Bölümler 23Şu an: 20.Bölüm/Gözlerim Yanılmazdı
- 1 1.bölüm/Yalnız1.897 kelime
- 2 2.bölüm/Av2.457 kelime
- 3 3.bölüm/Bilinmeyen Kollar1.573 kelime
- 4 4.bölüm/Manolya2.669 kelime
- 5 5.bölüm/Kolye2.637 kelime
- 6 6.bölüm/Sigara1.898 kelime
- 7 7.bölüm/Dost2.519 kelime
- 8 8.bölüm/Kum havuzu2.809 kelime
- 9 9.bölüm/Depo4.337 kelime
- 10 10.bölüm/"Ben sana güvenmiştim!"1.741 kelime
- 11 11.Bölüm/Dayan1.822 kelime
- 12 12.bölüm/Gerçekler852 kelime
- 13 13.Bölüm/"Kızım"977 kelime
- 14 14.Bölüm/"Biraz daha kal"4.211 kelime
- 15 15.Bölüm/Bir adım daha1.906 kelime
- 16 16.Bölüm-Kalmak İstediğim Yer2.998 kelime
- 17 17.Bölüm/Gölgen Hep Benimleydi3.280 kelime
- 18 18.Bölüm/Bir sesin içinde kaybolmak3.711 kelime
- 19 19.Bölüm-Bulduğumda3.353 kelime
- 20 20.Bölüm/Gözlerim Yanılmazdı2.050 kelime · Okuduğun bölüm
- 21 21.Bölüm-Bir Ömrün Hesabı2.016 kelime
- 22 22.Bölüm/Bir Babanın Gölgesi3.495 kelime
- 23 23.Bölüm/Biraz Huzur5.723 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
"Bazı insanlar geçmişte kalmaz. Yalnızca yeniden karşımıza çıkacakları günü beklerler."
İnsan, başına gelenleri unutmak için ne kadar zamana ihtiyaç duyardı?
Birkaç gün mü, birkaç ay mı, yoksa bir ömür mü?
Bilmiyordum.
Bildiğim tek şey, gözlerimi her kapattığımda kendimi yeniden o gecenin içinde bulduğumdu. Sesler, yüzler, karanlık ve en çok da o an... Baran'ın sesini duyduğumda ona doğru attığım adım ve karın boşluğuma giren cisim.
Bazen bir adımın insanın hayatını değiştirebileceğini söylerlerdi.
Benimkiyse beni yeniden korkularımla tanıştırmıştı.
Elimi istemsizce karnımın üzerine götürdüm. Yaramın üzerindeki bandaj çoktan çıkarılmış olsa da bedenim yaşadıklarımı unutmamıştı. Hareket ederken hâlâ dikkatli davranıyor, bazen de hiçbir sebep yokken nefesimi tutuyordum.
Yatağımın ayak ucunda kıvrılmış Gece'ye baktım. Siyah tüylerinin arasından görünen beyaz patisiyle uyuyordu. Onu bulduğum günden beri yanımdan ayrılmıyordu.
En azından birimiz huzurla uyuyabiliyorduk.
Telefonumun ekranı aydınlandı.
Baran:
Aşağıda mısın?
Parmaklarım klavyenin üzerinde gezindiğinde, cevabımı yazmıştım.
Ben:
Hayır, odamdayım.
Baran:
Beş dakikaya aşağı in.
Ben:
Neden?
Baran:
Çünkü beş dakikaya Uzaylar geliyor.
Telefonu yatağın üzerine bıraktım.
İnsan birine alıştığında onun en sinir bozucu huylarına bile alışıyordu sanırım. Baran'ın emir verir gibi konuşması da bunlardan biriydi.
Yataktan kalkıp aynanın karşısına geçtim. Saçlarımı parmaklarımla düzelttikten sonra üzerime rahat bir kazak geçirdim. Merdivenlerden inerken mutfaktan gelen sesleri duydum.
Önce Uzay'ın kahkahası, ardından Ata'nın itirazı...
Sonra da tanıdık bir kadın sesi.
Ezgi.
Bir an duraksadım.
