44. bölüm · KIRILMA NOKTASI
Kaptan ve Forvet Baş Başa
Müziğin temposu yavaşlayıp yerini daha derin, hareketli
bir melodiye bıraktığı sırada salonun girişindeki büyük
kapılar bir kez daha aralandı. İçeri giren kişiyle birlikte,
pistin kenarında duran Yalçın’ın arkadaş grubu bir anda
hareketlendi.
Emir gelmişti.
Üzerinde her zamanki o mesafeli ama karizmatik tarzını
yansıtan koyu gri bir takım elbise vardı. Emir sadece bir
müzisyen değil, aynı zamanda Yalçın’ın çocukluk
arkadaşı ve basketbol takımının en önemli
oyuncularından biriydi. Sahadaki o hırçın forvet gitmiş,
yerine geceye damga vurmaya hazır, özgüvenli bir adam
gelmişti.
Yalçın, Emir’i görünce yüzünde gerçek bir gülümseme
belirdi. Elimi bırakmadan Emir’e doğru bir baş selamı
verdi.
Yalçın: "Sonunda gelebildin forvet! Maçın en kritik
saniyesinde oyuna girmeyi seviyorsun bakıyorum."
Emir: (Yanımıza gelip Yalçın’la o her zamanki çocukluk arkadaşı selamlaşmasını, omuz omuza çarpışarak yaptı)
"Zamanlama her şeydir Kaptan. Maçı erken bitirirseniz
tadı çıkmaz diye bekledim."
Emir’in bakışları sonra bana döndü. Bakışlarında hem
bir dostun samimiyeti hem de bir centilmenin takdiri
vardı.
Emir: "Rüya, muhteşem görünüyorsun. 52 numara
dedikleri kadar varmışsın, gece mavisi resmen senin
için yaratılmış. Bizim kaptanı bu kadar 'uysal' bir
şekilde dans ederken görmeyi beklemiyordum açıkçası."
Ben: (Gülümseyerek) "Teşekkürler Emir. Yalçın sadece
iyi bir öğretmen değil, aynı zamanda iyi bir partner
olduğunu kanıtlamaya çalışıyor sanırım."
Emir: "Öyledir. Ama sahadaki sertliğini dans pistinde de
koruyor mu, onu merak ediyorum."
Emir, grubun olduğu tarafa, özellikle Mine’nin durduğu
yere doğru bir adım attı. Mine’nin gözlerindeki heyecan,
Emir’in gelişiyle birlikte doruğa çıkmıştı. Yalçın ve
Emir’in arasındaki o çocukluktan gelen sarsılmaz bağ,
salonun o yapay havasını bir anda dağıtıverdi.
Alper: (Emir’in omzuna atlayarak) "Ooo, takım
tamamlandı! Emir, oğlum neredesin sen? Gökhan
burada Defne ile romantizm rüzgarları estiriyor, Yalçın
desen zaten gece mavisinde boğulmuş durumda. Bir
ben kaldım yalnız!"
Emir: (Alper’i hafifçe iterek gülmeye başladı) "Sakin ol
Alper, her zamanki gibi yerinde duramıyorsun.
Bakıyorum da kadroya yeni transferler de eklenmiş."
Emir’in bakışları bizim mahalle ekibine, Ege, Ada ve
Defne’ye kaydı. Yalçın’ın çocukluk arkadaşı olması,
bizim grup ile kolej grubu arasındaki o son buzları da
eritecek gibiydi. Ancak Aleyna ve Sude, takımın bu
"yıldız" isminin de Rüya’nın tarafına geçtiğini görünce
öfkeden patlayacak noktaya gelmişlerdi.
Yalçın: (Emir’in kulağına eğilerek) "Bugün sadece
eğleniyoruz dostum. Planlarımızı sonra sahada
konuşuruz."
Emir: "Anlaşıldı Kaptan. Bugün sadece bu güzel gecenin
ve dostluğun tadını çıkarıyoruz."
