6: Elitler

Yüksek seviyeli yaratıklara karşı savaşmak gerçekten riskliydi. Tek bir hata, herhangi birini yeraltı dünyasına yollamak ve efsanevi Ölüm Tanrısına selam vermek için yeterliydi.

Aslında, kıyametin ilk birkaç dakikasında 3. seviye bir zombiyle savaşmak bile son derece zordu; bir dokunuş, en ufak bir çizik ve her şey o anda ve orada biterdi. Bir hayatın sona ermesi için bir ısırık ya da çok fazla temas gerekmiyordu.

Doğrusu, Bai Zemin’in şansı olmasaydı, muhtemelen şimdiye kadar ölmüş olurdu.

O sırada, odasının penceresi küçük olduğu için, 5. seviye Büyük Arı’nın doğrudan o yöne uçmaktan başka seçeneği yoktu, bu da Bai Zemin’in saldırının nereden geleceğini bildiği için ona saldırmasını çok daha kolay hale getirdi. Aksi takdirde, böylesine hızlı ve öngörülemez bir canavarı yenmesi imkânsızdı.

Kan Manipülasyonu becerisini de bu tek öldürme sayesinde elde etti. Bu beceri olmasaydı, Bai Zemin odasından başarıyla çıkamaz ve şimdiye kadar zombi yemi haline gelirdi.

Bununla birlikte, yüksek seviyeli canavarlarla savaşmak riskli olsa da, galip gelmenin ödülleri aynı seviyedeki canavarları yenerek elde edilecek ödüllerden çok daha üstündü; her kişinin seviye başına yalnızca iki stat puanı aldığı gerçeği göz önüne alındığında, yalnızca ekstra stat puanları iki veya daha fazla seviyeye eşdeğerdi.

Damlalardan bahsetmiyorum bile.

Bai Zemin öne doğru bir adım attı ve tekrar ayağa kalkmadan önce iki küreyi ve parşömeni hızla sırt çantasına koydu. Hemen ve bir an bile dinlenmeden, ayaklarının altındaki zemine sertçe bastı ve kendisine doğru sendeleyerek gelen zombilere doğru hücum etti.

Bir dakika sonra, kalan zombiler Bai Zemin tarafından temizlenmişti.

“Öğretmen Jia. Diğer herkese ne oldu?” Bai Zemin daha önce kurtardığı otuzlu yaşlarındaki bir kadın öğretmene bakarken kaşlarını çatarak sordu.
“Öğrenci Bai… Diğerleri… Korkarım işlerin çirkinleştiğini görünce kaçtılar. Yöne gelince… Üzgünüm, korkarım bilmiyorum.” Öğretmen acı bir gülümsemeyle cevap verdi.

Bu öğretmenin adı Jia Jiao’ydu ve üçüncü sınıf öğrencilerinin öğretmeniydi, dolayısıyla Bai Zemin’i tanıyordu. Doğası gereği oldukça nazik bir kişiliğe sahipti ve geçmişte, sıradan bir aileden gelmesine rağmen Bai Zemin’e oldukça iyi davranmıştı.

“Anlıyorum.” Bai Zemin kalan on iki kişiye bakarken sadece başını salladı.

Yaklaşık yarısı zombilerin her yönden yaklaştığını görünce kaçmıştı. Bu insanlar hayatları için savaşmaya cesaret edemezlerse büyük ihtimalle öleceklerdi; ama o zaman bile ölme ihtimalleri yaşama ihtimallerinden çok daha yüksekti.

Bai Zemin ise bu konuda hiçbir şey yapamazdı. Şu anda hayatta kalması zaten zordu ve tek bir Büyük Hızlı Peygamberdevesi onu kriz zamanları için biriktirdiği tüm statü puanlarını kullanmaya zorlamıştı. Eğer bu canavarlardan ikisiyle karşılaşırsa, savaş alanı koşulları çok lehine olmadığı sürece Bai Zemin büyük olasılıkla ölecekti.