Salona girdiğimde karşılaştığım manzara, beklediğimden biraz daha kalabalıktı.
Uzay koltuğa yayılmış, elindeki kumandayla televizyonun kanallarını değiştiriyordu. Ata hemen yanında oturmuş, onun yaptığı her şeye söyleniyordu. Ezgi mutfaktan iki bardakla çıkarken Melis ona yardım ediyordu. Seren ise pencerenin önünde telefonuyla ilgileniyordu.
Ve Baran...
Beni gördüğü anda elindeki kahve fincanını sehpaya bıraktı.
Bakışları önce yüzümde, ardından üzerimde gezindi.
"İyi misin?"
Başımı salladığımda "İyiyim."dedim derin bir nefes verirken. İyi falan değildim.
Uzay kumandayı koltuğun üzerine bıraktı.
"Hanımefendi sonunda teşrif etti!"dediğinde ona yavaşa gözlerimi devirdim.
"Senin sesini duyunca geri çıkmayı düşündüm ama bu salonda daha çok sevdiğim insanlar var"dedim ve ona dilimi çıkardım.
"Bak, daha ilk dakikadan kalbimi kırdı."dedi yapay bir üzüntü ile.
Ata araya girdiğinde "Biraz daha kırılırsa belki susar."
"Sen kendine bak da konuş."
Ata'nın bakışları bir anda Ezgi'ye kaydı.
Ezgi elindeki bardakları masaya bırakırken gülmemek için dudaklarını birbirine bastırdı.
"Bende ne varmış?"
Uzay hiç beklemeden cevap verdi.
"Bir şey yok. Henüz."
"Uzay."dedi Seren bıkmış bir sesle
"Efendim, Seren?"Uzayın birden değişen ilgili sesi ile karnım acımasa kahkaha atabilirdim bile.
Seren başını telefonundan kaldırmadan konuştuğunda "Bir gün gerçekten susmayı öğrenecek misin?"
Uzay elini göğsüne götürdü.
"Bu evde bana değer veren tek bir insan yok."
"Doğru tespit," dedim Baranın kahvesinden bir yudum alırken.
Melis gülerek yanıma geldi ve beni dikkatlice süzdü.
"Gel bakalım sen buraya. Sarılabilir miyim?"
Bu soruyu sorması içimi tuhaf bir şekilde ısıttı.Başımı salladım.
Bana sarıldığında kollarımı onun etrafına doladım. Ardından Ezgi de yanımıza geldi. Birkaç saniye sonra ikisinin arasında kalmıştım.
"Özledim sizi," diye mırıldandım.
"Biz de seni," dedi Ezgi.
Seren de yanımıza yaklaşıp omzuma hafifçe dokundu.
"Bir daha bizi böyle korkutma."dedi bir anne veya abla samimiyetiyle
"Elimde değildi."
"Biliyorum."Seren'in kısa cevaplarının arkasında ne kadar çok şey sakladığını artık anlamaya başlamıştım.
Baran yanımıza geldiğinde diğerleri yavaşça ayrıldı.
"Doktorun bugün dinlenmeni söylediğini hatırlatmam gerekiyor mu?"
Ona baktım.
"Baran, sadece salona indim."
"Yine de-"
"Ben hastane yatağından yeni çıkmış bir eşya değilim."dediğimde Uzay kahkaha attı.
"Abi, bence şimdiden teslim ol. Bu savaşı kazanamazsın."
Baran ona öyle bir baktı ki Uzay hemen önündeki bardağa uzandı.
"Ben bir şey demedim."dedi ağzına bir fermuar çeker gibi.
Başımı iki yana sallayıp koltuğa oturdum.
Uzun zamandır ilk defa etrafımda bu kadar çok insan vardı. Üstelik kimse benden bir şey anlatmamı istemiyor, yaşadıklarımı hatırlatmaya çalışmıyordu.
Sadece yanımdaydılar.Belki de ihtiyacım olan buydu.
🪷
Bir süre sonra herkes salondaki yerini almıştı.
