123. bölüm / 150

123: Chen He’nin kararlılığı ve Lei Su’nun ölümü!

Bölümler 150Şu an: 123: Chen He’nin kararlılığı ve Lei Su’nun ölümü!

Köyün sokaklarında yürürlerken, Bai Zemin küçük Luo Ning’in gözlerini hızla ileriye çevirmeden önce sık sık arkasına baktığını fark etti.

İlk başta kızın bu davranışı kafasını karıştırsa da kısa süre sonra anladı ve hafifçe gülmekten kendini alamadı.

“Zhong De, bunu küçük kıza ver.” Bai Zemin adımlarını durdurdu ve geriye doğru işaret etti.

Zhong De kıkırdadı çünkü o da Luo Ning’in gözlerinin süt kutusuna sabitlendiğini görmüştü ve bir adım öne çıkarak kutuyu ona verdi.

Luo Ning kızardı ama süt kutusunu aldı. Güzelce başını salladı ve usulca teşekkür etti: “Teşekkür ederim…”

Luo Cheng ona elinden geldiğince iyi bakmış olsa da, dünyadaki değişimle birlikte Luo Ning’in hayatının eskisi gibi olması imkânsızdı. Luo Cheng’in aldığı günlük ödemeyle açlık hissetmeyecek kadar pirinç yiyebiliyor ve bazı sebzelere de erişebiliyordu ama et gibi şeyler veya süt gibi lüksler onun, normal bir militanın erişebileceği şeyler değildi.

Geçmişte, okulda kahvaltı veya teneffüs sırasında bir kutu süt içmek normaldi ama Luo Ning yarım ay boyunca bir kutu bile görmedikten sonra tadını neredeyse unutmuştu.

Kızın coşkuyla içtiğini gören yoldan geçenler ona gıpta ile baktı. Çoğu açlıktan ölüyordu, bu yüzden Luo Ning’in durumu kıyaslanamayacak kadar iyiydi.

Burası köy meydanına çok yakın olduğu için, herkes hevesle ve umutla patronların adam toplamasını beklediği için insan sayısı oldukça fazlaydı. Silahları olan çoğu kişi savaşmaya istekliydi ve ödül yiyecek olduğunda daha da istekliydi; tayınlar yeterli olmadığı için çoğu kişi yiyecek için her şeyi yapmaya hazırdı.

Birdenbire, başlarında ufak tefek bir adamla koşan birkaç silahlı adam belirince kalabalık telaşlandı.
“Bu Patron Du Meng.” Luo Ning usulca fısıldadı ve Bai Zemin’in elini tutarak şöyle dedi: “Ağabeyim bana onun dört patron arasında en gizemli olanı olduğunu söyledi çünkü genellikle hiç konuşmazmış. Ama çok hızlı olduğu, bir görünüp bir kaybolan bir hayalet gibi olduğu söylenir.”

Bai Zemin sessizce başını salladı ve verdiği bilgiler için teşekkür ederek küçük elini nazikçe sıktı. Hayatta kalanların arasına saklanırken gözlerini kıstı ve Du Meng’i dikkatle izledi.

“Herkes dinlesin! Bugünden itibaren, herkesin güvenliği için bir sonraki duyuruya kadar sokağa çıkma yasağı uygulanacaktır!” Du Meng yüksek sesle bağırdı. Sesi birbirine çarpan iki kum kağıdına benziyordu ve dinlemesi son derece rahatsız ediciydi, “Bugünkü yemek şimdi servis edilecek ve herkes düzenli bir şekilde evlerine dönecek!”

Hayatta kalanlar şaşkınlık içinde birbirlerine baktılar. Saat daha sabahın onunu bile geçmemişti ama şimdiden evlerine dönmeleri mi gerekiyordu? Bazılarının şikâyetleri olsa da, hiçbiri bunları dile getirmeye cesaret edemedi ve itaatkâr bir şekilde başlarını salladılar. Ne de olsa, bu tür önlemlerin uygulanması için muhtemelen ciddi sorunlar vardı.

Ayrıca, hayatta kalanların hiçbiri dört köy patronuna karşı çıkacak cesarete sahip değildi. Cesareti olanların kafaları çoktan kesilmiş ya da parçalara ayrılarak yenmek üzere domuzlara atılmıştı.

Du Meng garip fısıltılar duymadığı için kendi kendine başını salladı ve elini salladı. Arkasından, birkaç araba ve diğer pişirme gereçleri ile birlikte büyük bir tencere taşıyan bir grup insan çıktı.

Bir militan öne çıktı ve yüksek sesle bağırdı, “Bugünün yemeğini almak için sıraya girin! İtaat etmeyen ya da sıraya girmeyenler zombilere atılacak!”

Hayatta kalanlar bu tehdidi duyunca korkudan titredi ve başları eğik bir şekilde sıraya girmeye başladı. Luo Ning bile korkmuştu ve bilinçsizce Bai Zemin’in koluna sıkıca sarıldı.

Hayatta kalanlar su ve birkaç pirinç tanesinden ibaret olan erzaklarını alırken, uzaktan gelen birkaç motor sesi herkesin dikkatini çekti.

