Bölümler 23Şu an: 17.Bölüm/Gölgen Hep Benimleydi
- 1 1.bölüm/Yalnız1.897 kelime
- 2 2.bölüm/Av2.457 kelime
- 3 3.bölüm/Bilinmeyen Kollar1.573 kelime
- 4 4.bölüm/Manolya2.669 kelime
- 5 5.bölüm/Kolye2.637 kelime
- 6 6.bölüm/Sigara1.898 kelime
- 7 7.bölüm/Dost2.519 kelime
- 8 8.bölüm/Kum havuzu2.809 kelime
- 9 9.bölüm/Depo4.337 kelime
- 10 10.bölüm/"Ben sana güvenmiştim!"1.741 kelime
- 11 11.Bölüm/Dayan1.822 kelime
- 12 12.bölüm/Gerçekler852 kelime
- 13 13.Bölüm/"Kızım"977 kelime
- 14 14.Bölüm/"Biraz daha kal"4.211 kelime
- 15 15.Bölüm/Bir adım daha1.906 kelime
- 16 16.Bölüm-Kalmak İstediğim Yer2.998 kelime
- 17 17.Bölüm/Gölgen Hep Benimleydi3.280 kelime · Okuduğun bölüm
- 18 18.Bölüm/Bir sesin içinde kaybolmak3.711 kelime
- 19 19.Bölüm-Bulduğumda3.353 kelime
- 20 20.Bölüm/Gözlerim Yanılmazdı2.050 kelime
- 21 21.Bölüm-Bir Ömrün Hesabı2.016 kelime
- 22 22.Bölüm/Bir Babanın Gölgesi3.495 kelime
- 23 23.Bölüm/Biraz Huzur5.723 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
"Gölgeni üzerimden atamadım çünkü karanlığımın nereden başladığını artık bilmiyordum."
17.Bölüm — Gölgen Hep Benimleydi
Sabahın ilk ışıkları perdelerin arasından süzülürken gözlerimi yavaşca araladım. Birkaç saniye boyunca tavana baktığımda dün gece yaşananları düşünürken dudaklarımın kenarında belli belirsiz bir gülümseme oluşmuştu. Baran'ın yanımda oluşu, konuşmadan da birbirimizi anlayabildiğimiz o anlar ve gitmesini istemediğim hâlde bunu açıkça söyleyemeyişim…
Son zamanlarda hayatımda güzel olan şeyleri düşünürken bile kendimi suçlu hissediyordum. Sanki bir anlığına mutlu olursam geçmişimdeki bütün acılara haksızlık edecekmişim gibi geliyordu. Oysa insanın kalbi, yaşadığı acılar yüzünden sevmeyi unutmak zorunda değildi.
En azından Baran'ın yanındayken bunu yavaş yavaş öğreniyordum.
Komodinin üzerindeki telefonumu elime aldığımda ekranda ondan gelen bir mesaj vardı.
Baran'dan
Baran: Günaydın,uyandığında haber ver
Gülümsedim mesajı görünce.
Lâl: Günaydın. Ne alaka anlamadım ama uyandım?
Cevabı hem gelmişti.
Baran: Güzel. Kahvaltı getireyim o zaman
Lâl: Ben kendim de hazırlayabilirim.
Baran: Biliyorum.
Lâl: O zaman?
Baran: Senin hazırladığın kahveyi içmek istiyorum. Bir de kahvaltı yapmadığını tahmin ediyorum.
Telefonu göğsüme bırakarak başımı iki yana salladım. Bu çocuğun beni tanımaya başlaması hoşuma gidiyordu. Bazen birinin seni tanıması, kendini anlatmak zorunda kalmadan anlaşılmak demekti.
Yataktan kalkıp hazırlandım. Saçlarımı açık bıraktım, yüzümü yıkayıp mutfağa geçtim. Kahveyi hazırlarken aklım yine dün geceye gitti.Baran'a sorduğum soruyu hatırladım.
Yarın da burada olacak mısın?Olacağını söylemişti.
Bazen bir insanın hayatında kalmak istemesi, bütün güzel cümlelerden daha anlamlıydı.
Kapı çaldığında kahvemi fincanlara dolduruyordum. Kapıyı açtığımda Baran, elinde bir poşetle karşımda duruyordu.
"Sen gerçekten bundan vazgeçmeyeceksin, değil mi?" diye sordum yüzümde ki sırıtışla.
"Neyden?"dediğinde "Her sabah bana kahvaltı getirmekten."dedim aynı gülümseme ile.
"Her sabah mı?"dedi kaşlarını havaya kaldırarak.
"Şimdiden itiraz mı ediyorsun?" dedi ve gülümsedi.
