14. bölüm · KIRILMA NOKTASI
Sıralar Arasında Çatışma
İpek’le beraber sınıfa girdiğimizde atmosferin ne kadar
ağırlaştığını hissetmemek imkansızdı. Aleyna ve grubu
çoktan arka sıralardaki yerlerini almış, bir avcı gibi
bizim içeri girmemizi beklemişlerdi. İpek, başını önüne
eğip hızlıca sırasına oturdu; ben de yanına yerleşip
çantamdan defterimi çıkardım.
Tam kalemi elime almıştım ki, başımın arkasında hafif
bir darbe hissettim. Yere düşen buruşturulmuş bir kağıt
Çparçasıydı.
Aleyna: (Kısık sesli bir kahkahayla) "Ay, pardon Rüya!
Elimizden kaçıverdi. Ama senin kafan o kadar havada
ki, hedef olması çok kolay."
Cevap vermedim. Sadece kağıdı ayağımla kenara ittim.
Birkaç saniye sonra, bu kez daha sert bir kağıt yumağı
tam kulağımın dibinden geçip sıramın üzerine düştü.
Arkadaki kız grubundan kıkırdamalar yükseliyordu.
Aleyna: "Baksana şuna, sanki sınıfta değil de
kütüphanede. Biraz eğlensene yeni kız! Yoksa o 'sessiz
güç' dedikleri şey sadece bir korkaklık maskesi mi?"
İpek: (Fısıldayarak) "Rüya, sakın arkana bakma. Sadece
öğretmeni bekle, ne olur."
Aleyna: "İpek, sen de amma korkak çıktın. Arkadaşın
Yalçın’a kafa tutarken iyiydi, şimdi kağıtlardan mı
kaçıyor? Rüya! Sana diyorum. Yoksa içine mi kaçtı o
dişli dilin?"
Bir kağıt topu daha saçlarımın arasına takılıp kaldı.
Sınıftaki birkaç kişi de bize bakıp gülmeye başlamıştı.
Sabrımın son damlası, o kağıt parçasının saçımın
arasından kayıp yere düşmesiyle tükendi. Yavaşça
sandalyemi geriye ittim ve ayağa kalktım.
Ben: (Sakin ama sınıftaki her kulak duyacak kadar net
bir sesle)
"Aleyna, eğer bir şey söylemek istiyorsan bunu kağıtlara
saklanarak değil, yüzüme bakarak yapabilirsin. Ama
görüyorum ki, senin seviyen sadece çöp üretmeye
yetiyor."
Sınıf bir anda buz kesti. Aleyna’nın yüzündeki o alaycı
gülümseme dondu, gözleri öfkeyle parladı.
Aleyna: "Sen bana ne dedin?"
Ben: "Dedim ki; eğer bu kağıt parçalarını fırlatmaya
devam edeceksen, en azından üzerine bir şeyler yaz da
bir işe yarasın. Mesela, neden bu kadar boş bir hayatın
olduğunu anlatabilirsin."
Aleyna tam ayağa kalkıp üzerime yürümeye
niyetlenmişti ki, sınıfa giren öğretmenin sesiyle herkes
yerine çakıldı. Ama Aleyna’nın o nefret dolu bakışları, bu
"kağıt oyununun" burada bitmeyeceğinin en büyük
kanıtıydı.
