68. bölüm / 150

68: En Güçlü Olan Kraldır (2)

Bölümler 150Şu an: 68: En Güçlü Olan Kraldır (2)

Pei Wang’ın sözlerini duyduktan sonra bazı insanlar başlarını öne eğdi ve diğerleri birbirlerine fısıldamaya başladı. Az önce söylediklerinin bir dereceye kadar doğru olduğunu kimse inkâr edemezdi. Ne de olsa, son derece gerekli olmadıkça kim hayatını riske atmak isterdi ki? Aslında, şimdiye kadar ölen öğrencilerin çoğu, zombiler onları köşeye sıkıştırıp hiçbir çıkış yolu bırakmadığında bile savaşmaya cesaret edemedikleri için ölmüştü.

Lojistik işleri yapmak için dışarı çıkmayı kabul edenler arasında bile, bunu sadece karınlarını doyurmak için yapanlar vardı ve başka özel bir sebepleri yoktu. Eğer seçim yapmak zorunda kalsalardı, doğal olarak mümkün olan en güvenli yerde kalmayı tercih ederlerdi.

“Tüm söylemek istediğin bu muydu?” Shangguan Bing Xue, Pei Wang konuşmasını bitirdikten sonra yavaşça başını salladı ve düşüncelerinin ne olduğunu bilmeyi zorlaştıran aynı kayıtsız ifadeyle ona baktı.

“Bu doğru.” Pei Wang başını salladı ve kimsenin önceki sözlerini yalanlamadığını görünce artık kendinden daha emin hissediyordu. “Biz de herkes gibi aynı muameleyi görmek istiyoruz. Ne de olsa kimse çalışmak istemiyorsa zorla çalıştırılamayız, öyle değil mi? Yoksa ne olacak, açlıktan ölmeye mi terk edileceğiz?”

Shangguan Bing Xue bitkin bir halde içini çekti ve Pei Wang’a aptalmış gibi baktı: “Burada kimsenin açlıktan öldüğünü sanmıyorum. Geçmişte insanlar çalışır ve emeklerine göre maaş alırlardı; şimdi ise toplum kaosa sürüklendiği için insanlar bir şekilde işleri yürütmek için işbirliği yapmak zorunda. İçinde bulunduğumuz durumda paranın değeri çok az olduğundan, yiyecek en iyi para birimidir. Daha iyi yemek istiyorsanız, çalışın ve kazanın.”

Bunu söyleyen Shangguan Bing Xue arkasını dönüp gitmek üzereyken aniden durdu ve Pei Wang’a soğuk bir şekilde baktı.

“Son bir şey daha… Eğer içinizden biri, genç bedenlerinizi sağlıklı tutan bizlerin arkasından kötü bir şey söylemeye cüret ederse, sonuçlarına katlanmaya hazır olsanız iyi edersiniz.”

Chen He orada bulunan herkese baktı ve ekledi, “Eğer herhangi biriniz kurallarımıza katılmıyorsa o zaman gidebilirsiniz. Kimse sizi isteğiniz dışında tutmuyor! Eminim dışarıda bir zombiyle karşılaştığınızda merhamet dilenmek için geri geleceksiniz.”

Chen He bunu söyledikten sonra arkasını dönüp Shangguan Bing Xue’yi takip etti ve başkalarının fikirlerini umursamadan yemeğini yemeye devam eden Bai Zemin’e baktı.

Daha önce olsaydı Chen He böyle sözler söylemezdi. Ancak bu yeni dünyaya yavaş yavaş adapte oluyordu ve kolay olmasa da, bu grubun bir tür düzene sahip olmasını istiyorsa bunun gerekli olduğunu biliyordu. Aksi takdirde, herkes istediğini yaparsa, her şey onlar farkına bile varmadan bir felakete dönüşecekti.
Pei Wang’ın yüzü, sözlerinin bu durumda hiçbir ağırlık taşımadığını fark ettiğinde soldu. Diğer hayatta kalanlar onunla aynı fikirde olsa bile, ne olacaktı ki? Hayatta kalmak için ana savaşçılara ihtiyaçları olduğundan, ne olursa olsun kimse onu desteklemeye istekli olmayacaktı.

“Şimdi anladınız mı? Haddini bil!” Xiao Rong ona bir palyaço gibi baktı ve arkasını dönüp oradan olabildiğince uzaklaştı.

“Bir köpek bile kendisini besleyen eli ısırmaz. Sen hâlâ insan mısın yoksa?” Ling Ming ona tiksinti dolu bir bakış attıktan sonra homurdanarak arkadaşını takip etti ve böyle bir insana yakın durmaya hiç niyeti olmadığını söyledi.