"Hayır. Sadece senin benimle ilgili ne kadar büyük planlar yaptığını anlamaya çalışıyorum."
Gözlerimi devirdim.
"Hadi,hadi geç içeri."
Yanımdan geçerken omzuma hafifçe dokundu. Bir an göz göze geldik. Dün gece aramızda yaşananlar ikimizin de aklındaydı ama hiçbirimiz bunu dile getirmek için acele etmiyorduk.
Mutfaktaki masaya oturduk. Baran poşetten simitleri çıkarırken kahvemi önüne bıraktım.
"Şekersiz," dedim.
"Biliyorum."
"Bir gün şaşırt beni."
"Sen de bir gün kahvaltı yapmayı hatırla."dediğinde sesli ve güldüm
Bir süre Uzay'ın Seren'le yaşadığı sorunlardan, Ezgi'nin dün akşam attığı mesajlardan ve Melis'in her zamanki gibi ikimizin de hayatına karışmasından bahsettik. Baran, Uzay'ın kendisine gönderdiği mesajı gösterdiğinde kahkahamı tutamadım.
"Bu çocuk gerçekten iflah olmayacak."
"Seren'in onu görmezden gelmesi bile Uzay'ın umudunu kesmesine yetmiyor."
"Seren aşk diye bir şeye inanmıyor ki."
"Uzay da bunu kendisine kişisel bir meydan okuma olarak görüyor."
Başımı iki yana sagüldüm umutsuzca
"Bir gün Seren onu gerçekten susturacak."
"Ben o günü bekliyorum."
Gülümsemem yavaşça silinirken kahvemi masaya bıraktım. Birkaç saatliğine her şeyi unutabilmek güzeldi. Ama geçmiş, ne zaman rahatlayacak olsam kendini hatırlatmayı başarıyordu.
Baran da bunu fark etmiş olacak ki bir süre sonra bana döndü.
"Bu arada, babam dün gece bazı eski kayıtları incelemiş."
Başımı kaldırdım.
"Ne kayıtları?"
"Annenin ölümünden sonra saklanan bazı kişisel eşyalarla ilgili kayıtlar. Eski evden kalan birkaç kutu bulunmuş."
Elimdeki fincanı yavaşça masaya bıraktım.
"Annemin eşyaları mı?"
"Evet. Bugün getirtecek."
Kalbim hızlandı.
Annemin eşyaları…
Yıllardır onunla ilgili bildiğim her şey, fotoğraflardan, başkalarının anlattıklarından ve zihnimde kalmış birkaç silik anıdan ibaretti. Ona ait bir şeyin karşısında durmak, parmaklarımı bir zamanlar onun dokunduğu eşyalarda gezdirmek bile benim için tarif edemediğim kadar önemliydi.
"İçlerinde ne olduğunu biliyor mu?"
"Hayır. Kutular uzun zamandır depodaymış."
Başımı eğdim.
"Belki birkaç fotoğraf vardır."
"Olabilir."
"Belki kitapları…"
"O da olabilir."
Gözlerimi kaldırıp ona baktım.
"Her şeye olabilir demek zorunda mısın?"
Baran omuz silkti.
"Ne bulacağımızı bilmiyorum, Lâl. Sana boşuna umut vermek istemiyorum."
Bu kez kızmadım. Çünkü ben de ne bulacağımızı bilmiyordum.
Yalnızca annemden geriye kalan bir şeye dokunabilmek istiyordum.
"Gelince bana haber ver," dedim.
"İlk sana haber vereceğim."
Kutular öğleye doğru geldi.
Baran aradığında odamdaki kitapları düzenliyordum. Telefonu açar açmaz sesini duydum.
"Lâl, geldiler."
Elimdeki kitabı rafa koydum.
"Geliyorum."
Aşağı indiğimde Baran'ın arabasının bagajında iki kutu duruyordu. Birinin kenarı ezilmiş, diğerinin üzerine eski bir etiket yapıştırılmıştı.
Etiketteki ismi gördüğümde olduğum yerde kaldım.
Meryem Aksoy.
Parmaklarımı kutunun üzerindeki yazıda gezdirdim.
Annemin adı.
Bir başkasının ağzından duyduğumda alıştığımı sandığım, mezar taşında gördüğümde bile içimdeki boşluğu dolduramayan o isim şimdi karşımdaydı.
"Onun eşyaları gerçekten bunlar mı?" diye sordum.
Baran yanıma geldi.
"Bize verilen bilgiler böyle."
Kutuyu birlikte içeri taşıdık. Salona bıraktığımızda kapağına baktım. Açmak istiyordum ama aynı zamanda içimde garip bir korku vardı. Annemin eşyalarından geriye yalnızca birkaç eski fotoğraf çıkarsa hayal kırıklığına uğrayacağımdan değil, o fotoğraflara bakarken onu ne kadar özlediğimi yeniden anlayacağımdan korkuyordum.
