Bölümler 23Şu an: 15.Bölüm/Bir adım daha
- 1 1.bölüm/Yalnız1.897 kelime
- 2 2.bölüm/Av2.457 kelime
- 3 3.bölüm/Bilinmeyen Kollar1.573 kelime
- 4 4.bölüm/Manolya2.669 kelime
- 5 5.bölüm/Kolye2.637 kelime
- 6 6.bölüm/Sigara1.898 kelime
- 7 7.bölüm/Dost2.519 kelime
- 8 8.bölüm/Kum havuzu2.809 kelime
- 9 9.bölüm/Depo4.337 kelime
- 10 10.bölüm/"Ben sana güvenmiştim!"1.741 kelime
- 11 11.Bölüm/Dayan1.822 kelime
- 12 12.bölüm/Gerçekler852 kelime
- 13 13.Bölüm/"Kızım"977 kelime
- 14 14.Bölüm/"Biraz daha kal"4.211 kelime
- 15 15.Bölüm/Bir adım daha1.906 kelime · Okuduğun bölüm
- 16 16.Bölüm-Kalmak İstediğim Yer2.998 kelime
- 17 17.Bölüm/Gölgen Hep Benimleydi3.280 kelime
- 18 18.Bölüm/Bir sesin içinde kaybolmak3.711 kelime
- 19 19.Bölüm-Bulduğumda3.353 kelime
- 20 20.Bölüm/Gözlerim Yanılmazdı2.050 kelime
- 21 21.Bölüm-Bir Ömrün Hesabı2.016 kelime
- 22 22.Bölüm/Bir Babanın Gölgesi3.495 kelime
- 23 23.Bölüm/Biraz Huzur5.723 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
"Bir manolyanın açması için baharı beklemesi gerekirdi; benimse sana yaklaşmak için tek bir cesarete ihtiyacım vardı"
15.BÖLÜM— Bir Adım Daha
Gece ilerledikçe evin içindeki sesler azalmış, bahçeye vuran hafif rüzgârın sesi daha belirgin hâle gelmişti. Birkaç saat önce kahkahalarla dolan salon şimdi sessizdi ama bu sessizlik bana yalnızlığımı hatırlatmıyordu. Belki de ilk kez, bir evin içinde kendimi misafir gibi hissetmiyordum.
Baran’ın yanındaki sandalyede oturmuş, bahçenin karanlığına bakıyordum. O da konuşmamız için beni zorlamadan yanımda duruyordu. Bazen insanın ihtiyacı olan şey, doğru cümleyi kuran biri değil, yanlış bir şey söylemekten korkmadan sessiz kalabilen biriydi.
“Üşüyor musun?” diye sordu ortamda ki sessizliği bozarak.
Başımı iki yana salladığımda “Hayır.”dedim karanlığa bakmaya devam ederek.Birkaç saniye yüzüme baktıktan sonra üzerindeki ceketi omuzlarıma bıraktı “Baran, üşümüyorum dedim.”
“Ben de sana üşüyorsun demedim.”dedi beni taklit ederek.
Kaşlarımı kaldırdım cevabına “E o zaman?”
“Ellerin buz gibi,bende üşüdüğünü anlayınca ceketimi sana verince rahatladım.”
İstemeden güldüm. “Senin mantığın gerçekten bir gün beni öldürecek.”
Yüzünde beliren o küçük gülümsemeyle bana döndü.
“Önce şu gülüşünü biraz daha göreyim de sonra düşünürüz.”
Gözlerimi kaçırdım. Bazen tek bir cümlesiyle bütün savunmamı dağıtabilmesi canımı sıkıyordu. Daha kötüsü, bunun hoşuma gitmeye başlamasıydı.
Tam ona cevap verecekken bahçenin kapısı açıldı.
“BEN BİR ŞEY DİYECEĞİM!” diyen Uzay’ın sesi bütün geceyi ikiye böldü.
Baran gözlerini kapatıp derin bir nefes aldı. “Huzur dediğin şey bu evde en fazla beş dakika sürüyor.”
Arkamı döndüğümde Uzay’ın elinde bir kâse cipsle bahçeye girdiğini, arkasından da Melis’in onu kolundan çekiştirdiğini gördüm. Ezgi, Ata’yla bir şeylere gülüyordu. Soysal Bey ise salonun kapısında durmuş, hepsini aynı anda susturmaya çalışıyordu.
“Uzay,” dedi Soysal Bey, sakince. “Gece yarısı diye bir kavram var oğlum.Duymuş muydun?”