Sadece iki kız ona küçümseyen bakışlar atmakla kalmadı, aynı zamanda onun gibi beyaz pirinç yiyen diğer herkes de ona aynı bakışı atıp uzaklaştı.

Daha önce yeni yemek dağıtım kuralından hoşnut olmayan ve memnuniyetsizlik duyan aynı gruba aitlerdi, ancak şimdi Shangguan Bing Xue ve Chen He bile tereddüt etmeden Bai Zemin’in yanında yer aldığından, hayatta kalanların hiçbiri nankör insanlar olarak etiketlenmekten ve gördükleri muamelenin daha da kötüleşmesinden korktukları için Pei Wang’ın yanında kalmaya cesaret edemedi.

Pei Wang’ı dehşete düşüren bir şekilde, yakın arkadaş grubu bile ona utanç dolu gözlerle baktıktan sonra ellerinde pirinç kâseleriyle dönüp gittiler.

Sıradan ve kayıtsız bir ses sessizliği bozmadan önce mekan birkaç saniyeliğine garip ve hafif ağır bir atmosfer altında sessizliğe gömüldü.

“Em. Bu et kesinlikle çok güzel.”

Herkes sesin kaynağını takip etti ve Bai Zemin’in yavaşça ayağa kalkmadan önce kâsesini bir kenara bıraktığını gördü.

Pei Wang’a hafif bir gülümsemeyle baktı ve hiçbir şey söylemeden arkasını dönüp sessizce uzaklaştı.

Başka ne yapabilirdi ki? Her şey zaten açıklığa kavuşmuşken meseleye devam mı edecekti? Bu kendisini korkak ve önemsiz bir karınca seviyesine düşürmek değil miydi? Bai Zemin’in yapacak daha önemli işleri vardı ve Pei Wang’ın küçük hareketi onu hiçbir şekilde etkileyemezdi.

Bir an sonra Wu Yijun’un sesi herkesin kulaklarına ulaştı: “Mevcut durumun farkında değil gibi göründüğünüz için size sadece bir hatırlatma. Burada artık kurallar yok, toplum gerçekten çökmüş durumda ve Çin’in merkezi hükümeti bile yanıt vermiyor çünkü ben, Başbakan’ın torunu bile bu koşullardayım… Size nezaketen tavsiyem, gücü belki de hepimiz arasında en yüksek olan bir insanın sabır sınırlarını zorlamamanızdır. İnanın bana, hepiniz karnınızı doyurabildiğiniz için çok şanslısınız ve bunun kıymetini bilmeli ve minnettar olmalısınız.”

Bu sözleri söyledikten sonra Wu Yijun, Shangguan Bing Xue ve grubuna doğru yürümeden önce Pei Wang’a soğuk bir şekilde baktı.

İlk başta, Wu Yijun’un gerçek kimliğini öğrenen herkes şaşkınlık ve şaşkınlık içindeydi. Ancak kısa süre sonra bu şaşkınlık ve hayret yerini dehşete bıraktı çünkü eğer söyledikleri doğruysa ve gerçekten de Çin Başbakanı’nın torunuysa, burada olması ve hatta neredeyse bir hafta boyunca aç kalması merkezi hükümetin başının gerçekten büyük belada olduğu anlamına geliyordu, aksi takdirde ailesi çoktan burada onu arıyor olurdu.

Ayrıca, Wu Yujin’in sözlerinin başka bir anlamı daha vardı ve o da Bai Zemin’in daha önce bir kişiyi zombilere atmış olmasıydı, bir başkası muhtemelen onun için bir fark yaratmayacaktı; bu nedenle, itaatkâr olmak ve gereksiz yere sorun çıkarmamak daha iyiydi.

* * *

“İnsanlar gerçekten de aşağılık.” Lilith zarif ayaklarını hafifçe sallarken küçümseyerek kıkırdadı.

Şu anda büyük bir mermer masanın üzerinde oturmuş, Bai Zemin’in hareketlerini merakla izliyordu.

“Gerçekten de öyle. Ama sadece insanlar değil… Bence her akıllı ırk aynı derecede açgözlü olurdu.”

“Hepsi değil. Tek bir genel amaç için hareket eden ırklar biliyorum. Nadiren de olsa.”

“Lanet uzaylılar.”

“Bu arada, Bai Zemin, ne yapıyorsun?”

“Bunu mu diyorsun?” Bai Zemin Alevli Yüzük ve Kasırga Kolyesini çıkarıp masanın üzerine bıraktı ve onları incelerken yüzünde bir gülümseme belirdi, “Bu iki nesne benim için evrimin kapısını açacak ilk iki anahtar.”

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

15okunma 4beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.