Baran yanıma oturdu.
"Acele etmek zorunda değilsin."
"Ya açmazsam?"
"O zaman bugün açmayız."
Başımı iki yana salladım.
"Hayır. Açacağım."
Derin bir nefes alıp kutunun kapağını kaldırdım.
İlk gördüğüm şey eski fotoğraflardı. Birkaç kitabın arasına sıkıştırılmış, kenarları sararmış fotoğraflar… Elime ilk aldığımda annemin gençliğinde çekilmiş bir fotoğrafıyla karşılaştım.
Gülümsüyordu.
Öyle içten, öyle güzel gülümsüyordu ki bir an gözlerimi ondan ayıramadım.
"Çok güzelmiş," diye fısıldadım.
Baran fotoğrafa baktı.
"Öyle."
Başparmağımı fotoğrafın kenarında gezdirdim.
"Yüzünü hatırlamaya çalıştığımda bazen bu fotoğraftaki hâli geliyor aklıma. Bazen de hiçbir şey."
Boğazım düğümlendi.
"Sesini de tam hatırlamıyorum."
Baran sessizce beni dinledi.
"Bu çok tuhaf bir his. İnsan birini bu kadar özleyip onunla ilgili en küçük ayrıntıları bile zihninde tutamıyormuş."
Fotoğrafı kutunun kenarına bıraktım. Ardından diğer eşyaları incelemeye başladım. Bir kumaş çanta, birkaç zarf, eski kitaplar ve küçük bir kutu vardı.
Kumaş çantayı kaldırdığımda altına sıkışmış sararmış bir zarf gördüm.
Üzerinde iki kelime yazıyordu.
Lâl'im.
Nefesim kesildi.
Bir süre yalnızca o yazıya baktım. Parmaklarımın ucunda bir titreme başladı. Zarfı elime aldım ama açamadım.
Annemin el yazısıydı.
Onun yazısını daha önce birkaç eski fotoğrafın arkasında görmüştüm. Harflerin kıvrılışını, bazı kelimeleri yazarken kalemini bastırışını…
Bilmiyordum bunları nereden hatırladığımı ama bu yazının ona ait olduğundan emindim.
"Lâl?" Baran'ın sesi duyuldu. "İyi misin?"
Cevap veremedim.
Zarfı kendime yaklaştırdım.
"Bu…"
Sesim boğazımda düğümlendi.
"Bu annemin yazısı."
Baran'ın yüzündeki ifade değişti. Bana doğru biraz yaklaştı ama zarfı elimden almaya çalışmadı.
"İçinde ne var peki?"
"Bilmiyorum."
Zarfı açmaya çalıştım. Ellerim titrediği için kâğıdın kenarını birkaç kez tutamadım. Sonunda zarfı açıp içindeki mektubu çıkardım.
Kâğıt birkaç kez katlanmıştı,kağıdı yırtmamak adına yavaşça açtım.
İlk satırı okuduğumda gözlerim dolmuştu.
Merhaba Lâl'im, güzel kızım.
Elimi ağzıma kapattım.
Bir hıçkırık boğazımdan yükseldi.
Annem bana yazmıştı.
Bana.
Yıllar önce, ben daha küçücükken, benim için bir mektup yazmıştı.
Kelimeler gözlerimin önünde bulanıklaşıyordu. Gözyaşlarımı silip yeniden okumaya çalıştım.
Merhaba Lâl'im, güzel kızım.
Bugün lisenin ilk günü hayatım, yeni arkadaşlıkların olacak... Yanında olamayacağım için özür dilerim güzel prensesim benim, birtanem.
Seni yalnız bırakmak çok zor geliyor, ama zorundayım, senin için, senin iyiliğin için... Yoksa daha kötü bir şekilde alacaklar seni benden. Kimseye güvenme, hep tek başına ol ama iyi ol birtanem. Manolya'lar hep seninle kalsın. Annen senin hep yanında olacak kızım, sen beni göremesen bile gölgem hep seninle olacak.
Çok fazla zamanım yok ama şunu söyleyeceğim, kendini Mesut'tan koru, ona karşı çıkma ama koru kendini kızım..
Seni her daim izleyen annen..
Son satırı okuduğumda elimdeki kâğıt titremeye başladı.
Annemin yazdığı her kelime, yıllardır içimde sessizce duran özlemi bir anda uyandırmıştı.
Güzel prensesim benim, birtanem.
Dudaklarım aralandı ama sesim çıkmadı.
