Bölüm 8

BABANIN SESİ
— Oğlum… beni bulma.Oğuzhan olduğu yerde kaldı.On iki yıl.On iki yıldır babasının sesini duymamıştı.Ama bunu nasıl unutabilirdi?O ses…Gerçekti.— Baba?Gölün yüzeyi titredi.Ses yeniden geldi.— Oğuzhan, beni dinle.Mehmet başını iki yana salladı.— Bu mümkün değil.Oğuzhan ona döndü.— Neden?Mehmet cevap veremedi.Gölge Pençesi konuştu:— Çünkü ses suyun altından değil…Üçüncü gözü açıldı.— Mührün içinden geliyor.Oğuzhan’ın eli göğsüne gitti.Siyah ve beyaz mühürler birlikte parlıyordu.Sonra…Bir görüntü belirdi.Oğuzhan’ın zihninde.Karanlık bir mağara.Duvarlarda beş mühür.Ortada babası.Babası gençti.Elinde siyah bir taş tutuyordu.Karşısında ise Hasan vardı.Ama Hasan çocuk değildi.Daha da küçüktü.Yaklaşık altı yaşındaydı.Babası diz çökmüş, Hasan’ın göğsündeki mühre dokunuyordu.— Korkma, Hasan.Küçük Hasan:— Beni neden buraya getirdin?Babası:— Çünkü seni başka hiçbir yerde saklayamam.Görüntü değişti.Mehmet mağaraya girdi.Ardından genç Nevzat.Üçü tartışıyordu.Oğuzhan’ın babası bağırdı:— Mühür bölünürse çocuk yaşayamaz!Mehmet:— Başka çaremiz yok!Nevzat:— Var.Babası ona döndü.— Neymiş?Nevzat’in yüzünde soğuk bir gülümseme belirdi.— Oğuzhan.Görüntü aniden karardı.Oğuzhan gözlerini açtı.Nefes nefese kalmıştı.— Mehmet…Mehmet ona baktı.— Ne gördün?— Sen… babamla birlikteydin.Mehmet sustu.— Hasan da oradaydı.Hasan başını eğdi.— Hatırladın.Oğuzhan:— Ben hiçbirini hatırlamıyorum!Hasan:— Çünkü baban senin hatıralarını mühürledi.Oğuzhan’ın yüzü gerildi.— Neden?!Hasan:— Çünkü seni korumak istedi.Derinlik Kralı aniden kükredi.— Yeter!Gölün suyu yeniden yükseldi.Devasa yaratık karanlık varlığa saldırdı.BOOOOM!İki kadim varlık suyun içinde çarpıştı.Dalgalar kıyıya vurdu.Mehmet:— Şimdi gitmeliyiz!Oğuzhan:— Babam orada!— Oğuzhan!— Onu bırakmayacağım!Oğuzhan göle doğru ilerledi.Hasan önüne geçti.— Aşağı inersen geri dönemezsin.— Umurumda değil.Hasan:— Ben döndüm.Oğuzhan durdu.Hasan göğsündeki beşinci mührü gösterdi.— Ama ben tek başıma dönmedim.Oğuzhan:— Ne demek istiyorsun?Hasan’ın arkasındaki su kabardı.Karanlık yaratık yeniden ortaya çıktı.Bu kez göğsünde bir kapı vardı.Kapının üzerinde…Oğuzhan’ın babasının mührü.Hasan fısıldadı:— Babanın ruhu hâlâ onun içinde.Mehmet:— Hasan, sus!Hasan ona döndü.— Artık saklayamazsın.Mehmet:— Oğuzhan bunu bilmeye hazır değil.Oğuzhan:— Ben hazırım.Mehmet’in gözleri doldu.— Hayır.Oğuzhan:— Bana yıllarca yalan söyledin.Bir adım attı.— Babamı tanıyordun.Bir adım daha.— Onu buraya getirdin.Sonra Hasan’a baktı.— Ve bu çocuğu da.Mehmet cevap vermedi.Oğuzhan’ın sesi sertleşti:— Şimdi bana her şeyi anlat.Mehmet uzun süre sustu.Sonunda başını kaldırdı.— Tamam.Kılıcını yere bıraktı.— Ama önce buradan kurtulmamız gerekiyor.Tam o sırada…Gölün altından devasa bir el yükseldi.Derinlik Kralı’nın gövdesini yakaladı.Derinlik Kralı kükredi.— KAÇIN!Karanlık yaratık onu suyun altına çekmeye başladı.Ve Oğuzhan’ın babasının sesi son kez duyuldu:— Oğlum… Hasan’a güvenme.Oğuzhan dondu.Hasan ona baktı.Yüzündeki ifade değişmişti.Artık çocuk gibi görünmüyordu.Gülümsedi.— Geç kaldın.Arkasındaki beşinci mühür bir anda siyaha döndü.Gölün tamamı karardı.