118. bölüm / 121

Havuzun Dibindeki Kaos ve Arabadaki Sessiz İtiraf

Bölümler 121Şu an: Havuzun Dibindeki Kaos ve Arabadaki Sessiz İtiraf

Yarın akşam üzerime seçtiğim şık elbiseyi giyip son kez aynada saçlarımı düzelttim ve evden dışarı adım attım. Kapının önünde bekleyen İpek’in arabasının farları yola vururken, kapıyı açıp içeri bindiğimde arka koltuktan gelen neşeli seslerle karşılaştım.
İpek: "Ooo son sınıf güzeli, nihayet teşrif ettin! Hazır mısın bakalım bu geceki savaşa?"
Arka koltukta Defne, Mine ve Mine’nin ikizi Ege neşeli bir şekilde gülüşüyorlardı. İpek arabayı çalıştırıp Alperen’in şehir dışındaki o devasa ve lüks villasına doğru sürmeye başladı. Kısa sürede villanın önüne geldiğimizde, kapıdaki güvenlik korumaları araçları yönlendiriyor, müzik sesleri bahçeden dışarı taşıyordu.Arabadan inip bahçeye doğru yürüdüğümüzde içerisinin mahşer yeri gibi kalabalık olduğunu gördük. Müzik son ses çalıyor, herkes havuzun etrafındaki rengarenk ışıkların altında eğleniyordu. Bizim grup havuz kenarındaki masalara doğru geçerken, Can hemen yanımda bitiverdi ve hal hatır sordu. Tam onunla konuşurken, kapının taraftan yükselen fısıltılar bütün dikkatleri bir anda başka bir yöne çekti.
Üzerinde parıltılı, kırmızı askılı elbisesi ve kızıla boyanmış saçlarıyla Merve içeri süzülmüştü. Havalı adımlarla yürüyüp doğrudan havuz kenarındaki en rahat koltuğa kuruldu. Henüz aradan birkaç dakika geçmemişti ki, kapıdan bu kez Yalçın içeri girdi. Üzerinde sade siyah bir gömlek vardı; gözleri kalabalığı tararken bir anda Merve’nin oturduğu köşeye kaydı ve gidip Merve’nin hemen yanındaki boşluğa oturdu.
O an içimi yakan o zehirli kıskançlık dalgası nefesimi kesti. Gözlerimi ondan ayıramıyordum; ama aynı anda Yalçın’ın da gözlerinin benimle Can’ın üzerinde olduğunu, çenesinin kasıldığını görebiliyordum. Telefonumun titreşmesiyle başımı aşağı eğdim. Yalçın’dan gelen mesaj ekranda parlıyordu:
(Yalçın): "Ne işi var onun yanında senin? Rüya, çabuk buraya gel."
Hemen sinirle tuşlara basıp cevap verdim:
(Ben - Rüya): "Sana ne kimin yanında olduğumdan? Sen kendi yanındakine bak önce!"
Telefonu cebime attığım an, Yalçın’ın sinirden kasıldığını ve hınçla Merve’nin dizini okşar gibi yapıp bana meydan okuyan bir bakış attığını gördüm. Telefonum hemen ardında tekrar titredi:
(Yalçın): "Peki öyle olsun Rüya... Madem gelmiyorsun, ben gelirim o zaman."
Gözlerim öfkeden dönmüştü. Yanımızdaki masada Defne’nin elinde tuttuğu kırmızı renkli buz gibi kokteyl bardağını bir hamlede kaptığım gibi, doğrudan Yalçın ve Merve’nin oturduğu tarafa doğru yürümeye başladım. Merve’nin tam önünde durduğum an, bardağın içindeki bütün sıvıyı uyarısız bir şekilde Merve’nin başından aşağı fırlatıverdim!
Merve çığlık çığlığa ayağa kalkarken, üzerindeki kırmızı elbise ve saçları sırılsıklam olmuştu. Öfkeden deliye dönerek üstüme yürüdü:
Merve: "Deli misin kızım sen?! Aldık mı havanı, gebertirim seni!"
