Manolya kitap kapağı

4. bölüm / 23

4.bölüm/Manolya

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 23Şu an: 4.bölüm/Manolya

"İçinde yarım kalmış bir mevsim vardı, ne kış geliyordu ne de bahar."

4. Bölüm — Manolya

Gözlerim arada bir aralanıp tekrar kapanıyordu. Her seferinde kendime geldiğimi sanıyor, birkaç saniye sonra bedenimin ağırlığına yenik düşüyordum. Çektiğim acıysa bir türlü dinmek bilmiyordu. Hareket hâlindeydim; bunu anlayabiliyordum çünkü bedenim her virajda hafifçe yana kayıyor, başım bir yere sabit tutulduğu için aynı şekilde sallanmıyordu.

Bir araba.

İçindeydim.

Nereye gittiğimizi bilmiyordum. Ne kadar zamandır yolda olduğumuzu da. Zihnim, geceden kalan görüntüleri birbirine karıştırıyor; depo, silah sesleri ve annemin fotoğrafı bir görünüp bir kayboluyordu. Gözlerimi açmaya çalıştım ama kirpiklerim bile ağır geliyordu.

"Uzay, daha hızlı sürsene şunu!"

Tanımadığım bir ses duydum.

Uzay kimdi?

Bir süre düşündüm ama zihnim soruma cevap verecek durumda değildi. Başımın içi uğulduyor, midem bulanıyor, parmaklarım uyuşmuş gibi hissediyordum. Elimi kaldırıp yüzüme dokunmak istedim ama bunu bile başaramadım.

"Lâl? Hadi, uyan artık."

Bu kez Baran'ın sesini duydum.

Sesini tanıyordum. Dün gece boyunca kulağımda yankılanan, merdivenlerden inerken bana dayanmayı söyleyen ses... Beni kucağında taşırken de aynı şekilde konuşmuştu.

Buradaydı demek.

Bir yanım, bunu öğrendiği için rahatlamıştı. Diğer yanım ise bir yabancının kollarında hastaneden kaçmış, vurulmuş ve şimdi nerede olduğunu bilmeden bir arabanın içinde yatıyor olmanın ne kadar saçma olduğunu düşünüyordu.

Harika bir gece geçirmiştim gerçekten.

"Abi, bu normal mi?" diye sordu başka bir ses. "Sadece bacağından vuruldu demiştin. Ee, şimdiye uyanması gerekmiyor muydu?"

Baran'ın iç çektiğini duydum.

"Uzay, sen mal mısın? Kız hastaneden yeni çıktı. Mesajı kıza iki gün sonra falan atamıyor muydun?"

Demek mesajı bana Uzay denilen kişi atmıştı.

Bunu öğrendiğimde ona söylemek istediğim o kadar çok şey vardı ki... Öncelikle, beni hastaneden yeni çıkmışken neden terk edilmiş bir depoya çağırmıştı? İkincisi, beni öldürmeye çalışan insanların olduğu bir yere çağırmanın mantıklı bir tarafı var mıydı? Üçüncüsü de...

Gözlerimi açabilirsem bunları tek tek soracaktım.

Elbette.

Sadece gözlerimi açabilirsem.

Birkaç saniye daha geçti. Arabanın hareketleriyle birlikte bedenim sarsılmaya devam ediyordu. Sonunda parmaklarımda hafif bir kıpırtı hissettim. Ardından ayaklarım, kollarım ve omuzlarım yavaş yavaş kendime aitmiş gibi gelmeye başladı.

Bununla birlikte midemdeki bulantı da arttı.

Dudaklarımı birbirine bastırarak gözlerimi araladım. Önce bulanık ışıklar gördüm. Sonra başımı çevirmeye çalıştığımda yanımdaki Baran'ın yüzü belirdi. Kaşları çatılmıştı. Bir eliyle beni destekliyor, diğerini önümde tutarak başımı sabit tutmaya çalışıyordu.

Gözlerimi yeniden kapatmak istedim ama bu kez kendimi zorladım.

"Baran?"

Sesim o kadar kısık çıkmıştı ki kendi kulağıma bile zor ulaştı. Buna rağmen başını hemen bana çevirdi.

