10: Eve Çağrı

Basketbol sahası oldukça genişti ve tribünlerde birkaç bin kişinin sorunsuzca sığabileceği kadar koltuk vardı. Şu anda farklı koltuklarda oturan öğrenciler ve öğretmenler korku dolu gözlerle kafeteryanın bulunduğu yöne bakıyordu.

“Abla Shi, sence kötü bir şey mi oldu…?” Küçük yapılı bir kız öğrenci alçak sesle dizlerine sarılıp kendini ısıtmak için sıkıca kucaklaşırken sordu.

“Xiulan, endişelenme. Bing Xue ablanın ne kadar güçlü olduğunu sen de gördün. Birkaç zombi ortaya çıksa bile ona karşı bir sorun teşkil etmeyecektir.” Wu Shi kararlı bir ses tonuyla, sadece arkadaşını değil kendisini de ikna etmek için mümkün olduğunca kendinden emin görünmeye çalışarak konuştu.

Zi Xiulan vücudu sürekli titrerken dudaklarını sıkıca ısırdı. Sonunda gözyaşlarını tutamadı ve hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladı: “Abla Shi… I… Ben çok korkuyorum… Song Qing aniden bir zombiye dönüştü ve Zeng Na ısırılarak öldürüldü… Birçok insan öldü ve ben artık onlarla konuşamayacağım…”

Duygularına zorlukla hakim olan Wu Shi sonunda kendini tutamayarak ağlamaya başladı. Az önce ailesiyle iletişim kurmaya çalışmış, ne yazık ki hiçbir yanıt alamamıştı; şimdiden en kötüsünden korkuyordu.

“Üşüyorum… Kuru kıyafetler giymek istiyorum… Sıcak hissetmek istiyorum… Annemin vaazlarını tekrar dinlemek istiyorum…” Wu Shi gözyaşları içinde fısıldadı.

Bu tür konuşmalar spor salonunun her yerinden duyulabiliyordu. Öğrenciler karanlık ve bilinmeyen bir geleceği beklerken dehşete düşmüşlerdi.

Birkaç saat önce hepsi gülüyor ve mutlu bir şekilde sohbet ediyor; en iyi şekilde görünmek için ne tür kıyafetler almaları gerektiği konusunda endişeleniyorlardı. Oysa şimdi tek istedikleri, kemik titreten soğuktan kurtulmak için kuru giysilerdi.

Sorumluluk sahibi yetişkinler olan öğretmenler bile, biraz sonra garip bir yaratığın kapıdan içeri girip canlarını alıp almayacağını bilemezken, diğerlerini rahatlatacak durumda değillerdi.

* * *
“Ne oldu burada?” Shangguan Bing Xue’nin soğuk sesi mekanın sessizliğini bozan ilk ses oldu.

Bai Zemin hemen cevap vermedi, bunun yerine yerdeki birkaç masa örtüsünü toplayıp uç uca bağladı ve böylece büyük bir kare kumaş oluşturdu. Ardından, hareketsiz zombilerin bedenlerini bez karenin üzerinde dikkatlice hareket ettirmeye başladı ve bir yandan da yavaşça açıklama yaptı:

“Bu kafeteryada yaklaşık yüz kişiye bir hafta yetecek kadar yiyecek var. Ayrıca, ben de kalabalıkta kendimi rahat hissetmiyorum, bu yüzden burayı geçici dinlenme alanım yapmayı planlıyorum… Bu zombilerin icabına ben bakacağım.”

“Bu zombilerin icabına baktığınızı mı söylüyorsunuz…?” Shangguan Bing Xue, Bai Zemin’in çalışmasını izlerken garip bir sesle mırıldandı.

İlk bakış dışında onlara bir daha dönüp bakmamış ve yorulmak bilmeden çalışmaya devam etmişti. Shangguan Bing Xue’nin zihninde sürekli olarak birçok düşünce yanıp sönüyordu ve bu da onu anlamayı son derece zorlaştırıyordu.

