57. bölüm · KIRILMA NOKTASI
Odadaki Sessizlik ve Kalan Kokular
Arabanın sıcaklığından sonra mahallenin o tanıdık, ayaz gecesi yüzüme çarptı. Yalçın, arabadan inmeme izin vermeden kapımı açmış, ben apartman kapısından içeri girene kadar da farlarını söndürmemişti. Üzerimde onun o kocaman, buram buram kokan siyah sweatshirt'üyle merdivenleri hızlı adımlarla çıktım.
Anahtarı kilide çevirip eve adım attığımda, içerideki o loş ve huzurlu sessizlik beni karşıladı. Çantamı koridordaki askılığın dibine bıraktım. Sırılsıklam voleybol kıyafetlerimin olduğu poşeti banyoya bıraktıktan sonra odama geçtim.
Yatağımın kenarına oturdum, ellerim hala Yalçın’ın sweatshirt'ünün kollarındaydı. Aynadaki yansımama baktım; saçlarım havuz suyundan dolayı hafif nemli, yanaklarım ise hem sıcaktan hem de yaşadıklarımın heyecanından hala pembe pembe parlıyordu.
Birkaç saat içinde yaşananlar zihnimde dönüp duruyordu. Aleyna’nın beni o karanlık spor salonuna kilitleyişi, havuzun kenarındaki o çaresiz bekleyişim... Ve sonra, suyun içinden bir kurtarıcı gibi çıkan Yalçın. Boğulmaktan deli gibi korkarken onunkolları arasında bulduğum o sarsılmaz güven hissi...
Telefonumu şarja taktım. Ekran aydınlanır aydınlanmaz İpek’ten gelen onlarca mesaj bildirim ekranına düştü ama hiçbirine cevap verecek halim yoktu. Sweatshirt'ün yakasını burnuma doğru çekip derin bir nefes aldım. Mahalle ile kolej arasındaki o uçurum, bu gece o havuzun derin sularında tamamen kaybolmuş gibiydi.
Yatağın içine süzülürken, gözlerimi kapatmadan önce mırıldandım:
Ben: "Bu okulda her şeyimi elimden almaya çalışıyorlar... Ama galiba en çok korktuğum şey, kendimi Yalçın’ın yanında bu kadar güvende hissetmek."
