Manolya kitap kapağı

10. bölüm / 23

10.bölüm/"Ben sana güvenmiştim!"

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 23Şu an: 10.bölüm/"Ben sana güvenmiştim!"

"Ben sana güvenmiştim belki de en büyük yanılgım, senin de bana benim kadar inanabileceğini düşünmekti."

10. Bölüm — Ben Sana Güvenmiştim!

Eve geldiğimizden beri odamdan çıkmamıştım. Yatağımın üzerinde oturmuş, annemin kolyesiyle oynuyordum. Parmaklarım ince zincirin üzerinde gezinirken onu hissetmeye çalışıyordum. Annemi yani…

Ama hissedemiyordum.

Yoktu.

Bu sefer gerçekten gitmiş gibi hissettiriyordu. Sanki kolyeyi avucumun içinde ne kadar sıkarsam sıkayım, onun sıcaklığını bir daha asla hissedemeyecektim. Bazen insan, kaybettiği birinin yokluğuna alıştığını sanıyordu ama küçücük bir şey bile o yaranın hâlâ orada olduğunu hatırlatmaya yetiyordu.

Kucağımdaki Gece, minik patileriyle karnıma masaj yaparken çok mutluydu. O kadar tatlıydı ki… Küçücük bedenini kucağıma bırakmış, sanki bütün dünya onun için bundan ibaretmiş gibi mırıldanıyordu.

İster istemez gülümsedim. En azından o an, yalnız olmadığımı hissettiriyordu bana.

Kapım çalınıp daha benim cevap vermem bile beklenmeden açılınca içeriye bir çalışan girdi. Elinde poşetler, diğer kolunda ise askılara asılmış kıyafetler vardı.

"Bu kıyafetleri Baran Bey gönderdi. Akşam bir etkinliğe davetlisiniz, Baran Bey ve siz."

Kaşlarım yukarı doğru kalktı.

Baran ve ben?

"Tamam, siz çıkabilirsiniz," dedim kapıdaki orta yaşlı kadına.

Kadın başını hafifçe eğip odadan çıktığında kapıya birkaç saniye boyunca öylece baktım.

Hâlâ duyduklarımın şokunu yaşıyordum. Baran ve ben bir davete gidecektik.

İkimiz?

İçimde saçma bir heyecan belirdi. Kalbim, daha ortada hiçbir şey yokken hızlanmaya başlamıştı bile.

Saçmalama Lâl, kapılma onun rüzgârına. Sakın!

Derin bir nefes alıp poşetleri açtım ve içlerindeki elbiselere bakmaya başladım. Kumaşların arasında elim gezinirken parmaklarıma küçük bir kâğıt değdi.

Bir not.

Açıp okumaya başladım.

"Bunlar senin için Lâl Karen Aksoy, umarım yakışır demeyeceğim, zaten yakışır."

Yazıyordu notta.

Kalbim deli gibi atmaya başlamıştı. Dudaklarımda beliren gülümsemeyi engellemek için alt dudağımı dişlerimin arasına aldım.

Kapılma Lâl, kapılma onun deli rüzgârına.

Derin bir nefes verip elime değen elbiselerden siyah olanı çıkardım. Kumaşını parmaklarımın arasında gezdirdikten sonra üzerime tuttum. Sonrasında ise hiç vakit kaybetmeden giyindim.

Üzerime tam oturmuştu.

Omuzları düşük, göğüs kısmı derin bir çizgi hâlinde aşağıya inen siyah elbise, vücuduma tam istediğim gibi oturmuştu. Aynanın karşısında hafifçe döndüğümde sırtımın kapalı olduğunu fark ettim.

Bu beni güldürmüştü.

Beni tanıyordu…

En azından sırtımdaki izleri başkalarının görmesini istemediğimi biliyordu.

Bu düşünceyi aklımdan uzaklaştırmak istercesine başımı iki yana salladım. Sonuçta bu, yalnızca bir elbiseydi. Başka bir anlam yüklememe gerek yoktu.

Hızlıca saçlarımı açtım. Zaten düzdüler, şekil vermeye ne gerek vardı ne de zamanım.

Çantanın içinde makyaj malzemeleri bile vardı. Üstelik hepsi açılmamıştı.

Tebessüm ederek önce göz makyajımı, sonrasında ise ten makyajımı yaptım. Ten makyajım çok ağır değildi fakat göz makyajım için aynı şeyi söyleyemezdim. Koyu kahverengi irislerimi ortaya çıkaran, bakışlarımı daha belirgin hâle getiren bir makyaj vardı gözlerimde.

Son bir kez aynaya baktım.

