Ruh avcısı

Şehrin ışıklarının düşmeyi bıraktığı yerlerin ötesinde bir mağaranın girişinde tebeşirle çizilmiş yıldız işaretleri vardı. Karanlıkta güç bela onu bulduktan sonra Astalas el yordamıyla duvarı aramaya başladı o ara da Laura sordu.

"Tebeşirin altı yıl dayandığına şanslısın."
"Benim normal tebeşir kullanacağımı düşünmedin umarım canım."

Astalas aradığı girişi buldu. Omzunu dayayıp ittirince içerisi aşağıya inen topraktan merdivenlere açıldı.

"Zahmet olmayacaksa."

Astalas'ın sözüyle Laura meşaleleri elektrikle alevlendirdi ve aşağıya bu şekilde indiler. Aşağısı Laura'nın beklediğinden çok daba büyüktü. Tavanda sarkıtlar olmasına rağmen Astalas buraya bir ocak, birkaç yünden koltuk ve ahşaptan masa yapmıştı. Çırpılardan bir yatak da vardı adam teknoloji içinde taş devri yaşıyordu. Diğer tarafta ise taştan yontma büyük bir çalışma masası ve üzerinde Astalas'ın aletleri vardı. Astalas masadan önce sağda asılı olan kıyafete baktı. Bu onun bahsettiği kıyafetti. Genel kahverengi pantolon ve siyah uzun kollunun içinden çelikten hafif bir zırh geçiyordu. Kıyafetlerin dış kısmı da ayıya benzer bir hayvanın derisiyle kaplanmıştı. Arkaya uzanan koyu renkli bir pelerini vardı ve pelerinin uçları hep yırtıktı. Astalas Laura'ya bakmamasını rica edinerek giyindi. Vakit kaybetmeden masaya yönelip kınından sivri uçlarına kadar her şeyi bronzdan olan kıvrımlı desenler kazınmış bıçağını alıp masanın başındaki siyah kemeri pantolonuna taktı ardından da bıçağı geçirdi. Genişleyebilen sağlam dikilmiş bir keseye içinden kağıtlar fırlayan eski bir günlüğü ve yedek kavisli bıçağını koydu. Üzerinde haç olan başka bir kitabı da keseye attıktan sonra masada ilerledi. Beş tane kutsal şerbet dolu matarayı içine tıktı. Ardından ucunda bronz, sola yatan çentik bıçak olan uzun zincirli bir silahı eline aldı. Birbirine geçirilmiş metal zincirli silahı ruhları kendisine çekmek için bir halat gibi kullanıyordu. Zinciri katlayıp çentiği zincir boşluklarından birine geçirdikten sonra zinciri kemerine taktı. Bronzdan bir el baltasını kemerin soluna geçirdikten sonra sol elinin üstüne arbelete benzer küçük bir mekanizma yerleştirip üstünü küçülterek kapattı. Keseyi kemerinin arkasına geçirirken son olarak da çemberin içinde göz sembolü olan bronzdan bir kolye taktı. Laura'ya da yedek bir tane uzattı ama Laura elini kaldırdı.

"Ben öyle bir şey takmam."
"Eğer içine iblis girerse kanının kaynadığını ve kemiklerinin sana battığını hissedeceksin."
"Alışığım."
"Eğer birileri göğüslerine bakarsa kolyeyi görüp suçlu hissedecek."
"Sen baktın mı?"
"Benim çekimlerle uğraşacak vaktim pek yok."
"Güzel. İkna edemedin beni sende kalsın kolye."

Astalas omuz silkip kolyeyi de keseye attı. Astalas artık hazırdı ama bir planları olmadığını şimdi akıl ettiler. Astalas pek de rahat görünmeyen yatağına uzanırken Laura volta atmaya başladı.

"Benim yerime ulaşabilirsek orada arabam var."
"Benim yerim daha havalı."
"Kapat çeneni keşiş. Arabayı alalım ve her yerde o aşağılık iblisi arayalım."
"Ya da tarihin bildiği en güçlü iblislerden birine saldırmak için başkalarını arayalım."
"Başkası yok. Zaten ben sana benimle onu öldür demek istemedim sadece... ufh uzun uzun anlatmak çok yoruyor ve gün boyu yaptığım bu oldu. Gitmek istediğim yolda doğaüstü güçlere karşı bana yardım edecek birisi lazım. Eğer istersen asıl işe gelince yollarımız ayrılır."
"Yani yani yani... seni ölüme göndermek istemem. Bir yabancı için de ölmek istemem."
"Seçimi Morrow'a yaklaştığımızda yaparsın. Ben olmasaydım hala patates kemiriyordun yani bana yardım etmek zorundasın."
"Bir şartla edeceğim."
"Neymiş?"
"Karşılaştığımız her ucubeyi kanatacağız. Arafı Cehennemin üstüne yıkalım. Öldürebileceğimiz kadarı, ne fazla ne eksik."
"Hm."
"Ayrıca benim kitabımda ucube kalıbına uyan insan yok. O konuda öldürmeme kararındayım."
"Aman ne mızmızmışsın be! Var mısın yok musun?"
"Varım."
"O zaman yola çıkıyoruz."

Astalas ayağa kalkıp yumruk tokuşturmak için elini kaldırdı ama Laura boş gözlerle bakıp tepki vermedi. İkisi dışarı çıktığında güneş yükseliyordu.