İki otobüs, iki kamyon ve dört kamyonet hızla geçerek çıkış yönünde kısa sürede gözden kayboldu. Hayatta kalanlar zombilerin yaklaştığını düşünerek paniğe kapıldılar ve evlerine koşup kapıları içeriden sıkıca kilitlemeden önce hızla yemek yemeye başladılar.

Bai Zemin gözlerini kıstı ve araç konvoyunun kaybolduğu yere düşünceli bir bakışla baktı. Birkaç saniye sonra, “Gidelim,” diye emretti.

Zhong De ve Fu Xuefeng başlarıyla onayladıktan sonra hızla Bai Zemin’i takip ettiler,

Uzakta, Du Meng gözlerini kısarak Luo Ning’in elindeki süt kutusuna baktı. Yanındaki militana bir emir vermeden önce düşünceli bakışlarında tuhaf bir parıltı vardı.

Bai Zemin şaşkınlıkla bir kaşını kaldırdı ama adımlarını durdurmadı ve Luo Ning ile Luo Cheng’in yaşadığı eve doğru yürümeye devam etti. Dudakları fark edilmesi imkânsız soğuk bir gülümsemeyle kıvrıldı.

* * *

Kamptan yirmi kilometre uzakta.

Chen He bir binanın çatısında yatıyordu. Elinde bir gün önce militanlardan aldıkları bir dürbün vardı ve ciddi bir ifadeyle uzaklara bakıyordu.

Birkaç yüz metre ötede, zar zor modifiye edilmiş bir araç konvoyu hızla yaklaşıyor ve vahşi bir canavar gibi arkalarında bir toz bulutu kaldırıyordu.

“Bu Lei Su!” Luo Cheng acımasız bir sesle haykırdı, vücudu Chen He ile aynı pozisyondaydı ve elinde bir dürbün vardı. “Öndeki adam üç kamp patronundan biri, Lei Su. Yang Pei’den bile daha güçlü ve Çelik Zırh becerisini etkinleştirdiğinde mermiler onun savunmasını geçemiyor!”

Lei Su önden giden kamyonetlerden birinin yolcu koltuğunda oturuyordu. Chen He dürbünden, sanki dünyadaki hiçbir şey için endişelenmiyormuş gibi kibir dolu vahşi bir gülümseme bile görebiliyordu.

Chen He, kıyametin başlangıcında Bai Zemin’in ona bu tavrının sadece kendisini öldürmekle kalmayacağını, aynı zamanda güvensizliği yüzünden sevdiklerine de zarar vereceğini söylediği zamanı hatırlamadan edemedi.

Her militan silahlıydı ve farklı araçların içinde en az yirmi adam vardı. Bu yolda devam ederlerse grubun şu anda kaldığı otele kesinlikle ulaşacaklardı ve bu kadar çok insan varken, saklanmaları için zaman verilmediği sürece fark edilmemeleri imkânsızdı.

Sorun, hiçbirinin ana lider Ye Qigang’ın bu kadar kurnaz ve zeki olmasını beklememesinden kaynaklanıyordu, bu da işleri bu noktaya kadar zorlaştırdı.

Chen He içini çekti ve belinden Tip 54 tabancasını çıkardı, “Yani, eğer yeteneğini aktive etmezse, bu adam o kadar da önemli değil, değil mi?”

Luo Cheng dürbünü indirdi ve şaşkınlıkla ona baktı, “Evet, şey… Ne olursa olsun, Lei Su da bizim gibi bir insan.”

“O zaman sorun yok.” Chen He başını salladı ve ileriye doğru nişan aldı.

300 metre

200 metre

150 metre

Chen kendi kendine iç çekti ve “Beni suçlama, bunu yapmaktan başka seçeneğim yok” diye fısıldadı.

Ardından, inanç dolu bir bakışla, tereddüt etmeden tetiği çekti.

…

“Hahahaha!” Lei Su neşeyle güldü ve aracın tahtasına vurdu. Zihninde şimdiden birkaç güzel kadınla eğlendiği sahneyi hayal ediyor ve bu sefer ne tür oyunlar denemesi gerektiğini düşünüyordu.

Kamyoneti kullanan militanın gözleri tiksintiyle parladı ama bunu açıkça göstermeye cesaret edemedi ve sessizce sürmeye devam etti.

Bang!

Aniden ön taraftan bir silah sesi duyuldu ve aracın ön camı çatladı. Ancak aracı kullanan militan daha çok sağ yanağına aniden sıçrayan sıcak sıvıyla ilgileniyordu.

Militan bir an için göz ucuyla baktı ve gördüğü şey karşısında yüzü bembeyaz kesildi.

Bir saniye önce çılgınlar gibi gülen Lei Su’nun alnının tam ortasında bir kurşun deliği vardı. Yüzünden kontrolsüzce kan akıyordu ve ifadesi donmuş, cansız gözleri ölüm karşısında bile inançsızlıkla açılmıştı.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

10okunma 3beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.