Bölümler 23Şu an: 23.Bölüm/Biraz Huzur
- 1 1.bölüm/Yalnız1.897 kelime
- 2 2.bölüm/Av2.457 kelime
- 3 3.bölüm/Bilinmeyen Kollar1.573 kelime
- 4 4.bölüm/Manolya2.669 kelime
- 5 5.bölüm/Kolye2.637 kelime
- 6 6.bölüm/Sigara1.898 kelime
- 7 7.bölüm/Dost2.519 kelime
- 8 8.bölüm/Kum havuzu2.809 kelime
- 9 9.bölüm/Depo4.337 kelime
- 10 10.bölüm/"Ben sana güvenmiştim!"1.741 kelime
- 11 11.Bölüm/Dayan1.822 kelime
- 12 12.bölüm/Gerçekler852 kelime
- 13 13.Bölüm/"Kızım"977 kelime
- 14 14.Bölüm/"Biraz daha kal"4.211 kelime
- 15 15.Bölüm/Bir adım daha1.906 kelime
- 16 16.Bölüm-Kalmak İstediğim Yer2.998 kelime
- 17 17.Bölüm/Gölgen Hep Benimleydi3.280 kelime
- 18 18.Bölüm/Bir sesin içinde kaybolmak3.711 kelime
- 19 19.Bölüm-Bulduğumda3.353 kelime
- 20 20.Bölüm/Gözlerim Yanılmazdı2.050 kelime
- 21 21.Bölüm-Bir Ömrün Hesabı2.016 kelime
- 22 22.Bölüm/Bir Babanın Gölgesi3.495 kelime
- 23 23.Bölüm/Biraz Huzur5.723 kelime · Okuduğun bölüm
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
23.BÖLÜM-BİRAZ
“İnsan bazen bütün dünyaya karşı savaşırekn, kendisine uzatılan küçücük bir huzur parçasını
bile nasıl tutulacağını bilemezdi"
Sabahın ilk ışıkları perdelerin arasından odama süzülürken gözlerimi yavaşça araladım.Bir süre olduğum yerde kıpırdamadan kaldım. Tavana bakarken dün yaşananları düşünmemeye çalışıyordum.Babam'ın yüzü, sesi, gözlerimin önünden gitmeyen o bakışları... Sanki zihnimin bir köşesine yerleşmiş, oradan ayrılmaya hiç niyeti yokmuş gibi duruyordu.İnsan bazı insanları unutamıyordu. İstemese de, bütün gücüyle başka şeylere odaklanmaya çalışsa da geçmiş bir yerlerden kendisini hatırlatıyordu.Fakat bugün kendime bir söz vermiştim.Bugün ağlamayacaktım.Bugün korkularımın beni yönetmesine izin vermeyecektim.Bugün yalnızca biraz yaşayacaktım.Başımı yana çevirdiğimde Gece'yi gördüm. Siyah tüylerinin arasında belli olan beyaz patisini yüzüme yaklaştırmış, yatağın üzerinde kıvrılmıştı. Birkaç saniye onu izledikten sonra elimi uzatıp başını okşadım.“Günaydın, huysuz.”Kulaklarından birini oynattı sakince,mırıldamaya başlamıştı.
“Bana bak, bugün ikimiz de uslu duracağız. Anlaştık mı?”Küçük bir miyavlamayla karşılık verdi.
“Bunu kabul ettiğin anlamına geliyor sanırım?”
Yataktan kalkıp banyoya geçtim. Yüzümü yıkadıktan sonra aynanın karşısında durdum. Gözlerimin altında hafif yorgunluk izleri vardı. Saçlarım birbirine karışmıştı. Birkaç tutamı parmaklarımla düzeltiğimde aynadaki kadına uzun uzun baktım.Eskiden kendime baktığımda yalnızca eksik kalan şeyleri görürdüm. Kaybettiklerimi, yarım bırakılan cümleleri, içimde kapanmayan kapıları...Şimdi ise başka bir şey görmeye çalışıyordum.Hâlâ buradaydım.Hâlâ gülebiliyordum.Ve belki de en önemlisi, hâlâ sevebiliyordum.Üzerime açık renkli bir kazak geçirip saçlarımı açık bıraktım. Gece'yi de peşime takarak odadan çıktım.Merdivenlere yaklaştığımda aşağıdan gelen sesler yüzümde küçük bir gülümseme oluşturdu.
“Ben sana o tabağı öyle koyma demedim mi?”diyen sitemli ses Ezgi'nin sesiydi.Ardından Uzay'ın cevabı geldi, bir an gecikse olmazdı zaten.
“Ezgi, tabak bu. Kırılmadığı sürece nasıl koyduğumun ne önemi var?”
“Çünkü misafirimiz var!”
“Ben de misafirim.”
“Sen bu evden çıkmayan bir asalaksın.”
“Bence çok ağır konuştun.”diyip ortalığı daha da karıştıran Melis'in kahkahası yankılandı evin duvarlarında.
“Bence de. Zavallı çocuğun duyguları var.”
“Teşekkür ederim Melis. Sonunda beni anlayan biri çıktı.”
“Yok, sadece Ezgi'nin sana bağırmasını izlemek hoşuma gidiyor.”
Merdivenin son basamağına geldiğimde üçü de aynı anda bana döndü.Ezgi'nin yüzü aydınlanmıştı beni görünce.
“Lâl!”
“Günaydın.”
“Gel, sana kahvaltı hazırladım.”
Uzay elindeki kaşığı kaldırdığında “Ben de hazırladım. Hatta bu evin mutfak sanatlarına en çok katkıda bulunan kişi benim"Uzayın sesi aramızda ki konuşmayı bölümde Ezgi gözlerini devirdi.
“Senin katkın, mutfağı temizlemek zorunda bırakmak.”
“Sanatın bedeli ağırdır.”Melis gülerek yanıma geldi yavaşça.
“Sen bunlara bakma. Gel otur.”
Sandalyeye geçerken Gece de masanın altına yerleşti.
Ezgi önüme bir tabak koyduğunda hâlâ konuşmaya devam ediyordu. “Yumurtanı az pişirdim. Çok sevmediğini söylemiştin.”Ona baktım şaşkınlıkla, en son lisede söylemiştim ona bunu.
“Hatırladın mı?”
“Tabii ki hatırladım.”
İçimde bir şey usulca yerinden oynadı.
Küçük şeyler...İnsan bazen en çok küçük şeylerde sevildiğini anlıyordu.
Birinin sevmediğin bir yiyeceği hatırlaması, çayını nasıl içtiğini bilmesi, yüzüne bakar bakmaz iyi olup olmadığını anlamaya çalışması...Bunların hiçbirinin büyük bir anlamı yokmuş gibi görünürdü dışarıdan.Ama benim için vardı.
“Teşekkür ederim,” dedim.
Ezgi omuz silkip yavaşça ve gülümsediğinde 'Ne demek.”dedi dudaklarını büzüp öpücük atarak.Tam çatalımı elime almıştım ki Uzay önümdeki ekmek sepetine uzandı.
“Şundan alabilir miyim?”
“Alabilirsin tabii ki.”dediğimde soruş tarzına gülümsemiştim.
“Çok naziksiniz hanımefendi.”dediğinde kahkaha attım ve aynı kibarlıkla ona “Rica ederim.”dedim harfleri uzatarak.
Ezgi elindeki çatalı masaya bıraktı ve yüzüne en sahte gülümsemesini koydu sanki Uzay'a tekrardan bulaşmak ister gibi.
“Uzay, kendi önünde ekmek var.”
“Ben paylaşmayı seviyorum.”
“Sen başkasının tabağından yemeyi de seviyorsun herhalde.”
“Paylaşmak işte.”
“Bir daha Lâl'in tabağına uzanırsan elini kırarım.”dedi ama şaka yaptığı ve yalan olduğu o kadar belliydi ki. Sinirli bile görünemiyordu.Çok masumdu. Uzay bana döndü annesine, kendine bulaşan çocukları şikayet eder gibi.
“Gördün mü? Ben burada baskı altında yaşıyorum.”dediğinde üçüncü kahkahamı da tutamadım.
“Bence biraz hak etmiş olabilirsin.”
“Bu evde tarafsız kimse yok.”Melis çayından bir yudum aldığında ellerini havaya kaldırıp“Ben tarafsızım.”dedidiğinde Uzay umutla ona bakmıştı.
“Gerçekten mi?”
“Evet. Hepinizden eşit derecede rahatsızım.”dediğinde bu kez masadaki herkes güldü.Kahkahalarımız mutfağın duvarlarına çarparken başımı hafifçe geriye yasladım.