Sonra gözyaşlarım kâğıdın üzerine düşmeden mektubu kendime çektim. Göğsüme bastırdım. Sanki onu bırakmam hâlinde annemin sesi de benden uzaklaşacakmış gibi korkuyordum.
"Anne…"
Tek kelimeydi.
Ama yıllardır içimde biriken ne varsa o kelimenin içine sığmıştı.
Dizlerimin bağı çözüldü. Yere çökerken mektubu iki elimle göğsüme bastırdım.
"Annem…benim annem"
Nefes almaya çalıştım ama hıçkırıklarım cümle kurmama izin vermiyordu.
"O bunu benim için mi yazmış?"dediğimde Baran hemen yanıma çömeldi.
"Lâl…"dedi yumuşak ve anlayışlı bir sesle
Başımı iki yana salladım.
"Dur, ne olur. Bir dakika."
Mektubu yeniden açtım. Yazıya baktım. Annemin el yazısı, gözyaşlarımın arasından bile seçiliyordu.
"Benim için yazmış."dediğimde sesim gibi ellerim de titriyordu.
"Benim için oturup bunları yazmış, Baran."
İlk satıra yeniden baktım.
Merhaba Lâl'im, güzel kızım.
Bir çığlık gibi çıkan hıçkırığımı durduramadım.
"Benim annem…"
Cümle yarım kaldı.
Yüzümü ellerimin arasına aldım. Ağlamaktan nefesim kesiliyordu. Yıllardır annemin yokluğuna alışmaya çalışmıştım. Onun öldüğünü biliyordum. Onu bir daha göremeyeceğimi, sesini bir daha duyamayacağımı kabullenmek zorunda kalmıştım.
Ama onun bana yazdığı bu mektup, yokluğunun içinde hiç bilmediğim bir parçayı önüme bırakmıştı.
Annem beni düşünmüştü.
Benim için korkmuştu.
Benim büyüyeceğim günleri hayal etmişti.
Ve ben bunları hiçbir zaman ondan duyamayacaktım.
"Ben senin sesini unutmak istemiyorum," diye ağladım. "Ben seni unutmak istemiyorum, anne.."
Baran'ın gözlerinin dolduğunu görmüştüm ilk defa.Omzuma destek vermek için dokunduğunda başımı iki yana salladım.
"Hatırlayamıyorum."
Sesim gittikçe yükseldi.
"Hatırlayamıyorum, Baran! Bazen yüzünü bile hatırlayamıyorum. Fotoğraflarına bakıyorum, saatlerce bakıyorum ama gözlerimi kapattığımda…"
Nefesim kesildi.
"Benimle konuştuğunu hayal etmeye çalışıyorum. Sesini duymaya çalışıyorum. Ama olmuyor!"
Mektubu göğsüme bastırdım.
"Bir kere daha konuş benimle, anne. Ne olur… Bir kere daha sesini duyayım."
Baran kollarını etrafıma doladı. Bu kez ona tutundum. Yüzümü omzuna gömdüm ve içimde ne varsa dışarı çıkmasına izin verdim.
"Ben seni çok özledim."
Hıçkırıklarımın arasından konuşmaya çalışıyordum.
"Ben onu çok özledim Baran. Bunu nasıl anlatacağım ona? O artık yok. Ben ona bunları söyleyemiyorum bile!"Baran saçlarımı okşamıştı, ellerinde bir sıcaklık vardı ama annemin sıcaklığı gibi değildi. Olamazdı ki.
"Biliyorum, Lâl."
"Hayır, bilmiyorsun!"
Ona kızmak istemiyordum. Ama içimdeki acı öyle büyüktü ki nereye gideceğini bilmiyordum.
"Ben annemin bana nasıl sarıldığını bile hatırlamıyorum, Baran!"
Başımı kaldırıp ona baktım.
"Bir insan annesinin kollarını nasıl unutur?"
Baran'ın gözleri dolmuştu. Bir an konuşamadı. Sonra yüzümü ellerinin arasına aldı.
"Sen onu unutmadın. Küçüktün, Lâl. Hatırlayamaman onu sevmediğin anlamına gelmiyor ki."
Başımı iki yana salladım.
"Ben daha çok şey hatırlamak istiyorum."
Sesim alçalmıştı.
"Birlikte geçirdiğimiz günleri… Bana sarıldığında ne söylediğini… Saçlarımı tararken nasıl güldüğünü… Bir şeyden korktuğumda beni nasıl sakinleştirdiğini…"Dudaklarım titremişti bunları söylerken.
"Benim bunların hiçbirini hatırlamamam çok haksızlık."dedim küçük bir çocuk gibi, küçük Lâl gibi.
Baran beni yeniden kendisine çekmişti ama bu kez ona karşı koyamamıştım.