"Lâl?"

Ardından ön koltuğa doğru seslendi.

"Uzay, kenara çek. Bir bakalım."

Araba yavaşlarken Baran'ın yüzüne baktım. Bir şey söylemek istiyordum ama midem öyle kötü bulanıyordu ki cümle kurmak bile zor geliyordu.

"Baran, midem..."

Cümlemi tamamlayamadım.

Öne doğru eğilerek kusmaya hazırlanırken ön koltuktan bir poşet uzatıldı. Direksiyonun başındaki kişi, yani Uzay, başını hafifçe arkaya çevirmişti.

"Al, al. Sakın arabaya yapma."

Poşeti güçlükle tutup başımı eğdim. Midemdekileri çıkartırken gözlerimden yaşlar süzüldü. Boğazım yanıyor, başım dönüyor, bedenim yeniden kontrolümden çıkıyordu. Bir süre sonra her şey durulduğunda sırtımı koltuğa yasladım ve derin bir nefes almaya çalıştım.

Uzay poşeti benden alırken yüzünü buruşturdu.

"Geç kalsaydım arabam kusmuk olacaktı. Ne bu refleks? Allah'ım, özenerek yaratmış."

Başımı kaldırıp ona baktım.Ciddi olamazdı.

Az önce neredeyse bilincimi kaybedecek kadar kötü hissediyordum ve bu adamın aklına gelen ilk şey arabasının koltuklarıydı.

Gözlerimi devirip bir kolumu ağzıma kapattım.

"Bir daha kusarsam özellikle senin tarafına yapacağım," diye mırıldandım.

Uzay'ın yüzüne kocaman bir gülümseme yerleşti.

"Bak, kendine gelmiş. Laf sokmaya başladıysa sorun yok."

"Uzay," dedi Baran, sabrının sonuna yaklaşmış gibi.

"Ne var abi? İltifat ettim kıza."

"Bir sus."

Uzay dudaklarını birbirine bastırıp önüne döndü. Ancak yüzündeki gülümsemenin hâlâ kaybolmadığını dikiz aynasından görebiliyordum.

Başımı geriye yasladım. Bedenim biraz olsun kendine gelmişti ama bacağımdaki ağrı hâlâ devam ediyordu. Üstelik nerede olduğumu bilmiyordum. Camdan dışarı bakmaya çalıştım. Yol kenarındaki ağaçlar, karanlıkta birbirine karışıyordu. Gökyüzünün rengi değişmeye başlamıştı; gece, yerini yavaş yavaş sabahın ilk ışıklarına bırakıyordu.

"Neredeyim?" diye sordum.

Baran bana döndü.

"Ben bir teşekkür beklerdim ama olsun."

Kaşlarımı çattım.

"Ne?"

"Beni tanımıyorsun, seni depodan çıkarıyorum, vurulduğun hâlde kucağımda taşıyorum, bir de arabamda kusuyorsun. İnsan bir teşekkür eder."

"Öncelikle beni depoya senin arkadaşın çağırdı."

"Onu sonra konuşacağız."

"İkincisi, beni senin arkadaşın çağırdığı için vuruldum."

"Onu da sonra konuşacağız."

"Üçüncüsü, ben sana kucağında taşınmak için yalvarmadım."

Baran başını geriye atıp gözlerini birkaç saniyeliğine kapattı.

"Allah'ım, bana sabır ver."

İlk kez, gecenin başından beri içimde biriken gerginliğin arasından küçük bir gülümseme geçmek üzereydi. Fakat hemen kendimi toparladım. Bu adamla samimi olmaya niyetim yoktu. Bana yardım etmiş olabilirdi ama bu, ona güvenmem gerektiği anlamına gelmiyordu.

Üstelik hâlâ cevaplanmamış bir sürü sorum vardı.

Uzay'ın sesi ön koltuktan yeniden duyuldu.

"Lâl, çok kan bulaştırma koltuklara ya."

Başımı ona çevirip öyle bir baktım ki dikiz aynasındaki gülümsemesi biraz daha büyüdü.