Uzun zamandır bir sabahın bu kadar güzel başlayabileceğini unutmuştum.Kahvaltının ortalarında Soysal Bey mutfağa girdi.Telefonuyla konuşmasını bitirip masaya yaklaştığında hepimize bakmıştı.
“Günaydın.”dediğinde hepimiz sırayla karşılık verdik.Ardından Baran'ın ki kadar siyah olan gözleri bende durmuştu.
“Günaydın kızım. Nasıl hissediyorsun?”
“İyiyim, teşekkür ederim.”
“Güzel. Doktorun söylediklerini unutmadın umarım"dediğinde glümsedim yavaşça.
“Unutmadım.”dediğimde Uzay söze daldı.
“Merak etmeyin, biz kendisine göz kulak oluyoruz.”Uzayın söyledikleri ile Soysal Bey ona döndü ve;
“Sen mi?”dedi gülerek. Uzay'ın yüzündeki ifadesi yüzünde asılı kalmıştı.
“Ben... Yani hepimiz.”
“Anladım.”
Ezgi kıkırdadı masada geçen sohbetlerle beraber. Soysal Bey masanın başına oturduktan sonra çayından bir yudum aldı.
“Baran nerede?”
“Sabah erken çıktı,” dedi Melis. “Sizi arayacağını söylemişti.”Soysal Bey başını salladı.
“Benimle halletmesi gereken birkaç konu var.”Ardından yeniden bana baktı.
“Sen bugün kendini yormayacaksın. Anlaşıldı mı?”
“Anlaşıldı.”
“Bana bak, kızım. Bu evde herkesin sözünü dinliyorsun da benimkini dinlemiyorsun diye duymayayım.”dediğinde güldüm ama içinde bir yere dokunmuştu söyledikleri, hayatımda ki yeri sadece Baran'ın babası olan adam bile bana adeta bir baba şefkati ile yaklaşıyordu.Bu hissi tanımıyordum bile.
“Dinliyorum.”dedim kafamı sallayarak.
“Göreceğiz.”
Masadaki konuşmalar yeniden devam ederken Soysal Bey'in yüzünü inceledim. Baran'ın babasıydı. Bunu biliyordum. Fakat son zamanlarda onu yalnızca Baran'ın hayatındaki bir insan olarak görmemeye başlamıştım.
Bana gösterdiği şefkatin bir karşılık beklemediğini hissediyordum.Bazen insanın karşısına hiç beklemediği bir yerde, hiç beklemediği biri çıkıyordu.Ve bazı insanlar kan bağı olmadan da insana aile olabiliyordu.Herkes kahvaltısını bitirdikten sonra salona geçmiştik. Ezgi televizyonun karşısında kumandayı eline almış, ne izleyeceğimize karar vermeye çalışıyordu.
“Romantik komedi açalım"dediğinde Uzay yüzünü abartılı bir şekilde buruşturarak hemen itiraz etti.
“Hayır, aksiyon.”Melis koltuğa yayıldı ve klasikliğini koruyarak “Ben belgesel izlemek istiyorum.”dedi,Seren'in sesi kapıdan duyulduğunda, evde olduğunu yeni fark etmiştim.
“Üçünüzün de önerisi kötü.”dediğinde hepimiz ona döndük.
Ateş kızılı saçlarını omuzlarının gerisine atarak içeri girdiğinde mavi gözleri telefonunda oyalanıyordu. Uzay'ın yüzünde anında bir gülümseme oluştu.
“Günaydın, Seren.”
“Günaydın.”
“Beni özledin mi?”
“Hayır.”
“Biraz düşünseydin.”
“Düşündüm.”
“Sonuç?”
“Hayır.”
Melis kahkaha attığında Uzayın kulağına hiçte sessiz olmayan bir sesle "Uzay, bence bugün de olmayacak.”diyip Uzayın omzunu sıvazladı.
“Sakın benim umudumu kırma.”dediğinde Uzayın söyledikleriyle Seren telefonundan başını kaldırdı.
“Umudunu ben kırmıyorum. Gerçekler kırıyor.”Uzay elini göğsüne koymuştu Seden'in söyledikleri ile.
“Bu kadar sert olman gerekmiyor.”
“Gerekiyor.”
Ben de gülmeye başlamıştım. Seren'in bu hâli beni eğlendiriyordu. Herkese karşı mesafeli olmasına rağmen bizim yanımızda kalmayı seçmesi bile başlı başına bir şeydi.Bir süre sonra Ata da geldi. Elinde birkaç paket vardı.
“Günaydın.”dediğinde Ezgi hemen ayağa kalktı.
“Ata!”Ezginin sesiyle beraber Ata paketleri masaya bırakıp gülümsedi.“Size bir şeyler aldım.”
Uzay paketlere yaklaştığında“Benim için mi?”dedi cilveli bir ses tonu ile.
“Hayır.”
“Bir umut.”dediğinde Melis paketlerden birini açtı.
“Bunlar ne?”
“Tatlı.”
Uzay hemen bir tanesini aldığında Ata eline vurmuştu ve bir paket tezgahın üzerine düşmüştü.
“Önce bir otur.”
“Ben ayakta da yiyebilirim.”
“Uzay!”
“Tamam, tamam.”
Ezgi, Ata'nın yanına geçip oturdu.“Beni düşünmüş müsün?”
Ata ona bakıp "En çok seni.”dediğinde şaşkınlığımı gizleyemedim. Bunlar ne zamandır beri bu kadar yakınlardı?
Ezgi'nin yanakları hafifçe kızardığında Ata'nın getirdiği tatlılardan birini kabından çıkartıp ağzıma attım. Ardından Ezgi'nin Ata'yla konuşmasını izledim.
Birbirlerine bakarken yüzlerinde oluşan o küçük gülümsemeler, söylenmeyen ama hissedilen şeyler...İnsanların birbirine yaklaşmasını izlemek güzeldi.Özellikle de sevdiğim insanların mutlu olma ihtimali varken.
“Lâl?”Melis'in sesiyle ona döndüm.
“Efendim?”
“Bir şey soracağım.”
“Tabii.”
“Bugün biraz dışarı çıksak mı?”
Ezgi hemen deçıkartıp bu düşünceyi.
“Evet! Sahile gidelim. Hava da güzel.”
Seren omuz silktiğinde"Benim için fark etmez.”demişti.
Uzay ayağa kalktığında ise“Ben hazırım.”demişti saçma sapan bir heyecanla.
Ata ona baktığında "Daha nereye gideceğimizi söylemediler.”dedi ama yüz ifadesi çok komikti.
“Ben her yere hazırım.”dedipinde ben de gülerek başımı salladım.
“Ben de gelmek istiyorum.”
Ezgi ellerini birbirine vurdu.
“O zaman tamam!”
Tam o sırada Baran'ın sesi duyuldu.
“Ne tamam?”Kapıya döndüğümde Baran içeri girerken ceketini çıkarıyordu. Gözleri beni bulduğunda yüzünde küçük bir gülümseme oluştu.
“Günaydın.”
“Günaydın.”dediğinde yanıma gelip eğildi ve yanağıma bir öpücük bıraktığında buna artık alışmam gerektiğini hissediyordum.
“Nasıl geçti sabahın?”
“Güzel. Seninki?”
“Şimdi daha güzel.”dediğinde Uzay araya girdi ve “Böyle konuşunca insanın şekeri yükseliyor.”dediğinde ise ben gözlerimi devirmiştim Baran ise ona baktı ve "Senin zaten normal değerin yok.”dedi
Kahkahamı tutamadığımda Ezgi aynı heyecanla planımızı Baran'a anlattı.
“Bugün sahile gideceğiz.”Baran gözlerini bana çevirdi.
“Sen de mi?”dediğinde başımı salladım.
“Evet?”Bir an düşündüğünde “Peki. Ama fazla yürümek yok.”demişti.
“Baran.”
“Ne?”
“Biraz rahat bırak beni.”
“Rahat bırakıyorum.”
“Buna rahat bırakmak mı diyorsun?”
“Evet.”
Başımı iki yana salladım.“Seninle anlaşmak çok zor.”Bana doğru eğildi.
“Benimle anlaşmana gerek yok. Beni sevmen yeterli.”
Gülümseyerek gözlerine baktım.“Ne yazık ki seviyorum.”
“Ne yazık ki mi?”dediğinde gülüşümü gizleyemedim.
