15: Yalnız dışarı çıkmak

Lilith’in becerilerle ilgili açıklaması Bai Zemin’e çok yardımcı oldu. Çünkü Lilith ona Üçüncü Dereceden bir becerinin Birinci Dereceden bir beceriden daha iyi ve daha güçlü olduğunu açıkça söylememiş olsa da, şu anda bildiklerine ve gözlemleyebildiklerine dayanarak kolayca sonuç çıkarabilirdi.

Görünüşe göre, yeni edindiği pasif beceri ilk bakışta göründüğünden daha güçlü bir beceriydi.

Bai Zemin’in pasif Taş Yürek’in ne kadar güçlü olduğundan emin olması geçici olarak mümkün olmasa da, Üçüncü Dereceden bir beceri olduğu ve maksimum seviyesinde işe yaramaz bir beceri olmaması gerektiği düşünülüyordu.

Pasiflerle ilgili sorun, pasif bir becerinin parlaması ve parlaklığını göstermesi için gerekli olan koşullar tam olarak mevcut olmadıkça, becerinin açıklaması işlevi hakkında son derece açık ve basit olmadıkça, yararlı olup olmadığını bilmenin son derece zor olmasıydı.

Taş Yürek’in Lilith’e karşı herhangi bir faydası yokmuş gibi göründüğü için, Bai Zemin bunun savaşta ya da diğer açılardan fazla değeri olmayan bir beceri olduğunu düşünerek uykuya dalmıştı.

* * *

Birkaç saatlik rahatlatıcı uykunun ardından Bai Zemin gözlerini bir kez daha açtı ve yavaşça ayağa kalktı. Uyumadan önce Dayanıklılığı neredeyse tam olmasına rağmen, gün boyunca biriktirdiği zihinsel yorgunluk alay edilecek bir şey değildi. Ne de olsa, neredeyse hiç dinlenmeden savaşırken sürekli bir duygu iniş çıkışı yaşamıştı.

“Yerde uyumak gerçekten de en iyi seçenek değil.” Kemiklerinin birbiri ardına gıcırdadığını hissederken acı bir gülümsemeyle şikayet etti.

“Günaydın~”

Yanından gelen hoş bir ses onu bir an için irkiltti.
Sağına bakan Bai Zemin, iki üç metre ötedeki bir sandalyede oturan güzel baştan çıkarıcı Lilith’in doğal bir gülümsemeyle kendisine baktığını gördü.

“Size de günaydın…” Biraz şaşkın bir şekilde cevap verdi ve gözlerini açar açmaz böyle güzel bir kadın onu karşıladığında yerde uyumanın o kadar da kötü olmadığını düşünmeden edemedi.

Tam, kadının kendisinden bahsettiği gibi, yüksek varlıkların uyumaya ihtiyacı olup olmadığını soracaktı ki, metal kapının yumuşak bir şekilde çalınması sözlerini böldü.

Kapının çalınmasının ardından nazik ve sevecen bir ses devam etti: “Büyük Kardeş Bai, Büyük Kardeş Shangguan ve diğerleri kahvaltı dağıtmak istiyorlar…”

Bai Zemin sesin kaynağını kolayca tanıdı; bu dün onunla konuşan kızdı.

Görünüşe göre, kız onun uyuduğundan ve sesinin onu rahatsız ettiğinden korkmuştu çünkü sesi o kadar kısıktı ki, Bai Zemin’in sürekli gelişiyor olması gerçeği olmasaydı hiç duyamazdı.

Bai Zemin hiçbir şey söylemeden kapıyı açtı ve yavaşça, “Anlıyorum. Gidip Bayan Shangguan’a öğrencileri şimdi getirebileceğini söyleyebilirsiniz.”

Cai Jinyi aceleyle başını salladı ve sözlerini tekrar iletmeye gitti.

* * *

Kafeterya, biraz sıkışsalar yüz kişinin içeride yemek yiyebileceği büyüklükteydi.