Uzay, ortaya attığı bir oyun fikrini herkese kabul ettirmeye çalışıyordu. Ata başından beri buna karşı çıkarken Melis, ikisinin tartışmasını izlemekle yetiniyordu.
"Ben anlamıyorum," dedi Uzay. "Bir insan neden hayatında hiç cesur bir karar almaz?"
Seren telefonunu bıraktığında
"Çünkü bazı insanlar senin gibi düşünmeden hareket etmiyor."
"Bu bana bir gönderme miydi?"
"Üzerine alındıysan öyledir."diyen Seren'in cevabı ile Ezgi seslice gülmeye başladı.
Ata ise elindeki bardağı masaya bırakarak Uzay'a döndü.
"Sen önce geçen gün arabayı nereye park ettiğini hatırla." diye cevabını verdiğinde Uzay'ın yüzü düştü.
"O konuyu kapatmıştık."
"Arabanın yerini bulamadın."
"Telefonumun şarjı bitmişti."
"Arabada da navigasyon vardı."
"Sen neden benimle uğraşıyorsun?"
"Çünkü eğleniyorum."dediğinde gülüşmeler arasında başımı geriye yasladım.
Baran yanımdaki koltukta oturuyordu. Bir süredir konuşmuyor, yalnızca arada bir bana bakıyordu.
Elimi koltuğun üzerinde bulduğunda parmaklarını parmaklarıma geçirdi.
Başımı ona çevirdim.
"Ne?"
"Bir şey yok."
"Öyle bakıyorsun."
"Nasıl?"
"Sanki birazdan kaybolacakmışım gibi."bakışları bir anlığına ellerimize indi.
"Bir daha kaynolmayacaksın."dediğinde içimde bir şey kıpırdadı.
"Ben de kaybolmak istemiyorum."Bunu söylerken sesimin ne kadar kısık çıktığını fark ettim.
Baran başparmağını elimin üzerinde gezdirdiğinde"Bir daha hiçbir şeyin seni benden habersiz almasına izin vermeyeceğim."demişti.
Yüzümü ona çevirdim.
"Baran..."
"Bu sefer seni dinleyeceğim, Lâl. Ne öğrenmek istiyorsan birlikte öğreneceğiz. Senden bir şey saklamayacağım."
Gözlerimi ondan ayırmadan "Öyleyse bana güvenmeyi de öğreneceksin."dedim
Başını hafifçe salladı.
"Önce sen."
"Ben zaten sana güveniyorum."
Bu kez cevap vermedi bana.Çünkü ikimiz de bunun tam olarak doğru olmadığını biliyorduk.
🪷
Bir süre sonra Ezgi'nin önerisiyle dışarı çıkmaya karar verdik.
Hava serinlemişti. Günün son ışıkları binaların arasından çekilirken sokak lambaları birer birer yanmaya başlamıştı.Baran, yürümek yerine arabayla gitmemizi önerdi. İlk itirazımın ardından bakışlarını karnıma çevirmesi yetmişti.
"Tamam," dedim. "Arabaya biniyorum."
Uzay arka koltuğa geçerken Ata'ya seslendi.
"Yanıma otur. Yol boyunca konuşacak çok şeyimiz var."
Ata kapıyı açtı.
"Ben ön tarafa geçiyorum."
"Niye?"
"Çünkü seninle aynı yerde oturmak istemiyorum."
"İhanet bu."
Melis ve Seren diğer arabaya geçerken Ezgi bizimle geldi. Böylece Baran'ın yanındaki ön koltuğa ben oturdum.
Yol boyunca arkadan Uzay'ın sesi eksik olmadı.
"Baran bir müzik açsana."
"Telefonun var."
"Ben misafirim."
"Sen misafir değilsin."
"Bu evde bana yapılan muameleye bak."
Ezgi kahkaha attığında ben de istemsizce gülümsedim.
Baran, direksiyonun üzerindeki elini hafifçe oynatıp diğer elini bana uzattı. Parmaklarımı avucunun içine bıraktım.
Bazen hiçbir şey söylemeden de birinin yanında olduğunu hissedebiliyordum.
🪷
Gittiğimiz yer, denize yakın küçük bir kafeydi.