“Biraz pişmanlık var.”Dudaklarının kenarı kıvrıldı “Onu da zamanla çözeriz.”Sahile vardığımızda güneş yavaş yavaş batıya doğru ilerliyordu.Denizin üzerinde oluşan ışık yansımaları gözlerimi kamaştırırken derin bir nefes aldım. Tuzlu havayı içime çektim.Bir süre hep birlikte yürüdük.Uzay, Ata'nın yanında ilerliyor; Seren ise ikisinin biraz gerisinde telefonuyla ilgileniyordu. Ezgi ve Melis benimle konuşuyordu. Baran da zaman zaman yanıma yaklaşıp nasıl olduğumu kontrol ediyordu.
“Biraz yoruldun mu?” diye sordu.
“Hayır.”
“Emin misin?”
“Baran, sadece yürüyorum.”
“Biliyorum.”
“Öyleyse neden sürekli soruyorsun?”
“Çünkü merak ediyorum.”Elini tuttum yavaşça.
“İyiyim.”
Parmaklarını parmaklarıma geçirdiğimde gülümsedi ve başını salladı,hayat hep böyle olsaydı keşke.Birileri yanımda olsaydı,elimi tutsaydı,iyi olup olmadığmı sorsaydı keşke birileri.Bir süre sessizce yürümüştük.Sonra önümdeki denize baktım,dalgalar her defasında daha yükseğe çıkmak istermiş gibi yükseliyor,martılar masmavi gökyüzünde süzülüyordu.
“Burayı seviyorum.”
“Neden?”
“Bilmiyorum. İnsan kendisini küçük hissediyor ama kötü anlamda değil. Sanki bütün dertleri denizin yanında biraz küçülüyormüş gibi.”Baran bana baktğında siyahlarının içinde ki duygular yine anlaşılmıyordu.“Senin dertlerini küçültebilsem keşke.”dediğinde başımı ona çevirdim “Her şeyi çözmek zorunda değilsin.”
“Bazen öyle hissediyorum.”
“Ben de bazen hiçbir şeyi çözemediğimi hissediyorum. Ama yan yana durabiliyoruz. Bence bu da bir şey.”
Sıcacık parmakları ellerimi daha sıkı kavradığında “Çok şey.”demişti.Önümüzde yürüyen Uzay bir anda arkasını döndü.
“Baran!”
“Ne var?”
“Fotoğraf çekileceğiz. Gelin.”
“Sen çek.”
“Olmaz. Herkes olacak.”
Seren iç çektiğinde bıkkınca “Uzay, fotoğraf çekmek için insanları neden topluyorsun?”demişti.
“Çünkü anılar biriktiriyoruz.”dediğinde Melis gülmüştü ama bu küçümseyici bir gülüştü. “Bunu gerçekten sen mi söyledin?”
“Evet. Bazen derin olabiliyorum.”Ata telefonunu çıkardı.
“Hadi, toplanın.”Hepimiz yan yana dizildiğimde Ezgi, Ata'nın yanına geçti. Melis benim diğer tarafımda durdu. Seren biraz geride kalmaya çalışırken Uzay onu kolundan çekti.
“Sen de gel.”
“Bırak kolumu.”
“Fotoğraf çekilecek.”
“Ben zaten buradayım.”
“Daha yakına gel.”
Seren ona ters ters baktı ama yerinden ayrılmadı.Baran kolunu belime doladığında parmaklarını her zerremde hissediyordum.
“Hazır mısınız?” diye sordu Ata.
“Hayır,” dedi Uzay. “Bir dakika.”
“Ne oldu?”
Uzay yüzünü ciddileştirip kameraya baktı.“Gülümseyin. Hayat güzel.”dediğinde Seren mırıldanmıştı “Bazen.”
Deklanşör sesi duyuldu fotoğrafa baktığımızda hepimiz farklı şekillerde gülümsüyorduk. Uzay abartılı bir poz vermiş, Ezgi gülmekten gözlerini kapatmış, Melis başını bana yaslamıştı.
Baran ise bana bakıyordu.Fotoğrafta herkes kameraya bakarken onun gözleri bende kalmıştı.O fotoğrafı telefonuma kaydetmiştim belki de ileride dönüp baktığımda en çok hatırlamak isteyeceğim şeylerden biri olacaktı.Bir süre sonra sahilin kenarındaki küçük kafelerden birine oturduk.Hepimiz bir şeyler sipariş ettik.Uzay menüyü eline alıp uzun uzun inceledi.
“Ben ne alacağımı bilmiyorum.”
Seren ona baktı.
“Menüde yazıyor.”
“Onu ben de görüyorum.”
“Öyleyse sorun ne?”
“Karar veremiyorum.”
“Bir şey seç işte”demişti katlanamıyormuş gibi.
“Bu kadar kolay değil.”Uzayın sesiyle Melis kahkahasını tutamadı.
“Uzay, senin hayatındaki en büyük sorun bu olsun.”
Bir anlık sessizlik oldu.Melis'in yüzündeki ifade değişti. Ardından gülümseyerek bardağına uzandı.
“Yani... Güzel olurdu.”
Ona baktım.
Melis bazen bir cümlenin içine çok fazla şey saklıyordu.Fakat bugün onun da gülmesini istiyordum.
“Bence de,” dedim. “Bazen en büyük sorunumuz ne içeceğimize karar vermek olsun.”
Melis bana baktı.Sonra gülümsedi.Ata siparişleri verdikten sonra Ezgi'ye döndü.
“Yarın müsait misin?”
Ezgi kaşlarını kaldırdı.
“Neden?”
“Bir yere götürmek istiyorum.”
“Bana söylemeyecek misin?”
“Sürpriz.”dediğinde Uzay hemen araya girmişti “Ben de geleyim mi?”diye.
Ata ona baktı ‘sussana’der gibi
“Hayır.”
“Çok ayıp.”
Seren kahvesini karıştırırken “Bence Ezgi'nin de gitmemesi gerekiyor.”Ezgi şaşkınlıkla ona dönmüştü.
“Neden?”
“Çünkü sürpriz yapmayı beceremeyen insanlardan uzak durmalısın.”
Ata güldüğünde “Ben beceririm.”demişti. “Göreceğiz.”dediğinde
Ezgi gülümseyerek Ata'ya baktı.
“Tamam. Yarın müsaitim.”O an yüzündeki mutluluğu görünce ben de gülümsedim.Hayat bazen birinin seni bir yere götürmek istemesi kadar basit bir güzellik sunuyordu.Baran bir süre sonra telefonuna baktı.Ekranda babasının adını görünce yüzündeki ifade değişti.“Ben bir telefon görüşmesi yapacağım.”Başımı salladığımda masadan kalkıp birkaç adım uzaklaştı.Onu izlemek istememiştim ama sesindeki değişikliği fark etmemek mümkün değildi.
“Baba, dinliyorum.”Karşı tarafı dinlediğinde “Ne demek buldun?”demişti.Bir süre daha sessiz kaldı.“Fotoğrafı gönder.”dedikten sonra telefonu kapattı.
Baran bir süre olduğu yerde durdu. Elini ensesine götürüp başını hafifçe eğdi.Yüzünde tanıdığım bir ifade vardı.Bir şey onu rahatsız etmişti.Yanına gitmek için hareketlendim ama tam o sırada geri döndü.Bana yaklaşırken yüzüne alışık olduğum ifadesini yerleştirmişti.“Her şey yolunda mı?” diye sordum.
“Evet.”
“Emin misin?”
Başını salladı “Babamla ilgili bir konu. Sonra anlatırım.” Elini tuttuğumda “Tamam.”demiştim ve beni kendisine doğru çekmişti.
“Üşüdün mü?”
“Biraz.”Ceketini omuzlarıma bıraktığında
“Böyle daha iyi.”demişti ama haça düşündüğüm o’ydu “Sen üşümeyecek misin?”
“Hayır.”
“Baran.”
“Lâl.”dediğinde gözlerimi devirdim ve teslim olarak “Peki.”dediğimde bana gülümsedi.Fakat o gülümsemenin ardında başka bir şey vardı.Ve ben bunu hissediyordum.
----
Eve döndüğümüzde akşam olmuştu.Herkes salona yerleşirken ben mutfağa geçtim. Biraz su içmek istemiştim.Bardağı doldururken Baran'ın sesi arkamdan duyuldu.“Yardım edeyim mi?”dediğinde şaşkın bir şekilde dönüp ona baktım,ciddi olmamasını diledim ama ciddiydi.
“Su içiyorum.”
“Onu gördüm.”
“Öyleyse neye yardım edeceksin?”
“Bardağı tutabilirim.”dediğinde gülerek başımı salladım.
“Çok komiksin sen ya .”dedim dalga geçercesine,yanıma gelip tezgâha yaslandı.Bir süre beni izledi.“Bugün mutlu görünüyordun.”
“Çünkü mutluydum.”dedim omuzlarımı kaldırırken.
“Güzel.”Bardağımdan bir yudum aldım.