Dün zombilerin ve Bai Zemin’in yol açtığı yıkım nedeniyle yeterli masa ve sandalye bulunmadığından, birçok öğrencinin kahvaltılarını hararetle yerken yere oturmaktan başka çaresi yoktu.

Birçoğu dün öğleden beri hiçbir şey yememişti ve gerçekten de her an açlıktan ölecekmiş gibi hissediyorlardı.

Odanın içindeki atmosfer son derece kasvetliydi ve eğer elektrik ışığı hala yanıyor olmasaydı, birçok insan korkudan sinmekten başka bir şey yapamazdı. Buna bir de pencereleri kaplayan ağaçları kırbaçlayan yağmur ve dışarıda dolaşan korkunç yaratıklar eklenince, kimse istenmeyen dikkatleri üzerine çekme korkusuyla yüksek sesle konuşmaya cesaret edemedi.

Bai Zemin insanların arasında bulunmaktan pek hoşlanmadığı için, herkes kafeteryaya gittiğinde o basketbol sahasına geçti ve bir parça kek yerken sessizce oturdu.

Mevcut durum en hafif tabirle kötüydü.

Sadece dışarıyla bağlantıları kesilmekle kalmamış, aynı zamanda üniversite kampüsünün tam ortasında kalmışlardı.

Pekin Üniversitesi’nin geçmişte yaklaşık 1 ila 2 milyon öğrencisi vardı ve iki rotasyon olduğu için hepsi aynı anda derslere katılmasa da, bu kadar çok sayıda öğrenci kampüsün ne kadar büyük olduğunu göstermek için yeterli bir kanıttı.

Kampüsün merkezinden çıkışına gitmek isteyen bir kişi için otuz ila kırk dakikalık bir yürüyüş alışılmadık bir durum değildi. Bu nedenle öğrencilerin %90’ı bisiklet ya da başka bir ulaşım aracıyla seyahat ediyordu.

Ancak bu yeni dünyada bisiklete binmek ölüme meydan okumaktan farksızdı. Normal bir araç bile iyi bir seçim değildi.

Kaşlarını çatmış, sayısız konuyu düşünerek yemeğini yerken, kendisine doğru gelen bir dizi ayak sesi bir an için dikkatini dağıttı.

Sesin kaynağına doğru bakan Bai Zemin, yakışıklı ve becerikli Chen He, güzel ve güçlü Shangguan Bing Xue ile güçlü ve görünüşte basit fikirli Liang Peng’in farklı ifadelerle kendisine doğru yürüdüğünü gördü.

“Günaydın.” Onu ilk selamlayan Chen He oldu.

Bai Zemin, Chen He’nin yakışıklılığının yanı sıra becerikliliği, iyi tavrı ve nezaketiyle kadınlar için bir mıknatıs olmasının doğal olduğunu kabul etmek zorundaydı.

“Size de günaydın.” Bai Zemin selamlamaya karşılık verdi. Pastadan son bir ısırık alıp bir lokmada bitirdikten sonra, “Bir sorun mu var?” diye sordu.

Shangguan Bing Xue’nin hafifçe çatık kaşlı ifadesinden, Bai Zemin bu soğuk ve kayıtsız kadının endişeli bir yüz ifadesi sergilemesi için bir şeyler olmuş olması gerektiğini hissetti.

Shangguan Bing Xue başını sallayıp açıklamadan önce bir süre ona baktı: “Aslında bir sorun var… Şu anda on beş öğrencinin ateşi var ve üşütme sürecinde olan yirmi öğrenci daha var. Eğer yakında ilaç bulamazsak, işler daha sıkıntılı bir hal alabilir.”

Bai Zemin de onun konuşmasını duyunca kaşlarını çattı.

Bütün bir geceyi dondurucu yağmur suyu yüzünden kıyafetleri ve vücudu tamamen ıslanmış bir şekilde geçirdikten sonra hastalanması gayet doğaldı. Sadece bir gece sonra otuzdan fazla kişinin sorun çıkaracağını tahmin etmemişti.

