Bölümler 23Şu an: 7.bölüm/Dost
- 1 1.bölüm/Yalnız1.897 kelime
- 2 2.bölüm/Av2.457 kelime
- 3 3.bölüm/Bilinmeyen Kollar1.573 kelime
- 4 4.bölüm/Manolya2.669 kelime
- 5 5.bölüm/Kolye2.637 kelime
- 6 6.bölüm/Sigara1.898 kelime
- 7 7.bölüm/Dost2.519 kelime · Okuduğun bölüm
- 8 8.bölüm/Kum havuzu2.809 kelime
- 9 9.bölüm/Depo4.337 kelime
- 10 10.bölüm/"Ben sana güvenmiştim!"1.741 kelime
- 11 11.Bölüm/Dayan1.822 kelime
- 12 12.bölüm/Gerçekler852 kelime
- 13 13.Bölüm/"Kızım"977 kelime
- 14 14.Bölüm/"Biraz daha kal"4.211 kelime
- 15 15.Bölüm/Bir adım daha1.906 kelime
- 16 16.Bölüm-Kalmak İstediğim Yer2.998 kelime
- 17 17.Bölüm/Gölgen Hep Benimleydi3.280 kelime
- 18 18.Bölüm/Bir sesin içinde kaybolmak3.711 kelime
- 19 19.Bölüm-Bulduğumda3.353 kelime
- 20 20.Bölüm/Gözlerim Yanılmazdı2.050 kelime
- 21 21.Bölüm-Bir Ömrün Hesabı2.016 kelime
- 22 22.Bölüm/Bir Babanın Gölgesi3.495 kelime
- 23 23.Bölüm/Biraz Huzur5.723 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
"Bir insanın gözünde hem huzurun hem de felaketin bulunacağını o gün farkettim."
7. Bölüm — Dost
Baran, hafifçe boğazını temizleyerek ayağa kalktı. Ardından başını bana doğru çevirip kapıyı işaret etti.
Bu, sözlü bir davetten çok sessiz bir emirdi.
En azından ben öyle hissetmiştim.
Sandalyemde biraz daha oturup oturamayacağımı düşünürken onun sabırsızlanmasını istemediğime karar verdim. Zaten burada kendi isteklerimin ne kadarının dikkate alınacağı konusunda pek de iyimser sayılmazdım. Sandalyemi geriye doğru hafifçe ittirip ayağa kalktım. Bacağımın üzerindeki sargı hareketimle birlikte gerildiğinde yüzüm istemsizce buruştu ama sesimi çıkarmadım.
Baran bunu fark etmiş olmalıydı. Yine de bir şey söylemedi.
Arkasından ilerlemeye başladım.
Adımlarım küçüktü. Hem bacağım hâlâ ağrıyordu hem de sabah boyunca üzerime çöken o ağırlık, sanki bütün bedenimi yavaşlatmıştı. Birkaç adımda bir durup dengemi yeniden bulmam gerekiyordu. Baran ise önümde yürüyordu; ne beni acele ettiriyor ne de yardım etmek için elini uzatıyordu.
Aramızda birkaç adımlık mesafe vardı.
Garip olan, bu mesafenin bazen olduğundan çok daha fazla gelmesiydi.
Koridorun sonundaki kapıyı açtı ve içeri girmemi bekledi. Tereddüt ederek eşiği geçtim.
Oda neredeyse bomboştu. Duvarların önünde herhangi bir dolap ya da masa bulunmuyordu. Pencerenin önündeki perdeler kapalıydı. Bir köşede iki kişilik bir kanepe, diğer tarafta ise pansuman malzemelerinin bulunduğu küçük bir çanta vardı.
Odanın sadeliği, evin geri kalanındaki hareketlilikten tamamen farklıydı. Burada duyduğum tek şey ayak seslerimiz ve kapı kapandığında çıkan hafif sesti.
Baran kapının yanında durdu.
Bense odanın ortasında öylece kaldım.
Neden buraya gelmiştik?
Neden hâlâ konuşmuyordu?
Ve en önemlisi, neden benim için bütün bunları yapıyordu?