“Sen de mutlu görünüyordun.”
“Öyle miydim?”dediğinde “Evet.”diyerek başını hafifçe salladım
“Senin yanında öyle olmak kolay.”Bu kez ben ona yaklaştım.
“Bir şey mi oldu?”Baran'ın gözleri yüzümde gezindi.
“Bazen insanın anlatacak çok şeyi oluyor ama nereden başlayacağını bilmiyor.”
“Ben dinlerim.”dedim tüm dürüstlüğümle “Biliyorum.”
“Öyleyse?”Derin bir nefes aldı “Babam bugün eski bir dosyadan bahsetti. Annemle ilgili.”
Yüzümdeki ifade değişti.
“Ne dosyası?”
“Henüz bilmiyorum. Bir fotoğraf bulmuş.”
“Baran...”
“Merak etme. Şu an yalnızca ne olduğunu öğrenmeye çalışıyorum.”
Elimi göğsüne koydum.
“Her şeyi tek başına taşımak zorunda değilsin.”Bileğimi nazikçe tuttuğunda “Biliyorum.”
“Biliyor musun gerçekten?”Bir süre bana baktı ve “Öğreniyorum.”dediğinde üstüne gitmeden başımı salladım ve “Ben de.”dedim.
Alnıma küçük bir öpücük bıraktı.
“İyi ki varsın.”
“Sen de.”
Akşam yemeğinden sonra Soysal Bey balkona çıkmıştı.Elinde çay bardağıyla şehrin ışıklarını izliyordu.Beni fark edince başını çevirdi ve “Lâl, gelir misin kızım?”dedi sakin bir sesle.
“Tabii.”
Balkondaki sandalyelerden birine oturduğumda havanın serinlediğini diken diken olan tüylerimden anlamıştım,zihnimin derinliğinde kaybolurken beni oradan çıkaran şey Soysal Bey’in içeri gelmesiydi,elinde iki bardak vardı,birisini kendi önünde koyduğunda diğer bardağı bana uzattı.“Şeker koymadım.”dediğinde gülümsedim.“Teşekkür ederim.”Yan yana oturduk ama ilk birkaç dakika konuşmadık. Çaylarımızı içtik. Ben karşıdaki ışıklara bakarken Soysal Bey de sessizce beni izliyordu.
“Bugün güzel vakit geçirmişsiniz,” diyip sonunda ortaya bir konu atmıştı.
“Evet. Çok güzeldi.”
“Uzun zamandır böyle bir kalabalık görmemiştim.”
“Ben de.”Bir an duraksadım.“Böyle şeylerin kıymetini insan sonradan anlıyor sanırım.”Soysal Bey başını hafifçe salladı.“Bazen de hiç sahip olmadığını düşündüğü şeylerin içinde buluyor kendini.”Ona döndüm.“Hiç böyle hissettiniz mi?”
“Nasıl?”dediğinde açıkladım ona kendimi “Bir yere ait olmadığınızı.”dediğimde yılların yorgunluğunu taşıdığı bakışlarını benden ayırmadı.
“Oldu.”Çayından küçük bir yudum aldı ve devam etti“İnsan hayatının bazı dönemlerinde kendisini herkesten uzak hissedebiliyor. Etrafında insanlar oluyor ama yine de yalnız kalabiliyor.”
“Peki geçiyor mu?”
“Her zaman kendiliğinden geçmiyor. Bazen bir şeylerin değişmesi gerekiyor. Bazen de insanın kendisine izin vermesi.”
“Ben bazen kendime izin veremiyorum.”
“Ne için?”
“Mutlu olmak için.”Soysal Bey'in yüzündeki ifade yumuşadığında “Bunu neden yapıyorsun?”demişti bir süre düşündüm.
“Bilmiyorum. Sanki mutlu olduğumda bir şeyleri unutuyormuşum gibi geliyor. Ya da her şey yolundayken bunun uzun sürmeyeceğini düşünüyorum. Bir şeylerin yeniden kötüleşmesini bekliyorum.”Sesim gittikçe kısıldı.
“Bazen güzel bir şey yaşadığımda bile içimde bir yer bunun bedelini ödeyecekmişim gibi hissediyor.”dediğimde Soysal Bey bardağını masaya bıraktı ve babacan bir tavırla “Lâl.”dediğinde başımı kaldırdım ona doğru “Mutlu olduğun için kimseye borçlu değilsin.”dediğinde gözlerim dolmuştu.
“Biliyorum ama...”
“Hayır, bilmiyorsun. Çünkü bilseydin kendine bu kadar yüklenmezdin.”Dudaklarımı birbirine bastırdım.Haklıydı.
“Bazen kendimi suçlu hissediyorum.”
“Ne için?”
“Her şey için. İnsanların benim yüzümden üzülmesi için. Baran'ın sürekli beni düşünmesi için. Sizin endişelenmeniz için...”
Soysal Bey başını iki yana salladı “Senin başına gelenler senin suçun değil. Birilerinin sana zarar vermesi, senin birilerini üzmeyi hak ettiğin anlamına gelmez.”Gözlerimden bir damla yaş süzüldü.Hemen silmeye çalıştım.Soysal Bey bunu fark etti ama hiçbir şey söylemedi.Bir süre sonra yeniden konuştu.
“Baran'ı tanıyorsun.”dediğinde gülümsedim gözlerimin dolmasına rağmen.
“Sanırım.”
“Sanırım mı?”
“Bazen tanımadığım biri gibi davranıyor.”Soysal Bey güldüğünde“Çocukken de öyleydi. Bir şey canını sıktığında konuşmazdı. Kendi kendine halletmeye çalışırdı. Bir keresinde okulda bir arkadaşıyla kavga etmişti. Eve geldiğinde hiçbir şey söylemedi. Akşam yemeğini bile sessizce yedi. Sonra odasına çıktım, yatağında oturmuş ayakkabılarına bakıyordu.”demişti.
“Ne olmuştu?”
“Arkadaşı ona haksızlık etmiş. Ama Baran, arkadaşının da başının belaya girmesini istemediği için kimseye anlatmamış.”
Gülümsedim ve başımı iki yana sallayıp “Şimdi de aynı.”dedim.“Evet. Yalnızca büyüdü. Bazı şeyleri daha iyi saklamayı öğrendi.”
“Bazen ona ulaşamıyormuşum gibi hissediyorum.”
“Ulaşmaya çalışma demiyorum. Ama onun da sana gelmesine izin ver.”
“Ya gelmezse?”
“Gelir.”dediğinde ses tonu çok güven vermişti bana o an için.
“Bu kadar emin misiniz?”Soysal Bey bana döndü.
“Çünkü seni seviyor. Hem de kendisini bile şaşırtacak kadar.”Gülümsemem yüzümde belirmişti söyledikleriyle beraber.
“Bazen çok korkuyorum,” diye itiraf ettim. “Onu kaybetmekten değil yalnızca. Birini bu kadar sevebilmenin insanı ne kadar savunmasız bıraktığından korkuyorum.”
Soysal Bey bir süre sustu.
“Ben de eşimi severken korkardım.”
Başımı ona çevirdiğimde “Gerçekten mi?”dedim şaşkınlıkla “Çok. İnsan sevdiği kişiyi kaybetmekten korktuğu için bazen ona yeterince güzel şeyler söylemeyi unutuyor. Her şeyin yarın da devam edeceğini sanıyor.”Gözleri bir an uzaklara daldı.“Keşke bazı günleri yeniden yaşayabilseydim. Keşke bazı konuşmaları biraz daha uzatabilseydim. Keşke bazı anlarda susmak yerine konuşsaydım.”
Sesi hafifçe değişmişti.Onun da geçmişinde taşıdığı şeyler olduğunu o an daha iyi anladım.
“Özlüyor musunuz?” diye sorduğumda tereddüt etmeden “Her gün.”demişti cevabı o kadar sakindi ki içimde bir şey sızladı.
“Bazen insan özlemini anlatacak kelime bulamıyor.”
Soysal Bey başını salladı.
“Bulamaz. Ama yine de yaşamaya devam ediyor.”
Birkaç saniye sessiz kaldık.
Sonra bana döndü “Senin de anneni özlediğini biliyorum.”
Boğazım düğümlendi.
“Çok.”
“Anlatmak ister misin?”dediğinde gözlerimi denize değil, karşıdaki binalara çevirdim,bacaklarımı kendime çektim.
“Bazen sesini hatırlamaya çalışıyorum. Fotoğraflarına bakıyorum. Gülüşünü, saçlarını, bana bakarken yüzünün nasıl değiştiğini... Bazı şeyleri çok net hatırlıyorum. Bazılarını ise hatırlamak için kendimi zorluyorum.”