"Seninle daha sonra ilgileneceğim," dedim.

"Tamam, ben de seni sevdim."

"Uzay," diye araya girdi Baran.

"Tamam abi, sustum."

Bu sefer gerçekten sustu.

En azından birkaç saniyeliğine.

Başımı yeniden Baran'a çevirdim. Yüzündeki ifade değişmişti. Az önceki atışmaların yerini daha ciddi bir bakış almıştı.

"Şimdi konuşabilir miyiz?" diye sordum.

"Ne hakkında?"

"Depo hakkında. Polisler hakkında. Annem hakkında."

Baran'ın çenesi gerildi.

İşte bu.

O üç kelimeden özellikle sonuncusu, yüzünde bir şeyleri değiştirmişti.

"Depoya gelenler gerçek polisler değildi," dedi.

Nefesim bir anlığına kesildi.

"Ne demek gerçek polisler değildi?"

"Ne demek olduğunu gayet iyi anladın."

"Baran, benimle böyle konuşma."

"Nasıl konuşayım, Lâl? Şu an sana bildiklerimi anlatıyorum."

"Hayır, hiçbir şey anlatmıyorsun. Sadece cümle kuruyorsun."

Baran kısa bir nefes verdi. Bir süre yüzüme baktıktan sonra konuşmaya devam etti.

"Karakoldaki herkes esir alınmış. Polislerin üniformalarını giyip depoya gelenler de başka birileriymiş. Mesut Abin de bu işin içinde değil, ne hikmetse."

Son cümlesindeki imayı duymazdan gelemedim.

Yutkundum.

Mesut Abi...

Karakoldaki herkes esir alınmıştı. Polisler kılığına giren insanlar beni bulmaya çalışmıştı. Birileri annemin katillerini aradığımı biliyordu. Birileri beni tanıyordu. Birileri de dokuz yıldır yanımda olan Mesut Abi'nin adını bu işin ortasına yerleştiriyordu.

Artık bu, yalnızca annemin katillerini bulmakla ilgili değildi.

Benim bilmediğim bir sürü insan, benim bilmediğim bir sürü sebeple aynı hikâyenin içindeydi.

Ve ben onların arasında kime güveneceğimi bilmiyordum.

"Mesut Abi nerede?" diye sordum.

Baran bakışlarını benden kaçırmadan cevap verdi.

"Bilmiyorum."

"Nasıl bilmiyorsun?"

"Her şeyi bilmek zorunda değilim."

"Senin onunla bir meselen var."

"Var."

"Ne meselesi?"

Baran cevap vermedi.

Sinirle başımı iki yana salladım. Herkes aynı şeyi yapıyordu. Bir şey biliyor, sonra tam öğrenmek üzereyken susuyordu. Sanki hayatım boyunca tek bir doğru cevaba ulaşamamış olmam yetmezmiş gibi şimdi de sorularımın sayısı artıyordu.

"İnkâr vaktin bittiyse evime gidiyoruz ve bacağına bakıyoruz," dedi Baran.

Kaşlarımı çatarak itiraz etmeye hazırlandım.

"Ben bir yere—"

"Sus, Lâl."

Sesi o kadar sertti ki bir an duraksadım.

"Bir kere de kendini düşün ve sus. Kurşun bacağının içinde kalmış. Şu an bacağını doğru düzgün hissetmemenin tek sebebi, oraya alkol dökmenizdi. Anlıyor musun? Bacağında kurşun var ve sen hâlâ benimle tartışıyorsun."

Bir süre ona baktım.

Sonra aklıma geldi.

Depoda bacağımın acısını ilk hissettiğimde, kanın durması için ne yapacağımızı bilememiştik. Baran'ın yardımıyla yaraya müdahale etmeye çalışmış, bulduğumuz alkolü kullanmıştık. O an başka bir seçeneğimiz olmadığını sanmıştım.

Şimdi ise kurşunun hâlâ bacağımda olduğunu öğreniyordum.

Harika.

Gerçekten harika.

Ön koltuktan Uzay başını çevirip araya girdi.

"Onu da ben akıl ettim bu arada."

Baran gözlerini kapatıp derin bir nefes aldı.

