55. bölüm / 110

Derin Mavide İlk Dokunuş

Bölümler 110Şu an: Derin Mavide İlk Dokunuş

Antrenman bittikten sonra salondaki herkes birer birer dağılmıştı. Ben ise hem yorgunluktan hem de Aleyna ile girdiğim o laf dalaşının verdiği zihinsel karmaşadan dolayı bilerek sona kalmıştım. Üzerimde hala voleybol kıyafetlerim vardı. Saçlarımı çözmeden çantamı sırtıma taktım ve çıkış kapısına doğru yürüdüm. Elim kapı koluna gitti, aşağı indirdim ama kapı milim bile kıpırdamadı.
Bir kez daha denedim, asıldım. Hayır, kapı kilitliydi. Tam o sırada dışarıdan boğuk fıkırdamalar ve adımların sesi yankılandı salonun yüksek tavanındaa. Ardından o zehirli, tanıdık ses netleşti.
Aleyna: "Nasıl kütüphane faresi? Sahada bana kafa tutmak kolaydı değil mi? Bakalım o büyük lafların bu gece seni o karanlık salondan çıkarabilecek mi?"
Yanındaki kızların kıkırdamaları kulaklarıma doldu. Duvara sertçe vurdum.
Ben: "Aleyna! Aç şu kapıyı! Saçmalamayıkes, çocuk musun sen?"
Aleyna: "Biraz içeride kal da aklın başına gelsin. Belki o zaman kiminle konuşacağını öğrenirsin. Hadi kızlar, biz kaçtık. İyi geceler Rüya!"
Ayak sesleri hızla uzaklaştı ve koridor derin bir sessizliğe gömüldü. Telefonumu çıkarmak için çantamı kurcaladım ama şansıma şarjım bitmişti, ekran kararmıştı. Çaresizce etrafa bakındım. Salonun arka tarafında, havalandırma kapılarının açıldığı havuz bölümüne doğru yürümeye başladım. Belki oradaki acil çıkış kapısı açıktır diye düşündüm ama oraya vardığımda hayal kırıklığıyla kapının kilitli olduğunu gördüm.
Nefesimi dışarı verip sırtımı duvara yasladım. Çantamı yere bırakıp yanına oturdum. Dizlerimi kendime çekip beklemekten başka çarem olmadığını anladığımda, havuzun içinden gelen hafif bir su sesiyle irkildim.
Şlap, şlap... biri düzenli kulaçlar atıyordu.
Merakla ayağa kalkıp havuzun kenarına doğru yaklaştım. Suyun mavi ışıltısının içinde, bir siluetin hızla ilerlediğini gördüm. Tam önümde, suyun yüzeyine keskin bir nefesle çıkan kişiyi görünce şok oldum.
Yalçın.
Kısa, ıslak siyah saçları arkaya doğru taranmıştı. Su damlaları, geniş omuzlarından ve ıslanmış, biçimli teninden aşağı süzülüyordu. Üzerinde sadece siyah yüzücü şortu vardı. Gözündeki su gözlüğünü tek hamlede alnına doğru sıyırdı ve havuzun kenarına tutunarak doğrudan bana baktı. Onu burada, bu saatte görmeyi asla beklemiyordum. Üstelik onun yüzme bildiğini de şu ana kadar bilmiyordum.
Yalçın: "Rüya? Senin bu saatte burada ne işin var? Antrenman çoktan bitmiş olmalıydı."
Ben: (Havuz kenarına çömelerek) "Aleyna... Üzerime kapıyı kilitleyip gitmiş. Telefonumun da şarjı yok, mahsur kaldım anlayacağın."
Yalçın’ın gözlerinde anlık bir öfke belirdi ama sonra bakışları yumuşadı, yüzünde hafif, muzip bir gülümseme belirdi. Sudan çıkmadan, elleriyle suyu hafifçe dalgalandırdı.
Yalçın: "Demek Kaptan’la havuzda mahsur kaldın. O zaman bu durumu avantaja çevirelim. Gelsene suya, burası dışarıdan daha sıcaktır."
Ben: (Hızla kafamı sallayarak geri çekildim) "Y-yok, hayır. Ben yüzme bilmiyorum Yalçın. Çocukluğumdan beri sudan, boğulmaktan deli gibi korkarım. Asla gelemem."
Yalçın, havuzun kenarına iyice yanaştıSuyun içinden bana doğru bakarken bakışlarındaki o koruyucu, sarsılmaz ifade kalbimi tekletti.
Yalçın: "Korkmana gerek yok. Eğer istersen... Sana yüzmeyi öğretebilirim. Benim yanımdasın, sana hiçbir şey olmasına izin vermem."
Ben: "Yalçın, saçmalama lütfen, üzerimde voleybol kıyafetleri var, hem gerçekten çok korkuyorum..."
Ben daha lafımı bitiremeden Yalçın, havuz kenarına dayadığı elini hızla uzatıp bileğimi kavradı. Ne olduğunu anlayamadan, hafif ama sarsılmaz bir hamleyle beni havuza doğru çekti.
Ben: "Yalçın, dur! Yapm—"
Çof!
Vücudum ani bir soğuklukla buluştuğundaçığlık atmaya çalıştım ama ağzıma dolan su beni engelledi. Bir anlık panikle, dipsiz bir karanlığa gömüleceğimi sanarak ellerimi çılgınca çırpmaya başladım. Boğulma korkusu tüm bedenimi ele geçirmişti, gözlerimi bile açamıyordum.
Ama o karanlık sadece bir saniye sürdü.
Güçlü, sıcacık iki el aniden belimi kavradı ve beni hızla suyun yüzeyine doğru kaldırdı. Yalçın, beni göğsüne doğru yaslamış, suyun üzerinde kalmamı sağlıyordu. Nefes nefese gözlerimi açtığımda, onun ıslak ve endişeli yüzüyle burun buruna geldim. Sıkıca omuzlarına tutundum, kalbim bir kuş gibi çarpıyordu.
Yalçın: "Sakin ol... Sakin ol Rüya, buradayımBak, ayakların yere değmiyor ama ben seni tutuyorum. Bırakmam seni. Güven bana."
Kasılmış vücudum, onun belimdeki sarsılmaz desteğini hissettikçe yavaş yavaş gevşemeye başladı. Gece mavisinin yerini havuzun derin mavisi almıştı ve ben, hayatımda ilk kez korktuğum bir şeyin içinde kendimi bu kadar güvende hissediyordum.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

507okunma 15beğeni 2yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.