Soysal Bey dikkatle dinliyordu.
“Onun yanındayken kendimi güvende hissederdim. Sanki dünyada hiçbir şey bana dokunamazmış gibi. Bir yere gittiğimde döneceğini bilirdim. Bir şeyden korktuğumda ona koşardım.”
Sesim titredi.
“Şimdi bazen çok basit bir şey oluyor. Bir yemek kokusu, bir şarkı, birinin saçını toplama şekli... Bir anda onu hatırlıyorum. Sonra içimde kocaman bir boşluk oluşuyor,onun varlığını,yaşadığını öğrendim ama hala yok sanki.”dediğimde Soysal Bey elini omzuma koydu.
“Onu unutmak zorunda değilsin.”
Başımı salladım.
“Unutmak istemiyorum zaten.”
“Öyleyse unutma. Ama onu özlerken kendini de unutma, kızım.”Bu cümleyle gözlerim yeniden doldu.
“Keşke beni o zamanlarda görebilseydi.”
Soysal Bey'in eli omzumda biraz daha sıkılaştı.
“Bence seni o zamanlarda görseydi, bütün bunların arasında hâlâ gülümseyebildiğin için seninle gurur duyardı.”
Artık gözyaşlarımı tutmaya çalışmıyordum.
Başımı hafifçe eğdim.
“Bazen birinin bana böyle şeyler söylemesine ihtiyacım oluyor.”
“Öyleyse bundan sonra buradayım güzel kızım.”Ona baktım küçük bir çocuk gibi.
“Gerçekten mi?”
“Gerçekten.”
Bir an duraksadı.
“Lâl, sana bir şey söylemek istiyorum.”
“Dinliyorum.”
“Ben Baran'ın babasıyım. Onu büyüttüm, hatalarını gördüm, yanlışlarını da doğrularını da... Ama senin hayatına girdiğinden beri onda değişen şeyleri de görüyorum. Daha çok gülümsüyor. Bazen bir telefon beklerken bile yüzü değişiyor. Seninle ilgili bir şey anlatırken farkında olmadan sesini yumuşatıyor.”Gülümsedim söyledikleri ile gerçekten böyle miydi?
“Öyle mi?”
“Evet. Sana bakarken kendisini biraz daha az yalnız hissediyor.”
Gözlerimi kaçırdım.
“Ben de onun yanında öyle hissediyorum.”
Soysal Bey derin bir nefes aldı.
“İşte bu yüzden senden bir şey isteyeceğim.”
“Ne?”
“Kendini bu evde misafir gibi görme lütfen”dediğinde yüzüne baktım şaşkınlık ve duygusallık arasında bir duyguda.
“Ben...”
“Hayır, dinle. Bu evde bir odan olduğu için burada değilsin. Baran seni sevdiği için de yalnızca onun hatırına burada değilsin. Ben seni tanıyorum, Lâl. Yaşadıklarını biliyorum. Ne kadar zorlandığını da görüyorum. Ve artık bu evin bir parçasısın.”Gözlerim doldu.
“Bazen bana kızınızmışım gibi davranıyorsunuz.”Soysal Bey'in yüzünde sıcak bir gülümseme belirdi.
“Bunun için senden izin almam mı gerekiyor?”Gülerek başımı iki yana salladım.
“Hayır.”
“Güzel. Çünkü almaya niyetim yok.”O an kendimi tutamadım. Biraz ona doğru yaklaşıp başımı omzuna yasladım.Soysal Bey şaşırmadı. Elini sırtıma koyup hafifçe okşadı.
“Her şeyin bir anda düzelmesini bekleme, kızım. Bazı şeyler zaman alır. Ama güzel şeylerin de hayatında kalmasına izin ver.”Gözlerimi kapattım.
“Teşekkür ederim.”
“Ne için?”
“Bana burada yer açtığınız için.”
“Sen zaten çoktan yerini bulmuşsun.”Balkonda bir süre daha kaldık.İçeriden gelen kahkahalar, rüzgârın sesi ve çayımızın hafif kokusu birbirine karıştı.O gece ilk defa birinin omzuna yaslandığımda kendimi yük gibi hissetmedim.Balkondan içeri girdiğimde Baran salonun kapısında duruyordu.Bizi görmüş olmalıydı. Çünkü gözleri önce babasına, ardından bana çevrildi.“Balkon toplantısı mı vardı?”Soysal Bey gülümsedi.“Senin hakkında konuşuyorduk.”Baran kaşlarını kaldırdı.
“Umarım iyi şeylerdir.”
“Karar vermedim.”
“Baba.”dedi Baran gülerek.Bende gülerek yanına gittim.
“Ben bir şey söylemedim.”Baran bana baktı.
“Senin yüzünden başıma neler geliyor, bir bilsen.”
“Benim yüzümden mi?”
“Kesinlikle.”Soysal Bey arkamızdan seslendi.
“Baran.”
“Efendim?”
“Kızımı üzme.”dediğinde Baran'ın bakışları anında bana döndü.
“Ben mi?”
“Evet, sen.”Gülmemek için dudaklarımı birbirine bastırdım.Baran başını iki yana salladı.
“Anlaşıldı. Ben bu evde yalnızım.”Soysal Bey güldü. Git, biraz dinlen.”Baran elimi tuttu.
“Geliyor musun?”Başımı salladım.Birlikte merdivenlere yöneldiğimizde yukarı çıkarken bana döndü.“Ne konuştunuz?”
“Her şeyi.”
“Her şeyi mi?”
“Evet.”
“Benim hakkımda da mı?”
“Özellikle senin hakkında.”Yüzünü buruşturdu.“Bundan hiç hoşlanmadım.”Güldüm.“Çok tatlı bir çocukmuşsun.”
“Babamın sana çocukluğumu anlattığını tahmin edebiliyorum.”
“Ağaca tırmanmışsın.”Baran gözlerini kapattı.“Allah'ım.”dediğinde güldüm ama devam ettim
“İnememişsin ama inebileceğini söylemişsin.”
“Bunu anlatmasına gerek yoktu.”
“Bence çok güzel.”
“Güzel değil.”
Gülerek koluna girdim.“Ben sevdim.”Bana baktı.
“Sen beni her hâlimle seviyorsun zaten.”
“Bakıyorum da biraz fazla kendine güveniyorsun.”
“Sebebi var.”
“Ne sebebi?”
Yüzünü bana yaklaştırdığında “Sen.”dediğinde cevap vermek yerine gülümsedim.O da gülerek yanağıma küçük bir öpücük bıraktı.Odamıza girdiğimizde Baran ceketini çıkarıp koltuğun üzerine bıraktı.Ben yatağın kenarına oturup Gece'yi kucağıma aldım.
“Bugün çok güzeldi,” dediğimde Baran bana döndü.
“Öyle mi?”
“Evet. Uzay'ın saçmalıkları, Ezgi'nin Ata'yla bakışmaları, Melis'in şakaları... Hepsi güzeldi.”
“Seren?”
“Seren de güzeldi.”
Baran güldü “Seren'in güzel olduğunu söylemene şaşırdım.”
“İnsan olarak.”dediğimde bir süre Gece'yi sevdim.Sonra Baran yatağın diğer tarafına oturdu.
“Babanla konuştuklarımızı merak ediyorsun, değil mi?” diye sordum.Başını kaldırdı.
“Biraz.”
“Bence iyi bir konuşmaydı.”
“Babamla mı?”
“Evet.”
Baran gülümsedi.
“Bana da iyi bir şeyler söyledi.”
“Ne söyledi?”
“Bazen sevdiğimiz insanları korumaya çalışırken onların da bizi korumak isteyebileceğini unutuyormuşuz.”Gözlerim yüzünde gezindi.
“Doğru söylemiş.”
“Evet.”
Elimi uzattığımda Baran parmaklarını benimkilerin arasına geçirdi.
“Bugün seninle ilgili bir şey fark ettim,” dedi.
“Neymiş?”
“Sen güldüğünde ev daha güzel oluyor.”Gözlerimi devirdim.“Bunu baban mı öğretti?”
“Hayır. Onu kendim fark ettim.”
“Çok romantiksin bugün.”
“Her zaman.”
“Hayır.”
“Lâl.”Gülerek başımı omzuna yasladım.Bir süre sonra saçlarımı okşamaya başladı.
“Biliyor musun,” dedim, “bazen hiçbir şey olmadan böyle oturmak istiyorum.”
“Olur.”
“Konuşmadan?.”
“Olur.”
“Bir yere gitmeden.?”
“Olur.”
“Hiçbir şey düşünmeden.”Baran başını hafifçe eğdi “Onu garanti edemem.”dediğinde güldüm.“En azından denersin.”
