BÖLÜM 9 AVCI VE AV

Yer: Aethelgard - Kuzeydoğu Sektörü / Terk Edilmiş Lojistik Hattı
Tarih: 30 Mart 2026
Saat: 09.15
Durum: Bariyer Jeneratör Arayışı - İlk Temas

Gri gökyüzünden dökülen küller, 25 askerin omuzlarına birer ölü toprak gibi siniyordu. Dışarıdaki o devasa bombardımanın sarsıntıları, adanın zemininde düşük frekanslı bir deprem etkisi yaratıyordu. Her patlama sesinde yer altındaki tünellerden gelen iniltiler, rüzgârın uğultusuna karışıyordu.
“Şu sarsıntıya bak.” diye mırıldandı Alman Hans. MG5 makineli tüfeğinin çatal ayağını düzeltirken Nikolai’ye baktı. “Sizin çocuklar dışarıda bayağı gürültü yapıyor. Duvarı yıkamayacaklarını ne zaman anlayacaklar?”
Nikolai botundaki külü silkelerken sırıttı. “Yıkamazlar ama en azından içerideki herifin sinirini bozuyorlardır Hans. Gürültü iyidir, dikkati dağıtır.”
Li Wei elindeki dijital pusulayı sertçe salladı. “Pusula ölü. Sarah, sence bu manyetik parazit bariyerin kendisinden mi yoksa şu kuledeki bir frekanstan mı?”
Sarah Miller tabletinin ekranındaki kayan kodlara bakarken kaşlarını çattı. “İkisi de değil Wei. Bariyer artık sadece bir kalkan değil, bir eko-sistem. Kendi atmosferini yaratıyor. Yüzbaşı! Eğer o kuleye gitmeden önce bariyeri bir noktadan delemezsek, dışarıdaki donanma içeri tek bir mermi bile sokamaz. Kuleye ulaştığımızda arkamızda destek olmayacak.”
Sefa, bir beton bloğun üzerine serdiği eski haritaya baktı. Kang-Dae’nin işaretlediği üç noktadan biri tam önlerindeydi.
“Plan değişti.” dedi Sefa, sesi telsizlerden tüm timin kulağına net bir şekilde ulaştı. “Doğrudan kuleye gitmek şu an intihar. Eğer 8 Nisan’da kule aktifleşirse, dışarıdaki milyonlarca askerin eli kolu bağlı kalacak. Önce bariyeri besleyen alt jeneratörlerden birini patlatacağız. Duvarın bir kısmında delik açarsak, donanma o boşluktan içeri sızabilir.”
“Mantıklı.” dedi Fransız Jean-Luc. “Böylece avcıyken hedef olmayız. Ama jeneratör nerede?”
Kang-Dae parmağıyla ilerideki paslı, devasa bir hangarı işaret etti. “Şu tepenin arkasındaki havalandırma kulelerinin altında. Kuzey Kore döneminde orası ana güç istasyonuydu. Zero orayı modifiye etmiş olmalı.”

Tim, gri kayalıkların ve yanmış ağaç gövdelerinin arasından sessizce ilerlemeye başladı. 25 kişi, tek bir organizma gibi hareket ediyordu. Tam o sırada, timin en önündeki Japon Hiroshi aniden elini kaldırdı. Herkes olduğu yere çakıldı, silahlar aynı anda o yöne döndü.
“Saat iki yönü.” diye fısıldadı Hiroshi. “Tekil temas. Devriye.”
Yüz metre ileride, yıkık dökük bir gözetleme kulesinin dibinde, üzerinde hiçbir rütbe veya bayrak bulunmayan, simsiyah ve mat bir zırh kuşanmış bir asker tek başına yürüyordu. Kaskı tamamen kapalıydı, göz kısmında sadece donuk bir kırmızı ışık yanıyordu. Elindeki tüfek, Sefa’nın daha önce hiç görmediği, organik hatlara sahip tuhaf bir silahtı.
“Sadece bir kişi mi?” dedi Nikolai şüpheyle. “Bu işte bir bit yeniği var. Zero burayı tek bir adamla mı koruyor?”
“Belki de fazlasına ihtiyacı yoktur.” dedi Sefa. “Sarah, Wei, Nikolai... Benimle gelin. Diğerleri çevreyi tutsun. Canlı istiyoruz. Sorgulayacağız.”
Sefa ve seçtiği çekirdek grup, gölgelerin içinden akarak askerin etrafını sardı. Zero askeri, kulenin dibindeki bir panelle uğraşıyordu. Li Wei, arkadan sessizce yaklaşıp askerin diz kapağına sert bir darbe indirdi. Nikolai ise dev cüssesiyle askerin üzerine çöküp silahını elinden fırlattı.
Sefa, askerin boğazına bıçağını dayadı ve kaskının kilidini sertçe açtı. Kask yere düştüğünde, karşılaştıkları manzara hepsini dondurdu.
Askerin yüzü, insan derisi ile metalik kabloların birleştiği korkunç bir cerrahi operasyonun sonucuydu. Göz bebekleri yoktu, yerlerine küçük kameralar yerleştirilmişti. Derisi, güneş görmemiş bir ceset gibi griydi.
“Bu ne lan?” diye tısladı Nikolai, askeri sertçe duvara çarparak. “Robot mu bu, insan mı?”
Asker konuşmuyor, sadece hırıltılı bir ses çıkarıyordu. Sarah Miller askerin kolundaki bir portu tabletine bağladı. “Yüzbaşı... Bu adamın sinir sistemi doğrudan bir yapay zekâya bağlı. Otonom bir birim bu. Ama hâlâ biyolojik bir kalbi var.”
Sefa, bıçağını askerin boğazına biraz daha bastırdı. “Beni duyuyor musun? Kulede kaç kişisiniz? Bariyeri nasıl kapatırız?”
Askerin ağzından siyah bir sıvı sızdı. Bir anlığına kameraya benzeyen gözleri odaklandı ve sarsıntılı, mekanik bir ses çıkardı:
“Geç kaldınız. 8 Nisan... Güneş karardığında... Sadece bedeniniz değil, verileriniz de silinecek. Efendi... Sizi izliyor.”
Sefa askerin yakasını topladı. “Efendi kim? Adı ne?”
Asker garip bir şekilde gülmeye başladı, sesi bir hoparlör cızırtısı gibiydi. “Sıfır... Sıfır her şeydir. Ve siz... Siz sadece hatalı kodlarsınız.”
Sefa, askerin ensesindeki bir düğmeyi fark etti. Bu bir imha düğmesi miydi yoksa bağlantı noktası mı? Dışarıdaki donanmanın bombardıman sesleri artarken, Mızrak Ucu timi ilk kez karşılaştığı bu “yeni dünya askeri” karşısında, savaşın beklediklerinden çok daha karanlık bir boyutta olduğunu anladı.
“Hemen buradan çıkmalıyız.” dedi Kang-Dae, endişeyle çevreye bakarak. “Eğer birini yakaladıysak, diğerleri yoldadır. Jeneratör dairesine gitmemiz lazım. Hemen!”
Sefa, askeri Nikolai’ye teslim etti. “Bunu yanımızda götürüyoruz. Sarah, verileri çekmeye devam et. 8 Nisan gelmeden bu adanın dilini çözmek zorundayız.”
Mızrak Ucu, adanın derinliklerine, o eski hangara doğru hızlanırken; arkalarındaki dumanların arasından binlerce kırmızı gözün kendilerini izlediğinden habersizlerdi.