Daha önce birkaç kez gelmiştik buraya Ezgi,Melis ve ben.Masaların çoğu boştu. Cam kenarındaki geniş masaya hep birlikte yerleştik.
Uzay ve Ata yine yan yana oturmuş, bir şeyler tartışıyordu. Melis menüye bakarken Seren garsondan kahve istedi.
Ezgi yanıma oturduğunda
"Biraz daha iyi görünüyorsun."dedi kocaman bir tebessümle.
"Öyle mi?"
"Evet. En azından bugün gözlerinde biraz daha fazla hayat var."dediğinde yavaşca gülümsedim.
"Belki de siz yüzünüzdendir."
Melis başını kaldırıp "Bakın, bunu kaydedin. Lâl bize iltifat etti."
"Abartma."
"Hayır, tarihî bir an."
Seren kahvesinden bir yudum alıp"Bir daha söylemesini beklemeyin."dediğinde içimizdeki birden güldük, diğerleri duymamıştı bizi. Bir süre sonra konu yine Uzay'ın başına açtığı bir meseleye gelmişti çünkü...
"Ben sadece Seren'e bir mesaj attım."
Seren kaşını kaldırdı.
"On yedi mesaj."
"Arada bir yanlış anlaşılma olmuş olabilir."
"On yedi kere mi?"
Ata araya girdi "Ben olsam cevap vermezdim."
Uzay ona döndü.
"Sen Ezgi'ye cevap vermek için telefonunun başında bekliyorsun."
Ezgi'nin yanaklarına hafif bir renk geldi.
"Ne alaka?"
Ata boğazını temizleyip sessiz bir şekilde "Uzay, konuyu değiştirebilir miyiz?"dedi Uzay'a
Melis gülmekten kendini alamamıştı.
Ben de onlara bakarken içimden bir şeylerin hafiflediğini hissettim.
Belki de hayat, bütün kötü anılara rağmen devam ediyordu.
Tam o sırada gözüm camın dışındaki kaldırıma takıldı.
Önce neden baktığımı anlayamadım.
Karşı kaldırımda, yolun kenarında duran bir kadın vardı.
Uzun bir kaban giymişti. Saçları omuzlarının biraz aşağısına dökülüyor, yüzünün bir kısmı uzaktan seçilmiyordu.
Kadın başını hafifçe çevirdi.
Nefesim kesildi.
Elimdeki bardağı masaya bırakmaya çalışırken parmaklarımın titrediğini hissettim.
Hayır.
Bu mümkün değildi.
Biraz daha dikkatli baktım.
Kadının yüzü...
Gözleri...
Başını hafifçe yana eğişi...
Annemin eski fotoğraflarından hatırladığım o yüz.
Meryem Aksoy.
Dudaklarım aralandı.
"Anne..."dedim kısık bir sesle ama Ezgi yanımsa olduğu için beni duyup bana döndü.
"Ne oldu?"
Cevap veremedim.Kadın bir adım attı. Tam o sırada önünden geçen bir araç görüşümü kapattı.
Araç ilerlediğinde kadın hâlâ oradaydı.
Bu kez başını bana çevirmiş gibiydi.
Kalbim göğsümün içinde düzensizce atmaya başladı.
"Anne?"
Sandalyemden kalktım.
Baran hemen ayağa kalktı.
"Lâl?"
Camın dışını işaret ettim.
"Şurada..."dediğimde nefes alışlarım yavaşlamıştı resmen.
Hepimiz o tarafa dönmüştük ama kadın orada yoktu.
Yalnızca kaldırım, birkaç insan ve yolun karşısındaki dükkânlar vardı.
"Kim vardı?" diye sordu Baran.
"Annem."söylediğim kelime masanın üzerinde asılı kaldı.
Melis'in yüzündeki gülümseme kayboldu.
Ezgi yavaşça yanıma yaklaştı.
"Lâl, kimi gördün?"
"Annemdi."
Bu kez sesim daha kararlı çıkmıştı.
"Az önce buradaydı. Karşı kaldırımda duruyordu."
Baran camın önüne geçti. Sokağın iki yönüne de baktıktan sonra yeniden bana döndü.