Chen He onun kadar çok şey düşünmüyordu, sadece Bai Zemin’in arkasına baktı ve sordu, “Nasıl olduğunu sorabilir miyim… Doğru, hâlâ adınızı bilmiyoruz. Siz…?”

“Bai Zemin.” Kayıtsızca cevap verdi. Bai Zemin havalı görünmeye çalışmıyordu, bu onun gerçek kişiliğiydi. Dünya kaosa sürüklenmeden önce bile geçmişte yaşadığı bazı olaylar nedeniyle pek çok insanla iyi geçinemiyordu.

“Anlıyorum, Bai Zemin. Sizinle tanışmak bir zevk.” Chen He kibarca gülümsedi.

Chen He son derece yakışıklıydı, okçuluk yeteneği kulübünün en iyisi olmasını sağlamıştı ve notları her dönem ilk ondaydı. Tüm bu mükemmel nitelikleri, tanınmayan ama güçlü ailesiyle birlikte onu sayısız güzel kızın beyaz atlı prensi yapmıştı; erkekler arasında bile nezaketinden dolayı popülerdi.

“Ben de öyle.” Bai Zemin fazla ilgilenmeden cevap verdi.

Şu anda en önemli önceliği kendi güvenliğini tam olarak sağlamak, ardından ailesinin güvenliğini kontrol etmek için evini aramak ve son olarak da yeni dünyanın kurallarını daha iyi anlamaktı. Bu nedenle, tıpkı geçmişte olmadığı gibi kimseyle arkadaşlık kurmakla ilgilenmiyordu.

Chen He’nin ifadesi Bai Zemin’in net soğukluğu karşısında biraz rahatsız oldu ve yakışıklı yüzünde acı bir gülümseme belirdi.

“Onlarla nasıl başa çıktınız?” Shangguan Bing Xue sordu.

Yerde bazı kan lekeleri görebiliyordu. Ancak, bu kanın yerde ölü ve parçalara ayrılmış dört büyük sivrisineğe ait olduğu açıktı. O zaman Shangguan Bing Xue, karşısındaki genç adamın zombileri yaralamadan öldürmesinin nasıl mümkün olduğunu merak etti.

“Onlar ölü değil. Hâlâ hayattalar.” Bai Zemin sonunda on beş cesedi sürüklemeyi bitirerek cevap verdi.

“Ne?” Shangguan Bing Xue’nin soğuk ve kayıtsız ifadesi onun sözlerini duyunca bir anlığına kırıldı.

Bai Zemin büyük kumaş karesini çıkışa doğru biraz zorlanarak ama istikrarlı adımlarla sürüklemeye başladı. Gücü toplamda 55 puan olmasına rağmen, henüz on beş yetişkin insanı rahatça sürükleyebilecek bir seviyeye ulaşmamıştı.

Yürürken, “Bu zombiler hâlâ hayatta. Sadece vücudun tüm bağlantı kemiklerini yok ettim, bu yüzden beyin sağlam olsa bile, hiçbir şey yapamadıkları için ölü zombilerden farkları yok… Uyuyacağım yeri kanla lekelemek istemedim.”

Shangguan Bing Xue’nin gözleri parladı ve sonunda zombilerin bedenlerinin neden bu kadar kötü durumda olduğunu anladı… Daha önce Bai Zemin’in sadece barbar ve vahşi bir insan olduğunu düşünmüştü ama açıklamasını dinledikten sonra yanıldığını anladı.

Her ne kadar onun gücüne biraz hayranlık duysa da, hepsi bu kadardı. Onun bakış açısına göre, bu yerde güvenilir kimse yoktu. Shangguan Bing Xue’ye göre, biraz olsun güvenebileceği tek kişi çocukluk arkadaşı Chen He’ydi; diğerlerine gelince, hepsi işe yaramazdı.

Özellikle de erkekler.