"Uzay, yemin ederim..."

"Tamam, tamam. Arabayı sürüyorum."

Başımı koltuğa yasladım. Bir anlığına gözlerimi kapatmak istedim ama bu kez kendimi uyumamaya zorladım. Zihnimde yalnızca annemin kolyesi vardı. Parmaklarım istemsizce boynuma gitti.

Boşluk.

Önce anlamadım.

Parmaklarım zincirin ince halkalarına değmek yerine tenimin üzerinde dolaştı. Bir kez daha denedim. Sonra boynumu yokladım, yakamın içine baktım.

Hiçbir şey yoktu.

Kalbim hızlandı.

Ellerimi ceplerime soktum. Sağ cebimi, ardından sol cebimi kontrol ettim. Hırkamın içini yokladım. Sonra yeniden boynuma uzandım.

Yoktu.

Kolyem yoktu.

Bir anda doğrulmaya çalıştım. Bacağımda keskin bir acı hissedince yüzüm buruşturdu ama durmadım.

"Lâl, ne oluyor?" dedi Baran.

Bileklerimden tutarak beni sakinleştirmeye çalıştı. Ellerini ittim.

"Kolyem nerede?"

"Lâl, sakin ol."

"Kolyem nerede, Baran?"

Sesim yükselmişti. Nefesim hızlanıyor, parmaklarım titriyordu. Arabanın içinde kolyemi arıyor, bir yandan da boynuma dokunup duruyordum. Sanki biraz daha dikkatli bakarsam zincir yeniden ortaya çıkacaktı.

"Dur!" diye bağırdı Baran.

İrkilerek ona döndüm ama sakinleşmedim.

"Kolyem nerede, Baran Kaya?"

"Ne kolyesi, Lâl? Arabaya geldiğimizden beri boynunda hiçbir şey yoktu."

Ellerim durdu.

Bana bakıyordu.

Söylediklerini anlamaya çalışırken gözlerimi ondan ayıramadım.

"Ne demek yoktu ya?"

Sesim kırılmıştı.

Baran'ın yüzündeki ifade yumuşadı ama bu, içimdeki paniği azaltmaya yetmedi.

"Annemin kolyesi," dedim. "İnce bir zinciri vardı. Ucunda beyaz bir manolya..."

Cümlemin devamını getiremedim.

Gözlerim dolmuştu. O kolye yalnızca bir takı değildi. Annemden geriye kalan, dokunabildiğim, kaybetmekten korktuğum şeylerden biriydi. Yıllardır boynumda taşıyordum. Bazen geceleri uyumadan önce avucuma alır, annemin yüzünü hatırlamaya çalışırdım. Kötü bir gün geçirdiğimde ona dokunmak bana hâlâ onun bir yerlerde var olduğunu hissettirirdi.

Şimdi yoktu.

Depoda kalmış olmalıydı.

Annemin fotoğrafının gösterildiği yerde, her şeyin değiştiği o karanlık yerde...

"Lütfen," dedim, sesim titreyerek. "Depoda kalmış olmalı. Bulamaz mıyız? Geri dönelim."

Baran'ın yüzü yeniden sertleşti.

"Oraya bir daha dönemeyiz, Lâl."

"Ama kolyem..."

"Unut onu."

Bu iki kelimeyi söylediğinde sanki içimde bir şey kırıldı.

Başımı kaldırıp ona baktım.

"Unutayım mı?"

"Lâl—"

"Sen anlamıyorsun."

Sesim giderek yükseliyordu. Gözlerimden yaşlar süzülmeye başlamıştı ama silmedim.

"Senin için sıradan bir kolye olabilir. Benim için değil. Annemden kalan tek şeylerden biri o. Ben onu dokuz yıldır boynumda taşıyorum. Her şeyimi kaybettim ama onu kaybetmedim. Şimdi bana unut diyorsun."

Baran bir şey söylemek üzere ağzını açtı ama sustu.

Belki de ilk kez, ne söyleyeceğini bilemiyordu.

"Oraya geri dönmeliyiz," dedim. "Lütfen."

"Hayır."

"Baran..."

