110. bölüm / 150

110: On Dört Gün, İki Hafta & Ayrı Yollardan Gitmek (3)

Bölümler 150Şu an: 110: On Dört Gün, İki Hafta & Ayrı Yollardan Gitmek (3)

On otobüs bir buçuk ay sonra ilk kez üniversite arazisinden ayrıldığında, öğrenciler ve öğretmenler gördüklerine inanamadılar, oysa gerçekler gözlerinin önündeydi.

Daha önce geceleri bile bir alışveriş merkezini andıracak kadar kalabalık olan ana caddelerde insan yaşamına dair hiçbir iz yoktu. Daha önce motorları sürekli çalışarak kükreyen otomobiller oradaydı, ancak motorları artık kükremiyor ve tekerlekleri artık dönmüyordu.

Düzinelerce araba binalara, evlere, lamba direklerine, trafik ışıklarına çarpmıştı. Görüş alanındaki diğer arabalara çarpan araba sayısı en az yirmiydi; tüm cadde kırık cam, plastik, fiberglas ve daha büyük araçlar tarafından devrilen bazı evlerle tam bir karmaşaydı.

Hayatta kalanların gözlerinin görebildiği kadarıyla, her yerde kurumuş kan lekelerinin yanı sıra cadde boyunca ve kaldırımda dikkatsizce yayılmış birkaç yüz ceset görebiliyorlardı. Bazıları kaos patlak verdiğinde bir araba tarafından ezilmiş, diğerleri ise zombiler ya da başka bir canavar tarafından yenmişti, çünkü birçoğunun üzerinde hayvani ısırıklar ve kopmuş uzuvlar görülebiliyordu.

Birkaç dakika önce nihayet üniversite arazisinden ayrıldıktan sonra hissettikleri tüm heyecan kayboldu ve hayatta kalanların gözleri böyle bir kıyamet manzarası karşısında endişe ve korkuyla doldu.

Kim kıyameti hiç hayal etmedi ki? Aklınızdaki harika fikirlerle hayatta kalacağınıza inanmak.

Ancak hayal başka, gerçek bambaşka bir şeydi. Gerçek ölüm karşısında duyulan korku tüm mantığı yok ediyordu ve tehlike gerçekten belirdiğinde birçok kişinin geçmişte sahip olduğuna inandığı tüm o cesaret bir sabun köpüğü gibi patlıyordu.

On kişilik küçük kafilenin yola çıkmasına öncülük eden ilk otobüste oturan Bai Zemin de içsel düşüncelerinden hiçbirini açığa vurmayan kayıtsız bir ifadeyle her şeyi izliyordu. Ancak kısa bir süre sonra hareket etmekten başka çaresi kalmadı.

[Kan İradesi etkinleştirildi. Mevcut durum: %7,4/%50].

“Otobüsü durdurun ve motoru kapatın.” Bai Zemin erkek öğrenci şoföre yaklaştı ve durmasını işaret etmek için yolun kenarını gösterirken omzuna hafifçe vurdu.
” Tamam!” Bai Zemin’in bindiği otobüsü kullanan öğrenci, dış dünyanın dehşet verici görüntüsünün ardından sersemlemiş halinden sıyrılarak başını salladı ve aracı aceleyle dikkatlice yola dizdi.

Ana otobüsün yolun kenarına yanaştığını gören diğer dokuz şoför ne olduğunu anlayamasa da birinciyi örnek alarak yanaşmaya başladı çünkü otobüsler arasında dağılmış olan diğer liderler de buna itiraz etmedi.

Shangguan Bing Xue, Chen He, Liang Peng, Wu Yijun, Fu Xuefeng, Cai Jingyi, Kang Lan ve Zhong De tam zamanında bindikleri otobüslerden inerek Bai Zemin’in sağ elinde sıkıca kavradığı kılıcıyla bindiği otobüsten yavaşça indiğini gördüler.

Dokuz kişi toplandığında ve daha kimse neler olduğunu anlamak için soru sormadan, her yerde zombiler belirmeye başladı.

Cam kapısı kırılmış bir çiçekçiden, ahşap kapısı parçalanmış bir evden, karşı sokağın kenarından, arabaların altından sürünerek ve vücutlarının bir kısmını parçalayarak, köşeyi dönerek vs.

Hangi yöne bakılırsa bakılsın, zombiler otobüslere yanlardan, önden ve arkadan yavaş yavaş yaklaşmaya başladı.