“Duydum Soysal amca ama uygulamalı olarak bilmiyorum maalesef”dedi yalandan bir hüzünle.
“Bunun beynine bir gün güncelleme gelecek,” dedi Melis. “Ama internet bağlantısı yok.”
“Sen benim beynimi konuşacağına kendi hayatını konuş,” diye karşılık verdi Uzay. “Ata’yla yan yana otururken bir insanın yüzü bu kadar mı kızarır?”
Melis’in yüzü bir anda değişti.
“NE ALAKA?”diye cırladı en tiz sesiyle.
Ata, sanki dünyanın en sakin insanıymış gibi yanındaki sandalyeye sırıtarak yayıldı.
Melis ona baktıktan sonra Uzay’a döndü.
“Ben bu çocuğu susturacağım.”
“Hangisini?” diye sordu Ezgi. “Ata’yı mı, Uzay’ı mı?”
“İKİSİNİ DE!”diye bağırdığında kahkahamı tutamadım.
Ezgi’nin sesi, Melis’in itirazları, Ata’nın rahat tavırları… Hepsi birbirine karışırken içimde tuhaf bir sıcaklık hissettim. Bir zamanlar yan yana oturup gelecek hakkında konuştuğum insanlarla yeniden aynı yerdeydim. Araya yıllar girmişti ama bazı şeyler, sanki hiç yaşanmamış gibi kaldığı yerden devam edebiliyordu.
Melis yanıma gelip koltuğun kenarına oturdu. Gözleri önce üzerimdeki cekete, sonra Baran’a kaydı.
“Ben bir şey sormayacağım,” dedi.
“İyi yaparsın.”
“Çünkü cevabı zaten yüzünden anlaşılıyor.”
“Melis.”
“Tamam, sustum.”
İki saniye sustu.
“Peki, öptü mü?”
“Melis!”dedim omzuna vurarak
Bu kez Ezgi de gülmeye başladı. Baran ise başını eğip gülümsemesini saklamaya çalışıyordu.
Ona döndüm. “Sen de bir şey söyle!”
Baran omuz silkti. “Ne söyleyeyim? Arkadaşlarınla ilk kez tanışmıyorum ama senin bu kadar kızardığını ilk kez görüyorum.”
“Seninle bir daha konuşmayacağım.”
“Peki.”
“Gerçekten konuşmayacağım.”
“Tamam, Lâl.”
Bana öyle sakin baktı ki sinirlenmem gerekirken gülmeye başladım. Baran da benimle birlikte güldü.
Melis bunu fırsat bilip Ezgi’nin yanına geçti.
“Bunlar bizden önce evlenir.”
“Melis, seni bahçeden atarım,” dedim.
“Önce Baran’ın seni tutması lazım. O da seni bırakmaz bence.”
Baran’ın yüzündeki gülümseme biraz daha belirginleşti.
“Bu konuda Melis’le aynı fikirdeyim.”
O an ona atabileceğim en sert bakışı attığıma emindim. Ama gözlerimin içindeki gülümsemeyi saklayamadığımı da biliyordum.
Bir süre sonra Soysal Bey elinde bir tepsiyle bahçeye çıktı. Üzerinde çay bardakları ve küçük bir tabak kurabiye vardı.
“Bu kadar insan bir araya gelip de bir şey yemeden duramıyor mu?” diye sordu.
“Duramıyor,” dedi Ata. “Özellikle Uzay.”
Uzay ağzındaki cipsi yutmaya çalışırken itiraz etti.
“Benim metabolizmam hızlı.”
“Senin çenen hızlı,” dedi Ezgi elinde ki çayı yudumlarken.
Soysal Bey gülerek tepsiyi masaya bıraktı. Sonra bakışları bana döndü “Sen de gel kızım, biraz çay iç. Bütün akşam doğru düzgün bir şey yemedin.”
Bu küçük cümle, beklemediğim bir yerime dokundu yine.
Kızım.
Annemden sonra bu kelimeyi duyduğumda içimde oluşan boşluğa alıştığımı sanıyordum. Oysa alışmak, bazen yalnızca acının ne zaman ortaya çıkacağını öğrenmekti.
Bir an cevap veremedim.
Soysal Bey bunu fark etmiş olacak ki yüzündeki ifade yumuşadı. Üzerime gelmedi, neden sustuğumu sormadı. Yalnızca önümdeki bardağı işaret etti.