“Senin için denerim.”dediğinde başımı kaldırıp ona baktım.
“İyi ki varsın.”Gözlerimin içine baktı ve devam etti“İyi ki benimlesin.”Beni kendisine doğru çektiğinde başımı göğsüne yasladım.Kalp atışlarını dinlerken gözlerimi kapattım.O an hiçbir şey istemiyordum.Ne geçmişin değişmesini ne de geleceğin bana güzel şeyler vaat etmesini...Yalnızca o anın biraz daha uzun sürmesini istiyordum.Baran'ın telefonu gece yarısına doğru çalmıştıÖnce önemsemedi. Ancak ekranı görünce yüzündeki ifade değişti.Telefonu alıp ayağa kalktı.“Ben açayım.”Başımı salladım.Birkaç adım uzaklaştı.
“Baba?”Sesini duyabiliyordum ama konuşmanın tamamını anlayamıyordum.
“Ne buldun?”Kısa bir sessizlik.
“Fotoğrafı gönder.”Ardından telefonuna bir bildirim geldi.Baran ekrana baktı.Uzun süre hiçbir şey söylemedi.
“Baba, bu nereden çıktı?”Karşı tarafı dinledi.
“Emin misin?”
Yüzündeki kasların gerildiğini fark ettim “Tamam. Yarın konuşacağız.”Telefonu kapattığında bir süre olduğu yerde kaldı.
“Baran?”dediğimde başını kaldırdı.
“Efendim?”
“İyi misin?”
“İyiyim.”demişti fakat gözleri başka bir şey söylüyordu.Telefonunu masaya bıraktı.
“Biraz su içeceğim.”Arkasından baktım.Bir şey vardı.Ve bunun yalnızca eski bir fotoğrafla ilgili olmadığını hissediyordum.
YAZARIN ANLATIMI
Baran mutfağa geçtiğinde telefonu yeniden eline aldı.Babası fotoğrafı göndermişti.Ekranı açtığında gördüğü kişi annesiydi.Gençti. Saçları omuzlarına dökülmüş, yüzünde küçük bir gülümseme vardı. Yanında ise yüzü tam seçilmeyen bir adam duruyordu.Baran fotoğrafı büyüttü.Arkasındaki yazı dikkatini çekti.El yazısıyla tek bir isim yazılmıştı.Cihangir.Kaşları çatıldı.Annesinin o adamla ne ilgisi vardı?
Fotoğrafın ne zaman çekildiğini bilmiyordu. Babasının neden yıllardır sakladığını da...Telefonunu kulağına götürdü.“Baba, bu adam kim?”Soysal Bey'in sesi duyuldu.“Henüz bilmiyorum.”
“Annemin yanında neden duruyor?”
“Bunu araştırıyorum.”
“Bana başka söylemen gereken bir şey var mı?”
Sessizlik oluştu her iki tarafta da“Baba?”
“Baran, bu konuyu aceleye getirmeyelim.”
Baran gözlerini kapattığında “Lâl'in adı bu işin içinde mi?”
“Şimdilik bilmiyorum.”
“Bilmiyorum ne demek?”
“Baran, sakin ol.”Baran elini tezgâha dayadı.
“Ben sakinim.”Ama değildi Bugün benim gülüşümü izlerken hissettiği huzur, şimdi yerini ağır bir endişeye bırakmıştı.Bir kez daha fotoğrafa baktı.
Cihangir.
Bu isim artık sadece Lal’in geçmişinden bir isim değildi,kendini ilgilendiren bir konuydu artık bu isim...
LAL KAREN AKSOY
Bir süre mutfakta kaldı.Ardından derin bir nefes alıp yüzündeki ifadeyi toparlamaya çalıştı.Birkaç adım atıp yanıma döndüğünde“İyi misin?” diye sordum.Baran başını salladı.“İyiyim.” gözlerini kıstım ona inanmayarak.
“Bana yalan söyleme.”Baran'ın yüzünde küçük bir gülümseme oluştu.
“Yalan söylemiyorum.”
“Bir şey oldu.”dediğimde bir süre bana baktı.Sonra yanıma oturdu ve anlatmaya başladıBabam eski bir fotoğraf bulmuş. Annemle ilgili.”
“Ciddi bir şey mi?”
“Henüz bilmiyorum.”Elini tuttum onun,destek olmak için “Öğrendiğinde bana anlatırsın.”dediğimde ise Baran başını salladı yavaşça.
“Anlatacağım.” başımı omzuna yasladı.
“Birlikte hallederiz.”
Baran gözlerini kapattı.
Birlikte.
Bu kelimeyi duymaya ihtiyacım vardı.Çünkü ne kadar güçlü görünmeye çalışırsam çalışayım, bazen kendim de yoruluyordum.Ve ilk kez bunu birine belli etmekten korkmamayı öğreniyordu.
---
Ertesi sabah uyandığımda Baran yanımda değildi.Yastığına baktım. Yatağın diğer tarafı çoktan boşalmıştı.Telefonumu elime aldım.Ekranda ondan gelen bir mesaj vardı.
Baran: Aşağıdayım. Kahvaltını yap, geliyorum.
Gülümsedim mesajıyla beraber.
Ben: Kahvaltıyı sen hazırladıysan gelmiyorum.
Baran: Çok ayıp.
Ben: Gerçekleri söylüyorum.
Baran: Seni seviyorum.
Ben: Ben de seni.
Telefonu bıraktım.Gece yatağın kenarında oturuyordu. Onu kucağıma alıp birkaç kez öptüm.
“Bugün de uslu duracağız, tamam mı?”Miyavladı.“Bunu anlaşma olarak kabul ediyorum.”Üzerimi değiştirip aşağı indim.
Mutfakta Baran, Soysal Bey ve diğerleri vardı.Uzay elinde kahveyle masaya yaslanmıştı.
“Günaydın, hanımefendi.”
“Günaydın.”dediğimde Ezgi bana yer açtı.
“Gel, kahvaltını yap.”Baran yanındaki sandalyeyi çekti.“Buraya.”dediğinde gülerek yanına oturdum.Önüme bir tabak koydu.
“Bunu sen mi hazırladın?” diye sordum.
“Evet.”Bir lokma aldım,aslında beğenmiştim ama gıcıklığına abartı bir tepki vermeeycektim.Baran yüzüme dikkatle baktı.
“Nasıl?”Biraz düşündüm yalandan.“Yenilebilir.”dediğimde Uzay kahkaha attı.
“Bence çok acımasızsın.” Baran bana döndü “Yenilebilir mi?”Gülmeye başladım.
“Şaka yapıyorum. Güzel olmuş.”
“Bence de.”
Ezgi başını salladı ve “Biraz mütevazı olsan?”dedi
“Yapamam.”
Melis çayını kaldırdı “Bence bu ailede herkesin kendine güveni fazla.”
Soysal Bey araya girdi.
“Bir kişi hariç.”Hepimiz ona döndük.
“Kim?”
“Uzay. Onun özgüveni fazla değil, kontrolsüz.”Uzay elini göğsüne koyup üzülme taklidi yaptığında“Ben bu aileye ne yaptım?”demişti.
“Henüz hiçbir şey,” dedi Soysal Bey. “Mesele de o.”
Masada kahkahalar yükseldiğinde Baran bana baktı.Ben de ona gülümsedim.Bir süre sonra kahvaltı bitti. Herkes kendi işiyle ilgilenmek için dağıldı.Baran ise babasının yanına geçti.
“Benimle gelir misin?” dediğinde Soysal Bey başını salladı.
İkisi çalışma odasına doğru ilerledi.Baran kapıyı kapatmadan önce bana baktı.Göz göze geldik.Gülümsemeye çalıştı.Ben de ona aynı şekilde karşılık verdim.Sonra ise kapı kapandı yavaşça
YAZARIN ANLATIMI
Çalışma odasında Soysal masanın üzerindeki dosyayı Baran'a uzattı.“Fotoğrafın nerede bulunduğunu öğrendim” dediğinde Baran dosyayı açtı.“Anlat.”
“Annenin eski eşyalarının arasında. Daha önce hiç dikkatimi çekmemiş.”
“Peki Cihangir?”Soysal derin bir nefes aldı.“Bu isimle ilgili araştırma yapıyorum. Şimdilik kesin bir şey söyleyemem.”Baran fotoğrafı yeniden incelediğinde “Annem bu adamı tanıyor muydu?” diye sordu,cevabın ‘hayır’olmasını çok istedi ama değildi, cevap kuru bir “Bilmiyorum.” olmuştu.
“Baba, annemle ilgili bir şey saklamıyorsun, değil mi?”Soysal’ın yüzü ciddileştiğinde “Baran.”demişti ‘Dur artık’der gibi.