"Hayır, Lâl. Orası artık güvenli değil."

"Beni oraya senin arkadaşın çağırdı!"

Baran'ın yüzü gerildi. Ön koltuktaki Uzay da bu kez sessiz kalmıştı. Dikiz aynasından bize baktığını görebiliyordum ama hiçbir şey söylemedi.

"Bu işin sorumluluğunu alıyorum," dedi Baran. "Ama seni tekrar o depoya götürmeyeceğim."

"Ben senden izin istemiyorum."

"Ben de sana izin vermiyorum."

Arabanın içindeki hava bir anda ağırlaştı.

Ona bakarken içimdeki bütün öfke yeniden kabardı. Benim hayatım boyunca herkes benim yerime karar vermişti. Ne zaman ağlayacağıma, ne zaman susacağıma, hangi gerçeği öğrenip hangisini bilmeyeceğime başkaları karar vermişti.

Şimdi Baran Kaya da aynı şeyi yapıyordu.

"Sen kimsin de bana ne yapacağımı söylüyorsun?" diye sordum.

Baran gözlerimin içine baktı.

"Şu an seni hayatta tutmaya çalışan kişiyim."

Bir an sustum.

Cevap vermek istedim ama boğazımdaki düğüm izin vermedi.

Baran yeniden önüne döndü. Araba hareket ettiğinde başımı camdan dışarı çevirdim. Ağaçlar ve yol kenarındaki yapılar geride kalıyordu. Gökyüzü aydınlanmaya başlamıştı. Birkaç saat önce hayatımın bütün sorularına cevap bulabileceğimi sanmıştım.

Şimdi ise annemin kolyesini bile kaybetmiştim.

Gözyaşlarımı silip dik oturmaya çalıştım. Kendimi daha fazla küçük düşürmek istemiyordum. Baran'ın beni zayıf görmesini istemiyordum. Ama kolyemin yokluğu, yıllardır kendime bile itiraf etmediğim bir korkuyu yüzüme vurmuştu.

Bir gün annemden geriye hiçbir şey kalmayacaktı.

Ne sesi, ne kokusu, ne de boynumda taşıdığım o küçük manolya...

Başımı eğdim.

"Ben o kolyeyi bulacağım," diye fısıldadım.

Baran duydu mu, bilmiyordum.

Ama bir süre sonra arabanın hızı azaldı. Ardından sert bir fren sesiyle tamamen durduk.

Öne doğru savrulmamak için koltuğa tutundum. Başımı kaldırdığımda Uzay'ın cama doğru eğildiğini gördüm.

"Abi, Ata içeride. Hızlı olalım."

Baran kapıyı açmadan önce bana döndü.

"Buradan sonra ne dersem onu yapacaksın."

Kaşlarımı çattım.

"Yine mi?"

"Lâl."

"Tamam, tamam."

Kapı açıldığında soğuk sabah havası içeri doldu. Dışarı baktığımda etrafımızın ağaçlarla çevrili olduğunu fark ettim. Evin bulunduğu yer, şehirden uzak, sessiz bir bölgeydi. Yolun iki yanında uzanan ağaçlar sabahın ilk ışıklarıyla belli belirsiz aydınlanıyordu.

Baran arabadan indi. Ardından benim kapımı açtı.

Ayağımı yere bastığım anda bacağımdaki acı yeniden kendini gösterdi. Dişlerimi sıkarak ayağa kalkmaya çalıştım ama dizlerim titredi. Baran kolumdan tutup dengemi sağlamama yardım etti.

"Yavaş."

"Yavaşım zaten."

"Senin yavaş anlayışın biraz farklı."

Ona ters ters baktım.

"Her şeye bir cevabın olmak zorunda mı?"

"Sen sustuğunda benim de susacağım."

"Yani hiçbir zaman susmayacaksın."

Baran'ın dudaklarının kenarı belli belirsiz kıvrıldı.

"Sonunda anlaştık."

Bütün gece boyunca başıma gelenlere rağmen bu adamla tartışmayı nasıl başarabildiğimi bilmiyordum. Belki de sinirlerim bozulmuştu. Belki de ağlamamak için kendime başka bir uğraş bulmuştum.