“Çok sıcak değil. İçebilirsin.”dedi babacan bir tavırla.
“Teşekkür ederim,” diyebildim sonunda.
Bana kısa bir gülümsemeyle karşılık verdi. Sonra Baran’ın omzuna hafifçe dokunup diğerlerinin yanına geçti.
Baran, herkes başka şeylerle ilgilenirken elini sandalyemin koluna bıraktı. Bana dokunmadı ama orada olduğunu hissettirdi.
“İyi misin?” diye sordu alçak sesle.
Başımı salladım.
“Bazen,” dedim, gözlerimi çay bardağına indirerek, “birinin sana sıradan bir şey söylemesi bile insanın canını acıtabiliyor.”
Baran bir süre sustuğunda “Biliyorum.”dedi anlayışlı bir sesle.
Ona baktım bir süre. Gözlerinde acıyan bir ifade yoktu. Beni kırılacak bir şeymişim gibi izlemiyordu. Yalnızca ne demek istediğimi anlamaya çalışıyordu.
“Annem bana böyle seslenirdi,” diye ekledim. “Bir şey yemediğimde de aynı şeyi söylerdi.”
Baran’ın yüzündeki gülümseme silindi ama gözlerini benden kaçırmadı.
“Onu özlüyorsun.”dediğinde hiç tereddüt etmeden “Her gün.” dedim.
Sözcük ağzımdan çıktığında boğazım düğümlendi. Bu kez gözlerimi saklamaya çalışmadım ama.Baran elini uzattığında avucunu benim elimin yanına bıraktı. Aramızda yalnızca birkaç santim vardı.
Elimi onun elinin üzerine koydum.
Parmaklarını usulca kapatıp elimi tuttu.
“Onu özlediğin için kendine kızma,” dedi. “Özlemek, geride kalamadığın anlamına gelmiyor. Onu hâlâ yanında taşımak istediğin anlamına geliyor.”
Bir süre hiçbir şey söylemedim.
Sonra başımı omzuna yasladım.
Baran da başını hafifçe benimkine doğru eğdi. Beni teselli etmek için büyük sözler söylemedi. Geçmişimi düzeltebileceğini iddia edip bana boş hayaller kurdurtmadı. Yalnızca elimden tuttu.
O gece bunun ne kadar kıymetli olduğunu bir kez daha anladım.
“Ben gidiyorum,” dedi Ezgi, saatine bakarak.
Ata hemen doğruldu.
“Ben de.”
Ezgi ona şüpheyle baktı. “Sen neden?”
“Ben de gitmek istiyorum.”
“Senin evin bu tarafta değil.”
Ata bir an durdu.
“Yolumu değiştirdim.”
Uzay, elindeki bardağı masaya bıraktı. “Aşk insanı gerçekten aptallaştırıyor.”
Ata ona döndü. “Sen Seren mesaj atınca telefonunu ters tutup ekrana bakıyorsun.”
Uzay’ın yüzü düştü.
“Ben telefonu kontrol ediyorum.”
“Telefonun ekranı kapalıyken mi?”
Melis kahkahasını tutamadı. Ezgi ise başını iki yana sallayıp çantasını aldı.
“Ben bu insanlarla aynı ortamda bulunduğum için kendimden utanıyorum.”
“Yalan,” dedim. “Bunlar olmadan beş dakika duramazsın.”
Ezgi yanıma gelip bana sarıldı.
“Sen de geliyorsun yarın. İtiraz kabul etmiyorum.”
“Yarın ne var ki?”dedim şaşıran sesimi saklayamadan.
“Biz varız. Daha ne olsun?”dedi abartılı bir gülümsemeyle ve bana sımsıkı sarıldı.
Melis de diğer yanımdan sarıldı.
“Bir de kız kıza günümüz var. Baran yok, Uzay yok, Ata hiç yok.”
“Ben neden hiç yokum?” diye sordu Ata.
“Çünkü sen gelince kız kıza gün olmaktan çıkıyor.”
“Ben çok kırıldım.”dedi eliyle kalbini tutup yalandan üzülürken
“Harika. Biraz da susarsın.”
Gülerek onları izledim. Ezgi’nin saçları yanağıma değiyor, Melis’in kolu omzumu sıkıştırıyordu. İkisi de beni bırakmak istemiyor gibiydi.
Bir an gözlerimi kapattım.
Onlarla yeniden böyle yan yana durabilmeyi ne kadar özlediğimi o zaman anladım.