Aklımdaki sorular birbirini kovalarken bakışlarımı ondan ayırmadım. Baran, sanki söyleyecek bir şey arıyormuş gibi birkaç saniye yüzüme baktı. Sonra gözlerini kaçırdı.
Bu sessizlik bana hiç normal gelmiyordu.
Kimse, yalnızca adını bildiği birine bu kadar yardım etmezdi. Hele ki o kişi, kendisini bir depoda sorgulayan, hakkında hiçbir şey bilmediği ve güvenmek için tek bir sebebi bulunmayan biriyse...
Belki de ben bazı şeyleri yanlış yorumluyordum.
Belki de onun için bütün bunlar sıradan bir iyilikten ibaretti.
Ama insanın geçmişi, en basit iyilikleri bile şüpheyle karşılamasına neden olabiliyordu. Birinin uzattığı eli tutmadan önce neden uzattığını düşünüyordun. Sana iyi davranmasının ardında ne olduğunu sorguluyordun. Çünkü bir zamanlar, koşulsuz olması gereken şeylerin bile bir bedeli olduğunu öğrenmiştin.
Ben de öğrenmiştim.
Hem de unutamayacağım kadar iyi.
Düşüncelerim beni içinde bulunduğum odadan koparıp götürürken bir anda bedenime sarılan kolları hissettim.
Ne olduğunu anlamam birkaç saniyemi aldı.
Baran beni kendine çekmişti.
Kolları sırtımı sıkıştırmayacak şekilde etrafıma kapanmış, beni sessizce göğsüne doğru çekmişti. Hareketi o kadar beklenmedikti ki nefesimi tuttum. Ellerimi nereye koyacağımı bilemedim. Ne karşılık verebildim ne de hemen uzaklaşabildim.
Öylece durdum.
Yüzüm göğsüne yakın bir yerdeydi. Üzerindeki kumaşın hafif kokusunu alabiliyor, nefes alışını duyabiliyordum. Kolları bedenimi sararken zihnimdeki bütün düşünceler bir anlığına sustu.
Bu, alışık olduğum bir şey değildi.
Birinin bana yaklaşması, beni korumak amacıyla da olsa bana dokunması... Bunların hepsi, bedenimin ne yapacağını bilemediği yabancı hareketlerdi.
Baran'ın neden böyle davrandığını anlayamıyordum.
Belki sırtımdaki izleri görmüştü.
Belki de sabah boyunca ağladığımı fark etmişti.
Belki yalnızca kötü bir gece geçirdiğimi düşünüyor ve beni rahatlatmaya çalışıyordu.
Ama bütün bunların beni rahatsız eden başka bir tarafı vardı.
Ya bana gerçekten acıyorsa?
Bu düşünce, kollarının arasında durmaktan bile daha ağır geldi.
Çünkü acınacak durumda olmak da insanın canını yakardı. Birinin sana bakarken geçmişini, yaşadıklarını ve bütün yaralarını görmesini istemezdin. Hele ki o yaraların seni ne hâle getirdiğini anlamasını hiç istemezdin.
Ben acınmak istemiyordum.
Güçlü olduğumu söylemek de istemiyordum. Çünkü bazen güçlü olmak, insanın başka seçeneği olmadığı için ayakta kalmasından ibaretti.
Ben yalnızca kendi hâlimde bırakılmak istiyordum.
Yavaşça geri çekildim. Baran da beni zorlamadan kollarını gevşetti.
“Baran?” dedim, sesimi olabildiğince dengeli tutmaya çalışarak.
Başını hafifçe eğip yüzüme baktı.
“İyiyim ben.”
Söylediklerimin beni bile ikna etmediğini biliyordum. Yine de sanki onu ikna edersem bu konuyu kapatabilecekmişim gibi cümlemi tekrarlamak istedim.
“Gerçekten. Bir şeyim yok.”
Baran'ın bakışları bir anlığına sırtıma kaydı, ardından yeniden gözlerime döndü.
Hiçbir şey söylemedi.
Bu sessizlik beni huzursuz etti.
Neden beni umursuyordu ki?