Bir süre ağladım. Ne kadar sürdüğünü bilmiyordum. Zaman durmuş gibiydi. Elimdeki mektubu bırakmıyordum. Baran kollarını etrafımdan çektiğinde bile kâğıdı göğsümde tutmaya devam ettim.
Sonra mektubu yeniden açtım.
Bu kez son satıra baktım.
Kendini Mesut'tan koru, ona karşı çıkma ama koru kendini kızım.
Gözyaşlarımın arasından harfleri seçmeye çalıştım.
Mesut.
Annemin son uyarısı.
Beni korumak istemişti.
O zamanlar Mesut'un ne kadar tehlikeli olduğunu biliyor muydu? Beni neden ondan uzak tutmaya çalışmıştı? Neden karşı çıkmamamı istemişti?
Başımı kaldırdım.
"Baran."
"Efendim güzelim" derken saçlarımı okşuyor, yüzümde ki saçları ve göz yaşlarımı siliyordu.
"Annem Mesut'tan korkuyormuş."
Baran'ın bakışları mektuba inmişti o an
"Benim için korkmuş."
Sesim yeniden kırılmıştı.
"Benim başıma bir şey gelmesinden korkmuş. Belki de bana bir şey yapacağından korkmuş."diyordum trans'a girmiş gibi Baran bir şey söylememişti.
"Ve o adam annemi öldürdü."dedim soğuyan sesim ile
Bu kez içimdeki acı, öfkeye dönüştü.
"Annem bana bunları yazarken Mesut'un ne yaptığını biliyor muydu? Ondan kaçmaya mı çalışıyordu? Beni korumak için mi benden uzak dur demiş" Sorularımın cevabı yoktu, yine.
Ama artık onları sormak için bir nedenim vardı.Mektubu dikkatlice katlamaya çalıştım. Ellerim hâlâ titriyordu. Kâğıdın bir köşesini yanlış katlayınca telaşla düzelttim.
"Yırtılmasın," diye fısıldadım küçük bir çocuk gibi. "Ne olur yırtılmasın."dedim daha da çok ağlayarak
Baran mektubun diğer ucunu tuttu.
"Yırtılmayacak,tamam mı sakin olalım mı şimdi?"dedi beni yatıştıran sesi ile.
"Kaybolmasına da izin vermeyeceğim."dedim ondan izin alır gibi.
"Vermeyeceğiz."
Ona baktım.
"Gerçekten mi?"
"Gerçekten."dedi gülümseyerek.
Mektubu dikkatlice ve yavaşca katlayıp göğsüme bastırdım yeniden.
"Benim annemden bana kalan şey bu."
Baran başını salladı.
"Evet,ve onu koruyacağız."dedi tane tane.
Gözlerimi kapattım.
Bir süre sonra ağlamam hafifledi. Ama içimdeki acı geçmemişti. Geçmeyeceğini de biliyordum. Annemin mektubunu okumak onu geri getirmiyordu. Yıllardır içimde biriken özlemi de ortadan kaldırmıyordu.
Yalnızca annemin bana son kez seslenişini duymamı sağlamıştı.
Ben de o sesi kaybetmek istemiyordum.
Bir süre sonra yüzümü yıkamak için banyoya gittim. Aynada kızarmış gözlerime baktım. Yüzümdeki ifadeyi tanımakta zorlanıyordum.
Yıllardır annemin ölümünün ardından yaşamayı öğrenmeye çalışmıştım. Onun yokluğunu hayatımın bir parçası hâline getirmiş, bazen canım yansa da yoluma devam etmiştim.
Ama bugün, bana yazdığı mektubu okuyunca özlemin başka bir biçimiyle karşılaşmıştım.
Annemin beni sevdiğini biliyordum.
Yine de onun kendi kelimeleriyle bunu okumanın başka bir ağırlığı vardı.
Lavabonun kenarına tutundum.
"Keşke burada olsaydın," diye fısıldadım.
Gözlerim yeniden doldu.
"Keşke sana sarılabilseydim."
Bir süre öylece kaldım. Sonra derin bir nefes alıp yüzümü kurulayıp salona döndüm.
Baran, annemin eşyalarını dikkatlice toplamıştı. Mektubu ayrı bir dosyaya koymuştu.
"Onu oraya neden koydun?" diye sordum.
"Zarar görmesin diye. İstersen başka bir yerde saklayabiliriz."
Başımı iki yana salladım.
"Hayır, iyi olmuş."dediğimde yanına oturdum. Kutunun içindeki fotoğrafları yeniden incelemeye başladım. Birinde annem elinde manolya tutuyordu.
Fotoğrafı elime aldım.
"Manolyaları seviyormuş."
Baran fotoğrafa baktı.