Her şeyim tamamen bittiğinde ayağa kalkıp aşağıya inmeye hazırlandım.

Acaba o nasıldı?

Nasıl görünüyordu?

Bu düşünceyle kendime kızarak odanın kapısını açtım ve merdivenlerden inmeye başladım.

Merdivenler bitip aşağıya indiğimde Baran, Uzay ve Ata kapıda bekliyorlardı. Üçünün de üzerinde takım elbise vardı.

Bir an duraksadım.

Özellikle Baran'ın üzerinde gözlerim biraz fazla kalmıştı. Siyah takım elbisesi, dağınık saçları ve her zamanki kendinden emin duruşuyla fazlasıyla dikkat çekiyordu.

Bakma Lâl. Bakma.

"E çok şükür Lâliko," dedi Uzay, beklemekten yorulmuş gibi.

Ata ise başını hafifçe yana eğerek beni süzdü.

"Bu karşımızdaki Lâl mi?"

Sanki beni ilk defa bu kadar özenli görüyormuş gibi davranmasına gözlerimi devirdim.

"Ha ha ha," dedim yapay bir gülüşle.

"Çok güzel olmuşsun," dedi Baran.

Kalbim tekledi.

Sadece birkaç kelimeydi. Alt tarafı bir iltifattı ama nedense ağzımdan tek bir kelime bile çıkaramadım. Ona küçük bir tebessüm ettiğimde kapıyı açtılar. Karşımızda bu sefer başka bir araba vardı.

"Biraz daha ayakta flörtleşecek misiniz, yoksa arabaya geçelim mi?" dedi Uzay.

Ona gözlerimi devirdim ve çocuk gibi dilimi çıkardığımda Ata gülmeye başladı.

İyi ki Baran görmemişti.

Herkes arabaya yerleştiğinde tam hareket edecektik ki Uzay birden arka koltuktan kolunu uzatıp Baran'ın arabaya sabitlenmiş telefonunu aldı ve şarkı açtı. Fakat kolu saçlarımı çoktan bozmuştu bile.

"Ya Uzay!" diye bağırdım.

"Ne yapayım kızım, şarkısız yol mu olur?" dedi umursamazca.

Ve birden arabada, "Ananas gibi ahududu gibi ama daha çok avokado gibi tabii," sözleri söylenmeye başladı.

Bu, Dolu Kadehi Ters Tut grubunun Yapma N'olursun şarkısıydı.

İç çekerek kafamı cama yasladım. Hem yolu izliyor hem de şarkıya ritmik bir şekilde parmaklarımı bacağıma vuruyordum. Uzay arada bir şarkıya eşlik ediyor, Ata da ona laf yetiştiriyordu.

Baran ise direksiyona odaklanmıştı.

Nedense arada bir göz ucuyla bana baktığını hissediyordum ama dönüp kontrol etmeye cesaret edemiyordum.

Araba kısa bir süre sonra yavaşladığında geldiğimizi anlamıştım. Şarkı da tam o sırada bitmişti zaten.

"İçeride benden ayrılma, tamam mı?" dedi Baran.

Ona gülümseyip başımı sallarken Uzay ve Ata çoktan arabadan inmişti bile.

Biz de onlardan sonra arabadan indiğimizde karşımızdaki malikânenin fazlasıyla büyük ve görkemli olduğunu fark ettim.

Beyaz dış cephesi, geniş merdivenleri ve bahçeyi çevreleyen düzenli ağaçlarıyla uzaktan bakıldığında son derece sade ve şık görünüyordu.

Fakat dışarısı, içerisiyle zerre benzemiyordu.

Dışarısı beyaz, sade ve şık dururken iç kısımda neon ışıklar, yüksek sesli müzikler ve içkiler vardı. İnsanların kahkahaları birbirine karışıyor, herkes birbiriyle konuşuyor, sanki burada dünyanın geri kalanında hiçbir sorun yaşanmıyormuş gibi davranıyordu.

Malikâneyi süzerken elimde bir sıcaklık hissettim.

Baran'ın elimi tuttuğunu fark etmem birkaç saniyemi aldı. Onun sıcacık parmakları benim soğuk parmaklarımı sarmıştı.

Ona döndüm. Tam elimi çekecekken parmaklarını biraz daha sıkılaştırdı.

"Bizi beraber sanmaları gerekiyor. İçeri girmemiz için bu bir zorunluluk," dedi tebessüm ederken.

Neden öyle gülüyordu ki!

"Peki," dedim, kızaran yanaklarımla beraber.