Merve, gözü dönmüş bir halde bütün gücüyle beni itti. Hiç dengemi hesap edememiştim; arkamdaki havuz kenarından doğrudan buz gibi suya kapaklandım.
Suya çakıldığım an nefesim kesildi; yüzme bilmeme rağmen şokun etkisiyle ve ağırlaşan elbisemle havuzun ortasında çırpınmaya, boğulmaya başladım. "Rüya!" çığlıkları havada uçuşurken, saniyeler içinde üzerimdeki ağırlıkla suya atlayan bir beden beni belimden yakaladı.
Yalçın, sırılsıklam bir halde beni sudan çekip çıkardı, kucağına aldığı gibi havuz kenarındaki çimlerin üzerine yatırdı. Herkes etrafımıza toplanmıştı ama o kimseyi görmüyordu. Nefes nefese kalmış, yüzü korkudan sararmıştı.
Ben (Yalçın):
Havuzun kenarında oturmuş Merve’nin saçmalıklarını izlerken birden Rüya’nın bardağı fırlatıp Merve’yi ıslatması bir oldu. Olayın şokunu atlatamadan Merve’nin Rüya’yı ittiğini ve Rüya’nın havuza düştüğünü gördüm. Beynimden vurulmuşa döndüm; saniyeler içinde nasıl suya atladığımı, onu sudan nasıl çektiğimi bile hatırlamıyordum. Kucağımda titreyen, nefessiz kalmış bedenine baktıkça dünyam kararıyordu.
İnsanların "İyi mi?" seslerini duymazdan gelerek Rüya’yı kucağıma aldığım gibi kalabalığı yarıp doğrudan villanın dışındaki arabama doğru koştum. Ön koltuğa yatırdığım gibi arabaya bittim, motoru çalıştırıp arka koltuktaki seyahat çantasından kuru kıyafetler aradım.
Ben: "Rüya... İyi misin? Üstündekiler sırılsıklam, hasta olacaksın, çıkar şu elbiseyi hemen!"
Rüya titreyen elleriyle utançla ve öfkeyle benden kaçmaya çalıştı, başını iki yana salladı.
Ben (Rüya):
Nefes nefese kalmış halde, üzerimdeki ağırlaşmış elbiseyle arabanın koltuğuna büzüşmüştüm. Yalçın’ın yardim etme çabası karşısında gururum ve sinirim ağır basıyordu.
Ben: "Dokunma bana! İstemiyorum... Çek elini Yalçın!" dedim titreyen sesimle.
Ben (Yalçın):
Rüya’nın bu inatçı hali karşısında sabrım tamamen taştı. Gözlerindeki o korkuyu ve titrediğini görünce öfkem yerini derin bir endişeye bıraktı.Yalçın: "İnat etme Rüya! Şu an çocukluk yapma zamanı değil, sabaha kadar zatürre olursun bu halde! Bırak yardım edeyim, yalvarırım..." dedim, sesimdeki o yumuşama ve çaresizlik kendi kulaklarıma bile yabancı geldi.
Rüya daha fazla direnemedi; gözlerinden süzülen bir damla yaşla birlikte başını sallayıp onay vermek zorunda kaldı. Hemen bagajdan aldığım uzun, kalın siyah sweatshirt’ü çıkardım. Islak elbisesini üzerinden çıkarmasına yardımcı olurken gözlerimi başka bir yöne kaçırdım, ardından o yumuşak sweatshirt’ü üzerine giydirdim.
Hâlâ titreyen ıslak saçlarını kurulayabilmek için torpido gözünden temiz bir havlu çıkardım. Yanına oturup havluyla saçlarını nazikçe ovmaya başladım. O an aramızdaki bütün o kavgalar, Can meselesi, Merve’nin çıkardığı o aptalca kaos havaya uçmuştu. Sadece ikimiz vardı; nefeslerimiz arabanın camındaki buğuda birleşiyordu.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

22okunma 2beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.