"Mektupta da onlardan bahsetmişti değil mi?"dediğinde başımı salladım ve fotoğrafın kenarını okşadım.
"Belki benim için de manolyalar alıyordu."boğazım düğümlenmişti.
"Belki bir gün bana bir manolya vermeyi düşünmüştü."
Fotoğrafı göğsüme bastırdım.
"Ben bunları hiçbir zaman bilemeyeceğim, değil mi?"
Baran bir süre sustu.
"Bazı şeyleri bilemeyebiliriz," dedi sonunda. "Ama bildiklerimizi de kaybetmek zorunda değiliz ki"
Mektuba baktım.
Annemin bana yazdığı satırlar artık benim için yalnızca eski bir kâğıt değildi. Onun sesinden geriye kalan bir parçaydı.
Bir kez daha okumaya başladım.
Güzel prensesim benim, birtanem.
Dudaklarım titredi.
"Anne…"
Bu kez gözyaşlarımı silmedim.
Ağladım ama mektubu bırakmadım.
Baran, ağlamamın biraz hafiflediğini görünce masanın üzerindeki dosyayı önüme çekti.
"Lâl, sana bir şey göstermek istiyorum."
Mektubu dikkatlice kenara koydum.
"Nedir?"
"Babamın bulduğu eski kayıtlar."
Dosyayı açtı. İçinde birkaç tarih, isim ve adres vardı.
"Mesut'un geçmişte görüştüğü kişilerle ilgili kayıtlar. Henüz hepsini doğrulayamadık ama bazı tarihler annenin ölümünden önceki döneme denk geliyor."
Kâğıtları incelemeye başladım.
Bir adresin yanında annemin adını gördüğümde parmağım orada durdu.
"Meryem Aksoy."
Baran başını salladı.
"Bu görüşmenin Mesut'un aracılığıyla düzenlendiğine dair bir not var. Ama kiminle görüştüğünü henüz bilmiyoruz."
"Annemin ölümünden önce mi?"
"Evet."
Tarihe baktığımda içimdeki öfke yeniden yükseldi.
"Bu kadar yakınında olmuş."dediğimde Baran bir şey söylemedi.
"Annemin hayatında olmuş. Onunla aynı yerlerde bulunmuş. Belki de annem ondan korkuyormuş."
Kâğıdı masaya bıraktım.
"Ben artık beklemek istemiyorum."dedim sabırsız bir sesle.
"Lâl…"
"Hayır, Baran. Yıllardır bu adamın yaptıklarının sonuçlarını yaşıyorum. Annemin katili olduğunu biliyorum. Beni kaçırdığını biliyorum. Şimdi de annemin benden önce onu tehlikeli bulduğunu kendi el yazısıyla okuyorum."
Gözlerimi ona çevirdim.
"Onu bulmak istiyorum."
Baran başını salladığında
"Biliyorum, biliyorum. Beraber yapacağız, bulacağız"dedi.
"Öyleyse nereden başlayacağız?"
"Bu kayıtları doğrulayacağız. Önce eski iş yerini araştıracağız. Orada çalışan veya anneni tanıyan biri var mı, öğreneceğiz. Sonra Yakut'la konuşacağız."
"Yakut'un adının da kayıtlarda geçtiğini söylemidedi değil mi?
onun da kim olduğunu bulalım."
"Evet. Ama ne anlama geldiğini henüz bilmiyoruz."
Bir an düşündüm.
"Belki annem ona bir şey anlatmıştır."
"Olabilir. Ama önce ne bildiğini öğrenmemiz gerekiyor."
Başımı salladım.
Artık yalnızca geçmişin içinde kaybolmak istemiyordum. Annemin mektubunu saklayacak, onun bana bıraktığı sözleri koruyacaktım. Ama aynı zamanda Mesut'un yaptıklarının peşine düşecektim.
Çünkü annem beni uyarmıştı.
Ve ben artık o uyarının nedenini öğrenmek istiyordum.
**
Öğleden sonra Soysal Bey ile buluşmak için yola çıkmıştık.
Çalışma odasına girdiğimizde masanın üzerinde birkaç dosya vardı. Soysal Bey bizi görünce ayağa kalktı.
"Lâl, nasılsın?"dedi sadece beni görmüş gibi.
Bu soruya cevap vermek kolay değildi.
"İyiyim," dedim.
Yalandı.
Her şey gibi.
Herkes gibi.
Yüzüme baktı ama üstelemedi.
Baran yanımdaki sandalyeyi çekti. Oturduğumda dosyalardan birini önüme bıraktı.
"Mesut'un eski bağlantılarını araştırıyoruz," dedi Soysal Bey "Şu ana kadar birkaç görüşme kaydı bulabildik. Hepsi kesin değil ama başlangıç için yeterli olabilir."