Gözlerimi önümüze çevirip yürümeye devam ettim. Elimi tuttuğunu düşünmemeye çalışıyordum ama bunu başarmak pek de kolay değildi.

Güvenliğe doğru ilerlediğimizde güvenlik görevlisi daha ellerimize, hatta benim yüzüme bile bakmadan yalnızca Baran'a bakarak kapıyı açtı.

Pek de elimi tutmasına gerek yokmuş aslında?

"Kızarma Lâl," dedi dalga geçer gibi. "Kızarma."

Elini tuttuğu eline tırnaklarımı geçirdim cevap olarak.

Yüzündeki gülümseme biraz daha genişledi.

Sinir bozucuydu.

"Masalara geçelim Baran, başlayacak şimdi 'tanıtım'," dedi Ata, hızlı olmamızı ister gibi.

Biz de masalara doğru ilerledik. İçerideki kalabalığın arasından geçerken etrafa göz gezdirdim. Herkesin üzerinde pahalı kıyafetler, yüzlerinde birbirine benzeyen gülümsemeler vardı. Buradaki insanların ne kadarının gerçekten mutlu olduğunu merak ettim.

Ve tam o sırada sahneye bir kadın ve bir adam çıktı.

Kadın yirmilerinin sonunda, adam ise ellilerinin başında gibi duruyordu.

"Herkese merhaba! Bugün sizlerle beraber yeniden ve yeniden Songur Kaya'nın başarılarından bahsedeceğiz," dedi kadın, hayranlık dolu bir ses tonuyla.

Baran, ben, Uzay ve Ata dışında herkes alkışladı.

Alkış sesleri salonu doldururken sahnenin arkasındaki ekranda birkaç yüz belirdi. Her birinin üzerine kırmızı bir çarpı işareti konulmuştu.

Başımı hafifçe yana eğip ekrana baktım. Kim olduklarını bilmiyordum. Fakat yüzlerindeki ifadeler, kırmızı işaretler ve insanların bu görüntülere karşı sergilediği umursamazlık içime tuhaf bir his bırakmıştı.

Sanki bunlar sıradan insanlar değildi.

Sanki birileri, hayatlarından bir şeyler çalmış ve bunu bir başarı olarak sunmuştu.

Bakışlarım ekranda gezinirken etraflarından tek bir yüz çekti dikkatimi.

Meryem Aksoy.

Nefesim boğazıma takıldı.

Yüzünü yalnızca albümlerden biliyordum. Bana bir kez olsun sarılabilen, sonrasında ise kucağından koparıldığım annemdi o.

Toprak gözlü annem…

Fotoğrafa baktıkça içimde bir şeylerin koptuğunu hissettim. Sanki yıllardır bir araya getirmeye çalıştığım parçalar, gözlerimin önünde yeniden dağılıyordu.

Annemin yüzünü ezbere biliyordum. Fotoğraflarına defalarca bakmış, bazen sırf sesini hayal edebilmek için gözlerimi kapatmıştım. Onu hatırlayamadığım zamanlarda bile özlemi içimden hiç eksilmemişti.

Ama şimdi…

Şimdi onun yüzü, başka insanların alkışları arasında, kırmızı bir çarpıyla damgalanmıştı.

Benim annemin Baran'ın babasının başarı tablosunda ne işi vardı?

Çok kez diledim. Çokça kez, ekrandaki kişinin annem olmaması için dua ettim.

Ama oydu.

Bütün gerçekliğiyle, bütün acısıyla oradaydı.

Midem bulandı. Başım döndü, nefesim kesildi. Salonun ışıkları gözlerime fazla parlak gelmeye başladı. Etraftaki sesler birbirine karıştı; alkışlar, konuşmalar, müzik…

Hepsi üzerime geliyordu.

Haftalardır aynı evde kaldığımız adamın babası, annemin ölümünün ardındaki isimlerden biriydi.

Hayır, sil.

Yanımdaki adam annemin katilinin oğluydu.

Düşüncelerim birbirine girmişti. Baran'ın bana uzattığı eli, yaralarımı sararken gösterdiği özeni, benim için hazırlattığı elbiseyi hatırladım. Evinde kaldığım günleri, onun yanında kendimi ilk defa güvende hissettiğim anları…

Hepsi bir anda anlamını yitirmiş gibi geldi.

"Baran," dedim kesilmiş nefesimle.

Sesim o kadar kısık çıkmıştı ki beni duyup duymadığından emin değildim. Ama o, aynı hışımla yüzüme döndü.

Sandalyemden hızla kalktığımda sandalye yere devrildi. Çıkan ses birkaç kişinin dönüp bize bakmasına neden oldu ama umurumda bile değildi.