"Lâl, burada kimse yok."
"Vardı."
"Belki birine benzetmişsindir."
Başımı iki yana salladım.
"Hayır. Ben onu tanırım."
Seren de ayağa kalktı.
"Nasıl görünüyordu?"
"Saçları... Yüzü... Bilmiyorum. Fotoğraflardaki gibiydi."
Uzay, ilk kez şaka yapmadan konuştu.
"Lâl, emin misin?"
Ona döndüm.
"Bir insan annesini tanımaz mı?"dediğimde kimse bana cevap vermedi.
Melis yanıma gelip kolumu tuttu.
"Son zamanlarda çok şey yaşadın. Belki de..."
Cümlesini tamamlayamadı ama ne söylemek istediğini anlamıştım.
Belki de zihnim bana oyun oynuyordu.
Belki de yaşadıklarımın ardından annemi görmek istemem, gördüğümü sanmama neden olmuştu.
Fakat hayır.
Ben o yüzü tanıyordum.
Bir fotoğrafın içinde yıllarca baktığım, kaybettiğimde çocukluğumun da bir parçasını kaybettiğim o yüzü...
Onu nasıl tanımayabilirdim?
Baran yanıma geldi.
"Lâl, benimle biraz dışarı çıkar mısın?"
Cevap vermedim.Elimi tuttuğunda bu kez itiraz etmeden onunla birlikte kapıya yöneldim.
Dışarı çıktığımızda soğuk rüzgar yüzüme çarptı.
Baran etrafına bakındıktan sonra bana döndü.
"Anlat,dinliyorum seni güzelim."
"Onu gördüm."dedim trans'a geçmiş gibi.
"Ne gördüğünü biliyorum."
"Hayır, Baran. Sen anlamıyorsun, siz anlamıyorsunuz. O kadının yüzü annemin yüzüydü."dediğimde Baran bir süre sustu.
"Annenin yıllar önce çekilmiş fotoğraflarını gördüm, Lâl. Ama bu kadar uzaktan birini kesin olarak tanıdığını söyleyebilir misin?"
"Tanırım."dediğimde sesimdeki öfke kendiliğinden yükselmişti.
"Ben annemin fotoğraflarına bakarak büyüdüm. Onun yüzünü unutmamak için kaç kere aynı fotoğrafa baktığımı bilmiyorsun."
Baran'ın yüzü yumuşadı.
"Biliyorum."
"Hayır, bilmiyorsun."dediğimde gözlerim yeniden dolmaya başlamıştı.
"Bir anlığına... Sadece bir anlığına orada olduğunu düşündüm. Gerçekten orada olduğunu."
Baran ellerimi avuçlarının arasına aldı.
"Belki de annene benzeyen bir kadındı."
"Ya değilse?"bu kez cevap vermedi.
Bakışlarımı ondan kaçırıp yeniden karşı kaldırıma baktım.
Kadın gitmişti.
Ama ben onun yüzünü hâlâ görebiliyordum.
🪷
İçeri döndüğümüzde kimse gördüğüm şey hakkında konuşmadı.
Uzay bile sessizleşmişti. Ata, Ezgi'nin önündeki bardağı ona doğru iterken Melis telefonuyla ilgileniyor gibi yapıyordu. Seren ise ara sıra bana bakıyordu.
Beni kırmamak için sustuklarını biliyordum.
Ama bu sessizlik, söylediklerimden daha çok canımı yakıyordu.
Bir süre sonra eve dönmek için kalktık.
Baran arabaya binmeden önce bana kapıyı açtı. Yerime oturduğumda emniyet kemerimi bağlamama yardım etti.
Yol boyunca konuşmadık.Ben camdan dışarı bakarken sokak lambalarının ışıkları yüzümün üzerinden geçiyordu.
Bir noktada telefonumu çıkardım.
Galerime girdim.
Eski fotoğraflar...
Çocukluğumdan kalan birkaç kare...
Annemle çekilmiş bir fotoğraf...
