Bölüm 13

İLK KADİM
Kapının arkasındaki göz açıldı.Tek bir göz.Ama o kadar büyüktü ki, Oğuzhan’ın bütün görüşünü kaplıyordu.Hasan’ın mührü bir anda söndü.— Hayır…Oğuzhan ona baktı.— Ne oldu?Hasan ilk kez gerçekten korkuyordu.— Onu uyandırmamalıydık.Babaları bağırdı:— GERİ ÇEKİLİN!Taş kapı tamamen parçalandı.GÜÜÜM!Oğuzhan, Hasan ve babası farklı yönlere savruldu.Su çılgınca dönmeye başladı.Derinlik Kralı uzaktan saldırıya geçti.Devasa gövdesi karanlığın üzerine kapandı.Fakat karanlık varlık yalnızca elini kaldırdı.BOOOOM!Derinlik Kralı yüzlerce metre geriye savruldu.Oğuzhan’ın gözleri büyüdü.— Bu… Derinlik Kralı’nı tek hamlede mi durdurdu?Babası:— O bir canavar değil.Oğuzhan:— O zaman ne?Babası:— İlk.Karanlık varlık tamamen ortaya çıktı.Devasa bedeni suyun altında bile seçiliyordu.Başında beş boynuz.Altı kol.Ve göğsünde tek göz.Fakat Oğuzhan’ın dikkatini başka bir şey çekti.Canavarın göğsündeki gözün hemen altında…insan yüzüne benzeyen bir iz vardı.Oğuzhan yaklaşmaya çalıştı.— Baba…Babası onun kolunu tuttu.— Bakma.— Neden?— Çünkü seni tanır.Oğuzhan:— Beni zaten tanıyor.Babası:— Hayır.Bir an sustu.— Seni hatırlıyor.Oğuzhan dondu.İlk adlı varlık başını kaldırdı.Sesi suyun içinde yankılandı.— OĞUZHAN.Oğuzhan’ın mührü yandı.— Nereden biliyorsun adımı?Yaratık:— Çünkü…Göğsündeki göz Oğuzhan’a kilitlendi.— Seni ilk gördüğümde henüz doğmamıştın.Oğuzhan’ın kalbi hızlandı.— Sen beni gördün mü?— Evet.Hasan araya girdi.— Yalan söylüyor!İlk, Hasan’a döndü.— Sen de benim çocuğumsun.Hasan’ın yüzü bembeyaz oldu.— Hayır…Babaları:— Hasan, onu dinleme.İlk:— Baban sana yalan söyledi.Oğuzhan babasına baktı.— Baba…Adam susuyordu.İlk devam etti:— İkinizi de o yaratmadı.Oğuzhan’ın gözleri büyüdü.— Ne?Yaratık ağır ağır elini kaldırdı.Parmağını Oğuzhan’a doğrulttu.— Seni ben yarattım.Oğuzhan’ın mührü bir anda alev aldı.Hasan bağırdı:— YALAN!İlk’in göğsündeki göz kırmızıya döndü.— Sen de benim kanımdasın.Hasan geriye savruldu.Oğuzhan babasına baktı.— Bana gerçeği söyle.Babası gözlerini kapattı.— Oğlum…— Gerçeği söyle!Babası sonunda konuştu.— Sen doğduğunda…Bir an sustu.— Kalbin atmıyordu.Oğuzhan’ın yüzü dondu.— Ne?— Doktorlar seni kaybettiğimizi söyledi.— Ama…— Sonra ben seni kucağıma aldım.Babası İlk’e baktı.— Ve o anda…İlk’in göğsündeki göz parladı.— Sen uyandın.Oğuzhan nefes alamadı.Babası devam etti:— Kalbin yeniden atmaya başladı.Hasan sessizce ağlıyordu.— Ve o gün…Babası Oğuzhan’a baktı.— Beşinci mühür senin içinde ortaya çıktı.İlk’in sesi yükseldi:— Çünkü o mühür benimdi.Karanlık yaratık Oğuzhan’a doğru ilerledi.Derinlik Kralı yeniden saldırmak için doğruldu.Bu kez Kül Ejderi de gökyüzünden dalış yaptı.İki kadim canavar aynı anda saldırdı.KRAAAASH!Su, ateş ve karanlık birbirine karıştı.İlk geri çekilmedi.Altı kolunu açtı.Ve tek bir hareketle ikisini de durdurdu.Oğuzhan bunu görünce kılıcını sıktı.— Benim babamı bırak.İlk durdu.— Baban mı?Oğuzhan:— Evet.Yaratık başını eğdi.— Onu bırakabilirim.Oğuzhan şaşırdı.— Gerçekten mi?İlk’in göğsündeki göz açıldı.— Ama karşılığında Hasan’ı istiyorum.Hasan başını kaldırdı.Oğuzhan ona baktı.Sonra İlk’e.— Hayır.İlk:— O zaman ikinizi de alırım.Oğuzhan’ın siyah ve beyaz mühürleri aynı anda parladı.Fakat bu kez…Hasan’ın mührü de beyaza döndü.Hasan ayağa kalktı.— Oğuzhan.— Ne?Hasan ilk kez kardeşine baktı.— Birlikte savaşmamız gerekiyor.Oğuzhan elini uzattı.Hasan tereddüt etti.Sonra elini tuttu.İki mühür birleşti.BÜÜÜM!Gölün dibindeki bütün taşlar havaya kalktı.İlk’in göğsündeki göz büyüdü.— İmkânsız.Oğuzhan ve Hasan birlikte bağırdı:— BİZİ AYIRAMAZSIN!Ve beşinci mühür…ilk kez tamamen uyandı.