108. bölüm / 150

108: On Dört Gün, İki Hafta & Ayrı Yollardan Gitmek (1)

Bölümler 150Şu an: 108: On Dört Gün, İki Hafta & Ayrı Yollardan Gitmek (1)

Pekin çok büyük bir şehirdi ve toplam nüfusu yaklaşık otuz milyondu.

Şehrin kendisi 16 büyük ilçe ve 2 küçük ilçeden oluşurken, nüfus çok sayıda şehre ve hatta daha küçük kasaba veya köylere eşit olarak dağılmıştı.

Pekin Üniversitesi, Çin’in başkentinin hemen kuzeybatısında, 3 büyük şehir veya nahiye, 11 kasaba ve 4 köy veya kırsal ilçeden oluşan Yanqing Bölgesi’nde yer alıyordu. Doğru olarak, üniversite üç büyük nahiyeden biri olan Rulin Nahiyesi’nde yer alıyordu.

“Ben güneye gideceğim.” Bai Zemin sessizliği bozdu ve gözlerinde parlayan kararlılıkla, “Özellikle konuşmak gerekirse, Changping Bölgesi yönünde ilerliyorum” dedi.

Yanqing Bölgesi kuzeyde Huairou Bölgesi ve güneyde Changping Bölgesi ile sınır komşusuydu.

“Ailem Yangfang’da ve mümkün olan en kısa sürede oraya gitmem gerekiyor” diye devam etti.

Bai Zemin’in ailesi için hâlâ umut beslemesinin bir başka nedeni de Yangfang’ın elli binden biraz fazla nüfusu olan küçük bir kasaba olmasıydı. Bu, birçok insan mutasyona uğrayarak zombiye dönüşse bile, nüfusun yoğun olduğu yerlere kıyasla daha iyi olduğu ve bu gibi durumlarda hayatta kalma şansının şüphesiz çok daha yüksek olacağı anlamına geliyordu.

Chen He başını salladı ve hedeflerini işaret etmeden önce Shangguan Bing Xue ve Wu Yijun’a baktı, “Bing Xue, Yijun ve ben de güneye doğru ilerliyoruz ama hedefimiz Haidian Bölgesi. Ailelerimizin bulunduğu yer orası.”

Bai Zemin hiç şaşırmamıştı çünkü Chen He’nin askeri geçmişini öğrendiği andan itibaren Shangguan Bing Xue ve Wu Yijun hakkında kendi tahminlerini yürütmüştü.

Geçmişlerinin tam olarak ne olduğunu bilmese de, sadece Chen He’nin çocukluk arkadaşları oldukları gerçeğine dayanarak, hükümet veya orduya ait olduklarını kolayca varsayabilirdi. Bu durumda üçünün güneye gitmesi doğaldı çünkü Yanqing Bölgesi Pekin’in sınır bölgesiydi ve bunun ötesinde başkentten ayrılmak gerekiyordu.
“Sanırım o zaman geçici yol arkadaşları olacağız.” Bai Zemin hafifçe gülümsedi ve yüz ifadesi içsel düşüncelerini açığa vurmadan üç kişiye baktı.

“O zamana kadar size emanet olacağız!” Wu Yijun parlak bir şekilde gülümsedi ve gözleri hilal şeklinde daralırken yanaklarında iki güzel küçük gamze oluştu.

Onun baştan çıkarıcı vücuduna tezat oluşturan tatlı ifadesini gören Bai Zemin göz ucuyla Lilith’e bakmaktan kendini alamadı ve gizlice her iki kadının da küçük tilkiler gibi olduğunu düşündü.

Shangguan Bing Xue ise birkaç saniye boyunca hiçbir şey söylemedi ve sonunda içini çekerek yavaşça, “Acaba o kadar kolay olacak mı?” dedi.

“Uh?” Chen He ona şaşkınlıkla baktı ve “Ne demek istiyorsun?” diye sordu.

“…Önemli bir şey değil.” Chen He başını salladı ve konuya devam etmedi ama Bai Zemin onun düşüncelerinin de kendisininkilerle tamamen aynı olduğunu biliyordu.

Her halükarda, ilk insan kampını bulduklarında her şey kanıtlanmış olacaktı. O zaman Çin ordusunun zombilere, hayvanlara ve mutasyona uğramış bitkilere karşı mücadele edip edemeyeceği ya da acınacak bir güçle zar zor dayanıp dayanamayacağı ortaya çıkacaktı.

“Ben ayrılıp kuzeye gideceğim.” Derinden gelen bir ses araya girdi.

“Öyle mi?” Bai Zemin ve diğerleri o ana kadar sessiz kalan Liang Peng’e şaşkınlıkla baktılar.

“Sizi kuzeye götürecek bir şey var mı? Belki de aile?” Chen He tereddütle sordu.

“Öyle değil… Yakın ailem dört yıl önce bir trafik kazasında öldü. Geri kalanlara gelince, hayatta olup olmadıkları umurumda değil.” Liang Peng içini çekti ve pencereden dışarı bakmadan önce başını salladı ve devam etti, “Dünya değişmeden önce ben sadece bu dünyada dolaşan ve özel bir amacı olmayan kederli bir ruhtum. Ama artık dünya değiştiğine göre, kendimi aramak istiyorum… Ya da en azından nefes almak dışında var olmak için bir neden.”