Bu insanlar kaçtığına göre, artık onunla bir ilgileri kalmamıştı. Onları daha önce kurtarmıştı çünkü sadece geçerken uğramıştı ve kendi türünün diğer türler için yiyecek haline geldiğini görmek istemiyordu.

“Hadi gidelim. Spor salonuna doğru ilerlememiz gerekiyor. Ancak o zaman biraz dinlenebiliriz.” Dedi ve gitmek için döndü.

Hayatta kalan on iki kişi geride kalmaya cesaret edemeyerek onu takip etti. Gelecek korkusuyla dolu gözleri, mutasyona uğramış garip bir yaratığın yıllardır korudukları yaşamı ellerinden alacağı endişesiyle dikkatle her yöne bakıyordu.

* * *

Erkek yatakhanesinin karşı tarafında kız yatakhanesi bulunuyordu. Kızların dinlendiği yer ile spor salonu arasındaki mesafe, spor salonu ile erkek yatakhanesi arasındaki mesafeyle aynıydı.

Yaklaşık yirmi kişilik bir grup spor salonuna doğru ilerledi. Bu grup çoğunlukla kadınlardan oluşuyordu, ancak aralarında yedi erkek de vardı.

Ancak, ister kadın ister erkek olsun, hepsi kendilerine liderlik eden kadının arkasından saygı, hayranlık ya da sevgiyle bakıyordu.

Beş zombiden oluşan bir grup, hayatta kalanların oluşturduğu kalabalığa doğru tökezledi. Onların çarpık ifadelerini ve boş gözlerini gören birçoğu, boğuk hıçkırıkların çıkardığı küçük seslerle birlikte ürpermekten kendini alamadı.

Gruba liderlik eden ve yaklaşık yirmi kişinin hayatını omuzlarında taşıyan kadının güzel gümüş rengi saçları ve parlak mavi gözleri vardı. Teni süt kadar beyaz ve en saf ipek kadar pürüzsüzdü, bu da ona gerçek bir perininkine benzer bir görünüm veriyordu. Bununla birlikte, ifadesi sonsuz buz kadar soğuktu ve belirgin bir duygusal akışı yoktu. Yine de, ifadesi buz kadar soğuk olmasına rağmen, vücudu ateş kadar sıcaktı, doğru yerlerde kıvrımlarla doluydu ve son derece çekiciydi.

Henüz 22 yaşındaki bu genç kadın beş zombiyi görünce paniklemedi, bakışlarında en ufak bir değişiklik olmadı. Elini salladı ve başının üzerinde yüzen beş buzdan mızrak belirdi. Elini bir kez daha salladığında, beş buz kazığı gelen zombilere doğru fırladı.

Beş buz kazığı büyük bir hassasiyetle, utanç verici derecede yavaş hızlarda hareket eden beş zombinin kafasına çarptı ve her bir hedefin kafasında küçük bir yumruk büyüklüğünde bir delik oluşturdu. Ancak, küçük bir buz tabakası yaraları kapattığı için yaralardan hiç kan gelmedi.

Hayatta kalanların geri kalanı bunu gördüğünde yüz ifadeleri iyiye doğru değişti ve bu kadına duydukları hayranlık anında birkaç kat arttı.

Öte yandan, kadının ifadesi hâlâ her zamanki gibi soğuk ve kayıtsızdı.

* * *

Farklı bir yönden, hayatta kalanlardan oluşan başka bir grup iki adamın liderliğinde hızla ilerliyordu.

Bu grupta yaklaşık otuz kişi vardı, bu yüzden güçlü yaşamsal koku birçok zombiyi ve evrimleşmek için onları yemeyi amaçlayan diğer grotesk yaratıkları cezbetti.

Bir binanın içinden aniden iki zombi belirdi ve sendeleyerek hayatta kalanlara doğru ilerledi. Ancak, hayatta kalanlar dehşet içinde çığlık bile atamadan, iki ok uçtu ve iki enfekte olmuşun beynine isabet ederek onları anında cansız hale getirdi.