Bacağımdaki acı yüzünden birkaç adım sonra topallamaya başladım. Baran bunu fark ettiğinde durdu.

"Ne yapıyorsun?"

"Yürüyorum?"

"Bu yürümek değil."

"Bir de nasıl yürüneceğini mi anlatacaksın?"

Cevap vermedi. Yalnızca eğildi ve bir kolunu sırtımın arkasından, diğerini dizlerimin altından geçirerek beni yeniden kucağına aldı.

Bu kez itiraz etmedim.

Belki de artık gücüm kalmamıştı. Belki de birinin beni taşımasına izin vermenin, sandığım kadar kötü bir şey olmadığını ilk kez düşünüyordum.

Dün gece onun kollarında bilincimi kaybetmiştim. O zaman Baran Kaya benim için bilinmeyen biriydi. Ne düşündüğünü, ne istediğini, neden beni kurtardığını bilmiyordum.

Şimdi de bilmiyordum.

Ama en azından kollarını tanıyordum.

"Bir daha kendini topallamaya alıştırma," dedi.

Başımı kaldırıp yüzüne baktım.

"Ben de zaten hobi edinmek için yapmıyorum."

"İyi. Çünkü hiç yakışmıyor."

"Baran!"

Güldü.

Gerçekten güldü.

Geceden beri ilk kez yüzündeki gerginlik biraz olsun dağılmıştı. Buna şaşırdım. Onu tanıdığım kadarıyla her şeye sinirlenen, her şeye ters cevap veren biriydi. Gerçi ben de farklı sayılmazdım.

Beni taşıyarak ağaçların arasındaki eve doğru yürüdü.

Ev, dışarıdan bakıldığında beklediğimden daha sadeydi. Büyük ve gösterişli bir malikâne değildi. Beyaz duvarları, geniş pencereleri ve çevresindeki ağaçlarla neredeyse bulunduğu yere karışıyordu. Bahçede birkaç taş yol, girişin yakınında küçük bir oturma alanı vardı. Her şey düzenliydi ama insanın kendini yabancı hissedeceği kadar kusursuz değildi.

Kapının önünde sarışın, uzun boylu bir adam bizi bekliyordu. Yüzünde otuz iki dişini gösteren kocaman bir gülümseme vardı. Bizi gördüğü anda ellerini iki yana açtı.

"Hoş geldin, Baran. Hasta bu hanımefendi mi?"

Baran beni taşımaya devam ederek adama baktı.

"Tanıştırayım, Ata. Arkadaşım olur kendisi ve fazlasıyla cıvıktır."

Ata'nın gülümsemesi daha da büyüdü.

"Arkadaşın mı? Senin arkadaşın olduğunu bilmiyordum, Baran."

"Bir gün susmayı öğrenecek misin?"

"Sanmıyorum."

Başımı hafifçe Ata'ya çevirdim.

"Merhaba, Ata. Uzun uzun konuşmak çok isterdim, inan bana. Ama benim bir bacak sorunum var. Onu bir halletsen?"

Ata'nın gözleri hemen bacağıma indi. Gülümsemesi kaybolmadı ama yüzündeki ifade ciddileşti.

"Kurşun yarası mı?"

"Evet."

"Baran, sen gerçekten..."

"Sonra konuşuruz."

Ata başını iki yana sallayıp kapıyı açtı.

"Tamamdır. Siz içeri geçin, ben geliyorum."

Baran beni taşıyarak eve girdiğinde ilk dikkatimi çeken şey içerideki sadelik oldu. Duvarlar beyazdı. Gri koltuklar salonun ortasına yerleştirilmişti. Salonla birleşik mutfak, ahşap detaylarıyla sıcak bir görüntü oluşturuyordu. Büyük pencerelerden içeri sabahın soluk ışığı giriyordu. Eşyalar gösterişli değildi ama her şeyin yerli yerinde olduğu belliydi.

Burada yaşayan insanlar, evi yalnızca bir yer olarak görmüyor gibiydi.

Biraz huzurlu, biraz da herkesten uzak bir yerdi.