“Tamam,” dedim. “Yarın geliyorum.”
Melis geri çekilip yüzüme baktı.
“Söz mü?”
“Söz.”
“Bak, bu sefer ortadan kaybolmak yok.”
Gülümsemem yavaşça silindi. Bir an için yıllardır içimde taşıdığım o alışkanlıkla, bir şey söylemeden uzaklaşmak istedim. Ama sonra Ezgi’nin elimi tuttuğunu fark ettim.
“Kaybolmayacağım,” dedim.
Bu kez yalnızca onları rahatlatmak için söylememiştim.Kendime de söz veriyordum.
Soysal Bey kapıya doğru ilerleyen herkese iyi geceler diledi. Uzay giderken hâlâ Seren’in adını anmamaya çalışıyor, Ata ise Ezgi’ye yarın onu arayıp arayamayacağını soruyordu.
“Arayabilirsin,” dedi Ezgi.
Ata’nın yüzü aydınlandı.
“Gerçekten mi?”
“Telefonun var ya, kullanmayı biliyorsundur diye düşünüyorum.”
Uzay kahkahayla Ata’nın omzuna vurdu.
“Geçmiş olsun kardeşim. Sen de benim gibi mahvoldun.”
“Sen daha kendi durumunu kabul edemedin,” dedi Ata.
İkisi tartışarak kapıdan çıktılar.
Melis ve Ezgi de son kez bana sarıldıktan sonra gittiler. Soysal Bey, salona geçmeden önce bana dönüp gülümsedi.
“İyi geceler, kızım. Bir şeye ihtiyacın olursa seslen.”
“İyi geceler.”dedim onun samimiyetine karşılık.
Kapı kapandığında ev yeniden sessizliğe büründü.
Ama bu kez sessizlikte herkesin bıraktığı bir iz vardı.
Ve Baran hâlâ yanımdaydı.
“Arkadaşların seni özlemiş,” dedi Baran.
“Ben de onları.”
“Belli.”
Başımı ona çevirdim. “Nereden belli?”
“Melis sana üç kere sarıldı. Ezgi de yarın geleceğine dair yemin ettirdi.”
“Onlar böyledir.”
“Güzel bir şey.”
Bir süre birbirimize baktık.
Sonra Baran, omuzlarımdaki ceketi düzeltti. Parmakları saçlarıma değecek gibi oldu ama son anda durdu.
“Saçın…” dedi.
“Ne olmuş?”
“Yüzüne gelmiş.”
Elimi kaldırıp saçımı kulağımın arkasına sıkıştırdım. Baran’ın bakışları bir an gözlerimde kaldı.
“Ne?” diye sordum.
“Bir şey yok.”
“Baran.”
Dudaklarının kenarı kıvrıldı. “Bazen sana bakarken ne söyleyeceğimi unutuyorum.”
Kalbim, sanki bu cümleyi benden önce anlamış gibi hızlandı.
“Sen mi?” dedim. “Her şeye bir cevabın vardır senin.”
“Her şeye değil.”
“Mesela?”
Bana biraz daha döndü.
“Mesela şu an.”
Aramızdaki mesafe bir anda olduğundan daha az geldi. Gözlerimi kaçırmak istedim ama yapamadım. Onun da bakışları gözlerimden dudaklarıma kayıp yeniden gözlerime döndü.
Bir şey söylemedi.Ben de söylemedim.
Fakat ilk kez sessizliğin içinde neyin eksik olduğunu bu kadar açık hissediyordum.
“Lâl,” dedi yavaşça.
“Efendim?”dedim gözlerimi ondan ayırmayarak.
“Yanına biraz daha yaklaşabilir miyim?”dediğinde bu kadar basit bir soru, içimdeki bütün karmaşayı susturmuştu.
Başımı hafifçe salladım ve “Evet.”dedim ona
Biraz yaklaştı. Elini yüzüme götürmeden önce durdu; sanki hâlâ vazgeçebileceğimi bilmemi istiyordu. Ben de aramızdaki mesafeyi kendim kapattım.
Dudaklarım onunkilere değdiğinde gözlerimi kapattım.
Öpücük kısa ve ürkekti. Ne yapacağımı düşünmeye fırsat bulamadan kalbim hızlanmış, parmaklarım onun ceketinin kenarına tutunmuştu. Geri çekildiğinde gözlerimi hemen açamadım. Sanki gözlerimi açarsam az önce yaşadığım şeyin yalnızca hayal olduğunu görecektim.