Sonuçta o gün depoya geldiğinde amacı bana yardım etmek değildi. En azından ben öyle düşünmüştüm. Onunla karşı karşıya geldiğimde benden bir şey öğrenmeye çalışıyordu. Ben de kendimce bir şeyler öğrenmek için oradaydım.
Polisler gelmeseydi belki de depodan işe yarar bir bilgiyle ayrılacaktım.
Belki de her şey çok daha farklı olacaktı.
Şimdiyse onun evindeydim. Kahvaltısını yapmış, pansuman malzemelerini hazırlamasını bekliyordum. Üstelik birkaç dakika önce, hiç beklemediğim bir anda bana sarılmıştı.
Ne kadar da akıllıca davranmıştım, değil mi?
İçimden kendime söylendim.
*Aferin, Lâl. Gerçekten harika bir iş çıkardın.*
Kendi kendime duyduğum öfke, bir anlığına diğer bütün hislerimin önüne geçti.
Baran, odanın köşesindeki çantayı alıp kanepenin önüne bıraktı. Ardından bana döndü.
“Otur.”
Bu kez itiraz etmedim.
Kanepenin kenarına dikkatlice oturdum. Bacağımı rahat ettirecek bir pozisyon bulmaya çalışırken Baran da yanıma, aramızda bir miktar mesafe kalacak şekilde yerleşti. Pansuman çantasını açtı ve içindeki malzemeleri kontrol etmeye başladı.
Bir süre onu izledim.
Ellerini oldukça dikkatli kullanıyordu. Ne aradığını biliyor, ihtiyaç duyduğu malzemeleri tereddüt etmeden buluyordu. Bunu daha önce defalarca yapmış gibi bir hâli vardı.
“Bunu daha önce kaç kişiye yaptın?” diye sordum.
Başını kaldırmadan cevap verdi.
“Neyi?”
“Pansuman yapmayı.”
Elindeki gazlı bezi ayırırken kısa bir an duraksadı.
“Yeterince.”
“Bu, sayı vermek yerine kullanılabilecek en kaçamak cevaplardan biri.”
Dudaklarının kenarı belli belirsiz kıvrıldı.
“Her soruya cevap vermek zorunda değilim.”
“Ne tesadüf. Ben de her soruya cevap vermek zorunda değilim.”
Bu kez başını kaldırıp yüzüme baktı.
Aramızdaki sessizlikte, ikimizin de aynı şeyi düşündüğünden emindim. Depoda birbirimize yönelttiğimiz soruları hatırlıyorduk. O zamanlar birbirimizden bilgi almaya çalışıyorduk; şimdi aynı odada, aynı kanepenin iki ucunda oturuyorduk.
Günün insanı hangi noktaya getireceğini önceden bilemiyordu demek ki.
Baran, hazırlıklarını tamamladıktan sonra bana döndü.
“Dün gece sırtındaki yaraları gördüm.”
Omuzlarım istemsizce gerildi.
Bunu biliyordum. Yine de onun ağzından duymak, tahmin ettiğimden daha zor geldi.
“Duş sırasında,” diye devam etti. “Ama pansuman yapmadım. Şimdi temizleyip gerekli olanı yapacağım.”
Başımı salladım.
Aslında başımı sallamaktan başka ne yapacağımı bilmiyordum.
Yaralarımla hiçbir zaman barışık olmadığımı söyleyemezdim. Onlardan utanmıyordum. Aynaya baktığımda gördüğüm şeyin bir parçasıydılar ve geçmişimi benden alıp götüremezlerdi. Yine de onları başkalarına göstermek bambaşka bir meseleydi.
İnsan kendi bedenindeki izlere alışabiliyordu.
Fakat başka birinin o izlere bakmasına alışmak o kadar kolay değildi.
Baran'ın yüzündeki ifadeyi düşünmek bile istemiyordum. Bana acımasını istemediğim gibi, gördüklerinden rahatsız olmasını da istemiyordum. Soru sormasını, açıklama beklemesini ya da beni teselli etmeye çalışmasını hiç istemiyordum.
“Üstünü çıkarman gerekecek,” dedi.