Baran beni salondaki koltuğa oturtmaya çalıştı. Ayağımı yere bastırmadan oturmamı sağladıktan sonra karşıma geçti.

"Şimdi burada kalacaksın."

Kaşlarımı kaldırdım.

"Emredersiniz."

"Lâl, başlama."

"Ben başlamadım."

"Seninle tartışacak hâlim yok."

"Benim de yok. Zaten bacağımda kurşun var, hatırlarsan."

Baran derin bir nefes aldı ve ellerini beline koydu.

"Seninle konuşmak gerçekten ayrı bir iş."

"İnan bana, ben de aynı şeyi düşünüyorum."

Tam cevap verecekken Ata yanımıza geldi. Elinde bazı malzemeler vardı. Yüzündeki gülümseme biraz azalmış, yerini dikkatli bir ifadeye bırakmıştı.

"Lâl, değil mi?"

Başımı salladım.

"Önce yarana bakmam gerekiyor. Ama sana bir şey söyleyeyim, bu iş evde halledilecek gibi görünmüyor. Kurşunun içeride kaldığını söylüyorsun, kan kaybetmişsin ve daha önce hastaneden çıktığını da duydum. Bir hastanede değerlendirilmen gerekiyor."

"Ben hastaneye dönmek istemiyorum."

Ata'nın kaşları hafifçe çatıldı.

"Anlıyorum ama bu, yaranın kendi kendine iyileşeceği anlamına gelmiyor. Sana burada müdahale etmeye çalışıp durumu kötüleştirmek istemem."

Baran başını salladı.

"Önce durumunu değerlendirelim. Gerekirse hemen hastaneye götürürüz."

İtiraz etmek için ağzımı açtım ama ikisinin de yüzündeki ifadeyi görünce vazgeçtim. Bütün gece boyunca başıma gelenler yetmezmiş gibi şimdi bir de yeniden hastaneye gitme ihtimali vardı.

Ama bacağımın içindeki kurşunu görmezden gelerek yaşayamazdım.

Başımı koltuğa yasladım.

"Tamam," dedim istemeye istemeye. "Ama bir şartım var."

Baran kollarını göğsünde birleştirdi.

"Ne?"

"Annemin kolyesini bulacağız."

Yüzündeki ifade değişti.

"Lâl..."

"Hayır. Bunu tartışmayacağım. Bana ne anlatırsan anlat, beni nereye götürürsen götür, o kolyeyi bulmadan hiçbir yere gitmiyorum."

Ata sessizce ikimize baktı. Baran ise bir süre gözlerimin içine baktıktan sonra başını iki yana salladı.

"Önce iyileşeceksin."

"Baran—"

"Önce iyileşeceksin, Lâl. Sonra kolyeni bulmak için ne gerekiyorsa yapacağız."

Sözleri karşısında birkaç saniye sustum.

Ona inanmalı mıydım?

Bilmiyordum.

Ama ilk kez biri, kolyemi unutmamı söylemek yerine onu bulmama yardım edeceğini söylüyordu.

Başımı hafifçe salladım.

"Tamam."

Ata yanımıza bir sandalye çekti. Baran biraz geriye çekilirken ben gözlerimi kapattım. Yorgunluk bütün bedenime çökmüştü. Artık ne tartışacak ne de yeni sorular soracak gücüm kalmıştı.

Ama uyumadan önce aklımdan geçen son şey annemin kolyesiydi.

Beyaz bir manolya.

Yıllardır boynumda taşıdığım küçük bir çiçek.

Annemden geriye kalan bir parça.

Ve şimdi, geçmişimin bütün sırlarıyla birlikte karanlığın içinde kaybolmuştu.

Gözlerimi kapatırken kendime tek bir söz verdim.

Ne olursa olsun, o kolyeyi bulacaktım.

Çünkü bazı şeyler yalnızca hatıra değildi.

Bazı şeyler, insanın hâlâ kim olduğunu hatırlamasını sağlardı.

Ben de annemi kaybettikten sonra kim olduğumu unutmaya başlamıştım.

Artık bunu istemiyordum.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

317okunma 59beğeni 10yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…