Baran alnını alnıma yaslamadan önce aramızda küçük bir mesafe bıraktı.
“İyi misin?” diye fısıldadı.
Gözlerimi açıp ona baktım. Yüzünde her zamanki sakin ifade vardı ama gözlerinde saklamaya çalıştığı bir heyecan seziliyordu.
“Evet,” dedim.
Sesim beklediğimden kısık çıkmıştı.
“Emin misin?”
Bu kez gülümsedim. “Baran, beni öptün. Bir de sınava mı sokacaksın?”
Güldüğünde başını hafifçe eğdi.
“Pişman olmanı istemiyorum.”
“Olmadım.”
Bunu söylerken elini tuttum. Parmaklarımı onun parmaklarının arasına geçirdim ve yüzüne biraz daha yaklaştım.
“Bir daha öpebilirsin,” dedim usulca.
Bakışları yüzümde gezindi. Dudaklarında belli belirsiz bir gülümseme oluştu.
“Emin misin, Lâl?”
Bu kez cevap vermek yerine ben yaklaştım.
Dudaklarımız yeniden buluştuğunda ilk öpücüğün çekingenliği biraz olsun geride kalmıştı. Elim ceketinin yakasına tutunurken o da elini yanağıma koydu; dokunuşu hafifti, beni kendine çekmek için değil, orada olduğumu hissetmek ister gibiydi.
Başımı hafifçe yana eğdim. O da bana uyum sağladı. Öpücük birkaç saniye daha sürdü; arada nefes almak için uzaklaştığımızda bile gözlerimizi birbirimizden ayıramadık.
Baran başparmağıyla yanağımı okşadığında “Bunu uzun zamandır istiyordum,” dedi.
Kalbim yine hızlandı. “Ne zamandır?”
“Boşver.”dedi
“Şimdi daha çok merak ettim.”
Tekrardan bana gülümsediğinde “İlk kez bana güvenmeye başladığın günü hatırlıyor musun?”dedi.Maalesef hatırlıyordum. İstemesem bile hatırlıyordum.
“Evet.”
“Ben o gün, bir gün bana böyle bakacağını düşünmüştüm.”
Gözlerimi kıstım. “Kendine fazla güveniyorsun.”
“Biraz.”
“Biraz mı?”dedim sorgularcasına ve güldüm.
“Peki, çok.”dediğinde kabullenişine ikimiz de aynı anda gülmüştük.
Sonra başımı yeniden omzuna yasladım.O da elimi tuttuğunda başını saçlarıma doğru eğdi. Bir süre öylece kaldık; konuşmadan, bir şeyleri açıklamak zorunda hissetmeden.
İçimde hâlâ çözülmemiş düğümler vardı. Annemin yokluğu, geçmişin soruları, güvenmekten korkan o eski yanım… Hiçbiri tek bir öpücükle kaybolmamıştı.
Ama ilk kez bütün bunların arasında güzel bir şeye de yer açabileceğimi düşünüyordum.
“Baran?”
“Hım?”dedi mırıldanarak
“Biraz daha kalabilir miyim?”dedim çekingen bir sesle.Başını kaldırıp inanamayarak bana baktı ve sonra elimi biraz daha sıkı tuttu.
“Lâl,” dedi, yüzünde yumuşak bir gülümsemeyle. “Burada kalmak için benden izin istemene gerek yok.”
Gözlerim dolacak gibi oldu ama bu kez gülümsememi saklamadım.
“Biliyorum,” dedim. “Yine de sana sormak istedim.”
Baran elimi dudaklarına götürüp parmaklarımın üzerine hafifçe bir öpücük kondurdu.
“Öyleyse kal.”
Ve ben o gece, onun yanında biraz daha kaldım.
İlk öpücüğümüzü düşündüm. Sonra ikincisini. Beni öperken gösterdiği özeni, her seferinde gözlerimin içine bakıp iyi olup olmadığımı sormasını…
Ama hepsinden çok, bana hiçbir şeyi aceleye getirmek zorunda olmadığımı hissettirmesini hatırladım.
Belki de güvenmek, birine bütün sırlarını bir gecede anlatmak değildi.
Belki bazen yalnızca elini tutmak, biraz daha yaklaşmak ve gitmek yerine kalmayı seçmekti.
Başımı omzuna yaslayıp gözlerimi kapattım.
Ve ben, ilk kez, birinin yanında kalmayı kendime yakıştırmıştım.
Bölüm etkileşimi