Bir anlığına gözlerimi kapattım.
Bunu biliyordum.
Yine de hareket etmek için kendimi hazırlamam gerekti.
Ellerimi tişörtümün alt kısmına götürdüm. Kumaşı yukarı doğru çekerken sırtımdaki ağrı hareketimi yavaşlattı. Birkaç saniye uğraştıktan sonra tişörtümü çıkardım ve yanımda bıraktım. Üzerimde yalnızca sporcu atleti kalmıştı.
Çıplaklığım beni rahatsız etmiyordu. Bedenimden utanmıyordum. Fakat sırtımdaki izlerin bir başkasının gözü önünde olması, yıllardır kendime sakladığım bir kapıyı aralamak gibiydi.
Baran'ın bakışlarını üzerimde hissettim.
Ardından elini uzatıp çantadaki malzemelerden birini aldı.
“Biraz öne eğil.”
Söylediğini yaptım.
İlk dokunuşunda bedenim istemsizce kasıldı. Parmakları sırtıma değdiğinde nefesimi tuttum. Hareketlerini yavaşlatmıştı; yaraların çevresinde dikkatli davranıyor, canımı daha fazla yakmamak için elinden geleni yapıyordu.
Bense yüzümü duvara çevirmiş, dişlerimi birbirine bastırıyordum.
Bu yaşıma kadar sırtımdaki yaraları doğru düzgün tedavi ettirmemiştim. Onları kendi hâllerine bırakmıştım. Zamanla kabuk bağlar, sonra yeniden açılır, ardından tekrar iyileşmeye çalışırlardı.
Ben de öylece izlerdim.
İnsan bazen bedeninin iyileşmesini beklerken kendisinin iyileşmesini istemediğini fark ediyordu.
Çünkü iyileşmek, yaşananların geride kaldığını kabul etmek demekti.
Ben geçmişimi geride bırakmak istemiyordum.
Bana ne yaptıklarını unutmak istemiyordum.
Bazı geceler, parmaklarımın ulaşabildiği yerlerdeki kabuklarla oynardım. İyileşmelerini geciktirdiğimi bilsem de bunu yapmaktan vazgeçemiyordum. Her iz, hafızamın bir köşesinde sakladığım bir gerçeğin kanıtı gibiydi.
Bedenim iyileşse bile hatırlamaya devam edecektim.
Ama en azından izler oradayken kendime hiçbir şeyi unutturamayacağımdan emindim.
“Lâl.”
Baran'ın sesiyle düşüncelerimden sıyrıldım.
“Efendim?”
“Birazdan ilaç süreceğim. Yakabilir.”
Başımı hafifçe salladım.
Kullanacağı ilacın ne olduğunu tahmin edebiliyordum. Ata'nın bu tür malzemeleri evde bulundurmuş olması şaşırtıcı değildi. Yine de içimde tuhaf bir huzursuzluk vardı.
Baran, ilacı yaraların üzerine dikkatlice uygulamaya başladı.
İlk birkaç saniye yalnızca hafif bir yanma hissettim.
Sonra acı giderek arttı.
Parmaklarımı kanepenin kenarına geçirdim. Omuzlarım kasıldı, dişlerimi sıktım. Dudaklarımın arasından istemsiz bir nefes kaçtı ama ses çıkarmamaya çalıştım.
“Canın yanıyor mu?” diye sordu Baran.
İçimden ona söylemek istediğim pek çok şey geçti.
*Hayır, Baran. Sırtıma ilaç sürüyorsun ve ben burada keyfimden kasılıyorum.*
Fakat yalnızca, “Biraz,” diyebildim.
Baran elini durdurdu.
“Devam edeyim mi?”
Bu soru beklemediğim bir şeydi.
Bir an başımı çevirip ona baktım. Yüzünde herhangi bir alay ya da sabırsızlık yoktu. Gerçekten cevap vermemi bekliyordu.
İstemediğim bir şeyi yapmam için beni zorlamıyordu.
Bunun neden beni şaşırttığını düşünmek istemedim.
“Et,” dedim. “Bitirelim.”
Başını sallayıp işine döndü.