“Cevap ver.”
“Bilmediğim bir şeyi sana nasıl anlatabilirim?”Baran bakışlarını kaçırdı.Bir an annesinin sesini hatırladı. Çocukken saçlarını okşayışını, ona kitap okumasını, geceleri odasının kapısını kapatmadan önce söylediği iyi geceleri...Bazı anılar insanın içinde hiç eskimiyordu.
“Onu özledim,” dediğinde Soysal’ın yüzü yumuşadı oğluna karşı,o da özlemişti,hem de çok.Kokusunu unutmuştu,en güzel mücevheri olan yemyeşil gözlerini özlemişti.
“Biliyorum, oğlum.”dediğinde oğlunun omzuna destek verir gibi elini koyduğunda Baran gözlerini dosyadan ayırmadı ve “Bazen ne kadar zaman geçerse geçsin, bazı şeylerin eksikliği değişmiyor.”dedi.
Soysal,Baran’ın karşısınde ki sandalyeden kalkıp yanında ki sandalyeye geldi ve yılların yorgunluğunun sesine yansımış haliyle “Değişmiyor.” Dediğinde Baran başını kaldırdıktan sonra “Keşke bazı günleri yeniden yaşayabilseydim.”demişti ve o an Lâl’i anlamıştı,neden annesi konusunda bu kadar hırçınlaştığını,yaşadığını öğrendikten sonra ki duygusuzluğunu.Hayatının büyük bir kısmını ona adamasını,her şeyini anlamıştı.
Soysal elini yeniden oğlunun omzuna koydu ve “Ben de,oğlum.Bende yaşasam keşke o günleri tekrardan.”dediğinde ikisi bir süre sessiz kalmıştı ki Soysal yeniden konuştu.
“Bu dosyayı birlikte inceleyeceğiz. Ama bir şeyi unutma. Lâl'i korumak istiyorsan önce onunla dürüst olmalısın.”Baran başını salladı babasının söyledikleriyle beraber.
“Biliyorum.”
“Onun adına karar verme.”
“Vermeyeceğim.”
“Ve kendini de unutma.”
Baran hafifçe güldü.
“Sen bugün herkese aynı şeyi söylüyorsun.”
“Çünkü kimsenin kendisini unuttuğunu görmek istemiyorum.”
Baran dosyayı kapattı.
“Tamam.”demişti fakat odadan çıktığında zihnindeki soru işaretleri hâlâ yerindeydi
LÂL KAREN AKSOY
Öğleden sonra herkes bahçede toplandığında,,Ezgi ve Melis bir şeyler hazırlarken Uzay masanın başında oturmuş telefonuyla ilgileniyordu.Seren ise güneş gözlüğünü takmış, kitap okuyordu,ben de yanlarına oturdum ve “Ne yapıyorsunuz?” dediğimde Ezgi hemen bana döndü ve elindeki tabağı gösterdi ardından “Kurabiye.”dedi otuz iki diş gülümseyerek.
Melis araya girmişti,elinde ki çorba kaşığı ile çiğ kurabiye karışımı yiyordu,her yerine de un bulaştırmıştı ama çok mutlu görünüyordu halinden.“Ezgi yapıyor. Ben destek veriyorum.” dediğinde güldüm ardından “Sen destek vermiyorsun canım arkadaşım,yiyorsun.”dediğimde söylediklerimle Ezgi de gülmüştü.“Bu da bir destek.”diyen Melis’in sesiyle yeniden gülmüştüm.
“Yardım edeyim mi?”dediğimde Ezgi hemen başını salladı ve “Hayır, sen otur. Dinlen.”dedi bir anne edasıyla
“Bir şey yapabilirim.”
“Biliyorum hayatım ama bugün dinlenmelisin.”demişti kelimeleri uzatarak.
Uzay başını telefonundan kaldırdı ve “Ben yardım edebilirim.”dediğinde hepimiz ona ‘ciddi misin’bakışı atmıştık.
Ezgi ona döndü ve dürüstçe “Senin yardımınla mutfakta yangın çıkar Uzaycım”
“Bir kere oldu.”dediğinde Melis şaşkınlıkla ona baktı ve inanamayarak “Ne zaman yangın çıktı?”dediğinde Uzay elini salladı.
“Önemli değil.”
Seren kitabından başını kaldırdığında “Bence önemli.”demişti.
Ata da bahçeye çıktığında hepimiz ona döndük.Elinde küçük bir kutu vardı,Ezgi'nin hemen Ata’nın yanına gittiğinde, Ata elinde ki kutuyu Ezgiye uzattı ve “Bunu sana aldım.”dediğinde Ezgi şaşkınlıkla kutuya baktı adından “Ne bu?”dedi tatlı bir heyecanla.
“Aç.”Kutuyu açtığında içinden küçük bir bileklik çıkmıştı,vintage bir bileklikti,bakır rengi,üzerinde küçük küçük semboller var,ay,yıldız bir de göz figürü.Şıngır şıngır ses çıkarmıyor,ağır duruyordu bileğinde.Kilitli değil,kelepçe gibiydi,takarken biraz açtı ve sonra bileğine göre kapattı bilekliği.Kimseye ait değilmiş gibi duruyordu ama en çok Ezgi’ye ait duruyordu o bileklik.
“Ata...”
“Beğenmedin mi?”
“Hayır, çok güzel.”
Ata gülümsediğinde “Güzel günlerde takarsın.”demişti ki Uzay hemen araya girdi.
“Ben de sana birine bir şey alacağım.”dedi ve sırıtarak Seren’e baktı Seren gözlerini devirip “Alma.”dediğinde sesinde ki meydan okuma belli oluyordu.
“Daha ne alacağımı söylemedim.”
“Fark etmez.”
“Çok zor bir insansın.”
“Sen de çok konuşuyorsun.”Melis kahkaha attığında,ben de Ezgi'nin bilekliğine baktım.
“Çok güzelmiş.”dediğimde Ezgi bilekliği bileğine taktı.
“Değil mi?”Ata gülümseyerek onu izliyordu,dalıp gidiyordu onun gözlerinin ela’sına,kayboluyordu onun ruhunda,belli etmiyordu ama belli ki onu çok seviyordu,tahmin edemeyeceğim kadar.Çok mutluydum ikisi adına da.
Bir süre sonra hepimiz masanın etrafında toplandık. Kurabiyeler, çaylar, kahkahalar...Güneş yavaşça alçalırken bahçede oturmak, hiçbir şey yapmadan konuşmak bile güzel geliyordu.Baran biraz sonra yanıma gelmişti,yüzünde ki yorgunluk çok belli oluyordu.
“Ne yapıyorsunuz?”
“Kurabiye yiyoruz.”
“Güzel.”diyip saçlarımdan öptü ve yanıma oturdu.
“Bana da kaldı mı?”dediğinde Uzay hemen tabağı kendisine çekti ve “Yok.”dedi ağzında ki kurabiyeyle beraber.
Baran ona baktı ve “Bir tane istedim.”dediğinde Uzay küçük bir çocuk gibi “Ben de vermiyorum.”dediğinde Baran uzanıp tabağın içinden bir kurabiye aldı.
Uzay şaşkınlıkla ona baktı.
“Bu nasıl bir davranış?”
“Çok güzel.”Uzay sandalyesine yaslandı ve “Bu evde adalet yok.”
Baran kurabiyeden bir ısırık alıp bana döndü.
“İster misin?”
Başımı salladım.
“Biraz?”dediğinde kurabiyeyi bana uzattı.
Uzay itiraz etti.
“Bana vermedi!”Baran omuz silkti.
“Benim sevdiğim kadına veriyorum.”dediğinde ona döndüm ve gülümseyerek başımı omzuna yasladım usulca,bir mesajla başlayan hikayemizin böyle devam etmesi çok garip geliyordu ama hayatta hiçbir şey normal değilken bizim yakınlaşmamız dert edilmezdi bence.
Melis kahkaha attı
“Uzay, kaybettin.”
Uzay başını iki yana salladı.
“Ben bu romantizmden yoruldum.”dedi
----
Akşamüstü odama çıktığımda Baran'ı pencerenin önünde buldum,telefonuyla ilgileniyordu.
“Ne yapıyorsun?”diye sorduğumda başını kaldırdı ve “Bir şey yok.”diye kestirip attı.
Yanına yaklaştım sessizce “Bugün biraz sessizsin.” Dediğimde “Öyle mi?”demişti.
“Evet.”
Telefonunu cebine koydu ve “Biraz düşünceliyim.”dedi kısık çıkan sesiyle.
“İstersen anlatabilirsin.”
