"Bırakacaksın."
"Hayır."
"Baran."
"Hayır."
Bir sessizlik oldu.

Sonra Mesut telefonu kapatmadı.
Sadece bana baktı.

"Lâl."
Başımı kaldırdım.
"Baran'a veda et."dediğinde kalp atışlarım hızlandı.

"Hayır."dedim ona veda etmek istemiyordum ve nedenini bile bilmek istemiyordum.

Baran'ın sesi telefondan geldi.
"Mesut, onu bırak."dedi sabırsız bir sesle.
Mesut telefonu bana doğru uzattı. Baran'a baktım o ise bana baktı ve gözlerinde ilk kez gördüğüm kadar büyük bir korku vardı.
"Baran..."dedim dolu gözlerle neden ağlıyorsun Lâl?
"Buradayım."dedi sakinleştirmek ister gibi
Devam edemedim, bakamadım ona
Mesut araya girdiğinde "Yeter."dedi ve
Telefon kapandı, Baranın yüzü kayboldu,geceden daha karanlık gözleri kaldı gözümün önünde.

Depoda yeniden sessizlik olduğunda başımı eğdim ve bir süre sonra fısıldadım.

"Sen kaybedeceksin."dediğimde Mesut durdu ardından ise "Neyi?"
"Her şeyi."dediğimde
Başını hafifçe yana eğdi.
"Belki."
Sonra kapıya yöneldi.
Ama çıkmadan önce durdu.
"Fakat önce Baran kaybedecek."
Kapı kapandı karanlık bir depoda yalnız kaldım.
Yine yalnızsın Lal Karen Aksoy...

Ve ilk kez, Baran'ın o konuşmadaki sessizliğini düşündüm.
Bilmiyordu.
Gerçekten bilmiyordu,ama artık öğrenecekti.

Çünkü Mesut'un yaptığı en büyük hata beni buraya getirmek değildi.Beni Baran'ın gözlerinin önünde kaybetmekti.
Ve Baran'ın bunu asla kabullenmeyeceğini biliyordum...

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

266okunma 38beğeni 8yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…