Acı, sırtımda yayılan sıcak bir çizgi gibi ilerliyordu. Nefesimi düzenlemeye çalışıyor, her dokunuşta bedenimin verdiği tepkiyi bastırıyordum. Gözlerim dolmuştu ama bu kez ağlamayacaktım.
En azından deneyecektim.
Baran bir süre sessizce çalıştı. Odada yalnızca pansuman malzemelerinin hafif hışırtısı ve arada bir değişen nefeslerimiz duyuluyordu.
Tam ne kadar süreceğini düşünmeye başlamıştım ki konuştu.
“Ezgi ve Melis diye iki arkadaşın varmış, değil mi?”
Elim kanepenin kenarında dondu.
İsimleri duymak, sırtımdaki acıyı bir anda unutmama yetmişti.
Başımı ona çevirmek istedim ama hareket edersem canımın daha fazla yanacağını biliyordum.
“Ne dedin?”
“Ezgi ve Melis.” Sesi sakindi. “Seni aramışlar. Bir süredir her yerde seni arıyorlarmış. Hatta bazı yerlere fotoğraflarını asmışlar.”
Kalbim hızlanmaya başladı.
Hayır.
Bu mümkün müydü?
Ezgi ve Melis geri mi dönmüştü?
Ne zamandır beni arıyorlardı? Nerelere gitmişlerdi? Benim başıma gelenlerden haberleri var mıydı? Beni bulmak için ne kadar uğraşmışlardı?
Sorular birbiri ardına zihnime doluştu. Birkaç saniye öncesine kadar dişlerimi sıkarak dayanmaya çalıştığım acıyı bile unutmuştum.
“Ne zaman?” diye sordum aceleyle.
Baran, hareketlerimin değiştiğini fark etmiş olacak ki elini durdurdu.
“Ne zaman ne?”
“Ne zamandır beni arıyorlar?”
“Bilmiyorum. Bana ulaşan bilgilerden anladığım kadarıyla bir süredir.”
“Peki, neredeler?”
“Onu da henüz bilmiyorum.”
Hayal kırıklığıyla gözlerimi kapattım.
Bir süredir...
Demek ki beni arıyorlardı.
Demek ki bir yerlerde, benim hâlâ hayatta olduğumu umarak dolaşıyorlardı. Belki telefonumu defalarca aramış, belki mesajlar göndermiş, belki de gidebileceğimi düşündükleri her yere bakmışlardı.
Peki ya bulamazlarsa?
Ya bir gün aramaktan vazgeçerlerse?
Bu düşünce içime öyle bir korku bıraktı ki boğazımdaki düğümü yutkunarak bastırmaya çalıştım.
Ezgi ve Melis...
Onların isimlerini zihnimde tekrarlamak bile yıllardır kapalı tuttuğum bir kapının aralanmasına yetiyordu.
Onlarla geçirdiğim günleri, anlamsız tartışmalarımızı, birbirimize söylediğimiz saçma sapan şeyleri ve hiçbir şey yapmadan saatlerce yan yana oturabildiğimiz zamanları düşündüm.
Bazı insanlar hayatına girer ve sana yalnızca güzel anılar bırakır.
Bazılarıysa kendini en kötü hissettiğin zamanlarda bile yanında oldukları için bir daha asla unutamayacağın insanlara dönüşür.
Benim için Ezgi ve Melis, ikincisiydi.
Onları yıllardır görmemiş olmanın acısını kendime bile itiraf edememiştim. Çünkü birini özlediğini kabul etmek, onun yokluğunun sende hâlâ bir yeri olduğunu kabul etmekti.
Ben ise hayatımda kalan boşluklarla yaşamayı öğrenmeye çalışıyordum.
Şimdi öğrendiklerimin hepsi bir anda anlamını yitirmişti.
“Biliyorlar mı?” diye sordum.
Sesim bu kez daha kısık çıkmıştı.
Baran, neyi sorduğumu anlamış gibi kısa bir süre sustu.
“Ne olduğunu mu?”
Başımı salladım.
“Bu işlerin içinde olduğumu biliyorlar mı?”