Hayatta kalanlar, elinde yay tutan, spor kıyafetler giyen ve arkasında sadak taşıyan genç adama hayranlık ve gıpta ile baktı. Genç adam onları görmezden gelerek daha önce kullandığı iki oku eline aldı ve üzerlerindeki kanı yırtık bir giysi beziyle sildi.

Swoosh!

Aniden mutasyona uğramış bir köpek belirdi ve normal bir insandan üç kat daha hızlı bir şekilde saldırdı. Büyük kahverengi köpek, genç adamın kafasını koparmak niyetiyle çenelerini ardına kadar açtı. Bu 9. seviye mutasyona uğramış köpeğin çene gücüyle, genç adamın kafası tek bir ısırıkta paramparça olacaktı.

Ancak, köpeği karşılayan şey kocaman bir çekiç oldu.

Bang!

Köpeğin kafası parçalara ayrıldı. Köpeğin beyin parçaları, kanı ve eti her yere saçılarak kanlı bir karmaşa yarattı. Hayvan tamamen cansız bir şekilde yere yığıldı.

“Hızlı olsan bile, önce bana saldırmazsan çok zayıfsın, aptal köpek!” Yüzünde sakalı olan iri yarı bir adam köpeğin cesedine tükürdü.

Bu adam yaklaşık 35 yaşlarında görünüyordu ve yüzündeki ifade vahşiydi. Neredeyse bir kapı büyüklüğünde olan metal renkli bir çekici iki eliyle tutuyor, ağır bir silah olmasına rağmen kolaylıkla kullanıyordu.

Grup spor salonuna doğru ilerlemeye devam etti.

* * *

Elbette Bai Zemin, kendisi dışında aynı fikre ve aynı geçici hedefe sahip başka insanların da olduğunu bilmiyordu.

Ancak, bilseydi bile muhtemelen çok şaşırmazdı. Ne de olsa spor salonu üniversite kampüsünün tam ortasında yer alıyordu, dolayısıyla her yönden erişilebilirdi. Dahası, spor salonu nispeten güvenli sayılabilecek birkaç tesisten biriydi.

Bai Zemin dışında savaşmaya cesaret eden ya da hayatta kalmak istiyorlarsa savaşmaktan başka çareleri olmayan başka insanlar da vardı. Sonuç olarak, bu dünyaya ait olmayan güçlü beceriler ve hazineler kazanarak kendi tesadüfi deneyimlerini yaşayan birkaç kişi vardı.

Yirmi dakika sonra, kurtardığı kazazedeler için en kolay ve en az zor yolu bulmak amacıyla bölgede birkaç dolambaçlı yol yaptıktan sonra, Bai Zemin nihayet spor salonundan sadece elli metre uzaktaydı ve ilk hedefine ulaşmıştı.

Ancak işler biraz karışık gibi görünüyordu.

“Öğrenci Bai, şimdi ne yapacağız…?” Jia Jiao önündeki sahneyi izlerken solgun bir yüzle sordu.

Bai Zemin bir köşeye çömelip spor salonunun yakınında dolaşan yoğun zombi grubunu görünce kaşlarını hafifçe çattı. Elliden fazla zombi vardı ve hepsi de onun geçemeyeceği kadar birbirine yakındı. Bai Zemin gibi biri için bile kendisini bir sıyrıkla yenebilecek elli yaratığa karşı savaşmak kolay bir iş değildi.

Eğer hareket edebileceği bir yerde olsaydı, Bai Zemin yeterli zaman verildiğinde birkaç yüz zombiyi alt edebileceğinden emindi. Ancak, böylesine dar bir alanda bu yaratıkların ellisiyle savaşmak, sürekli seviye atlayan kendisi için bile zorlayıcıydı.

Onu en çok şaşırtan şey ise bu zombilerin buradan ayrılmaya hiç niyetli görünmemeleriydi.