Dosyayı açtığımda karşıma isimler, tarihler ve bazı adresler çıktı. Birkaç sayfanın kenarına notlar düşülmüştü.
"Bu insanlar kim?"
"Mesut'un geçmişte iş yaptığı kişiler. Bazılarıyla doğrudan görüşmüş, bazılarıyla ortak tanıdıklar üzerinden bağlantı kurmuş."
Sayfaları çevirdim.
"Annemin adı burada neden geçiyor?"
Soysal Bey masanın diğer tarafına geçti.
"Bu kayıt, annenin ölümünden önceki döneme ait. Mesut'un adı doğrudan yazılmamış ama görüşmenin onun aracılığıyla düzenlendiğini gösteren bir not var."
Kâğıdı dikkatlice inceledim.
"Yani annemle görüşen kişinin Mesut olduğunu kesin olarak bilmiyoruz."
"Henüz bilmiyoruz."
"Öyleyse bulacağız."
Baran bana baktı.
"Lâl, önce elimizdeki bilgileri doğrulayalım."
"Ben de onu sinceledim zaten. Ama bir yerden başlamamız gerekiyor."Sesim beklemediğim bir şekilde sinirli çıkmıştı.
Dosyadaki adreslerden birini işaret ettim.
"Burada eski bir iş yeri yazıyor. Hâlâ açık mı?"
Soysal Bey başını salladı.
"Kontrol ettirebilirim."dedi ve önünde ki kağıda bir şeyler yazdı.
"Orada kimlerin çalıştığını öğrenelim. Belki annemi tanıyan biri vardır."
Baran bir süre düşündü.
"Bu mantıklı."
Soysal Bey yine not aldı.
Başka bir sayfada Mesut'un adının yanında iki tarih vardı. Tarihlerden biri annemin ölümünden birkaç hafta öncesine, diğeri sonrasına aitti.
İçimdeki öfke yeniden yükseldi.
"Ölümünden sonra da mı?"
Soysal Bey bana baktı.
"Evet."
Dudaklarımı birbirine bastırdım.
Demek ki annem öldükten sonra da bazı insanlarla görüşmeye devam etmişti.
Belki geride bıraktığı her şeyi kontrol altında tutmak istiyordu.
Belki de benim hakkımda bir şeyler öğrenmeye çalışıyordu.
"Bu görüşmelerin ardından ne olmuş?"
"Henüz bilmiyoruz," dedi Soysal. "Ama eski kayıtları araştırıyoruz."
Baran dosyayı kapattığında "Bugün elimizdeki bilgileri toparlayacağız. Sonra hangi kapıyı çalacağımıza karar veririz."dediğinde ona katılarak başımı salladım.
Bir anda Mesut'u bulamayacaktık tabii ki. Yıllardır sakladığı gerçekleri bir günde öğrenemeyecektik.
Ama artık elimizde bir başlangıç vardı.
Ve annemin mektubu, bu başlangıcın neden benim için bu kadar önemli olduğunu hatırlatıyordu.
Çalışma odasından çıktığımızda hava kararmaya başlamıştı çoktan.
Baran arabaya binmeden önce bana döndü ve;
"Bir şey yemek ister misin?"dedi ama sanki bir konu açmak istiyordu.
Başımı hayır anlamında iki yana salladım ve "İstemiyorum." dedim.
"Biraz yürüyelim o zaman ne dersin?"dediğinde biraz düşündüm ama kabul ettim, buna ihtiyacım vardı çünkü.
"Olur."dediğimde gülümsedi ve ellerimizi tutarak yan yana yürümeye başladık. Bir süre hiçbir şey konuşmadık. Sokak lambaları yanmış, akşamın serinliği kendini hissettirmeye başlamıştı.
Sonunda Baran sessizliği bozdu.
"Bugün zor bir gündü."
İstemeden güldüm.
"Biraz."
"Biraz mı?"
"Tamam, çok."
Baran da hafifçe gülümsedi.
Sonra yüzümdeki ifadeyi görünce ciddileşti.
"Annenin mektubunu okuduğunda seni böyle göreceğimi düşünmemiştim."
Başımı eğdim.
"Ben de kendimi böyle göreceğimi düşünmemiştim."
Bir süre sonra durdum.
"Baran?"
"Efendim?"
"Ben bugün onun ölümünü yeniden öğrenmedim."
Baran'ın bakışları yüzüme döndü.
"Ne demek istiyorsun?"
"Onun öldüğünü biliyordum. Yıllardır biliyorum. Yokluğuyla yaşamayı öğrendim." Gözlerim doldu ama devam ettim. "Ama bugün, ölümünden önce benim için neler hissettiğini kendi yazısından okudum. Benim için korkmuş. Beni korumaya çalışmış. Bana bir şey olmasından korkmuş."