Baran cevap vermeden önce elindeki malzemeyi bıraktı. Sonra bana bakabilmek için biraz yana kaydı.
“Bildiğinden emin değilim.”
İçimdeki rahatlama, hemen ardından gelen korkuyla yarıda kaldı.
Bilmiyorlardı.
Benim neler yaşadığımı, kimlerin peşimde olduğunu, neden ortadan kaybolduğumu bilmiyorlardı.
Ve belki de bilmemeleri daha iyiydi.
Ama ya beni aramaya devam ederlerse?
Ya sırf bana ulaşabilmek için yanlış insanlara yaklaşırlar, kendilerini tehlikeye atarlarsa?
Bir an önce onlara ulaşmalıydım.
“Telefonumu bulmam gerekiyor,” dedim.
Baran'ın yüzündeki ifade değişti.
“Şu an yapman gereken şey bu değil.”
“Benim ne yapmam gerektiğine sen karar veremezsin.”
Bu kez sesim daha sert çıkmıştı.
Baran karşılık vermedi. Birkaç saniye boyunca birbirimize baktık. Sonra bakışlarını sırtımdaki yaralara çevirdi ve pansumanına devam etmek üzere yeniden arkasını döndü.
“Doğru,” dedi sakince. “Karar veremem.”
Böyle bir cevap beklemiyordum.
Tartışmamıza devam edeceğini, beni dinlemediğimi söyleyeceğini ya da yine ne yapmam gerektiğini anlatacağını düşünmüştüm.
Ama yalnızca işine devam etmişti.
“Yine de dışarı çıkmadan önce neyle karşılaşacağını bilmen gerekiyor,” diye ekledi. “Seni arayanların kim olduğunu öğrenmeden hareket edersen yalnızca kendini değil, onlara ulaşmaya çalışan insanları da tehlikeye atabilirsin.”
Dudaklarımı birbirine bastırdım.
Ona kızmak istiyordum.
Bana yardım ediyor olması, hayatıma karışma hakkını ona vermiyordu. Bunu biliyordum. Fakat söylediklerinin tamamen yanlış olduğunu da iddia edemiyordum.
İşte en çok bundan nefret ediyordum.
Haklı olabileceği ihtimali, ona duyduğum güvensizliği ortadan kaldırmıyordu.
“Onlara bir şey olursa...” diye başladım ama devamını getiremedim.
Sesim boğazımda düğümlendi.
Baran'ın elleri bir anlığına durdu.
“Bir şey olmayacak,” dedi.
Başımı çevirip ona baktım.
Bunu nereden bilebilirdi?
Bana söz mü veriyordu, yoksa yalnızca sakinleşmem için mi böyle söylüyordu?
“Bunu nereden biliyorsun?”
Baran gözlerimin içine baktı.
“Bilmiyorum.”
Dürüstlüğü, verebileceği herhangi bir güvenceden daha ağır geldi.
“Öyleyse neden söylüyorsun?”
“Çünkü şu an bildiğim tek şey, onları bulmak istediğin.” Bir an durdu. “Ve bunu yapmana yardım edebilirim.”
Kalbim, anlamlandıramadığım bir duyguyla sıkıştı.
Yine aynı şey...
Yardım.
Benden hiçbir şey istemeden yardım eden bir insanın varlığına alışık değildim. Baran'ın gerçekten ne amaçladığını hâlâ bilmiyordum. Depoda karşı karşıya geldiğimiz anı, bana yönelttiği soruları, gözlerindeki o dikkatli ifadeyi unutmuş değildim.
Ona güvenmek için bir sebebim yoktu.
Ama Ezgi ve Melis'in adını duyduğum andan beri içimde büyüyen tek bir düşünce vardı.
Onları bulmalıydım.
Ne pahasına olursa olsun, onlara iyi olduğumu söylemeliydim. En azından hayatta olduğumu bilmelerini istiyordum. Çünkü bir zamanlar beni tanıyan iki insanın, şimdi nerede olduğumu bilmeden beni arıyor olması düşüncesine dayanamıyordum.
“Onları bulmama yardım eder misin?” diye sordum.