* * *

Şu anda Shangguan Bing Xue’nin etrafı hem erkekler hem de kadınlar tarafından sarılmış durumdaydı. Öğrenci derneğinin başkan yardımcısı Lian Xuan ve yetenekli okçu Chen He sürekli olarak onunla sohbet etmeye çalışıyordu.

Korkunç bir çekici olan güçlü adam Liang Peng, dışarıdaki dünyayı çok fazla umursamadan bazı kız öğrencilerin ve öğretmenlerin cesetlerine bakıyordu.

Bai Zemin on beş zombiyi mekândan çıkarıp yakındaki bir binaya sürükledikten sonra spor salonuna döndü. Kendisine yöneltilen bakışları görmezden geldi ve kimseyle sohbet etmeye niyeti olmadan sessizce uzaklaştı.

Kafeteryaya vardığında, Bai Zemin Kan Manipülasyonu becerisini kullanarak zemini kirleten kanı temizledi ve kırık pencereden dışarıya gönderdi.

Cam kırık olduğu için yağmur suyu sürekli içeri akıyor ve pencerelerin yakınındaki alanlar sırılsıklam oluyordu. Buna ek olarak, soğuk gerçekten dayanılmazdı.

Birkaç dakika düşündükten sonra Bai Zemin birkaç masanın ayaklarını kopardı ve üst kısımlarını pencereleri tek tek örtmek için kullandı. Tahtanın düşmesini önlemek için odanın içindeki birkaç dolap ve buzdolabını kullandı, böylece yağmuru ve rüzgârı dışarıda bıraktı ve bir böceğin içeri girme olasılığını azalttı.

Ardından Bai Zemin kapıyı kapattı ve kendini kafeteryanın içine kilitledi.

Loş bir ışık yaktı ve dinlenmek için pencereden ve kapıdan uzaktaki bir sandalyeye oturdu. Beş dakika sonra sırt çantasından cep telefonunu çıkardı ve titreyen elleriyle annesini aradı.

…

“Ulaşmak istediğiniz numara servis dışı ya da şarjı bitmiş. Lütfen daha sonra tekrar deneyin.”

Bai Zemin kendini sakinleştirmek için derin bir nefes aldı, en kötü senaryoyu düşünmek istemiyordu. Korku içinde Meng Qi’nin numarasını çevirdi.

…

“Ulaşmak istediğiniz numara servis dışı veya şarjı bitmiş. Lütfen daha sonra tekrar deneyin.”

Yine aynı mesajı alan Bai Zemin, elinde olmadan cep telefonunu masanın üzerine bıraktı. Yavaşça sandalyeye yığıldı ve şimşeklerin sabit sesini dinlerken gözleri hafifçe yaşlarla doldu.

Bunu düşünmek istemese de, Bai Zemin için ailesinin ölmüş olma ihtimalinin gerçekten de çok yüksek olduğu açıktı. Ne de olsa pek çok insan hiçbir uyarı olmaksızın zombiye dönüşmüş, zombiler acımasızca saldırmaya başlamış, böcekler evrim geçirmiş ve evcil hayvanlar bile vahşileşmişti.

Ancak, o gerçekten istekli değildi. Ne de olsa sahip olduğu tek gerçek şey ailesiydi.

Ağlama isteğine zorlukla direnen Bai Zemin cep telefonunu tekrar eline aldı ve babasının numarasını çevirdi.

…

Yakındaki bir sandalyede oturan Lilith, onun ağlamak üzere olan küçük bir çocuk gibi davranmasını izlerken onun için biraz üzüldü.

Hayatı için savaşmak zorunda kaldığında bile, kılıcını kaldırıp kanla yıkanmaktan başka çaresi olmadığında bile, tüm hayatı önünde çökerken bile, Bai Zemin her zaman kararlıydı ve tereddüt etmedi. Savaşmak gerektiğinde savaştı ve hayatta kalmak için beynini mükemmel bir şekilde kullandı.

Ancak ailesinin olası ölümü karşısında sakinliği pencereden uçup gitmişti.