Bana döndü ve birden “Bazen annemi düşünüyorum.”dediğinde yüzüm yumuşadı,anlıyordum onu,her şeyimle hemde.
“Özledin mi?”
“Çok.”dediğinde yanına geçtim ve “Bana anlatmak ister misin?”dedim sakince.Bir süre düşündü,ardından “Çocukken her gece uyumadan önce odama gelirdi. Bazen saçlarımı okşardı. Bazen de kitap okurdu. Ben de uyumamak için türlü bahaneler bulurdum.”
Gülümsemişti bunları anlatırken“Bir keresinde aynı kitabı üç kez okutmuştum.”
“Gerçekten mi?”
“Evet. Sonunda kitabı ezberlemişti.Sonra büyüdüm. Bir süre sonra geceleri kitap okumayı bıraktı. Ama yine de her gece odama uğrardı.”dediğinde sesi hafifçe değişti.
“Bazen kapının önünde durup iyi geceler derdi. Ben de uyuyormuş gibi yapardım.”Gözlerimi ondan ayırmadım “Onu çok sevmişsin.”dedim içtenlikle
Baran bana baktı ve omuzlarını indirerek “Çok.”dediğinde gözleri dolmuştu hafifçe.Elini tuttum ve onu rahatlatmak için “Bence senin onu çok sevdiğini biliyordu.”Başını hafifçe salladığında “Umarım.”demişti.
Bir süre sessiz kaldık,sonra başını omzuma yasladı.
“Bugün kendimi biraz kötü hissettim.”dediğinde elimi saçlarında gezdirdim.
“Bunu söyleyebilirsin.”
“Bazen güçlü olmak zorunda kalmaktan yoruluyorum.”dediğinde kalbim sıkışmıştı.Ve o an anladım.
Baran güçlü olmaktan değil,güçlü görünmekten,güçlü hissetmekten,robotlaştırılmaktan yoruluyordu,haklıydı.
“Baran...”
“Senin yanında her şeyi yoluna koymak istiyorum. Ama bazen kendim bile ne yapacağımı bilmiyorum.”Yüzünü ellerimin arasına aldım ve nazikçe okşadım yüzünü.
“Senden her şeyi yoluna koymanı istemiyorum.”
“Biliyorum.”
“Ben yalnızca yanımda olmanı istiyorum,Baran.Sen ol sadece,yorulursan da buluruz elbet dinlenmenin bir yolunu.”dediğimde gözlerimin içine baktı.“Olacağım.”dedi ve bir avcumu birini yavaşça dudakalrına götürdü ardından öptü nazikçe
“Öyleyse kendini de unutma.”dediğimde gülümsedi ve “Babamla konuşmuşsun.”dedi.
“Biraz.”
“Belli.”
İkimizde güldükten sonra beni kendisine çekip alnıma uzun bir öpücük bıraktı.“İyi ki varsın.”
“Sen de.”
O an telefonum titremişti.Ekrana baktığımda gördüklerim karşısında kalbim bir anlığına hızlanmıştı,mesaj bilinmeyen numaradandı.Mesajı açtım titreyen ellerimle.
“Bazı insanlar geçmişlerinden kaçtıklarını sanır. Oysa geçmiş, onları beklemeyi iyi bilir.”
Ekrana bakakaldığımda Baran yüzümdeki değişikliği fark etti.
“Ne oldu?”Telefonu ona uzattım.Mesajı okudu.
Yüzündeki ifade sertleşti.
“Bu numarayı tanıyor musun?”
Başımı iki yana salladım.
“Hayır.”
Baran mesajın ekran görüntüsünü aldı.
“Bunu babama göndereceğim.”
“Cihangir mi?”dediğimde cevap vermedi.Telefonu elinde tutarken gözleri yeniden ekrana kaydı.Bir süre sonra başını kaldırdı.“Bu mesajın seni korkutmasına izin verme.”
“Deneyeceğim.”demiştim yapay bir gülümseme ile.Elimi tuttu.
“Birlikte bakacağız.”Başımı salladım çünkü ona inanmak istiyordum.Çünkü artık tek başıma savaşmak istemiyordum.
----
Gece olduğunda herkes odasına çekilmişti.Ben ise Baranla beraber balkona çıkmıştım.Hava serin olduğu için üzerime hırkamı almıştım. Baran da yanımda duruyordu.Bir süre şehri izledik,hızlıca geçen arabaları,yanıp sönen sokak lambalarını,sokak kenarlarında el ele gezen çiftleri.
“Bugün güzeldi,” dedim.Baran başını bana çevirdi ve derin bir nefes alarak “Evet.”
“Bence böyle günlere daha çok ihtiyacımız var.”
“Yaparız.”
“Gerçekten mi?”
“Gerçekten.”
Başımı omzuna yasladım ve “Bazen her şeyin kötüye gideceğini düşünüyorum.”dediğimde
Baran elini arkadan omzuma sardı.
“Ben de.”
Başımı kaldırdım ve ona şaşkınlıkla “Sen de mi?”dedim kalkan kaşlarımla ve büyüyen gözlerimle beraber
“Evet. Ama artık yalnızca kötü şeylerin olacağını düşünerek yaşamak istemiyorum.”
Gülümsediğimde “Ben de.”dedim.Baran saçlarımı kulağımın arkasına bıraktı.
“Lâl?”
“Efendim?”
“Bir gün her şeyin yolunda olduğu bir sabahımız olsun istiyorum.”
“Bugün olmadı mı?” saçlarımı parmaklarına dolarken “Oldu. Ama daha fazlasını istiyorum.”demişti.
“Ne gibi?”
“Seninle uyanmak. Kahvaltı hazırlamak. Uzay'ın saçmalıklarına katlanmak. Ezgi'nin bağırışlarını duymak. Babanın değil, benim babamın sana kızım demesini duymak...”
Gülmeye başladığımda “Baban zaten bana kızım diyor.”
“Biliyorum.”
“Daha ne istiyorsun?”
“Bilmiyorum. Belki de bu günlerin hiç bitmemesini.”Parmaklarımı sardım onun parmaklarına ve “Hiçbir şeyin sonsuza kadar aynı kalması gerekmiyor. Ama güzel şeyleri yaşadığımız sürece kaybetmiş sayılmayız.”dediğimde Baran bir süre yüzüme baktı.Sonra gülümsedi.
“Bazen benden daha iyi konuşuyorsun.”
“Bazen mi?”
“Her zaman.”dediğinde gülerek ona sarıldığımda Baran da yeniden kollarını etrafıma doladı.
Başımı göğsüne yasladım.O gece kendime verdiğim sözü tutmuştum.Biraz yaşamıştım.Biraz gülmüş, biraz sevilmiş, biraz da sevdiklerime tutunmuştum.
Ve belki de huzur tam olarak buydu.Her şeyin kusursuz olması değil...Bütün kusurlarına rağmen bir yerde kalabilmekti.
Yazarın Anlatımı
Baran, Lâl uyuduktan sonra bir süre daha odada kaldı.Onun yüzünü izledi.Günün başında kahvaltı masasında gülerkenki hâlini, sahilde çekilen fotoğraftaki gülümsemesini, babasıyla konuşurken gözlerinin dolmasını düşündü.Telefonunu eline aldı.Babasından yeni bir mesaj gelmişti.
Babam: Fotoğrafı biraz daha inceledim. Arka tarafında başka bir yazı daha var. Sabah konuşalım.
Baran mesajı okuduktan sonra galerideki fotoğrafı açtı.Annesinin yanında duran adamın yüzünü büyüttü.
Cihangir.
Bu ismin hayatlarının neresine kadar uzandığını henüz bilmiyordu.Ama artık bir şeyden emindi.Bu mesele yalnızca Lâl'in geçmişiyle ilgili değildi.Telefonunu kapatıp komodine bıraktı.Yatağa uzandı.Lâl uykusunda biraz kıpırdanıp ona doğru yaklaştığında kolunu etrafına doladı.Saçlarına küçük bir öpücük bıraktı.“İyi geceler, güzelim.”dediğinde Lâl uykusunda belli belirsiz gülümsedi ve Baran belki de ilk kez zihnini rahat bir uykunun kollarına bıraktı.Yarın yine zor bir gün olabilirdi.Belki de daha zor günler onları bekliyordu.Ama bugün...Bugün birbirlerinin yanında gülmüşlerdi.Ve bazen insanın bütün karanlığına rağmen hatırlamak istediği tek şey, sevdiği kişinin yüzündeki o küçücük gülümseme oluyordu.
Çünkü bazı günler insanı iyileştirmezdi. Yalnızca yeniden iyileşebileceğine inandırırdı.
Bölüm etkileşimi