Parmağımı ekranın üzerinde gezdirdim.Fotoğraftaki genç kadın gülümsüyordu. Henüz beyazlamamış saçları omuzlarına dökülmüş, gözleri doğrudan kameraya bakıyordu.
Fotoğrafın çekildiği günü hatırlamıyordum.Ama yüzünü hatırlıyordum.
Her ayrıntısıyla.
"Baran."
"Efendim?"
Telefonu ona doğru çevirdim "Bak."
Bir an fotoğrafa baktı.
"Annen mi?"
Başımı salladım.
"Bugün gördüğüm kadın buydu."
Baran gözlerini yoldan ayırmadan konuştu.
"Yarın bu fotoğrafı babama da gösteririz."
"Ya o da inanmazsa?"
"Önce ne gördüğünü anlamaya çalışırız."
"Ben gördüğüme inanıyorum."
"Ben de seni dinliyorum, Lâl."
Telefonumu yeniden kapattım.
Dışarıdaki karanlığa baktım.İnsan bazen birini kaybettiğine inanmak için yıllarını harcardı. Sonra bir gün, hiç beklemediği bir yerde o kaybın karşısına yeniden çıkabileceğini düşünürdü.
Ben annemi yıllar önce toprağa verdiğimi sanıyordum.
Peki ya bugün gördüğüm kadın gerçekten oysa?
Peki ya annem...
Yaşıyorsa?
🪷
Eve vardığımızda herkes bizden önce içeri girmişti.
Salondaki ışıklar yanıyordu. Uzay, Ata'nın elinden kumandayı almaya çalışırken Melis koltuğun köşesine yerleşmişti. Ezgi mutfaktan su getiriyor, Seren de pencerenin yanında duruyordu.
Baran montumu çıkarmama yardım etti.
"Biraz dinlen tamam mı."
"Uyuyabileceğimi sanmıyorum."
"İstersen yanında otururum."
"Sen de dinlenmelisin ama Baran"
"Ben iyiyim."dediğinde ona inanmayı tercih ettim ve bir süre yüzüne baktıktan sonra başımı salladım.
Tam merdivenlere yönelecektim ki telefonum titredi.
Bilinmeyen bir numara vardı ekranda
Bir mesaj düşmüştü ekranıma
Bilinmeyen Numara:
Bazı yüzler unutulmaz, Karen.
Olduğum yerde kaldım.
Mesajı bir kez daha okudum.
Karen.
Bana çocukluğumda söylenen o isim...
Ekranı Baran'a uzattım.
"Bu da ne?"
Baran'ın yüzündeki ifade değişti.
Mesajı okuduktan sonra numaraya baktı.
"Ne zaman geldi?"
"Şimdi."
Uzay da yanımıza yaklaşmıştı.
"Ne oldu?"dediğinde Baran telefonu ona gösterdi. Uzay'ın yüzündeki ifade de ciddileşti.
"Bu numarayı tanıyor musun?"dediğinde başımı hayır anlamında iki yana salladım.
Baran kendi telefonunu çıkarıp
"Numarayı araştıracağız."dediğinde mesaja yeniden baktım.
Önce annemin yüzünü görmüştüm.
Şimdi de biri bana yıllardır kimsenin kullanmadığı ismimle sesleniyordu.
Tesadüf olabilir miydi?
Belki,ama hayatımda artık tesadüflere inanacak kadar saf değildim.Telefonu sıkıca kavradım.
"Baran..."
"Buradayım."
"Bugün gördüğüm kadınla bu mesajın bir ilgisi olduğunu düşünüyorum."Bakışları gözlerime yerleşti.
"Öğreneceğiz tamam mı? halledeceğim ben."Başımı salladım.
Güveniyordum ona.
Fakat içimdeki ses, bunun yalnızca başlangıç olduğunu söylüyordu.
Çünkü bazı sırlar ortaya çıktığında geçmiş değişmezdi.
Sadece insan, geçmişi hakkında bildiği her şeyden şüphe etmeye başlardı.
Ve ben o gece, annemin ölümüne dair bildiğim her şeyi ilk kez sorguladım.
Ya annem hiç gitmediyse?
Bölüm etkileşimi