Bu sözleri söylerken gururumu bir kenara bırakmak zorunda kalmıştım. Baran'ın bana yardım etmesini istemek, ona güvendiğim anlamına gelmiyordu. Yalnızca tek başıma yapamayacağım bir şey için başka bir seçeneğe ihtiyacım vardı.
Baran başını hafifçe salladı.
“Ederim.”
Tek kelime.
Ne bir şart koştu ne de karşılığında bir şey istedi.
Yalnızca kabul etti.
Bir süre sonra sırtımdaki pansumanı tamamladı. Son kez yaraların çevresini kontrol edip malzemeleri topladı. Ardından üzerime geçirmem için temiz bir tişört uzattı.
“Şimdilik bu kadar. Yaralarını temiz tutman gerekiyor. Bir de...” Kısa bir an duraksadı. “Bunları kendi başına tedavi etmeye çalışma. Gerektiğinde bir sağlık uzmanının da görmesi iyi olur.”
Tişörtü elime alıp başımı salladım.
“Tamam.”
Üzerimi giyinirken gözlerimi yere indirdim. Biraz önce yaşadığım telaş hâlâ üzerimdeydi. Ezgi ve Melis'in adları, zihnimde tekrar tekrar yankılanıyordu.
Beni arıyorlardı.
Belki de sandığım kadar yalnız değildim.
Bu düşünceyi içimde tutmaya çalıştım. Çünkü umut etmekten korkuyordum. Birini yeniden hayatına alabileceğini düşünmek, onu tekrar kaybetme ihtimalini de beraberinde getiriyordu.
Ama bu kez korkuma rağmen bir şey yapmak istiyordum.
Onları bulmak.
Baran çantayı kapatıp ayağa kalktı. Ben de yavaşça doğruldum. Bacağım hâlâ ağrıyordu ama artık o acıya odaklanmıyordum.
Kapıya yöneldiğimizde ona seslendim.
“Baran?”
Durup bana döndü.
“Efendim?”
Bir an ne söyleyeceğimi bilemedim.
Teşekkür etmek istiyordum ama bu kelimenin aramızdaki her şeyi açıklamaya yetmeyeceğini biliyordum. Bana yardım etmişti, evet. Fakat bu, onu tanıdığım anlamına gelmiyordu.
Yine de başımı hafifçe eğdim.
“Yardımın için... teşekkür ederim.”
Baran birkaç saniye yüzüme baktı.
Sonra kapıyı açtı.
“Bana teşekkür etmek için acele etme, Lâl.”
Kaşlarımı çattım.
“Neden?”
Bakışları bir anlığına benimkilerden ayrıldı.
“Çünkü henüz hiçbir şey çözülmedi.”
Kapıdan dışarı çıktı.
Ben de peşinden ilerlerken söylediklerini düşündüm.
Haklıydı.
Henüz hiçbir şey çözülmemişti. Geçmişim hâlâ peşimdeydi. Beni arayan insanların kim olduğunu bilmiyordum. Ezgi ve Melis'in nerede olduklarını, başlarına bir şey gelip gelmediğini öğrenememiştim.
Üstelik Baran Kaya'nın bana neden yardım ettiğini de hâlâ anlamıyordum.
Ama bütün bunların arasında, uzun zamandır ilk kez içimde küçücük bir umut vardı.
Belki onları yeniden görebilirdim.
Belki bir gün, hiçbir şey olmamış gibi yan yana oturup gülebilirdik.
Belki de insan, ne kadar uzaklaşırsa uzaklaşsın, kendisini gerçekten tanıyan insanlara giden yolu tamamen kaybetmiyordu.
O sabah öğrendiğim tek şey buydu.
Bazen insanın hayatta kalabilmesi için bir düşmana karşı savaşması gerekirdi.
Bazen de yeniden yaşayabilmek için bir dosta ihtiyacı vardı.
Benim dostlarım hâlâ bir yerlerde beni arıyordu.
Ve ben, ilk kez, onlara geri dönebilmek için bir yolum olabileceğine inanmak istiyordum.
Bölüm etkileşimi
