75. bölüm · KIRILMA NOKTASI
Koridorda Dört Kişilik Sarılma ve Hak Edilen Son
Yalçın’ın yanından ayrılıp sınıfa doğru yürürken adımlarım hâlâ hafifçe titriyordu ama içimdeki o korkunç ağırlık tamamen kalkmıştı. Tam koridorun köşesini dönecekken karşımdan panikle bana doğru koşan üçlüyü gördüm: İpek, Ada ve Defne.
Beni gördükleri an adımları hızlandırdılar. İpek gözleri kocaman açılmış, nefes nefese önümde durdu.
İpek: "Rüya! Kızım ne oldu müdürün odasında? O şeytan Aleyna yüzünden sana bir şey yapmadılar değil mi? Doğruyu söyle!"
Ben: (Gülümseyerek başımı salladım, sesim ilk defa bu kadar rahat çıkıyordu) "Sakin ol İpek... Her şey çözüldü. Aleyna müdürün odasına gelip her şeyi kendi ağzıyla itiraf etti. Saati çantama kendisinin koyduğunu söyledi."
İpek: (Öfkeyle ellerini beline koydu, gözlerinden adeta ateş fışkırıyordu) "İnanmıyorum ya! Yemin ederim o şeytan Aleyna'yı bir elime geçirirsem hesabını soracağım ona! Sana attığı bu kaçıncı iftira, bu kaçıncı kumpas?! İnsan bu kadar mı alçalır!"
İpek sinirden yerinde duramazken, Defne öne doğru bir adım attı. Gözlerindeki o samimi endişe yerini derin bir rahatlamaya bırakmıştı. Bana doğru yaklaşıp kollarını boynuma doladı, sımsıkı sarıldı.
Defne: "Şükürler olsun Rüya, iyisin ya önemli olan o. Aleyna en sonunda cezasını çekti, hak ettiğini buldu. Sen dik durdun ya, hiçbir yalan senin üzerine yapışmaz zaten."
Defne’nin ardından Ada da hemen yanımıza gelip öbür tarafımdan bana sarıldı. Yanağımı öpüp kokumu içine çekti.
Ada: "Çok korktuk Rüya... Ama biliyorduk senin böyle bir şey yapmayacağını. Gerçeklerin ortaya çıkmasına o kadar sevindim ki!"
Kızların bu samimi, karşılıksız desteği gözlerimin dolmasına yetmişti. Aleyna’nın kurduğu o karanlık kumpasın karşısında, etrafımda böyle güzel insanların olması bana dünyalara bedel bir güç veriyordu.
İpek, ikisinin bana sarıldığını görünce kollarını iki yana açıp araya kaynak yapmaya çalıştı, yüzünde o her zamanki muzip gülümsemesi belirdi.
İpek: "Hey! Kızlar bana da yer ayırın, ben de Rüyoşuma sarılacağım!"
Diyerek üçümüzün üzerine birden atıldı. Dördümüz koridorun ortasında, herkesin meraklı bakışları arasında birbirimize kenetlenmişken gülümsüyorduk.
Ben: (Kendi ağzımdan)
Kızların kollarının arasında kendimi hiç olmadığım kadar güvende hissediyordum. Aleyna beni yapayalnız bırakmak, rezil etmek istemişti ama tam aksine; benim arkamda dev gibi duran arkadaşlarım ve beni her beladan çekip alan bir Kaptanım vardı. Bu okulda artık yalnız değildim ve hiçbir yalan beni yıkmaya yetmeyecekti.