Onun sözlerini duyan herkes uzun bir süre sessiz kaldıktan sonra anlayışla başını salladı.

Her ne kadar ayrılıkların gerçekleşme ihtimalinin yüksek olduğunu bilseler de, neredeyse yarım ay boyunca kesintisiz olarak birlikte yaşadıktan sonra, zombilere veya diğer evrimleşmiş yaratıklara karşı omuz omuza hayatlarını riske attıkları sayısız savaştan sonra, veda etmek konusunda hafif bir isteksizlik hissetmek kaçınılmazdı.

Bai Zemin ellerini çırptı ve gülümseyerek şöyle dedi: “Pekâlâ millet. Buradan sonsuza dek çıkmak için çok çalışalım!”

Beş kişilik grup net hedeflerle odadan çıktı ve yarınki iş için hayatta kalanları organize etmeye ve büyük sorunlardan kaçınmak için kütüphane çevresindeki binalarda devriye gezmeye başladı.

* * *

Üç gün göz açıp kapayıncaya kadar geçti.

Bugün, güneşten gelen ilk ışık huzmesinin ardından, Ruh Kaydı’nın gelişinden bu yana 14. gün resmen açıldı.

İki hafta önce, herkesin bildiği şekliyle dünya, geçmişteki haline geri dönmenin tamamen ve tamamen imkânsız olduğu bir noktaya kadar tamamen değişmişti.

İki hafta önce ve sadece öğrencilerin, profesörlerin ve diğer üniversite personelinin yüzdesine bakılırsa, insanlığın yaklaşık %70-80’i tıpkı korku filmlerindeki gibi zombilere dönüşmüştü; geçmişte eğlenceli olan kurgusal filmler, şimdi herkesin ikincil karakter olduğu bir filmde karakter olmaya zorlanmıştı.

On dört gün önce yatmak ve ertesi gün kalkmak normaldi; herkes bu basit eylemleri açık ve doğal kabul ediyordu.

İki hafta önce buzdolabını açıp yemek yemek ya da yemek yemek için bir restorana gitmek herkes için dünyanın en doğal şeyiydi; randevular, arkadaşlarla gezmeler, toplantılar, akşam yemekleri…

Ancak son on dört gündür insan yatağa girebiliyor ama ertesi gün mutlaka uyanamıyordu.

İki haftadır yiyecek kıtlaşmıştı ve artık altından daha değerli bir varlık haline gelmişti; açlıktan ölmek üzere olan sayısız insan küçük bir parça kuru ekmek için adam öldürmeye hazırdı.

Bir zamanların prestijli ve canlı Pekin Üniversitesi’nde zombiler amaçsızca dolaşıp homurdanırken, hayatta kalan birçok kişi bir köşede hıçkıra hıçkıra ağlıyor, korkuyla mücadele ediyor ve onları delirtmekle tehdit eden, duyularını yavaş yavaş kemiren açlık yüzünden çılgına dönüyordu.

Güney çıkışından birkaç kilometre ötede, geçmişte orman gibi görünen geniş bir alan küçük kızıl alevlerle çatırdadı ve birkaç saniye sonra tamamen söndü, geriye sadece geçen zamanla birlikte rüzgar tarafından süpürülüp zaman nehrinde unutulacak küller kaldı.

…

Kütüphanenin ikinci katındaki bir odanın içinde, yere serilmiş bir şiltenin üzerinde yatan ve üzerine gelişigüzel bir çift çarşaf örtülmüş olan Bai Zemin yavaşça gözlerini açtı ve ayağa kalkarken esnedi.

“Günaydın.”

Birkaç metre öteden, son on dört gündür duymaya alıştığı yumuşak, tatlı bir ses geldi.

Sesin kaynağına doğru baktığında, hayatı boyunca tanıdığı en mükemmel varlığı gördü. Hayatına habersizce girmesinin üzerinden iki hafta geçmiş olsa da, ona alıştığını düşünse de, uyandığında onu her gördüğünde hayret etmekten kendini alamıyordu.

Pencere kenarında oturmuş, elinde kocaman dolunay kapaklı bir kitap tutan güzel kadın, büyüleyici yakut gözleri ve küçük gülümsemesiyle ona bakıyordu.

Şafak ışıklarıyla yıkanan, bir tanrıça heykeli kadar zarif vücudu, porselen kadar narin ve beyaz teni, sanki küçük elmaslar onu tamamen kaplıyormuş gibi parlıyordu… Sanki bir sanat eserinden fırlamış gibiydi, çünkü güzelliği tüm parametreleri alt üst etmişti.

“Günaydın.” Bai Zemin tamamen doğruldu ve ona gülümseyerek karşılık verdi.

Onunla tanışmalarının üzerinden on dört gün, iki hafta, bir buçuk ay geçmişti. Ancak, güçleri cennet ve cehennem arasındaki mesafe kadar büyük olsa da, bir Aşağı Varoluş ve bir Yüksek Varoluş birbirlerini sanki birkaç yaşam öncesinden tanıyorlarmış gibi rahattı.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

11okunma 3beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.