Otobüslerin içindekiler, yarım aylık çürümenin ardından artık insana bile benzemeyen cesetlerin grotesk görüntüsü karşısında dehşete düşmüş olsalar da, herkesin dikkati kayıtsız ifadelerle sakinliğini koruyan dokuz kişinin üzerindeydi.

Bai Zemin öne doğru baktı ve sonra yüzünü hafifçe çevirerek omzunun üzerinden arkasına baktı ve gizlice Kan İradesi becerisinin aynı zamanda bir uyarı işlevi gördüğünü düşündü çünkü bir düşman belirli bir menzile yaklaştığında hemen uyarılıyordu.

Bu beceri üzerinde biraz daha çalışmam gerekiyor. Bai Zemin yanındaki insanlara bakıp teklifte bulunmadan önce düşündü: “Yetmişten biraz fazla zombi var. En çok kimin öldürebileceğini görmek için yarışmaya ne dersiniz? Ayrı yollara gitmeden önce bunu bir ekip olarak son savaşımız yapalım.”

Chen He kıkırdadı ve Liang Peng’in sırtını sıvazlayarak başını salladı: “Bai Zemin’e katılıyorum. Eğer veda edeceksek, bunu isteyerek yapalım o zaman!”

Shangguan Bing Xue de başıyla onayladı. Liang Peng’in şehvet düşkünü doğasından pek hoşlanmasa da, ondan nefret de etmiyordu ve bu kadar uzun süre ve defalarca birlikte savaştıktan sonra, bu hoşnutsuzluğun içinde ona karşı en azından bir miktar iyi niyet olması kaçınılmazdı.

Fu Xuefeng ve diğer dördü taktiksel olarak geri çekilmeden önce birbirlerine baktı ve geriye sadece dört ana lider omuz omuza kaldı.

Beşinin birbirleriyle anlaşmazlıkları vardı ve birkaç kez yumruk yumruğa kavga etme noktasına gelmişlerdi. Ancak, ilk günden beri ellerinden geleni yapıyorlardı ve biri ölürse diğerlerinin de muhtemelen düşeceği konusunda aynı kaderi paylaşıyorlardı.

“Eğer benim hâlâ geçmişteki o yavaş kaplumbağa olduğumu düşünüyorlarsa, hepiniz yanılıyorsunuz!” Liang Peng öne doğru adım atmadan önce yüksek sesle güldü.

Bang!

Beton zemin gürültüyle çatladı ve Liang Peng bir gümlemeyle birkaç metre öteye geçti.

Bai Zemin gülerek, “Mutasyona uğramış bazı Birinci Derece canavarların Ruh Gücünü elde ettikten sonra artık o kadar yavaş olmaman gayet doğal,” dedi.

Bang! Bang! Bang! Bang! Bang! Bang! Bang!

Sanki önceden anlaşmışlar gibi, üçü de zombileri avlamaya başlamadan önce farklı yönlere doğru hızla ilerledi.

Yüzden az zombi çok fazla değildi ve dördünden herhangi biri kısa sürede hepsini öldürebilecek kapasitedeydi. Ancak, sanki önceden anlaşmışlar gibi, dördü de savaşın biraz daha uzamasını istercesine öldürme hızını yavaşlattı.

Ancak, iyi ya da kötü, yeni bir şeyin başlayabilmesi için her şeyin sona ermesi gerekiyordu.

Madem ayrılmaya karar vermişlerdi, o halde ayrılmaları gerekiyordu.

Bu, üç gün önce hepsinin bildiği bir şeydi.

İki hafta önce tanışmışlar ve iki hafta sonra tekrar ayrılmışlardı.

“Dikkatli ol ve bu kişiliğinle başını belaya sokma.” Bai Zemin iri yarı adamın omzuna hafifçe vurdu ve dostça gülümsedi.

“Velet, sen gerçekten bir şeysin.” Liang Peng başını salladı ve karşısındaki genç adamla neredeyse dövüştüğü o anı hatırladı.

“Seninle birlikte dövüşmek benim için bir zevkti.” Chen He bir adım öne çıktı ve elini uzatarak Liang Peng’in elini tuttu ve bir veda işareti olarak sıkıca sıktı.

Chen He ve Liang Peng kıyametin koptuğu ilk andan itibaren omuz omuza savaşmışlardı, bu yüzden belli bir bakış açısına göre en yakın olanlar onlardı.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

9okunma 3beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.