Bazı başlangıçlar vardır hiç istenmeyen bir sonla biter bazı başlangıçlar vardır hiç hatırlanmayan bir sonla biter

O gün sabah hiç istenmeyen bir sonla biten yeni hikayenin ilk sabahı olduğunu bilmeden uyandım Tolga'nın hala omzundaydım saat 9.16 civarı hemen ayaklandım tolga buradaysa daha babamlar gelmemiş demekti. Annemin yanına koştum arkamdan tolgada geldi çevirmeden sordum
“anne babam niye gelmedi, neden hala yok, anne babam nerde” sıraladım bütün soruları iyice korkmaya başlamıştım
“ annem arıyoruz babanı yani babalarınızı ama ulaşamıyoruz hatlarda bir sorun olmalı korkmayın ”
Tolga korktuğumu anlamış olmalı nazikçe tuttu kolumdan çevirdi kendine doğru en masum bakışlarıyla en sakin sesiyle
“Korkma derin babam ve kemal amca güçlüdür hiçbir şey olmaz onlara sende biliyorsun hem sen hani babanın güçlü kızıydın” ona hep söylerdim ben babamın güçlü kızıyım diye. İçimdeki hissin farkındaydım
“O zaman nerde tolga niye hala aramadı”
“Arar merak etme” zil çaldı evet zil çaldı
“babam babamdı bu kesin oydu biliyordum işte geldi”
“Babaaa” diye koştum kapıya annem arkamdan “dur kızım beni bekle” dedi koştum açtım kapıyı açarken “baba” dedim.
Ses yoktu abim gelmişti sarıldım
“babamlar nerde abi niye gelmediler sen neredeydin gördün mü onları”
“Görmedim abim ama korkma gelirler”
Abimin kolu kanıyordu annem hemen
“koluna ne oldu yavrum” dedi abim sağ eliyle sol kolunu çevirdi
“bilmemem bir şey yok hallederim ben” dedi
On saniye sonra zil çaldı
“Babaaa” diye koştum açtım kapıyı
Ses gelmedi ama üstünde üniforma vardı yavaşça kaldırdım başımı yukarıya hayır babam değildi bu omzunda bir sürü yıldızı olan bir komutan arkada da askerler vardı neydi bu şimdi arkamdan “kim o demeden neden açtın kızım” diyen annem bir an duraksadı ardında asuman teyze ve Merve abla yanımda tolga vardı omzumdan sarıldı bana anneme döndüm tekrardan
“Lütfen lütfen söylemeyin öyle bir şey olmadı deyin lütfen” derken gözlerinden yaş aktı tekrar önüme döndüm en öndeki komutan girdi konuşmaya
“Uzman Çavuşlar Kemal Tekkurt ve Hasan Alabey nizamiye baskınında şehit düştü. Başınız sağ olsun”
Artık her şey bitmişti zaman durmuştu ta ki
“Hasaan hasanımm”
“Kemalim nereye bizi bırakıp nereye” diye bağıran annemin ve Asuman teyzenin sesini duyuncaya kadar annem bayılıyor asuman teyze çığlık atıyor Merve abla annesini sakinleştirmeye çalışıyor. Abim bayılan annemi kucaklıyor, tolga ise benim gözlerimi kapatıp arka odaya götürüyor.
Her şey bitmiş gibi hayat durmuş gibi tolganın götürdüğü odaya doğru ilerliyorum giriyoruz odaya ama hala ne annemlerin ne de komutanın sesi kulaklarımdan gitmiyor. Kafamı kaldırıp tolgaya bakıyorum yüzünde tanımlayamadığım bir ifade kuşanmış şekilde koltuğa oturuyoruz.
“babamlar ölmüş mü tolga” dedim ağlamaya yakın ama ağlayamadığım sesimle
“hayır derin” dedi sanki hiçbir şey olmamış gibi kumandayı ararken
“Ama o, o komutan öyle dedi”
Kumandayı bulmuştu yanıma oturdu arkadan annemlerin sesleri geliyordu televizyondan çizgi film açtı sesi fulledi ardından bana döndü ve sorumu yanıtladı.

“evet, duydum ama ölmediler onlar” durdu devamını getiremedi neden getirememişti?
“onlar” dedim ardından derin bir nefes aldı ve verdi baktı gözlerime ardından cümlesine girdi
“onlar” dedi, parmağıyla kalbimi gösterdi ardından televizyonun üstündeki al bayrağı gösterdi “artık buradalar onlar artık…” durdu ve “şehit oldular” dedi ardından söylediği cümleye nefretle baktı .
“ ama ölmediler demiştin” gözümden bir damla yaş yavaşça süzüldü
Hiçbir şey demedi gözleri tekrar bana döndü çok masum bakıyordu hemen sarıldı bana saçlarımı okşadı “ağlama onlar zaten ölmedi dediğim gibi” eli tekrar kalbime gitti “buradalar” dedi
ardından yarım saat geçti yanımıza gelen yoktu ama ev curcunaydı bütün komşular gelmişti boş boş bakıyordum yerdeki halıya tolga başımı kaldırdı ve şöyle devam etti yarım saattir ağzını bıçak açmamıştı

“Sana yemin ederim ki” sözlerinden ateş püskürüyordu “babamların intikamını alıcam bu günü yaşayan her bir çocuğun intikamını alıcam bu günü yaşatanlara hesap sorucam ki babamların kanını yerde bırakmayacağım derin”
Baktım yüzüne ama haklıydı bu günü yaşayanların intikamı alınmalıydı içime bir alev düştü büyük bir boşluk oluştu içimde bu alevi söndürecek tek şeyin intikam olduğunu düşündüm “bende” dedim kelimeler benim yönetimimde değildi kendi kendine akıyordu “Bende alıcam söz veriyorum bende babamlar gibi olucam söz veriyorum tolga ”