Bu şekilde devam ederse, herkes ayrılmak istediğinde doğaları gereği zaten olduklarından daha da zayıf öğrencileri almak zor olacaktı.

Bai Zemin kayıtsız olmasına rağmen kötü biri değildi, hatta zalim biri bile değildi. Diğer insanların mutasyona uğramış bir köpeğin ya da devasa bir sivrisineğin ağzında ölmesine göz yummasına imkân yoktu. Eğer öyle biri olsaydı, spor salonuna giderken bir düzineden fazla insanı kurtarmazdı.

Bir süre düşündükten sonra ayağa kalktı ve yanında duran kılıcı eline aldı.

“Ne yapacaksın?” Chen He şaşkınlıkla sordu.

“Dün kendi başıma hareket edeceğimi söylemiştim.” Bai Zemin yetersiz eşyalarını düzenlerken cevap verdi. “Erkek yatakhanesine gitmek ve ardından insanları kurtarmak için kız yatakhanesine gitmek, üçünüz gibi büyük bir grubun birlikte benden daha iyi yapabileceği bir görev. Bu durumda, şimdi ilaç almak için eczaneye gideceğim.”

İlaçlar ne kadar çabuk temin edilirse herkes için o kadar iyi olacak olsa da, Shangguan Bing Xue kendini tutamayarak şöyle dedi: “Gerçekten şimdi yalnız mı gidiyorsun? Fırtına hâlâ devam ediyor ve tehlikeler her yerde pusuda bekliyor. Ben yine de ekipler oluşturmamızın ya da hep birlikte hareket etmemizin daha iyi olacağını düşünüyorum.”

Shangguan Bing Xue Bai Zemin’den pek hoşlanmasa da, yine de onun bu şekilde ölmesini istemiyordu. O da diğerleri gibi bir insan olmakla kalmıyor, aynı zamanda savaşacak kadar cesurdu ve gücü de göz ardı edilemeyecek bir şeydi. Tam da bu nedenlerden dolayı, onun yalnız hareket etmemesi konusunda ısrar etti.

Mantıklı bir bakış açısıyla, Shangguan Bing Xue haklıydı. Ne de olsa, böylesine korkunç bir hava, kaotik bir dünya ve sayısız bilinmeyen tehlikenin yanı sıra yanlış bilgilerle tek başına hareket etmek, Azrail ile el ele dans etmekten farksızdı.

Bai Zemin de doğal olarak bunu biliyordu. Başını sallayıp yavaşça şöyle demeden önce bir süre ona baktı: “Bayan Shangguan, benden hoşlanmadığınızı biliyorum… Dürüst olmak gerekirse, ben de sizden pek hoşlanmıyorum. Yine de iyi niyetli olduğunuzu biliyorum, bu yüzden size teşekkür ederim. Ancak, güvenliğim konusunda endişelenmenize gerek yok…”

Bai Zemin çıkışa doğru yürüdü ve alçak bir sesle cümlesini tamamladı: “En azından ailemi bulana kadar bir köpeğin ya da kedinin ağzında ölmeye niyetim yok.”

Shangguan Bing Xue, Chen He ve Peng Lian’ın onu duyup duymadığını ne biliyor ne de umursuyordu.

Çıkışa giden metal kapıyı açtığında rüzgâr şiddetle ona çarptı ve yağmur vahşi bir sel gibi üzerine düştü. Başının ve vücudunun ön kısmının tamamen yağmurla kaplanması için sadece birkaç saniye yetmişti.

Bang!

Bai Zemin büyük bir gürültüyle kapıyı arkasından kapattı ve yoğun sisin içinde kayboldu.

Ancak, gök gürültüsünün yüksek sesiyle birlikte, az önce neden olduğu ses herhangi bir canlının dikkatini çekmedi.