35. bölüm / 110

Bahçedeki Büyük Sır

Yazar: Berfin Nayci

Uygulamada Aç Kitap sayfası

Bölümler 110Şu an: Bahçedeki Büyük Sır

Okul bahçesindeki asırlık çınar ağacının altındaki

banklara yayıldığımızda, öğle güneşinin sıcaklığı

üzerimizdeki o sabahki gerginliği biraz olsun dağıtmıştı.

İpek, elindeki sandviçten bir ısırık alacakken durdu ve

gözlerini kısarak bana baktı. Bakışlarında öyle bir merak

vardı ki, sanki beni bir mikroskop altında inceliyordu.

İpek: "Rüya, dökül bakalım. Sabah Yalçın’la spor

salonunun önünde ne konuşuyordunuz öyle? Uzaktan

gördüm, resmen... resmen karşılıklı gülüyordunuz! Hem

de o 'buzlar kralı' Yalçın’la!"

Ben: (Gülümsememi bastırmaya çalışarak) "Sadece

matematik sınavı için teşekkür ettim İpek. Sonuçta o

defter olmasa şu an hala 424. sırada sayıklıyor

olurdum."

İpek: "Sadece teşekkür mü? Kızım, Yalçın kimseye

defterini vermez, bırak defter vermeyi, kimsenin

basamağına oturup öyle uzun uzun muhabbet etmez.

Okulun başından beri onu takip ediyorum, ilk kez birine

karşı bu kadar... ne bileyim, 'insan' gibi davrandığını

gördüm. Başka bir şey var, hissediyorum."

Derin bir nefes aldım. İpek’ten daha fazla

saklayamazdım, zaten kış partisi yaklaşıyordu ve elbet

öğrenecekti.

Ben: "Tamam, bir şey daha var. Ama aramızda

kalacağına söz ver."

İpek: (Heyecandan sandviçini pakete geri koyup bana doğru eğildi)

"Söz! Ölümüne sır, hadi söyle!"

Ben: "Yalçın o defteri bana bir şartla verdi... Kış

partisine onunla gitmemi istedi. Ve ben de kabul ettim."

İpek’in ağzı resmen bir karış açık kaldı. Elindeki meyve

suyu kutusunu neredeyse masaya düşürüyordu. Gözleri

fal taşı gibi açılmış, bir süre öylece yüzüme

bakakalmıştı.

İpek: "Ne?! Sen... Sen ve Yalçın? Kış partisine? Birlikte?!"

Ben: "Şşşt! Bağırma İpek, Aleyna’nın casusları her

yerde!"

İpek: (Sesini fısıltıya indirerek ama heyecanından hiçbir şey kaybetmeyerek)

"İnanamıyorum! Bu yılın, hatta bu okulun son on yılının

olayı olur bu! Aleyna bunu duyarsa kahrından

kütüphanedeki felsefe kitaplarını yemeye başlar. Ama

Rüya... Bu çok tehlikeli değil mi? Yalçın neden böyle bir

şey yapsın?"

Ben: "Bana 'rakip' olduğumu söyledi. Benim bu okulun

düzenini bozmamı izlemekten zevk alıyormuş. Bir nevi

oyun gibi görüyor herhalde. Ama ben de boş

durmayacağım. Oraya sadece onun 'aksesuarı' olarak

gitmiyorum. 52. sıradaki Rüya olarak, o kapıdan içeri

girdiğimde herkesin ağzını açık bırakmak istiyorum."

İpek: (Elimi tutarak) "Vay canına... Sen gerçekten

mahallenin sessiz kızı değil, bu okulun yeni

fırtınasıymışsın. Tamam, o zaman operasyon başlıyor!

O partide giyeceğin elbiseyi bulmak için bütün şehri

altını üstüne getireceğiz. Yalçın bile seni gördüğünde

potayı falan unutacak, bak gör!"

İpek’in bu saf ve samimi heyecanı beni de

umutlandırmıştı. Ama içimde bir yerde, Yalçın’ın bu

teklifinin sadece bir "oyun" olup olmadığına dair o küçük

şüphe hala kıvılcım gibi yanıyordu.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

723okunma 20beğeni 1yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.