Baran da arkamdan koşmaya başladı.

Bir şeyler söylüyordu. Adımı sesleniyordu belki, ne olduğunu bilmiyordum. Duyuyordum bağırışlarını ama kulaklarım sanki onun sesine kapanmıştı.

Yalnızca ekrandaki yüzü görebiliyordum.

Annemin yüzünü.

Bileğimi bir el tuttuğu an, dudaklarımdan kendimden beklemediğim bir şekilde tek bir kelime döküldü.

"Bırak!"

Sesim koridorda yankılandı.

"Lâl," dedi Baran, yapma der gibi.

"Ne? Ne Lâl? He, söyle! Yalanlar söyle, parmağında oynat beni hadi, söylesene! İltifat et bana, oynat beni dünyanda bir piyon gibi!"

Sesim giderek yükseliyordu. Boğazım acıyordu ama susamıyordum. Sanki içimde biriken bütün kırgınlıklar, bütün korkular ve yıllardır sakladığım acılar aynı anda dışarı çıkmak istiyordu.

"Ben sana güvenmiştim! Ben senin evinde kaldım ya, salak gibi inandım bir de sana ya!"

Gülüyordum ama gözyaşlarım ardı ardına yanaklarımdan akıyordu. Nasıl gülebildiğimi bile bilmiyordum. Belki de ağlamaktan başka türlü tepki veremediğim için böyleydi.

Deliriyordum.

"Lâl, bilmiyordum. Yemin ederim bilmiyordum, bilsem söylerdim," dedi Baran, sesi neredeyse yalvarır gibiydi.

Neden bu kadar önemsiyordu ki beni?

Kimdim ben?

Lâl mi?

Hayır.

Sil.

Bir piyon.

Arkasından Uzay ve Ata geldiler. Onlara baktım, yüzlerini tek tek inceledim.

Uzay'ın gözleri pişmanlık duyuyordu bana karşı. Ata'nın gözlerinde de aynı ifade vardı.

Biliyorlardı.

Belki her şeyi bilmiyorlardı ama benden sakladıkları bir şeyler vardı. O an bunu başka türlü açıklayamıyordum.

"Ya ben güvendim size," dedim, sesim gittikçe kısılırken. "Kaldım evinizde. İlk defa aile sıcaklığını tattım ben o evde."

Yutkundum ama boğazımdaki düğüm çözülmedi.

"Düşmanın sandım seni ilk, biliyor musun?" dedim Baran'a bakarak. "Ama dinlemedim iç sesimi. 'Neden korudu o zaman beni o depoda?' dedim hep içimden. Ama bir baktım, benim annemin ismi senin babanın 'başarı' tablosunda!"

Sözlerim havada asılı kaldı.

Baran'ın yüzüne baktım. Bir şeyler söylemek istiyordu ama ben artık hiçbir şey duymak istemiyordum.

"Ne yaptı ya benim annem? Ne yaptı da dokundu size?! Ne yaptı da bir çocuğu annesiz bırakacak kadar gözünüz döndü sizin!"

Resmen çığlıklar atıyordum. Kendimi yırtıyordum. Bağırınca her şey çözülecekmiş gibi hissediyordum. Sanki sesimi ne kadar yükseltirsem annemi benden alan insanlara o kadar yaklaşabilecek, yıllardır cevabını aradığım soruların karşılığını o kadar çabuk bulabilecektim.

Ama hiçbir şey değişmiyordu.

Annem yine yoktu.

Ve ben yine tek başımaydım.

"Hepinizden nefret ediyorum. Bir daha sakın karşıma çıkmayın," dedim, bana bile yabancı gelen bir ses tonuyla.

Baran'ın yüzüne son bir kez baktım. İçimde bir yer, söylediklerinin doğru olmasını istiyordu. Gerçekten bilmiyor olmasını, bana yalan söylememiş olmasını…

Ama başka bir yerim, artık kimseye inanmak istemiyordu.

Arkamı döndüm ve gittim.

Belki de koştum.

Arkamdan seslenip seslenmediklerini bilmiyordum. Bilmek de istemiyordum.

Tek istediğim oradan uzaklaşmaktı. Beni ilk defa güvende hissettiren o evden, ilk defa birilerinin yanında kendim olabildiğimi düşündüğüm o insanlardan…

Çünkü güvenmek, benim için her zaman tehlikeli olmuştu.

Ve ben bunu bir kez daha öğrenmiştim.

Ama yine de terkedildim.

Senin kaderin bu, Lâl Karen Aksoy.

Terkedilmek.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

274okunma 39beğeni 9yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…