Sesim titredi.
"Ben annemi zaten özlüyordum. Ama şimdi onun da benim için endişelendiğini, benim büyüyeceğim günü düşündüğünü biliyorum. Bu başka bir şey, Baran."
Baran elimi tuttu.
"Biliyorum."
"Keşke o mektubu bana kendi elleriyle verebilseydi."
Bir damla yaş yanağımdan süzüldü ama hemen sildim.
"Keşke ona sarılabilseydim."
Baran başparmağıyla elimin üzerini okşadı.
"Keşke."
Bir süre öylece durduk.
Sonra başımı kaldırdım.
"Mesut'u bulacağız, değil mi?"dedim sanki küçük bir çocuk muşum da birinden bir şey yapmak için onay bekliyordum.
Baran'ın yüzündeki ifade ciddileşti.
"Bulacağız."
"Annemin neden ondan korktuğunu öğreneceğim."dedim ama sanki onunla konuşmuyordum,kendime yeminler veriyordum.
"Öğreneceğiz."
Bu kez onun yanında yürürken yalnızca geçmişi düşünmüyordum.
Annemin bana bıraktığı sözleri de düşünüyordum.
Belki onu geri getiremezdim. Belki kaybettiğim yılları geri alamazdım. Ama bana yazdığı mektubu koruyabilirdim.
Ve bir gün, onun neden böyle bir mektup yazmak zorunda kaldığını öğrenebilirdim.
Eve döndüğümde ilk işim mektubu çıkarmak oldu.
Yatağımın kenarına oturup kâğıdı dikkatlice açtım.
Bir kez daha okudum.
Merhaba Lâl'im, güzel kızım.
Bu kez ilk satırda ağlamadım. Yalnızca parmaklarımı yazının üzerinde gezdirdim.
Sonra devam ettim.
Manolyalar hep seninle kalsın.
Fotoğraflardan birinde annemin elinde tuttuğu beyaz manolya geldi aklıma. Belki de bu çiçeği sevmemin nedenini hiçbir zaman bilmeyecektim. Belki de annemden bana kalan, farkında bile olmadığım bir şeydi.
Mektubun sonuna geldiğimde yine durdum.
Kendini Mesut'tan koru.
Kâğıdı yavaşça katladım.
"Koruyacağım, anne," diye fısıldadım.
Gözlerimi kapattım.
"Artık kendimi koruyacağım."
Mektubu yeniden zarfa koyup yatağımın yanındaki çekmeceye yerleştirdim. Çekmeceyi kapatmadan önce bir kez daha baktım.
Yıllardır annemin sesini zihnimde tutmaya çalışıyordum.
Şimdi ise onun bana yazdığı kelimeler vardı.
Onları kaybetmeyecektim.
Telefonum titredi.
Baran: İyi misin?
Ben: İyiyim, sayende.
Baran: Mektup yanında mı?
Dudaklarımın kenarı kıvrıldı.
Ben: Güvende:)
Baran: Güzel.
Ardından bir mesaj daha geldi.
Baran: Yarın devam ederiz. Bu gece dinlenmeye çalış.
Telefonu elimde tuttum.
Ben: Baran?
Baran: Efendim?
Ben: Bugün yanımda olduğun için teşekkür ederim.
Cevabı kısa sürede geldi.
Baran: Teşekkür etmene gerek yok Lâl, her zaman buradayım ben.
Bir süre sonra ikinci mesajı gönderdi.
Baran: Yarın da buradayım.
Ekrana baktım.
Dün gece verdiği sözü yine tutuyordu.
Telefonu kenara bırakıp yatağa uzandım. Gözlerimi kapatmadan önce çekmeceye baktım.
Annemin mektubu oradaydı.
Bana bıraktığı son sözler.
Ve ben artık yalnızca onun katilini bulmaya çalışan bir kız değildim. Annemin benden saklamak zorunda kaldığı gerçeklerin de peşindeydim.
Mesut'u bulacaktım.
Annemin neden ondan korktuğunu öğrenecektim.
Ve ne olursa olsun, onun bana yazdığı mektubu koruyacaktım.
Çünkü o kâğıt, annemin bana son kez seslenişiydi.
Seni her daim izleyen annen…
O gece uykuya dalmadan önce annemin kelimelerini bir kez daha düşündüm.
Belki artık sesini duyamayacaktım.
Ama yazdıklarını okuyabildiğim sürece, onun sevgisini hatırlamak için yalnızca eski anılarıma tutunmak zorunda değildim.
Ve bu kez, annemin katilinin geçmişimi elimden almasına izin vermeyecektim.
Bölüm etkileşimi
